In het afgelegen bergdorp Ban Huai Mai krijgt onderwijzeres Fon een staatloos Karen-meisje officieel geregistreerd, nadat ze maandenlang heen en weer reisde naar het districtskantoor. Het kind, het slimste van de klas, bestond tot dan toe op geen enkel papier. Of de schooldeur naar de stad nu echt opengaat, blijft de vraag.
De wai, het samengevouwen handgebaar dat je overal in Thailand ziet, komt helemaal niet uit Thailand maar uit India. Het woord sawasdee dat erbij hoort, is bovendien verrassend jong. Een taalkundige bedacht het in de jaren dertig, en premier Plaek Phibunsongkhram legde het in 1943 per decreet aan het hele land op.
‘De overweldigende anatomie van een moessonbui en de melancholische geur van miezerregen’
Na maanden van meedogenloze hitte breekt eindelijk de lucht boven het Noord-Thaise dorp open. De eerste moessonbui is geen simpel weersverschijnsel, maar een theatraal spektakel vol donder en dramatiek. Wanneer de eerste loodzware druppels de uitgedroogde aarde raken, stijgt er een bedwelmende geur op. Precies op dat moment brengt de tropische storm je onverwacht even terug naar een grijs, miezerig thuisland.
‘De rijke vrouw’ Een kort verhaal van Kukrit Pramoj
‘De rijke vrouw’ is een kort verhaal van Kukrit Pramoj uit de verhalenbundel ‘Een aantal levens’ (1954). MR Kukrit Pramoj (1911-1995) is één van de meest beroemde Thaise intellectuelen. Hij was premier van Thailand in 1975-76, bestierde een krant (Sayǎam Rath), speelde in de film The Ugly American en bevorderde de Thaise dans, khǒon genaamd. Maar hij is het meest bekend om zijn schrijverschap.
Lachen of Verdwijnen – De achtertrap (deel 6)
Mook wordt na elf dagen weggehaald uit de gewone werkruimte en overgebracht naar niveau twee, waar betere kamers, nette kleren en rijkere doelwitten op haar wachten. De ogenschijnlijke promotie blijkt geen ontsnapping, maar een nieuwe fase in een strak georganiseerd oplichtingsnetwerk.
Lachen of Verdwijnen – De verhuizing (deel 5)
Mook wordt op dag elf naar niveau twee gebracht, waar een eigen kamer, betere kleren en beter eten wachten. De schijnbare promotie blijkt geen ontsnapping, maar een nieuwe rol: ze moet mannen via gesprekken en video vertrouwen laten voelen. Pas dan ziet ze hoe netjes uitbuiting kan worden verpakt.
De welvaart van Somchai
Een Thaise arbeidsmigrant keert terug naar Khon Kaen met een nieuwe witte pick-up, het zichtbare bewijs dat hij het heeft gemaakt. Achter de glimmende lak schuilt een web van leningen, familieverplichtingen en sociale druk. Zijn verhaal laat zien hoe succes in Thailand soms zwaarder weegt dan het salaris kan dragen.
Je bouwt een mooi leven op in Thailand. Zon, vrijheid, een biertje aan het einde van de soi. Tot die ene nacht waarin je wakker schiet met een vuist op je borst, je arm dood naast je, en je telefoon het enige is wat nog leeft in de kamer. Wie bel je dan? En wie komt er eigenlijk, als je het echt niet meer redt? Dit is het verhaal van Ger, en van de angst die elke alleenstaande pensionado kent, maar zelden hardop durft te zeggen.
Negen jaar lang reed Niran dag en nacht door Bangkok, ver van zijn dochter in Roi Et die hij nauwelijks nog kende. Eén telefoontje van zijn moeder, over een schooldag en een ongevraagde bloem, brengt alles aan het wankelen. Wat hij daarna besluit, raakt iedereen die ooit iemand achterliet.
Uit het Thaise leven gegrepen: het lege krukje
In een schemerige bar aan de Loi Kroh in Chiang Mai houdt de Zaandamse weduwnaar Henk al vijftien jaar zijn vaste plek bezet, maar het krukje naast hem blijft sinds vannacht voorgoed leeg. Van zijn oorspronkelijke groep Nederlandse en Belgische vrienden zijn er nog drie over. Volgende maand vertrekt opnieuw iemand, niet vrijwillig, maar omdat de baht zijn AOW heeft opgevreten.
‘Hoe een argeloos kruimeltje de start is van een meedogenloze loopgravenoorlog op het aanrecht’
De tropen eisen meedogenloos hun tol, vooral in de keuken. Een argeloos achtergelaten broodkruimeltje verandert ’s nachts steevast in een zesbaanssnelweg voor een eindeloos mierenleger. Deze dagelijkse strijd op het aanrecht leert je al snel een pijnlijke, maar noodzakelijke les. In Thailand bestaat het westerse concept van persoonlijk eigendom simpelweg niet, want alles is uiteindelijk van de natuur.
‘Van Isaanse dagmerries en andere zaken’
Lieven heeft tijdens een maaiklus bij zijn schoonfamilie in Isaan zijn dure zonnebril vernield. Wat begon als een poging om de overwoekerde tuin te temmen, eindigde tussen hoog gras, tropische hitte en een bosmaaier met een pijnlijke les over zwaartekracht.
Een kleine groep onafhankelijke filmmakers in Thailand legt al decennia onrecht vast, van landonteigening tot loodvervuiling en politiek geweld. Hun films winnen prijzen in Locarno, Berlijn en Amsterdam, maar blijven thuis vaak vrijwel onzichtbaar. De reden: een streng censuursysteem. Sinds 2023 lijkt er beweging te komen, al is de uitkomst nog onzeker.
In Isaan groeien veel kinderen op bij hun grootouders, terwijl hun ouders in Bangkok werken om geld naar huis te sturen. Achter die stille gezinsvorm schuilt een harde werkelijkheid van gemis, armoede en verantwoordelijkheid. Voor Yai Thong-in betekent het elke dag zorgen, rekenen en wachten op een thuiskomst die opnieuw wordt uitgesteld.
Begrijpen wij westerlingen Thailand ooit echt?
Veel Nederlanders en Belgen die in Thailand wonen of er geregeld komen, stellen zich vroeg of laat de vraag: snap ik dit land en deze cultuur eigenlijk wel? Vaak juist op het moment dat ze dachten het te doorgronden. Een eerlijk antwoord, met de feiten erbij waar die te controleren zijn.
Dit verhaal gaat over de wens van veel Thaise studenten om in de periode na 1960, bekend als het ‘Amerikaanse Tijdvak’, verder te studeren in met name de Verenigde Staten. Jaarlijks betrof dat tot wel zo’n 6.000 Thaise studenten. Bij terugkeer in Thailand waren ze vaak in veel opzichten veranderd, hadden ze een andere kijk op de Thaise samenleving verkregen, maar ook de kans op een goede baan vergroot. Maar hoe bereid je jezelf op zo’n grote stap? Hoe regel je alle nodige documenten? En moet je eigenlijk wel gaan?
Hij ging naar Thailand omdat het huis te stil was geworden. Wim, vierenzestig, weduwnaar, deed in zijn eentje de reis die hij zijn vrouw vier keer had beloofd en vier keer had uitgesteld. Op de ochtendmarkt van Udon Thani stuit hij op een vrouw bij een mortier, en op iets wat hij niet meer verwacht had te voelen.
‘De tirannie van het gezichtsverlies’
Als westerling in Thailand leer je snel dat gezichtsverlies de grootste zonde is. Zelfs wanneer de lokale kapper je zorgvuldig gekweekte haardos onherstelbaar ruïneert, blijf je beleefd. Klagen is simpelweg geen optie in deze ingewikkelde cultuur. In plaats daarvan bedank je de vrolijke knipkunstenaar uitvoerig, geef je een royale fooi en draag je uit pure wanhoop de komende weken een pet.
Mook wijkt in het callcenter voor het eerst af van het script en waarschuwt een eenzame man voor online oplichting. Daarmee doorbreekt ze de harde regels van Khun Anan, terwijl Pim onder druk staat en Boy haar met een geheim briefje iets probeert duidelijk te maken.
Op Koh Lipe, het Thaise eiland van witte stranden en turquoise water, leeft een vergeten verhaal. De Urak Lawoi, het inheemse zeevolk dat hier al ruim een eeuw woont, raakte de helft van zijn grond kwijt aan investeerders en kampt begin 2026 opnieuw met een nijpende watercrisis.
Door heel Thailand staan ze nog overeind: houten huizen op palen die boven de grond lijken te zweven. Achter dat sierlijke beeld schuilt eeuwenlange praktische kennis over water, hitte, familie en geloof. Het traditionele Thaise huis, het Ruean Thai, vertelt zo het verhaal van een heel volk.
Receptioniste Nong houdt al zeven jaar een klein hotel aan Soi Buakhao in Pattaya draaiende, maar onder haar balie ligt een schrift met spaargeld voor een eigen koffietentje in Buriram. Elke fooi brengt haar dichter bij die droom. Toch stelt ze haar vertrek telkens uit, tot de emmer vol is.