Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Je verhuisde naar Thailand om nooit meer op de klok te hoeven kijken. Geen baas, geen files, geen agenda en vooral niemand die vraagt waar je blijft. Missie geslaagd. Alleen zijn maandag, woensdag en vrijdag inmiddels één lange lauwe middag geworden. Gelukkig rijdt er nog een vuilniswagen door de straat. Die haalt niet alleen je afval op, maar ook je laatste besef van tijd.
Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Na meer dan 250 dagen op zee krijgen ruim 5.000 Amerikaanse militairen eindelijk verlof in Pattaya. Alleen blijkt de vrijheid daar keurig afgezet met verbodsbordjes. Geen cannabis, geen jetski, geen parasailing en vooral geen Soi 6. Walking Street mag wel, zolang iedereen zich gedraagt. Het resultaat is prachtig: duizenden mannen varen naar Pattaya voor avontuur en krijgen bij aankomst eerst de huisregels van het paradijs uitgereikt.
Je verhuisde naar Thailand voor ruimte, rust en een huis waar niemand tegen de muur bonst. Tien jaar later heb je precies gekregen wat je wilde: een vrijstaand huis, een hek, drie honden en stilte tot aan de horizon. Alleen blijkt vrijheid soms verdacht veel op afzondering. De tuin is groot, de veranda ruim en de tweede stoel leeg. Zelfs de pakketbezorger begint inmiddels op bezoek te lijken, bijna gezellig.
Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer
In Thailand kun je veel winnen op een bestuursfeest: een ventilator, een rijstkoker of, als het lot je echt gunstig gezind is, een geweer. Op Koh Phangan gingen vijf lange vuurwapens als prijzen naar lokale bestuurders, terwijl Bangkok juist minder wapens wil. Het is bestuurlijke logica op zijn Thais: eerst strengere regels aankondigen, daarna applaudisseren wanneer iemand de hoofdprijs met een trekker naar huis ontvangt.
Column – Iedereen is gelijk zolang de Thai met het grootste uniform eerst mag zitten
In Thailand is iedereen gelijk, zolang niemand vergeet wie bovenaan staat. Leeftijd, functie, geld en vooral een glimmend uniform bepalen wie spreekt, wie buigt en wie nog even mag wachten met volgnummer 47 in de hand. Onder het keurige respect schuilt een strak trappenhuis van macht, angst en gezichtsverlies. Wie hoger staat, krijgt de stoel. Wie lager staat, noemt dat cultuur en glimlacht onderdanig.
Column – De avonturier die Thailand verruilde voor een wekelijkse expeditie naar de Makro
Je verhuisde naar Thailand voor vrijheid, avontuur en onbekende wegen. Tien jaar later bestaat je wereld uit de Makro, het tankstation en een vaste koffietafel. De motorrit door de bergen werd een jacht op voordeelverpakkingen. Op Facebook ben je nog altijd een tropische vrijbuiter. In werkelijkheid kent je pick-up vooral de rechte weg naar huis en terug, iedere dinsdag opnieuw.
Column – Thais gezichtsverlies kookt over van een Italiaanse middelvinger en wuift drieëndertig branddoden weg
Een luidruchtige middelvinger in de Skytrain zette Thailand binnen enkele uren in vuur en vlam. Excuses, politie, boetes en nationale verontwaardiging volgden razendsnel. Maar toen in een bar 33 mensen levend verbrandden, bleef het opvallend stil en schoof de verantwoordelijkheid richting vergadertafel. Deze column fileert die vreemde rangorde: gekrenkte trots boven mensenlevens, met sociale media als rechtbank en bureaucratie als brandblusser van de nationale eer.
Column – Koop in Thailand een ambtenarenbaan en ontvang gratis een loket om burgers uit te melken
Thailand heeft een briljant personeelsbeleid ontdekt: laat kandidaten tot 800.000 baht betalen om ambtenaar te worden en geef ze daarna een loket vol burgers om het bedrag terug te verdienen. Bij 5.814 aangestelde ambtenaren zijn inmiddels onregelmatige examenscores gevonden. Dat is geen fraudezaak meer, maar een franchiseformule waarbij de overheid het uniform levert en de bevolking als gedwongen klantenkring wordt meegeleverd zonder recht op opzegging.
Column – De geldfarang koopt in Thailand applaus en noemt de rekening daarna uitbuiting
Wie in Thailand jarenlang iedere rekening betaalt, kan gemakkelijk gaan geloven dat gulheid hetzelfde is als liefde. Maar zodra het geld opraakt, klinkt vaak het verwijt dat partner en schoonfamilie hem hebben uitgebuit. Deze column gaat over de geldfarang die nooit grenzen stelde, dankbaarheid probeerde te kopen en zich daarna presenteert als slachtoffer van een systeem dat hij zelf jarenlang ruimhartig in stand heeft gehouden.
Column: Jaloers in het paradijs
Nederlandse expats in Thailand zoeken zon, vrijheid en een tweede leven, maar slepen vaak hun oude afgunst mee. Onder de palmen verandert geluk al snel in verdacht gedrag en wordt roddel een sociaal wapen. Een column over jaloezie en afgunst onder de tropische zon.
Protesteer gerust, mail Kamerleden en start een petitie met hoofdletters: Den Haag zal er geen mango minder om eten. Het nieuwe belastingverdrag maakt duidelijk wat veel pensionado’s liever niet horen. Je kunt Nederland wel verlaten, maar je pensioen niet. Terwijl de zon in Thailand schijnt, schuift de fiscus gewoon aan. Met een glimlach. En een aanslag. Voor de protesterende expat blijft alleen theater over.
Column – Het onvermijdelijke verval van de bejaarde tropenwesterling op een digitaal dorpsplein: Facebook
Oudere Nederlandse gelukzoekers in Thailand verspillen hun laatste levensjaren op een verouderd netwerk. Dit blauwe platform biedt een treurige mix van geklaag en misplaatste nostalgie. Ver weg van huis tikt de tijd onverbiddelijk door. Een virtuele stamtafel fungeert als digitaal infuus vol schijnbare relevantie. Hier delen uitgerangeerde pensionado’s hun zinloze meningen over kaas en visa. Lees waarom dit online gekwetter eigenlijk louter bitterheid maskeert.
Column – De bejaarde azijnpissers in het paradijs missen de ultieme clou en dat is jammer
Dagelijks smacht ik naar de literaire juweeltjes van Farang Kee Nok op Thailandblog. Helaas bewijzen de oeverloos zure reacties van chronisch verongelijkte bejaarden dat humor een uitgestorven kunstvorm is. Zelfs de meest overduidelijke zelfspot wordt door deze grijze brigade meedogenloos ontleed tot een bloedserieus drama. Een glimlach kost niets maar blijkt voor velen een onmogelijke fysieke inspanning.
De bloedige busramp in Bangkok toont de absolute morele leegte van het Thaise verkeersbeleid. Terwijl suïcidale bumperklevers spoorwegen gijzelen, blinkt de corrupte overheid uit in winstgevende apathie. Lokale sukkels ontspringen de dans dankzij steekpenningen, maar een argeloze buitenlander betaalt de hoofdprijs voor een minuscuul foutje. Dit land is verworden tot een gevaarlijk pretpark, geregeerd door kokosnoten en pure corruptie.
Vergrijzende mannen vluchten naar Thailand voor rust en romantiek. Ze eindigen vaak moedermaterziel alleen op een bloedheet balkon. Goedbedoelende betweters adviseren steevast een stoomcursus Thais. Een toontaal leren met een versleten gehoorapparaat is echter een garantie voor hilarische misverstanden en dodelijke blikken. Deze column serveert de bittere realiteit met een ongemakkelijke glimlach en ijskoude logica.
De donkere dagen voor Kerst
Terwijl Kerstmis nadert, ligt Lieven ziek in bed, dromend van betere tijden. Omsingeld door hoestdrank en paracetamol, reflecteert hij op de ironie van zijn situatie: vrij van werk maar gevangen in ziekte. Dan brengt een telefoongesprek van zijn schoonzus uit Engeland onverwacht nieuws, waardoor hij zich zorgen maakt over de naderende feestdagen.
De overheid lost het gigantische smogprobleem briljant op door structureel weg te kijken. Premier Anutin weigert een strenge luchtkwaliteitswet aan te nemen, want schone longen zijn levensgevaarlijk voor de economie. Grote bedrijven vrezen winstverlies door lastige milieuregels en eisen politieke rugdekking. Jij mag lokaal fijnstof happen terwijl politici de goed gevulde portemonnee van de agrarische sector spekken.
Buitenlandse toeristen degraderen Thailand steeds vaker tot een wetteloze speelplaats. Ons westerse superioriteitsgevoel uit zich tegenwoordig in openbare seks en agressief vandalisme. Lokale bewoners pikken deze onversneden hufterigheid niet langer. Het sprookje van de verlichte reiziger is genadig en definitief voorbij.
‘Songkran is een dom feest’
Laat ik maar met de deur in huis vallen: Songkran is een dom feest (geworden). Het onderbroekenlol voor kinderen en (bijna) seniele ouderen. Wat is de lol van water gooien naar argeloze voorbijgangers?
Expats die naar Noord-Thailand verhuizen zijn simpelweg kettergek. Terwijl de extreem hoge concentraties PM2.5-fijnstof hun longen langzaam in een teerput veranderen, prijzen ze het gebied aan als een aards paradijs. Ondertussen weigert de overheid structureel in te grijpen en regeert de apathie.
Premier Anutin Charnvirakul acteert de grote verlosser bij een tankstation in Isaan terwijl de bevolking in een vlaag van collectieve waanzin jerrycans volperst. Deze column fileert de politieke theateract van de gehuurde Toyota Veloz en de hysterische Thaise hamsterwoede die elke druppel diesel als vloeibaar goud behandelt voor een Songkran dat letterlijk in het water dreigt te vallen.
Frans Amsterdam: A350 THAI BKK-BRU en oma op de kast
Van mijn vorige trip had u de terugvlucht nog tegoed, dus daar begin in maar mee. Er was een wijziging van de gate, naar uit mijn hoofd 2A. Dat heeft als voordeel dat je vlak bij de rookruimte zit. Het nadeel is dat het geen volwaardige gate is, maar meer een bushalte om je naar de elders geparkeerde vliegmachien te brengen. Geen drama, hoewel ik mij kan voorstellen, zeker als je business class zou reizen, dat je het niet leuk vindt om je staande te moeten houden in zo’n bus.