Als Frans niet naar de bergstammen gaat…

Als ik in Nederland ben en ik maak plannen om weer eens naar Thailand te gaan, schieten er allerlei dingen door mijn hoofd die ik eigenlijk beslist een keer zou moeten doen. Eens een keertje met de trein van Pattaya naar Bangkok, een busreis van Bangkok naar Korat, om in ieder geval één keer toch net even in de Isaan te zijn geweest.

Of zelfs met het vliegtuig naar Ubon Ratchathani, om mij daar door een oude bekende in de omgeving rond te laten leiden. Waarbij deelgenoot worden van het dagelijkse tijdverdrijf dat zich op open plekken in de bossen voorbij Buntharik aan de grens met Laos afspeelt. En waartoe vele Laotiaanse meisjes en Thaise mannen zich heimelijk daarheen begeven, spreekt vanzelfsprekend het meest tot de verbeelding.

Of een dag naar de aapjes in Lopburi, een keer een tempel in Bangkok bezoeken, of een uitstapje naar Chiang Mai en omgeving. Waar geloof ik nog meer tempels zijn dan in Bangkok, en waar de fotogenieke bergstammen te bezichtigen zijn.

Maar van tevoren weet ik al dat het er allemaal niet van zal komen.

Als ik eenmaal neergestreken ben in Pattaya ben ik er met geen stok meer weg te slaan. De combinatie van een fysiek ongemakje aan de onderbenen, de immer verzengende hitte, de voorradigheid van koud bier. En de aanwezigheid van zoveel aardige deernes. Het enthousiasme waarmee ik in eerder door mij bezochte etablissementen word ontvangen, het vertrouwde thuisgevoel,en een stukje luiheid is funest. Elke gedachte aan het ondernemen van iets geheel anders werp ik bij voorbaat al verre van mij.

Wellicht kent u het verhaal van Mozes en de berg. Nou, van dat soort buitenkansjes moet ik het soms hebben.

Neem nu de Hill Tribes, de bergstammen. Om die eens te zien zou ik dan eerst naar Bangkok moeten reizen, dan per vliegtuig of trein naar Chiang Mai, daar een hotel moeten nemen en dan een excursie moeten boeken naar zo’n bergvolkje. En dan weer terug ook.

De weg naar Bangkok vice versa ken ik nu zo ondertussen wel, vliegen, daar is het bijzondere ook wel vanaf, en zo’n trein heb ik na een uur of drie, vier ook wel gezien. Dus Frans gaat niet naar de bergstammen. Laat ze maar lekker naar Pattaya komen.

Zouden ze dat doen? Vast wel. Sterker nog, ze hebben zich een jaar of tien geleden al gevestigd in het Hill Tribe Village Pattaya. Het is vanzelfsprekend ‘geheel authentiek’ in die zin dat het net zo’n commercieel geheel is als tegenwoordig in het noorden van Thailand.
De vier belangrijkste stammen zijn present, de Lisa, Akha, Muser en long-neck Karens. U kunt een rit per paardenkoetsje maken. Of een ritje op de rug van een olifant (ik geloof er niet zo in dat die dieren daar nu echt onder lijden, maar goed, als u niet wilt, hoeft het niet). Er is een krokodillenvijver waar de dieren ook gevoerd kunnen worden, een marktje met spullaria uit de omgeving van Chiang Mai, en ook wat ik maar ‘klederdracht’ zal noemen, kunt u zich aan laten meten.

Enkel toegang rond de 200 baht voor volwassenen, 100 voor kinderen tot 12 jaar. Inclusief rit met paardenkoets, kwartiertje op een olifant en krokodillenvoer 800/400 baht.

In het kader van de cultuursnuiverij zal ik dat dan maar op mijn To-do-lijstje zetten.

Het verbaast me overigens wel dat ik deze attractie pas onlangs tegenkwam op het internet. Ik had er nog nooit van gehoord.

Meer informatie: https://goo.gl/photos/o4HXmeJucMnJ1uVN6