Van reclame tot afval (3)

Door Frans Amsterdam
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
27 juni 2016

Na een paar dagen was het Tuk-Tukje nog geen meter van zijn plaats gekomen. Volgens de site van het Guest House is het tevens een bar en restaurant, dus wellicht kon ik er de volgende morgen gaan ontbijten. Een aantal plaatjes op Facebook zagen er wel smakelijk uit.

Voor de zekerheid nog wat beoordelingen van het etablissement opgezocht, en die deden mij de wenkbrauwen fronsen*. De eigenaar heeft zich de afgelopen jaren nou niet bepaald geliefd gemaakt bij zijn clientèle, om het voorzichtig uit te drukken, en het ontbijt maakte het er niet beter op. Ik kon er beter ‘s avonds een keertje langslopen, en passant een biertje pakken, en dan maar handelen naar bevindingen. Als de meneer echt zo onvriendelijk was als ik begon te vrezen kon ik gemakkelijk zonder het verder ergens over te hebben weer vertrekken. En misschien viel het mee, ik kan in het algemeen wel aardig met Duitsers overweg.

Des avonds om 23.30 wandelde ik door Soi 13/1 en al van verre zag ik de moderne variant van het uiteraard blauwe uithangbord. Dichterbij gekomen bleek het rolluik van de massage-afdeling al gesloten, en die van het bargedeelte was half dicht. Typisch Duits, zo vroeg de luiken sluiten? Ik was in ieder geval te laat. Binnen was het helemaal donker, een blik onder het ijzeren gordijn door leverde niets op.

Gisterenmiddag een tweede poging gewaagd. De rolluiken hingen er nog hetzelfde bij. Voor het pand stond een grote pick-up die gevuld was met gedemonteerd hotelkamermeubilair. Het was inmiddels wel duidelijk, ook op deze plek heeft het imperium niet goed kunnen gedijen. Ik maakte een foto van de gevel en van de pick-up, juist op het moment dat een jongedame naar buiten was gekomen door de hoteldeur. Ik wist niet dat meisjes zo vuil konden kijken. Veel tijd om daar aandacht aan te besteden kreeg ik niet want ze begon meteen tegen me te schreeuwen. Mevrouw was er niet van gediend gefotografeerd te worden. Tsja, dat kan nu eenmaal gebeuren als je plotseling in beeld gaat staan. En ze stond er inderdaad, zij het niet prominent, op.

‘You have to delete!’ Nou hoef ik helemaal niks te deleten, op de openbare weg mag ik gewoon de openbare weg fotograferen, maar in Thailand was dat volgens haar toch beslist anders. Ze kon me niet overtuigen en liep foeterend weer naar binnen.

Ik was wel benieuwd naar wat er nu zou gaan gebeuren en nam schuin aan de overkant bij The Office Girls Bar aan een toogje plaats. Na enige tijd verscheen ze samen met haar moeder buiten. Aha, daar had ze dat vuile kijken van geleerd.

Ze zagen mij zitten, er werd gewezen, overlegd, gestampvoet door dochterlief en ze verdwenen weer. Nu om papa, de eigenaar, erbij te halen. Weer werd er overlegd en uiteindelijk kwam het gezelschap mij met een bezoek vereren, enigszins tot verwondering van de brave Office Girls, die het geheel op de voet zouden gaan volgen.

De eigenaar legde mij andermaal uit dat zijn dochter niet gefotografeerd wenst te worden en dat er voor mij dus niets anders op zat dan de foto te verwijderen, om erger te voorkomen. Ik kon praten als Brugman, maar zo waren de regels en anders zou ik mij deze middag nog lang heugen. Bij een handgemeen ging ik het waarschijnlijk niet redden tegen hem, maar met louter dreigementen laat ik me niet zo snel van mijn stuk brengen, dus hoewel er veel heen en weer gepraat werd, was er feitelijk sprake van een status quo.

Hoe gingen we hier nu uitkomen? De politie bellen? Het was mijn eer te na om voor dit onbenulligheidje tussen twee farang de Thaise overheid te gaan belasten. Nog afgezien van de vraag of het zinvol zou zijn.

Ondertussen deed hij verwoede pogingen om mij te vermurwen: Als je die foto nou gewoon wist, bied ik je een biertje aan en is alles weer goed. Dat zette me op scherp: ‘Als ik die foto al zou wissen, dan is dat uitsluitend omdat ik bedreigd word, en niet voor de Wiedergutmachung! Er is helemaal niks goed!’

Ik begon mijn beheersing nu te verliezen en dat moet je, zeker in Thailand, nooit doen, zo heb ik altijd geleerd. Dus ik begon aan een rationele analyse van ons beider situaties.

Feitelijk had ik geen enkel belang bij de foto, hij had geen enkele meerwaarde, en hoewel ik aardig op de hoogte ben van de officiële regels voor het fotograferen in Nederland, moet ik heel eerlijk toegeven dat ik de wettelijke bepalingen hieromtrent in Thailand niet paraat heb. Ik had dus eigenlijk niets te verliezen, behalve dat ik mijn halsstarrige eigenwijsheid even opzij moest zetten.

De man zat eigenlijk in een veel lastiger parket. Dochterlief is tegen haar wil gefotografeerd en als haar papa het niet voor elkaar zou krijgen om zo’n irritante farang die foto te laten wissen, zou dat zeker gezichtsverlies opleveren, met alle mogelijke gevolgen van dien. Dan had hij op zijn minst een slechte dag, en zou ik de komende tijd toch wel op mijn hoede moeten blijven voor moeder en dochter, zo schatte ik in.

Zoveel sop was deze kool niet waard. Ik wiste de foto. Het gezelschap maakte zich uit de voeten, en een paar alleraardigste dames verbaasden zich erover dat ik zo (schijnbaar) rustig was gebleven en dat we er met praten uit waren gekomen, want ‘farang always fight’.

Het moge duidelijk zijn, in het kader van de algehele ontruiming van het Guest House zal het Tuk-Tukje één dezer dagen ook wel verdwijnen, maar het is beslist te veel eer om dat aan mijn milieuactivisme toe te schrijven. Ik ben er denk ik gewoon niet voor in de wieg gelegd en voel me veel meer op mijn gemak tussen een paar kantoormeisjes.

www.reise-forum.weltreiseforum.de/viewtopic.php?t=35467


» Laat een reactie achter


9 reacties op “Van reclame tot afval (3)”

  1. peter zegt op

    Frans , na deze ervaring zal je weten (of je wist het al) dat het tukje nooit zal verdwijnen, tenzij gesloopt of door anderen nog goed genoeg bevonden voor spare parts.
    Je wist natuurlijk ook dat er actie zou komen vanwege de foto, maar heb je nu je gratis biertje gekregen?!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  2. Jan zegt op

    Als het (vanwege de lieve vrede) niet anders kan dan het foto/videobestand maar wissen.
    Als er daarna geen foto’s/video’s worden gemaakt kan het gewiste bestand weer worden gevonden met gebruikmaking van een “rescue-programma” die vaak gratis op het internet zijn te vinden. Rescue Pro van SanDisk is zo’n programma.
    Dus er is niets verloren als een foto wordt gewist maar als er daarna nieuwe foto’s worden gemaakt zal het kúnnen gebeuren dat het zogenaamd gewiste bestand wordt overschreven.

    Alternatief (hangt van de camera af): foto’s kunnen naar keuze onzichtbaar worden gemaakt (dus niet getoond worden). Dat kan in gevallen handig zijn.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  3. Leo Th. zegt op

    Eerlijk gezegd vroeg ik mij al eerder af waarom iemand zoveel energie steekt om de tuk-tuk op de foto te laten verwijderen. Het plaatje op zich is geinig, sowieso leuk dat het gedeeld wordt op Thailand Blog en de bewering dat het in feite anti-reclame is kan ik ook delen. Maar daar zou het voor mij bij gebleven zijn. Maar goed, niet iedereen is (gelukkig) hetzelfde. Vraag mij na dit artikel 3 ook af of ik mijzelf nu onder de “sullen” moet scharen of dat ik mij “flexibel” mag noemen. Ik zou namelijk direct en zonder enige discussie de foto met de daarop tegen haar zin voorkomende dame gewist hebben. Of ik nu wel of niet in mijn “recht” stond om een foto te nemen zou voor mij niet relevant zijn, indien iemand om welke reden dan ook niet gefotografeerd wil worden zou ik daar gehoor aan geven. Overigens, elk meningsverschil wat klein begint kan escaleren in een ruzie met veel ernstiger gevolgen dan gezichtsverlies. Zeker in Thailand, maar dat hoef ik jou niet te vertellen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
    • Fransamsterdam zegt op

      Ik zit anders in elkaar vrees ik. Als zomaar iemand mij zomaar iets verbiedt, pik ik dat niet. Straks mag ik iemand z’n auto niet fotograferen, of ik mag niet naar iemand kijken, of ergens niet door een straat lopen, nee, dan gaat het van kwaad tot erger!
      Het hele onderwerp is natuurlijk inderdaad een beetje opgeblazen, maar dat kwam wellicht doordat de reacties op een bericht van iemand over de vervuiling van het strand nogal heftig waren, terwijl – ook dat – objectief gezien nogal meeviel, zie de daar door mij probleemloos geschoten plaatjes.
      Onverwacht paste het verhaaltje ook nog in mijn roze-bril-visie omtrent Thailand, nu zowel de vervuiling, de oplichtingspraktijken (zie link in deel 2), en de bedreigingen niet van Thai afkomstig waren, maar allemaal van een farang.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
      • Leo Th. zegt op

        Moderator: Niet chatten svp

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  4. Roy zegt op

    Frans,meestal geniet ik van je artikels en commentaar.Maar wat betreft over foto’s nemen in het openbaar deel ik niet jouw mening. In Nederland en Belgié noemt men dit portretrecht en zonder toestemming mag
    je geen foto’s nemen van personen en in sommige gevallen zelfs niet van openbare gebouwen.
    Als je deze foto”s toch deelt op de sociale media dan ben jij in de fout en dan kan het wel zijn dat het niet de beste dag voor jou wordt (maar dan wel in de rechtbank).

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
    • Fransamsterdam zegt op

      Ik mag van iedereen op straat foto’s maken, alleen als ik die ga verspreiden c.q. openbaar maken dan kunnen de mensen als zij daardoor in hun belangen onredelijk geschaad worden een gerechtelijke actie ondernemen (even grofweg uit mijn hoofd).
      En ik mag het ook niet heimelijk doen.
      Maar verder mag ik op straat iedereen en alles fotograferen wat ik wil, behoudens sommige militaire en aanverwante aangelegenheden.
      De NS, Schiphol, winkelcentra, allerlei instanties en dergelijke kunnen andere (eigen) regels hanteren, maar wat ik op de openbare weg vanaf de openbare weg openlijk fotografeer mag ik (nog net) zelf weten.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  5. Fransamsterdam zegt op

    “in deel 2” moet als niet geschreven worden beschouwd.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. Jack G. zegt op

    Ik heb altijd hoop dat de jongeren de oudere generaties gaat opvoeden inzake het afval laten slingeren. Mijn buurman wordt soms helemaal gek van zijn kinderen die hem erop wijze dat hij afval moet sorteren en in de juiste bak moet gooien. Nou las ik van de week dat Thaise toeristen graag een schone vakantieomgeving willen. Ik denk dat er toch zaken in Thailand gaan veranderen. Eerst heel langzaam waardoor je het misschien niet zo 1,2,3 ziet maar op de langere termijn zal het besef er best wel komen. Ik wil Frans bedanken voor zijn bijdrages hierover en ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat hij zo ver naar de bron zou gaan. Jammer, dat de eigenaar van de rommel niet een leuke dochter had die haar paps erbij had gehaald om Frans te gaan helpen. Want dat had ook gekund. En ja, ik houd ook niet van overal maar op de foto of op een jouwbuisfilmpje gezet te worden. Het is de tijd. Krijg ik dan als antwoordt. Ik kwam me zelf ook een keer tegen op jouwbuis als ik in een vliegtuig of op een vliegveld zit/hang. Mag dat zomaar je medepassagiers filmen? vraag ik me wel eens af.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website