Column – Iedereen is gelijk zolang de Thai met het grootste uniform eerst mag zitten
Je zit om halfnegen op een plastic stoel in het districtskantoor. Nummer 47 in je hand, airco op stand lauwe adem en boven de balie een bord waarop staat dat iedere burger gelijk wordt behandeld. Dan schuiven de deuren open en verschijnt een man in uniform met genoeg lintjes om een middelgrote kerstboom te versieren.
Nummer 47 bestaat niet meer.
De ambtenaren veren overeind. Ruggen buigen. Glimlachen breken open. Een stoel met armleuningen wordt aangesleept, koffie verschijnt uit het niets en jouw formulier kan plotseling uitstekend nog drie kwartier wachten.
Iedereen is gelijk.
Alleen hij iets eerder.
Thailand kent een prachtige maatschappelijke orde. Bovenaan staat degene met de hoogste functie. Daaronder degene met het duurste uniform. Dan de oudste, de rijkste, de man met de grootste auto en de vrouw die iemand kent die bij de overheid werkt. Helemaal onderaan bungelt de gewone burger met een volgnummer, drie kopieën en de verkeerde kleur pen.
Dat heet respect.
In Nederland noemen we het voordringen.
Het begint al thuis. De oudste oom hoeft geen gelijk te hebben. Hij is gelijk. Hij kan beweren dat knoflook hoge bloeddruk veroorzaakt, dat de maan regen maakt en dat je met whisky dengue voorkomt. Niemand spreekt hem tegen. Zijn leeftijd heeft hem veranderd in een wandelende grondwet met slippers.
De jongeren knikken.
Niet omdat ze hem geloven, maar omdat ze graag willen blijven eten.
Op kantoor wordt het nog mooier. Daar krijgt ieder mens een titel, want zonder titel bestaat hij vermoedelijk niet. Meneer de directeur, dokter, leraar, kolonel, kamnan, hoofd van de afdeling reservepaperclips. Hoe langer de aanspreektitel, hoe kleiner de kans dat iemand hem vertelt dat zijn plan krankzinnig is.
Zo ontstaat beleid.
Een zaal vol ondergeschikten kijkt naar een PowerPoint waarop een leidinggevende uitlegt dat water voortaan omhoog moet stromen. Iedereen noteert ernstig. Eén man durft voorzichtig te vragen of zwaartekracht misschien een rol speelt. Zijn carrière stroomt daarna wel naar beneden.
Gezichtsverlies is immers erger dan mislukking.
Een fout mag miljoenen kosten, zolang niemand de belangrijkste man dwingt toe te geven dat hij een fout maakte. Dus heet de ramp een proefproject. De vertraging wordt zorgvuldigheid. De lege kas is een administratieve uitdaging. En de bestuurder wijst glimlachend naar een grafiek die zo hard stijgt dat zelfs de cijfers willen emigreren.
Uniformen helpen daarbij enorm. Trek een Thai een officieel jasje aan en hij groeit ter plekke vijf centimeter. Geef hem epauletten en hij krijgt er nog tien bij. Hang er medailles onder en zelfs zijn parkeerplaats wordt staatsbelang.
De slag bij het kopieerapparaat moet zwaar zijn geweest.
Ook geld heeft een bijzonder opvoedkundig effect. De rijke zakenman die te laat komt, heeft een volle agenda. De arme werknemer die te laat komt, heeft geen discipline. De eerste spreekt hard, omdat hij leiderschap toont. De tweede spreekt hard, omdat hij zijn plaats niet kent.
Iedereen weet die plaats trouwens precies. Aan de tafel, in de auto, op de familiefoto en tijdens het diner. De hoogste persoon krijgt de beste stoel, het eerste bord en de meeste stilte wanneer hij praat. Zelfs wanneer hij niets zegt, wordt er aandachtig geluisterd.
Je kunt daarover lachen. Wij Nederlanders doen dat graag, liefst terwijl we zelf controleren wie er doctorandus voor zijn naam heeft staan en wie bij de golfclub voorrang krijgt. Alleen verpakken wij onze rangorde in functiebeschrijvingen en inclusieve vergaderingen. Thailand trekt er gewoon een uniform voor aan.
Onder al dat buigen zit geen domheid, maar angst. Angst om werk, bescherming, kansen of familiehulp kwijt te raken. Wie lager staat, leert vroeg dat de waarheid minder waard is dan de juiste relatie.
Dus buigt men.
En wie lang genoeg wordt toegebogen, gaat vanzelf geloven dat hij groter is.
In Thailand is iedereen gelijk, maar sommigen hebben een betere stoel.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Column1 september 2026Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Column20 augustus 2026Column – Een vrijstaand huis, drie honden en niemand om mee te praten
Column13 augustus 2026Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer
geweldige post, opnieuw.
alleen geldt dit niet voor een farang.
lees dit nog maar es terug:
https://www.thailandblog.nl/cultuur/korte-verhalen/hoe-mijn-wachtwoordbeveiliging-verloor-van-een-nieuwsgierig-neefje/
Raak, héél raak!
En helemaal onderaan de ladder staat de farang. ‘Maar wie lang genoeg wordt toegebogen, gaat vanzelf geloven dat hij groter is’ …
Beter kan je het niet verwoorden! Prachtig!
En in Nederland en België mag iedereen zijn mening zeggen, hetgeen vooral veel ergernis, ruzie en frustratie oplevert. Hoeveel politieke partijen en wie draagt het uniform daar? Gehoorzaamheid en schrik moet ge daar hebben van degene met de grootste mond, die het meeste lawaai maakt. Moet de leraar op school les geven aan jongeren die luisteren zoals Thailand? Of moet de leraar luisteren en totaal geen gezag meer hebben gelijk bij ons? Die oude witte mannen( blank is zelfs al verboden) zoals ik hier op Thailandblog worden in Thailand hoger geplaatst en gerespecteerd. In eigen land eerder afgeschreven en uitgespuwd.
Prachtig beschreven hoe e.e.a. in Thailand werkt, klinkt ongeloofwaardig maar het is echt zo.
Ook toeristen trappen er regelmatig in en zien vaak een analfabeet-bewaker op een parkeerplaats of winkel aan als hoge militair of politiecommissaris. De beste man loopt krom van het ‘goud’ en ‘onderscheidingen’, gewoon voor een ieder te koop in het plaatselijke uniformwinkeltje.
‘De maan maakt regen’ hoe kom je er op 555!
Het is een verschijnsel wat je overal ziet als je het eenmaal herkent. Het restaurant waar ik dagelijks lunch zit vol met groepjes uit omliggende kantoren, en de groepsdynamiek aan die tafels is altijd hetzelfde.
Ongeveer de helft draagt een polo van het bedrijf waar men werkt, in het midden van de groep zit één iemand die harder praat dan de rest en iedereen lacht gewillig om zijn grappen.
Het voelt als een klein toneelstukje, en dat maak je wel vaker mee. Ik woon hier nou vijftien jaar en het is mij meerdere malen overkomen dat een Thai een ietwat geforceerd gesprek met mij aangaat in Duits of Engels, om vervolgens terug te keren naar hun groepje.
Ik kan me niet onttrekken aan de gedachte dat dit een face ding is; “Kijk mij eens in een andere taal communiceren dan!” Het staat namelijk totaal los van het oprechte interesse wat je ook vaak genoeg meemaakt; een oudje wat wil weten wat je doet in Thailand, en waar je vandaan komt.
Laat ik er meteen bijzeggen dat wij als Westerlingen soortgelijke grappen en grollen uithalen, maar dat dit minder opvalt omdat ik daar zelf mee ben opgegroeid.
Wie lang genoeg wordt toegebogen, gaat vanzelf geloven dat hij groter is.
Kan iemand dit goed omzetten naar Thais? Zou het graag zo nu en dan eens laten vallen.
Ik zou dit niet aanraden. Een Thai kan niet lachen om dergelijke moppen. En zeker niet als dit van een Farang komt. Je maakt hen enkel maar belachelijk.
Doet mij denken aan de tijd dat mijn schoonfamilie nog een klein winkeltje had.
Schoonpa zat parmantig achter een buro en telde wat men moest betalen.
Het klopte nooit en gelukkig wisten de klanten ook dat ze moesten afrekenen bij schoonzus die zachtjes het juiste bedrag noemde.
leuk geschreven, toeval wil dat ik een schoonbroer heb die als directeur van een dorp- hospitaal werkt en inderdaad zeer herkenbare gelijkenissen. Nu ik juist in Thailand verblijf met ons gezin jaarlijks verlof voel ik me niet speciaal een bevoorrechtigde hoewel ik het wel voel hoe aardig de mensen zijn als ik hem ga opzoeken en eventuele medicatie zou missen. Wel is allang bekend dat gezag en kennis twee dingen die niet steeds samen gaan in Thailand kijk maar met die inval paar weken geleden voor de ingangsexamens , waar je letterlijk je toekomst kunt kopen en waar doorzetting niet steeds op de juiste wijze gecompenseert wordt.
Maar eerlijkheidshalve ook bij ons kan je afspraken laten voorgaan mits bijkomstige betaling vb IRM op buiten normale uren in Belgie zelfs meegemaakt dus is het overal aanpassen desnoods met een buiging of de juiste smile 😉
De gewone Thai weet ook wat voordringen is, zie het vaak gebeuren in winkels en op markten.
Het mag genoeg bekend verondersteld te zijn dat Thailand een strikte klasse maatschappij is.
Een Thai zal het niet in zijn hoofd halen om daar aan te tornen. TIT.
Als je met een Thai zou praten over de Nederlandse ..Alles met kunnen en mogen… maatschappij en het softe in alles zal hij/zij het niet begrijpen.
Ik trouwens ook niet. 🙂
Brilliant geschreven, ik lig dubbel en de reacties zijn eveneens goed.. echte humor, dat maakt het meteen leefbaarder, want blijkbaar herkennen we het collectief… en wordt het nu benoemd
De oudste oom hoeft geen gelijk te hebben. Hij is gelijk.
Hier ook zoiets meegemaakt, een man die ik niet kende liep eens per week over mijn vrouws grond naar de buren om daar groente te kopen.
Liep altijd vlak langs mij zonder wai of knikje.
Op een dag was ik het zat toen hij weer terug wilde lopen en sprak hem aan dat hij over prive grond liep.
Hij brabbelde iets van why , why maar loopt vanaf die dag over straat.
Later die dag hoorde ik van mijn vrouw dat die oom ( die ik totaal niet kende) dat mocht omdat hij hoger is dan de rest van de familie.
Tijdens dat voorval zat mijn schoonmoeder vlak bij en vond het allemaal best, van haar heb ik geen commentaar geregen.
Ja deze onderdanigheid zag je bij ons twee generaties terug nog af en toe voorbij komen als het om een z,g.n beter gesitueerde ging.
De dokter de dominee en de directeur van de fabriek enz. werden toen van velen in onze cultuur ook nog met bijzondere acht behandeld.
Tegenwoordig is dit gelukkig een stuk minder of eigenlijk nauwlijks nog voorhanden in onze samenleving.
Tegenwoordig meent iedereen op zijn recht te staan,en vult dit recht ook vaak nog draagkrachtig bij, door ook nog uitgebreid zijn mening te geven.
Een recht van zitplaats, en zelfs een afwijkende mening etc.waarbij anderen zich misschien beledigd kunnen voelen, wordt allemaal afgedaan met hun democratische recht van vrije meningsuitting, waar schijnbaar fatsoen helemaal geen plaats meer heeft.
In het artikel verbazen wij ons over de Thaise samenleving, terwijl in onze gedeeltelijk ontspoorde samenleving,van sommigen alles normaal moet heten.
en wat denk je hiervan:
……En de bestuurder wijst glimlachend naar een grafiek die zo hard stijgt dat zelfs de cijfers willen emigreren.
uniek, zo’n zin. waanzinnig. virtuoos. subliem.
Wat ik me afvraag is waar staat de farang op deze ladder.
Ik heb nl heel tegenstrijdige ervaringen.
Vaak lijkt het alsof de Thai veel respect hebben voor de farang
misshien omdat ze denken dat we meer bezitten of omdat ze een lichte huidskleur
prefereren
Maar de tegenovergestelde ervaringen geven mij vraagtekens.
Ik heb een Thaise partner en onze relatie is best heel goed te noemen. Kan het
ook goed met de familie vinden maar nu komt het. Altijd als we samen zitten met een Thai of Thais
lijkt het alsof ik opeens niet meer besta. Als ik iets wil zeggen luisteren ze niet of nauwelijks en het
meest frustrerende is dat ze je midden in het verhaal onderbreken ook als ze goed engels spreken .
Dus ook mijn partner lijkt veel liever een gesprek te hebben met thai dan met mij.
Ik vinddat vaak erg respectloos en het valt ook niet eens op als ik weg loop
Ben overigens niet de enige die dat ondervindt , ook farang vrienden hebben dezelfde ervaringen .
Ben benieuwd naar reacties
De oplossing is nochtans heel simpel hoor, leer de Thaise taal en het probleem verdwijnt vanzelf.
Dat is helaas een complete illusie. Als je het Algemeen Thai leert begrijpt enkel een klein deel van de midden- en hogere klassen u. Op voorwaarde dat men voldoende onderwijs boven de 12 jasr heeft genoten en men er ook vertrouwd mee is. Wie ‘Isaans’ praat met Laotiaanse en/of Chinese invloeden bijvoorbeeld zal uw Thais niet begrijpen noch bijvoorbeeld het Thaise journaal op de nationale zenders . Het is zelfs eo dat men elkaar nuet volledig begrijpt over de provincies heen en een Thai uit het Noorden zal geen Zuid-Thai begrijpen of iemand uit de Isaan provincies. Daar sta je dan met uw Thais .
Jij hebt toch ook op alles en iedereen kommentaar. Dit slaat gewoon nergens op.
Precies alsof ze in Thailand enkel maar de Isaanse of Laotiaanse taal begrijpen.
Ik spreek redelijk goed de ‘normale’ Thaise taal. Als we lekker in gezelschap aan het praten zijn dan wordt ik net zoals alle anderen rond de tafel meegenomen in de gesprekken. Ik heb zelfs de indruk dat ze beter luisteren als ik iets zeg.
En de gesprekken zijn heus niet alleen maar over eten en geld hoor. Er wordt over vanalles gepraat.
Maar goed, je hebt gelijk, dan stopt hier de discussie.
Ik heb de indruk dat net jij in één grote illusie leeft.
Woon je eigenlijk wel in Thailand? Aan je reacties te zien heb ik soms de indruk dat je bitter weinig weet hoe het er hier aan toe gaat. Thailand is vele malen groter dan het hoekje in de Isaan waar men enkel een paar dialecten begrijpt.
Ik trek aardig mijn plan tussen de Thai en mag zeggen dat ik goed ingeburgerd ben. Ik weet niet in welk milieu jij vertoeft maar ik heb heus wat serieuze gesprekken met een Thai hoor.
Als je echt nog denkt dat jij de enige bent met wat verstand, dan sla je de bal toch lelijk mis. Dat altijd maar neerkijken op de Thaise bevolking zegt veel over jezelf. Zet je ego wat opzij en toon wat respect naar de anderen.
Dat is een volledig correcte observatie. Ook al denk je er helemaal bij te horen. Het enige dat kan helpen is praten over ‘kin kao’, ‘sanoek’ en ‘satang’ . Eten, plezier en geld. Mogelijks kan je dan hun aandacht langer dan 60 seconden vasthouden. Een ander of ernstiger onderwerp is,absoluut ‘not done’ en wordt als,storend en oorzaak van ‘poed woe’ beschouwd. Als je in een Thais groepsgesprek gedurende minimaal 2 uur niets zegt, zal men jou wel vragen of je iets wil eten. Of iets snelletrals je in een drankgelgenheid (meestal op jouw kosten ) iets wil drinken (met een rondje). Succes!
Ik ben het gezever over de Thaise bevolking eigenlijk beu gehoord.
Kijk misschien eventjes binnen je eigen gemeenschap Rudy. Als je daar aan een tafeltje Farang zit dan zijn de gesprekken niet veel beter. Na wat alcohol wordt er een pak meer onzin verteld dan je zou vermoeden.
Misschien moet je wat je hier op het forum verkondigt dan ook maar eens durven te vertellen in hun gezicht. Die achterklap en het gebrek aan respect zegt heel veel over je persoonlijkheid. Triestig niet?
Een oud gezegde leerde mij dat men met stroop meer vliegen vangt dan met stront.
M.a.w. doe alsof je dom bent en laat die ambtenaar/bankbeambte etvhet idee hebben dat ze belangrijk zijn en hoger in rang dan jij
Jij krijgt snel gedaan wat je wil/nodig hebt en zijn ego is weer gestreeld..