Je wilde ruimte. Geen bovenburen, geen parkeerplek delen, geen kind dat op zondagochtend met een step door de galerij dendert. In Thailand zou je eindelijk vrij wonen. Een huis met een hek, een tuin, een veranda en uitzicht op rijstvelden. Stilte. Rust. Niemand die zich met je bemoeit. Dat laatste is uitstekend gelukt.
Tien jaar later zit je om kwart over vier op je terras met drie honden, een ventilator en een kop koffie die al twintig minuten koud is. De weg voor je huis is leeg. De buren zijn familie van elkaar en praten over mensen die jij niet kent. Je vrouw is naar haar zus. De honden slapen. Je hebt eindelijk alle rust van de wereld. En geen mens om haar mee te delen.
Het huis is prachtig. Drie slaapkamers, twee badkamers, carport, buitenkeuken en een hek hoog genoeg om een middelgrote gevangenis jaloers te maken. Ooit stuurde je foto’s naar Nederland met teksten als: “Dit krijg je daar nooit voor je geld.”
Klopt. In Nederland krijg je er meestal buren bij.
Hier heb je land. Veel land. Je kunt vanaf je veranda veertig meter vooruitkijken zonder een andere Nederlander te zien. Vroeger noemde je dat vrijheid. Inmiddels weet je dat veertig meter verdomd ver is als niemand ooit jouw kant op komt.
Dus kwamen de honden. Eerst eentje voor de gezelligheid. Toen een tweede, zodat de eerste niet alleen was. De derde kwam erbij, omdat hij anders op straat bleef lopen en jij inmiddels toch al voer per zak van twintig kilo kocht. Nu begroeten drie dieren je enthousiaster dan de meeste mensen die je deze maand hebt gesproken. Je bespreekt met ze de post, het weer en de slechte wisselkoers. Eén hond kijkt tenminste alsof hij begrijpt wat de ECB verkeerd doet.
Je hebt natuurlijk contacten. Een groepsapp met 46 expats, waarvan er 38 nooit iets zeggen en zeven alleen melden waar Chang in de aanbieding is. Eén keer per maand koffie met Henk, die anderhalf uur praat over zijn prostaat en daarna zegt dat het fijn was weer eens bij te praten. Dat telt blijkbaar als sociaal leven.
De grote grap is dat je ooit naar Thailand kwam omdat Nederland zo benauwd voelde. Te vol. Te veel regels. Te veel mensen op elkaars lip. Dus bouwde je hier een huis waar niemand op je lip zit. Of zelfs maar in dezelfde straat.
Je rijdt twintig minuten voor brood en veertig minuten voor een fatsoenlijk gesprek. Even binnenlopen bestaat niet. Niemand komt toevallig langs. Iedereen moet bewust naar je toe rijden. Dat doen mensen minder vaak dan je vroeger dacht.
Op Facebook ziet het er geweldig uit. Zonsondergang achter de palmen. Hond op het gazon. Bier op tafel. “Life is good.” Buiten beeld staat de tweede stoel leeg.
Daar zit de pijn. Niet in Thailand, maar in de vergissing dat ruimte automatisch vrijheid betekent. Soms betekent ruimte gewoon dat de afstand tussen jou en andere mensen groter wordt. Eerst letterlijk. Daarna vanzelf ook een beetje vanbinnen.
Je merkt het pas wanneer een gesprek met de pakketbezorger onverwacht gezellig voelt. Of wanneer je bij de Makro nog een extra rondje maakt, niet omdat je iets vergeten bent, maar omdat er mensen lopen.
Dat vertel je natuurlijk niemand. Je bent tenslotte voor de rust naar Thailand gekomen.
En die heb je nu.
Drie honden, twee lege slaapkamers en niemand die je tegenspreekt.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column9 oktober 2026Column – De farang die drie keer zijn les leerde en voor de vierde keer exact hetzelfde doet
Column26 september 2026Column – De farang die zes miljoen baht in beton stort en daarna trots vertelt dat het zijn huis is
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Column1 september 2026Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Zo herkenbaar.
Geen woord aan toe te voegen!!
En voor mij totaal onherkenbaar. Vind het zelfs een beetje negatief overkomen.
Leef midden in de rijstvelden, geen klagende buren, ja wel boeren die twee maal per jaar komen ploegen en rijst oogsten. Maar wie kan dat in Nederland nu zeggen.
Als ik aan het eind van de middag mijn “werkdag” erop heb zitten en mij nederzet op mijn terras aan het zwembad, voor mijn dagelijkse drankje, zeg ik altijd weer “wat heb ik het toch waanzinnig goed”. En dan komen meestal 3 van mijn 6 honden gezellig bij me liggen. Dat is voor mij mijn geluk, en heerlijk toch dat je ook niet hoef te praten.
Als ik zou kunnen kiezen dan zou ik het wel weten Kees.
Geef mij dan maar gerust de kalmte en de stilte van de natuur. Dat opgejaagde leven, omringd door landgenoten die voortdurend met hun luxe en welvaart moeten pronken, buren die zo dicht op elkaar wonen dat je elkaar vanuit de slaapkamer de hand kunt reiken… nee, daar heb ik steeds minder behoefte aan.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik de rust, de ruimte en de eenvoud van de natuur weet te waarderen. Geen drukte, geen voortdurend lawaai en geen behoefte om mee te doen aan de ratrace. Gewoon ruimte om je heen, stilte in je hoofd en de vrijheid om je eigen leven te leiden. Dáár kan ik tegenwoordig pas echt van genieten.
Helaas … die luxe heb ik niet. Had ik het geld dan zou ik zeker verhuizen. Maar écht klagen, dat wil ik niet.
Dag Kees,
Wat is eigenlijk het verschil tussen ‘achter de geraniums op de vensterbank zitten’ en ‘doelloos naar de rijstvelden zitten gapen’?
Beiden kunnen zich eenzaam voelen, maar ze kunnen evengoed perfect gelukkig zijn. Anderen hebben dan weer nood aan stoere toogpraat of zitten liever de hele dag te scrollen op ThailandBlog.
Geluk zit uiteindelijk in kleine dingen en is voor iedereen anders.
Het eenzijdige verhaal van Expat vind ik dan ook wat overdreven. Vooral de negativiteit die het uitstraalt, strookt niet altijd met de werkelijkheid. Maar ondertussen weten we al dat zijn topics het best met een flinke ‘zak zout’ worden genomen. Ik hecht er daarom weinig belang aan.
Iedereen beleeft zijn leven nu eenmaal op zijn eigen manier. Zolang iemand daar gelukkig mee is, is er toch weinig mis mee?
‘Vooral de negativiteit die het uitstraalt’ Tja de column van de expat is geen Facebook- of voor de jongsten onder ons Instagrampost. Waarin iedereen de schijn ophoudt hoe ‘happy and shiny ‘ ze 25 op 24 uur wel zijn. Hiermee hopend een Pavlov -reactie bij hun bewondereraars uit te lokken . In deze columns krijg je een spiegel voorgrhouden en je ziet erin wat je wil en vooral wat je kan zien . En dat is toch wel heel positief? Of is alles in het leven ‘nou sjeg, zo leuk’ ? Hoe kan je dan nog genieten van die kleine grootse dingen van het leven ?
Toch vele malen beter dan te moeten klagen over de knallende uitlaten in Pattaya.
In dit topic is het eindeloos stil. Geen bonkende muziek van de buren, heerlijk toch. Maar blijkbaar is dat ook niet goed.
Maar goed, Expat heeft weer een bot om op te knagen. Zijn verplicht wekelijks praatje zit er weer op. En nu kan hij nadenken waarover hij het volgende week zal hebben. Misschien over de parking op verdieping 22 van de Nederlandse ambassade? 😉
Tja….. klopt voor een deel erg goed… nergens is het perfect ☺️
Goed en eerlijk beschreven.
“Food for thought”
Dank!
Wanneer je het leven toelacht en neemt zoals het is, heb je het goed..
In de ochtenduren kijk ik naar het nieuws en weet bij het zien van die ellende dat ik een mazzelaar ben,
Helemaal als ik videobeelden van optredende artiesten in Nederlandsch opa- en omahuizen bezie.
Ouderwetse NL gezelligheid. Brrrrrrr, dan geniet ik extra van mijn vrijheid en rust.
En als de rust teveel wordt? Ga er dan opuit, want rust roest .en er is altijd iemand om een praatje te maken,
Dag Johan,
Ik woon nu al meer dan zeven jaar in Thailand en in al die tijd heb ik eigenlijk maar één keer echt een praatje gehad met een landgenoot. Dat was in Pattaya, tijdens het bezoek van de Belgische ambassade aan een hotel. Ik had daar een afspraak voor de aanvraag van een nieuw paspoort.
Die Belg had ik nog nooit eerder gezien, maar hij kwam zichzelf zonder enige aanleiding bij mij opdringen. Vervolgens begon hij zowat zijn hele levensverhaal uit de doeken te doen. Zijn kinderen, zijn scheidingen, zijn geldproblemen… het hield gewoon niet op.
Ik had ondertussen al een paar keer subtiel laten merken dat ik niet bepaald zat te wachten op zijn levensverhaal, maar blijkbaar waren die hints aan hem niet besteed. Ik kreeg hem met geen stokken weg. Ik was dan ook bijzonder opgelucht toen eindelijk mijn naam werd afgeroepen. Een mooier excuus om aan het gesprek te ontsnappen had ik niet kunnen krijgen.
Onlangs maakte ik iets gelijkaardigs mee. Ik was samen met mijn vrouw in een kleine shoppingmall toen er uit het niets een Engelsman op mij afstapte. Zonder enige aanleiding begon hij tegen mij te leuteren over de problemen in de wereld. Man, man, man… wat een verschrikking. Alsof ik daar speciaal op zat te wachten.
Na een tiental minuten heb ik hem gelukkig kunnen afwimpelen en konden we eindelijk weer verder.
Voor mij hoeven al die spontane ‘praatjes’ eigenlijk niet. Ik heb helemaal geen behoefte om mijn levensverhaal aan wildvreemden te vertellen, laat staan dat ik zit te wachten op het levensverhaal, de financiële problemen of de familiale perikelen van iemand die ik vijf minuten geleden voor het eerst heb gezien.
Misschien klinkt dat wat afstandelijk, maar ik vind het juist heerlijk om in alle rust mijn eigen ding te kunnen doen. Een beetje anonimiteit, kalmte en stilte… daar is helemaal niets mis mee.
En eerlijk gezegd: naarmate ik ouder word, waardeer ik die rust alleen maar meer.
Wat een contradictie!
Je zegt dat je er geen enkele behoefte aan hebt om je levensverhaal met anderen te delen, maar vervolgens schrijf je hier wel een ellenlange reactie over iets waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Dat is op z’n minst opmerkelijk.
Ik krijg eerlijk gezegd de indruk dat er achter die houding misschien toch een zekere behoefte aan sociaal contact schuilgaat. Niet elke landgenoot is immers een vervelend persoon die niets liever doet dan zichzelf op de voorgrond plaatsen. Er lopen ook genoeg vriendelijke, normale mensen rond die best wel eens zin hebben in een gezellige babbel, zonder meteen hun hele levensverhaal op tafel te leggen.
Misschien ligt het probleem dan ook niet uitsluitend bij de anderen. Kijk vanavond eens rustig in de spiegel en stel jezelf de vraag: “wie houdt hier eigenlijk wie op afstand?”
En als je jezelf vervolgens wijsmaakt dat je daar helemaal tevreden mee bent, prima. Maar dan hoef je anderen ook niet te overtuigen van hoe weinig behoefte je hebt aan gezelschap. Want iemand die écht geen behoefte heeft aan sociale contacten, hoeft daar doorgaans geen ellenlange uitleg over te schrijven.
Man, wat een hoop onzin in een mooie verpakking. Heb je echt nog een grotere hamer nodig om je punt kracht bij te zetten?
Laat toch iedereen voor zichzelf bepalen hoe hij door het leven wil gaan. Daar hoef jij je toch niet mee te bemoeien?
Ik ben net zo goed die vermeende “eenzaat” als André. Ik heb totaal geen behoefte aan de onzinnige praat die sommige landgenoten uitkramen. Daar ben ik in het verleden al vaak genoeg mee lastiggevallen.
Op mijn eigen “eilandje” ben ik perfect gelukkig. Mijn Thaise echtgenote en mijn trouwe viervoeter, meer heb ik niet nodig. Laat die opdringerige Farang dus maar lekker ver weg blijven.
En straks kijk ik wel in de spiegel om mezelf eraan te herinneren dat ik helemaal geen behoefte heb aan een ander leven. Daar heb ik jou echt niet voor nodig.
Beste Expat,
Zeker als je al wat levenservaring hebt,..kan je toch wel met enige fantasie inschatten wat het betekent 0m o- zo’n locatie te wonen? Elke locatie heeft zo zijn voor- en nadelen. Ik zou zeggen als je zo’n moment van eenzaamheid hebt, pak je fiets als je lichaamsbeweging zoekt of anders de bekende scooter en zoek het leven op in de locale omgeving em kom weer met een frisse geest thuis.
Groet,
Ger
Als je het grootste deel van je leven op een schip geleefd hebt, maanden samen met 70 tot 160 man (en later vrouwen) van huis was, zoals bijvoorbeeld op de mijnenjagers in een mess sliep met 24 anderen, waar op een schip privacy enkel in je dromen bestond en je dag in/dag uit constant op elkaar lip leefde ……
dan is mijn huidige leven in Thailand een verademing.
Het is een leven dat ik wel al jaren terug achter mij gelaten heb en ik heb er zeker ook mooie herinneringen en vriendschappen aan over gehouden.
Maar ik kan nu echt genieten van het alleen zijn… op een plaats met weinig buren, met in de verte soms wel eens het geluid van de tempel die doordringt, of het geluid van een of ander feest dat in de school of op een markt wordt gehouden, maar meestal is het gewoon rustig.
Nu ja, geluid van vrouw en hond neem ik er dan voor lief wel bij 😉 🙂
Je hoeft je toch niet op te sluiten , word het te rustig en heb je nood aan wat verzet , dan ga je reizen binnen Thailand , keuze genoeg , ik zelf ga volgend jaar in een dorpje in Petchabun gaan leven , het is er zeer rustig voor mij is dat goed , maar als ik een maand of 2 maand weg wil dan ben ik weg zo simpel is dat.
De zogenoemde sound of silence.
Het hangt allemaal samen met wel of niet de taal voldoende machtig zijn.
Wanneer je Thais spreekt zoals de eigen bevolking, kun je overal met gemak een praatje maken en wordt het opbouwen van een sociaal netwerk, ook wat makkelijker.
Telkens weer lees je de reactie dat je de Thaise taal moet leren om je sociale contacten te verbeteren.
Mag ik je dan eens vragen welke interessante gesprekken je dan allemaal hebt met je Thaise vrienden en familie? Welke zijn de gespreksonderpen? Daar ben ik echt benieuwd naar …
Sterker nog , de meeste Thai vinden het helemaal niet leuk als je hun ‘gespreksonderwerpen begrijpt. Gelukkig voor hen , denken de meesten, verstaan ze ook meestal het Thai niet dat je hebt aangeleerd uit een boekje of cd/cassette omdat ze gewoon hun lokale Thai-Laotiaanse, Chinees getinte .
variant … spreken die zelfs gern enkele Thai 100 km verder nog geheel begrijpt .
I.p.v. het gesprek te onderbreken zou het gewenst zijn van te antwoorden op de vraag. Jouw eeuwig gezaag over de Thaise dialecten hebben we nu genoeg gehoord.
Maar ik vrees dat je zelf nog geen enkel Thaise conversatie gehad hebt, al is het maar omdat je niet eens de taal begrijpt 😉
Nu, ik verwijt je niets want ik spreek ook geen Thais maar ben wel benieuwd welke hun dagelijkse gespreksonderwerpen zijn.
Eten, plezier, afgunst, bijgeloof, de tempel en uiteraard geld. Over meer gaat het heel, heel zelden. De voertaal met mijn partner is Nederlands. Ik leerde lang geleden ook Thai, het algemeen Thai maar in de Isaan begrreep maar heel sporadisch iemand desondanks de juiste uitspraak.Pas als het te laat was begreep ik de reden. Ik kreeg wel vele keren een glimlach . Veel ben ik ondertussen alweer vergeten maar het komt nog wel van pas wanneer ik Thaise films of series bekijk: . (die meestal ook over hetzelfde gaan). Zelf voer ik inderdaad bijzonder weinig Thaise gesprekken in Thailand. Als ik denk dat het dan toch over wat anders gaat dan vertaalt mijn vriend dat voor alle duidelijkheid naar het Nederlands en zo terug.
Het is ironisch bedoeld want je kunt de taal hoogstens op heel basaal niveau leren en dan nog begrijp je nooit de nuances, je blijft zeker qua taal altijd een buitenstaander.
Ik spreek Thai op het niveau van een 3 jarige en kan een beetje over koetjes en kalfjes meekletsen. Dat heeft trouwens als enorm groot voordeel dat ik me altijd van de domme kan houden als ik dat nodig acht.
Inderdaad het is hopelijk ironisch bedoeld.
Ik mag van mezelf wel zeggen dat ik een aardig mondje Thais spreek.
We zitten regelmatig samen met de familie en, om eerlijk te zijn, meng ik me bijna nooit in hun gesprekken. Niet omdat ik het Thais niet begrijp, maar simpelweg omdat de onderwerpen me nauwelijks interesseren. Buiten wat geroddel over de buurt, eten, geld en de tempel valt er eigenlijk weinig inhoudelijks te bespeuren.
Mijn neef studeert bedrijfsautomatisatie en robotica aan de universiteit. Laat dat nu toevallig precies mijn vakgebied zijn en iets waar ik door de jaren heen behoorlijk wat kennis en ervaring in heb opgebouwd. Wanneer ik met hem een inhoudelijk gesprek probeer aan te knopen, gewoon in het Thais, komt er echter nauwelijks een reactie. Het gesprek valt vrijwel meteen stil.
En dat maakt meteen duidelijk dat het beheersen van de taal niet automatisch betekent dat je ook ergens aansluiting vindt. Ik kan prima met de familie communiceren, maar als er inhoudelijk geen gemeenschappelijke interesses zijn, blijft er weinig over om over te praten.
Het resultaat is dat ik tijdens familiefeestjes vaak letterlijk alleen in een hoekje zit. Niet omdat ik me niet kan uitdrukken of omdat ik geen behoefte heb aan contact, maar omdat er simpelweg weinig mensen zijn met wie ik een inhoudelijk gesprek kan voeren.
Mijn kennis en ervaring hebben in die omgeving daardoor weinig meerwaarde. Dat is soms best jammer, want juist met mijn neef zou je verwachten dat er voldoende raakvlakken zijn. Maar blijkbaar is een gedeelde studierichting of vakgebied nog geen garantie voor een interessant gesprek.
Ik ken een Thai die ‘internationale politieke betrekkingen ‘ bestudeerd. Ik zag hem de lastste keer op het moment dat Trump herverkozen werd (november 2024). Helaas had hij nog nooit van Trump gehoord. Maar misschien sprak ik de toon foutief uit.
Misschien zou je eerst eens kunnen proberen je eigen teksten zonder DT-fouten te schrijven, voordat je anderen hier publiekelijk belachelijk probeert te maken.
Het is eerlijk gezegd behoorlijk triest hoe je soms uit de hoek komt. Met jou lijkt een inhoudelijk en serieus gesprek nauwelijks mogelijk. Telkens wanneer iemand een (andere) mening heeft, volgt er weer zo’n denigrerende of gratuit neerbuigende reactie.
Sorry dat je dat zo ervaart. Meestal zijn mijn reacties ironisch of sarcastisch . En ik besef die soort humor wordt hier weinig gewaardeerT. Andere keren reageer ik analoog op de toon en in de lijn van de inhoud en stijl waarop iemand eerder reageerde. Als er sprake is van nuancering zal ik ook proberen een eigen perspectief of een ander verruimd inzicht eraan toe te voegen. Tenslotte geloof ik niet in een absolute waarheid. Er zijn enkel persoonlijke percepties, observaties en uiteraard ook feitelijke kennis (die ook weer steeds evolueert of wijzigt naargelang iemsnds overtuiging of nieuwe feiten). Dat alles maakt mezelf een enorme twijfelaar . En over dat laatste ben ik heel sterk tevreden. Ik schrijf af en toe dt -fouten. En nog veel meer typfouten Dat komt omdat ik te weinig mijn eigen teksten nalees vooraleer ik ze post. Ik neem mezelf daarvoor te weinig au serieux. En natuurlijk izijm dit medium en mijn reacties te vluchtig. Ik besef nochtans dat ik daarop zou moeten letten. Want het geeft een bijzonder gemakkelijk argument in handen van iemand die me ook voor dom houd, euh pardon houdt. Dat recht en die waarheid kunnen ze natuurljjk poneren maar inhoudelijk is het uiteraard een heel zwak argument .Mijn Thaise partner schrijft trouwens ook veel dt-fouten. En mijn buur bijvoorbeeld maar die heeft dan veel andere vaardigheden. Ik kan bijvoorbeeld nog geen nagel in de muur kloppen. Deze reactie was niet ironisch.
Sorry Rudy maar ik snap echt niet waarom je hier de ganse dag door de lezers komt irriteren. Heb jij nu echt niets anders te doen?
Jouw gedrag heeft helemaal niets meer te maken met perceptie. Je doet niets anders dan lezers de bomen in te jagen.
Om heel eerlijk te zijn, het begint me ook echt te storen. Jouw narcistische houding voelt op den duur gewoon verstikkend aan. Je blijft maar doorgaan, telkens opnieuw, alsof jouw mening hier de enige is die telt en iedereen zich daar maar naar moet schikken.
Je hoeft het met anderen niet eens te zijn, maar constant hetzelfde punt blijven herhalen en ondertussen iedereen die anders denkt de les spellen, daar heeft niemand iets aan.
Dus Rudy, misschien wordt het stilaan tijd om eens een stap achteruit te zetten. Niet iedereen zit te wachten op jouw eindeloze commentaren en vooral, je hoeft niet overal op te reageren.
Laat de andere lezers ook eens gewoon hun mening hebben. Dat zou dit blog alvast een stuk aangenamer maken.
Dank voor je begrip … alhoewel, zal het veel uitmaken???
Dag Johan Net zoals jouw mening is dat je me de les moet spellen omdat mijn mening niet past in jouw ‘convenient truth’. Ik pas dus niet in de dingen die volgens jou het leven aangenaam maken. Ik bevind me wel op een locatie van een column van De Expat. En die zegt ook niet altijd dingen die alle lezers willen horen. Gelukkig maar : er is hier geen junta aan de macht met totalitaire regels die onwelkome meningen verbieden.
Volgens het woordenboek snakt een narcist naar constante aandacht en zet zichzelf op de eerste plek Mensen zeggen heel vaak net het tegenovergestelde over mij. Ik durf te weinig ruimte innemen, vermijdt lof (wat men hier ten zeerste lukt) en men zegt dat ik me te vaak cijfer ik mezelf volledig weg voor anderen. Ik ben nergens actief op sociale media. Ah, ah alweer kan ik twijfelen en nadenken. Bedankt. Dus ik respecteer en begrijp uiteraard jouw mening /perceptie/typering. Dank voor je begrip. Maar of dat veel zal uitmaken?
weer eens een heerlijk geschreven stuk van deze kunstenaar.
de reacties: allemaal waar. het zijn de stadia die je moet doorlopen om je eigen balans te vinden. leef en stop nou eens met die altijd eeuwige “verwachtingen”. wat een verademing. eindelijk in de realiteit met de altijd aanwezige mogelijkheid om te veranderen.
Hier sla je de bal toch wel behoorlijk mis.
Het merendeel van de Farang heeft niet eens de mogelijkheid om zomaar te verkassen. Soms door een gebrek aan financiële middelen, soms omdat ze financieel en sociaal sterk verankerd zijn door familie, eigendom of andere verplichtingen.
Waar ik woon is het vandaag verre van ideaal. Al mijn centen heb ik destijds geïnvesteerd in de aankoop van een lapje grond en de bouw van een woning. Nu, vijftien jaar later, is het allesbehalve evident om dat zomaar achter te laten en opnieuw te beginnen. In het begin was het hier rustig en aangenaam wonen. Ondertussen is alles volgebouwd en is het hier een drukte van jewelste.
En zelfs als je wél de mogelijkheid hebt om te verkassen, heb je geen enkele garantie dat de nieuwe plek over vijf of tien jaar nog rustig en aangenaam is.
Moet je dan iedere paar jaar je huis, je omgeving en je hele leven achterlaten en opnieuw verhuizen?
Ik heb ermee te doen. Het gras zou altijd groener zijn aan de andere kant van de heuvel en is thuis niet waar het hart is?
Misschien moeten we je maar gelijk geven, dan ben je tevreden.
En ligt jouw hart dan niet uiteindelijk in je thuisland?
Misschien was je daar beter gebleven 😉
Ik ben in mijn rhuisland gebleven.
Dit verhaal suggereert eenzaamheid als logisch gevolg van een tijdje alleen zijn. Maar misschien vindt de man het wel prima dat zijn vrouw even naar haar zus is, kan ie even lekker met de benen op tafel en pissen in de wasbak als ie wil.
‘Vind het zelfs een beetje negatief overkomen.’. Tja de column van de expat is geen Facebook- of voor de jongsten onder ons Instagrampost Waarin iedereen de schijn ophoudt hoe ‘happy and shiny ‘ ze 25 op 24 uur wel zijn. Hiermee hopend een Pavlov -reactie bij hun bewondereraars uit te lokken . In deze columns krijg je een spiegel voorhouden en je ziet erin wat je wil en vooral wat je kan zien . En dat is toch wel heel positief? Of is alles in het leven ‘nou sjeg, zo leuk’ ? Hoe kan je dan nog genieten van die kleine grootse dingen van het leven ?
Ik stel me telkens opnieuw de vraag in hoeverre jij jezelf eigenlijk weleens een spiegel voorhoudt.
Je hebt steevast commentaar op anderen en doet daarbij alsof jij de waarheid in pacht hebt. Maar voordat je voortdurend anderen de maat neemt, zou het misschien geen kwaad kunnen om eerst eens kritisch naar je eigen houding en gedrag te kijken.
Je hebt dringend behoefte aan wat zelfreflectie. Zonder die zelfreflectie blijf je telkens opnieuw dezelfde fouten maken en kom je vooral ongeloofwaardig en hypocriet over.
Dit moest me even van het hart.
Niet aan projectie gaan doen want daar heb ik het als gesprekstechniek in een discussie eerlijk gezegd wat moeilijker mee als per se geloof’waar’dig moet zijn.
Je reactie illustreert eigenlijk precies het probleem dat je anderen verwijt. Je presenteert jouw interpretatie als de superieure, meer doorwrochte kijk op de werkelijkheid en reduceert een andere mening vervolgens tot oppervlakkigheid.
Wie iets positiefs schrijft, houdt volgens jou blijkbaar een schijnwereld in stand en probeert via een Pavloviaanse reactie bewonderaars te mobiliseren. Dat is nogal een gratuit staaltje psychologisering, je schrijft motieven toe aan mensen zonder daar ook maar enige grond voor te hebben.
En dat voortdurende etaleren van woorden als ‘spiegel’, ‘Pavlov-reactie’ en ‘kleine grootse dingen’ maakt een redenering natuurlijk niet automatisch diepzinnig. Soms is een eenvoudige positieve ervaring gewoon een eenvoudige positieve ervaring. Daar hoeft geen vermeende existentiële diepgang of intellectuele analyse overheen te worden gelegd.
Ironisch genoeg klaag je over mensen die een te rooskleurig beeld van het leven zouden schetsen, terwijl je zelf een nogal karikaturale voorstelling van hun intenties maakt. Dat is geen objectieve spiegel, maar een interpretatief prisma.
Een andere mening hoeft niet minderwaardig, naïef of oppervlakkig te zijn omdat ze niet strookt met jouw wereldbeeld. Dat besef zou misschien nog de meest waardevolle spiegel van allemaal zijn.
Ik geef je zonder ironie volledig gelijk en zelfs graag een like. Zou ervaar ik het ook en dat is ook mijn bedoeling. Bedankt voor je compliment!
@Andre
Ik heb hetzelfde als jou Andre.
Ik ben nog redelijk jong (52)
Ik wil rust en stilte.
Ik ben het liefst alleen.
Uitzondering is er altijd.
Soms met iemand een bakkie doen.
Maar meestal alleen.
Heerlijk die rust aan mijn hoofd om lekkdr
alleen een bakkie te doen ergens in pattaya.
Ik merk ondanks dat ik nog redelijk jong ben,
dat ik steeds meer opmezelf wil zijn.
En onbekende mensen die hun levensverhaal
willen vertellen,trek ik ook niet.
Tja, zelfs het mooiste uitzicht verveelt op de duur. Daarom blijf ik in beweging en geniet ik van steeds andere uitzichten. Zelfs tijdens het half jaar terug in Nederland zijn we veel onderweg.
Vind het een leuk stuk. Veel randstedelingen komen na soortgelijke ervaringen in kleine Friese dorpjes met dezelfde verhalen terug. “Het was er niet te doen zo stil en eenzaam. En je verstaat die boeren niet. Ze vertikken het Hollands te praten. Als ze al met je willen praten. Je hoort er nooit echt bij daar. Daarom zijn we teruggekomen”
Hollands is ook een dialect beste Omar ben Salaad men spreekt in Nederland Nederlands in principe.
Humorvolle reacties voor de rest en herkenbaar stukje van de Expat ‘Bubbels all over the place’
Mooi stukje weer Expat.
Ik denk dat je niet meer bijkomt van het lachen als je leest hoe vele reaguurders elkaar aan het afkatten zijn.
Missie geslaagd.
Moet je daar als topicstarter eigenlijk fier op zijn?
Zowat iedere keer wanneer Expat hier een stukje proza schrijft, vliegen de lezers elkaar in de haren. Als dat telkens opnieuw het voorspelbare gevolg is, dan begin ik toch sterk te vermoeden dat provocatie eerder het doel dan een toevallig neveneffect is.
Een discussie uitlokken mag uiteraard, maar voortdurend verdeeldheid zaaien om reacties uit te lokken, verdient wat mij betreft geen medaille. Is dit werkelijk de bijdrage die je aan een discussie wilt leveren?
Neem hetzelfde van mij asn als een waardevol compliment
Ach wij hebben naast ons appartement in Pattaya ook zo een huis gebouwd ergens tussen de rijstvelden in de Isaan. Feit is dat dat zowat bij iedereen wordt gebouwd op vraag en aandringen van de vrouwelijke partner. Zelf zie ik het als een soort buitenverblijfje voor af en toe eens een weekje of iets meer door te brengen. Voor de rest heb ik al snel de indruk daar in een soort ballingschap te leven. Er is eigenlijk niks….en die natuur betekent voor mij ook niet zelden een overvloed aan allerhande insecten en ongedierte. Ook de hitte is er niet zelden ondraaglijk. Als man op leeftijd heb ik echt wel de indruk er mijn tijd te verspillen.
Ik weet 1 ding en dat is dat iedere expat die ik ken daar van zodra de relatie om een of andere reden ten einde komt die expat binnen de 48 uren daar zijn valies maakt en de plaat poetst. Die gaan dan heus niet op zoek om een paar dorpen verder een ander huis te gaan huren….Ik ken niemand en ik woon hier 20 jaar die op eigen initiatief daar een huis is gaan bouwen of ergens een huis is gaan huren in de Isaan . Toch eigenaardig als men het daar toch zo leuk wonen vindt.
Het drama in die talrijke gevallen is dan meestal dat men misschien nog wel genoeg geld heeft om elders in Thailand te gaan wonen maar men kan vaak niet meer terug naar het thuisland.Wanneer men niets meer heeft en overal afgeschreven en ‘uitgeschreven’ is en er dus vaak op hoge leeftijd een nieuwe administratieve en sociaal gerateerde hellevaart wacht. Het belangrijkste is soms de schaamte ook wel kreng jai genoemd in Thailand . Dat wil en wou ik persoonlijk ten zeerste vermijden. Daarvoor heb ik onder meer niet de financiële ruimte en wellicht ook de kracht dan niet meer. Ik zag al te veel drama’s ook tot zelfmoord toe in mijn dichte vriendenkring. Ik behoor dan wel niet tot de ‘echte’ expats , heb ook maar 1 hond en verkies hier om met weinigen te praten. . Wat het overgrote deel van mijn lezers (overwegend haters) zeker als een opluchting en pluspunt zullen ervaren. Het uitzicht valt hier wel mee en oef de hitte is hier voorbij. Hi, hi. Het is wat het is
Redactie, sluit dit topic maar, want de klets begint de overhand te krijgen. De reacties waren weer zoals bekend. De een vindt het geweldig, de ander maar niks, en Rudy heeft zich weer eens in de etalage mogen gezet. Klaar, dus!
Ik zal dan wel weer de uitzondering zijn.
We woonden in Bangkapi. In een huis dat van haar en haar 2 zussen is. Zit ik voor niets tussen.
Ik werd daar echter gek van de stank en het lawaai in Bangkapi en op mijn aandringen zijn we in LatYa gaan wonen en hebben daar een huis gebouwd.
Ik weet dat mijn vrouw dat eigenlijk jammer vond en liever in Bangkapi bleef, maar omdat ze ook in Kanchanaburi is opgegroeid kon ze zich er wel bij neerleggen. Ze heeft daar ook nog vele schoolvriendinnen van vroeger waarvan een onze buur is.
Tot op dit moment nog geen seconde spijt gehad van die beslissing om uit Bangkapi te vertrekken en om in LatYa te gaan wonen. Misschien zij wel.. wie weet… Maar ze gaat maandelijks op bezoek bij haar zussen in Bangkok waar één nog steeds in dat huis woont en dat zal het ook wat verzachten misschien.
Naamgenoot, zou het aan de naam liggen?
Toen ik mijn vrouw leerde kennen woonde ze samen met een paar familie leden in een huis in Bang Na. Ze werkte allemaal in een autofabriek in Bangpoo Industrial Estate. Telkens als ik naar haar ging verbleef ik dan ook daar in de woning. Pffff wat een drukte, lawaai en dan die smog van de stad.
Ook op mijn aandringen is ze terug naar haar ouders gegaan en hebben we vlak naast mijn schoonouders een nieuwe woning gezet. Jaren heb ik dit officieel ‘gehuurd’ en stond mijn adres daar. Toch hebben we nu een 3tal jaar geleden samen een grote lap rijstvelden gekocht en daar opnieuw gebouwd, 1,5km van haar ouders, temidden van de velden. De dichtbijzijnde buur woont op 150m en dan hebben we er nog wonen vanaf een goede 500m. Geen smog, zelden lawaai, helemaal geen drukte. Natuurlijk moet je er ’s avonds en ’s nachts het lawaai van de natuur erbij nemen, het kraaien van de hanen, de boer op zijn 1cylinder of tractor.
En ja, overdag komt er altijd wel eens iemand van de familie langs of springt iemand uit de buurt even binnen voor een praatje. Dat hoeven geen grote inhoudelijke of diepzinnige gesprekken te zijn, de dagelijkse dingen kunnen toch ook een goed gesprek onderwerp zijn. (Zo zit je ook nooit alleen op een feest). Er hangt een bordje bij de poort naast de bel met de foto van onze ridgeback. In te Thais staat er ; deze Farang bijt, is de poort dicht moet je aanbellen’. Als grap heb ik onze ridgeback Farang als naam gegeven, trouwens hij verstaat alleen maar vlaams.
Men zegt wel eens dat uitzonderingen de regel bevestigen 😉
Klopt, Ronny, en die uitzonderingen reageren niet op een topic als deze.
Een grote denkfout is volgens mij dat westerse mensen toch heel erg van elkaar verschillen in maatschappelijke en culturele levenspatronen. Het spreken van een taal – of dat nu je moedertaal is of een taal die je later hebt geleerd – is namelijk niet meer dan een eerste stap in het contact.
In de achttien jaar dat ik hier woon, heb ik veel westerlingen van verschillende nationaliteiten leren kennen. Soms klikte dat meteen, vaak totaal niet. Dat gebeurt ook met Thai, al vormt de taal op de langere termijn helaas toch vaak weer een barrière die voor afstand zorgt. Vergeleken met België en Nederland is het in deze turbulente wereld gewoon lastig om gelijkgestemden te vinden én te behouden waar je toch sneller gelijkgestemd kan vinden.