Je wilde ruimte. Geen bovenburen, geen parkeerplek delen, geen kind dat op zondagochtend met een step door de galerij dendert. In Thailand zou je eindelijk vrij wonen. Een huis met een hek, een tuin, een veranda en uitzicht op rijstvelden. Stilte. Rust. Niemand die zich met je bemoeit. Dat laatste is uitstekend gelukt.
Tien jaar later zit je om kwart over vier op je terras met drie honden, een ventilator en een kop koffie die al twintig minuten koud is. De weg voor je huis is leeg. De buren zijn familie van elkaar en praten over mensen die jij niet kent. Je vrouw is naar haar zus. De honden slapen. Je hebt eindelijk alle rust van de wereld. En geen mens om haar mee te delen.
Het huis is prachtig. Drie slaapkamers, twee badkamers, carport, buitenkeuken en een hek hoog genoeg om een middelgrote gevangenis jaloers te maken. Ooit stuurde je foto’s naar Nederland met teksten als: “Dit krijg je daar nooit voor je geld.”
Klopt. In Nederland krijg je er meestal buren bij.
Hier heb je land. Veel land. Je kunt vanaf je veranda veertig meter vooruitkijken zonder een andere Nederlander te zien. Vroeger noemde je dat vrijheid. Inmiddels weet je dat veertig meter verdomd ver is als niemand ooit jouw kant op komt.
Dus kwamen de honden. Eerst eentje voor de gezelligheid. Toen een tweede, zodat de eerste niet alleen was. De derde kwam erbij, omdat hij anders op straat bleef lopen en jij inmiddels toch al voer per zak van twintig kilo kocht. Nu begroeten drie dieren je enthousiaster dan de meeste mensen die je deze maand hebt gesproken. Je bespreekt met ze de post, het weer en de slechte wisselkoers. Eén hond kijkt tenminste alsof hij begrijpt wat de ECB verkeerd doet.
Je hebt natuurlijk contacten. Een groepsapp met 46 expats, waarvan er 38 nooit iets zeggen en zeven alleen melden waar Chang in de aanbieding is. Eén keer per maand koffie met Henk, die anderhalf uur praat over zijn prostaat en daarna zegt dat het fijn was weer eens bij te praten. Dat telt blijkbaar als sociaal leven.
De grote grap is dat je ooit naar Thailand kwam omdat Nederland zo benauwd voelde. Te vol. Te veel regels. Te veel mensen op elkaars lip. Dus bouwde je hier een huis waar niemand op je lip zit. Of zelfs maar in dezelfde straat.
Je rijdt twintig minuten voor brood en veertig minuten voor een fatsoenlijk gesprek. Even binnenlopen bestaat niet. Niemand komt toevallig langs. Iedereen moet bewust naar je toe rijden. Dat doen mensen minder vaak dan je vroeger dacht.
Op Facebook ziet het er geweldig uit. Zonsondergang achter de palmen. Hond op het gazon. Bier op tafel. “Life is good.” Buiten beeld staat de tweede stoel leeg.
Daar zit de pijn. Niet in Thailand, maar in de vergissing dat ruimte automatisch vrijheid betekent. Soms betekent ruimte gewoon dat de afstand tussen jou en andere mensen groter wordt. Eerst letterlijk. Daarna vanzelf ook een beetje vanbinnen.
Je merkt het pas wanneer een gesprek met de pakketbezorger onverwacht gezellig voelt. Of wanneer je bij de Makro nog een extra rondje maakt, niet omdat je iets vergeten bent, maar omdat er mensen lopen.
Dat vertel je natuurlijk niemand. Je bent tenslotte voor de rust naar Thailand gekomen.
En die heb je nu.
Drie honden, twee lege slaapkamers en niemand die je tegenspreekt.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column20 augustus 2026Column – Een vrijstaand huis, drie honden en niemand om mee te praten
Column13 augustus 2026Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer
Column5 augustus 2026Column – Iedereen is gelijk zolang de Thai met het grootste uniform eerst mag zitten
Column31 juli 2026Column – De avonturier die Thailand verruilde voor een wekelijkse expeditie naar de Makro