Column – De avonturier die Thailand verruilde voor een wekelijkse expeditie naar de Makro
Je kwam naar Thailand voor het avontuur. Geen natte dinsdagen meer in Nieuwegein, geen vergaderingen over vergaderingen, geen buurman die controleert of je kliko wel recht staat. Jij zou leven. Rijden door de bergen, eten bij onbekende kraampjes, slapen op eilanden zonder pinautomaat en gesprekken voeren met monniken over de zin van het bestaan.
Tien jaar later sta je op dinsdagmorgen om negen uur bij de Makro, omdat de diepvrieskip in de aanbieding is.
De airco van je pick-up draait op stand crematorium. Op de achterbank liggen twee koeltassen, drie boodschappentassen en een kartonnen doos die je bewaart omdat hij “nog prima is”. Je draagt een korte broek met zes zakken, sandalen en een pet van een verzekeringsmaatschappij die al vijftien jaar niet meer bestaat.
Dit is je expeditie geworden.
Vroeger vertelde je dat je naar Azië emigreerde om uit je comfortzone te stappen. Inmiddels bestaat die zone uit de Makro, het tankstation en een koffiebar waar de serveerster zonder vragen je cappuccino neerzet. Alles daarbuiten is “een heel gedoe”.
Bangkok? Te druk.
Chiang Mai? Te veel toeristen.
Een onbekend restaurant? Misschien is het eten niet goed.
Je bent niet naar Thailand verhuisd om vrijer te leven. Je hebt gewoon een groter rondje om je huis getrokken.
In de Makro duw je een kar die groot genoeg is om een waterbuffel af te voeren. Je koopt tien pakken boter, twaalf blikken tomaten, vijf kilo uien en toiletpapier voor een internaat. Niet omdat je dat nodig hebt, maar omdat het voordelig is. De Nederlandse ziel kan naar de tropen verhuizen, maar bij dertig baht korting marcheert hij weer richting voordeelverpakking.
Bij het vriesvak ontmoet je Kees. Kees kwam naar Thailand omdat hij “niet gemaakt was voor een voorspelbaar leven”. Hij draagt nu een gelamineerd boodschappenlijstje. Achter ieder product staat de prijs van vorige maand, met een rood pijltje als die is gestegen.
Kees kent geen woord Thai voor avontuur, maar wel de kiloprijs van diepvrieserwten.
Jullie praten over vroeger. Over de motortocht naar Mae Hong Son, die nacht in Laos en het strand op Koh Chang waar nog geen resort stond. De herinneringen worden ieder jaar mooier, vooral omdat er niets nieuws meer bijkomt.
Daarna begint het echte gesprek.
De euro.
De benzineprijs.
De kwaliteit van mayonaise.
De idioten bij Immigration.
En natuurlijk dat Thailand ook niet meer is wat het geweest is.
Dat laatste klopt. Jij trouwens ook niet.
Het spannende leven is langzaam dichtgeslibd met vaste gewoonten. Maandag de bank. Dinsdag de Makro. Woensdag koffie met mannen die allemaal beweren dat ze druk zijn. Donderdag de auto wassen. Vrijdag klagen dat de week alweer voorbij is. In het weekend ga je nergens heen, want dan is het overal zo druk.
Je Thaise vrouw vraagt soms of je meegaat naar familie. Twee uur rijden, eten op een mat en een oom die na drie whisky’s tegen je praat alsof jij vloeiend Isaan verstaat. Je bedankt. Last van je rug. Bovendien moet de vriezer worden ontdooid.
Ooit zag je ongemak als avontuur. Nu zie je het als slechte organisatie.
Op Facebook heet je nog altijd “Dutch Nomad Thailand”. Je profielfoto toont jou op een motor voor een bergpas, genomen in 2014. Onder die foto leg je nieuwkomers uit dat ze Thailand nooit echt zullen begrijpen.
Zelf kom je nauwelijks verder dan het industrieterrein.
Bij de kassa scan je proviand voor een beleg dat nooit meer komt. Buiten slaat de hitte tegen je gezicht. Je kijkt naar de pick-up, de volle kar en de rechte weg naar huis.
Thailand gaf je avontuur.
Jij maakte er een boodschappenroute van.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Column1 september 2026Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Column20 augustus 2026Column – Een vrijstaand huis, drie honden en niemand om mee te praten
Column13 augustus 2026Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer
Wat een goed stuk! Heel treffend.
Fantastisch, ik verslik mij bijna in mijn koffie.
Wil je alsjeblieft op houden met mij te stalken?
555.
Ik geniet me altijd suf van de verhalen van De Expat, Lieven, de Buitenstaander en Farang Kee Nok, steeds iets om naar uit te kijken. Dank!
Hahaha, leuk geschreven hoor, maar de Makro komt in Thailand gewoon aan de deur, scheelt weer een ritje
Nou Roelof,
Dan ben jíj die avonturier die het échte leven weer aankan.
Je noemt het “gewoon aan de deur komt”
Áls er al iets is wat NIET gewoon is, is nèt díé bestelbus die etenswaar bij jou komt brengen!!
Zo heb ik ook ‘n kennis, waarvan z’n énig vertier nog is; de wekelijkse trip naar de Lidl, waar hij stiekem (denk ik dan) de boodschappen die z’n vrouw in de kar kiepert er weer uithaalt en teruglegt.
Ik heb wel es geopperd: kom es naar Thailand. z’n antwoord: Nee, de zon schijnt daar.
tja, zo gaat dat dan. als verveling en gemakzucht toeslaan… prijsbewust inkopen wordt dan sport.
wat een prachtige woordkeuze in een geestig geschreven stuk. complimenten.
Weeral een prachtig stukje Expat. Wat een verbeelding heb jij.
Maar belangrijk: de droge manier waarop je alles weergeeft en je woordkeuze doen mij altijd weer hartelijk lachen. Ik wacht al op je volgende pennenvrucht.
Geen verbeelding JosNT. Bij de meeste gaat het wél zo! Is wel weer erg leuk geschreven door De Expat.
Het was weer genieten Expat.
Zoals sommige hier schrijven ” dit was weer een juweeltje “.
Ga door met je schrijfkornuiten, Lieven, FKN en de Buitenstaander.
Dit is smullen.
Groet Mike
Heerlijk stuk Expat
En de spijker op z’n kop.
Ikzelf kom er ook wel ‘ns, omdat het ‘omdehoek’ zit.
Moet het met m’n fietske doen, maar die fietstas komt nooit vol. Gewoon wat we nodig hebben deze week.
En de andere keer Lotus of grote C.
Het is geschreven als op bekend terrein.
Vaak ben ik het eens met Expat en nu moet ik erkennen dat ik nu veel herken.
De mens is een gewoonte dier, je denkt anders te zijn dan de gemiddelde bewoner van deze planeet, je durft het aan om het onzekere in te springen, maar 9 van de 10 keer verval je in je dagelijkse vertrouwde gewoontes hoe anders je ” nieuwe” wereld er ook uit mag zien.
Zelf heb ik het meegemaakt in de landen waar ik heb gewoond, onwillekeurig ga je na een bepaalde tijd op koopjes letten, daar is niets Nederlands aan, mijn partners in deze landen wezen mij waar ik extra op moest letten en dat doe ik ook hier in Thailand, maar mijn huidige Thaise partner wint van mij, zij heeft een neus voor de echte “deals”, ook op de markt krijgt zij korting of zelfs voor niets zonder te vragen.
Voor mij, deze manier om te winkelen, is het enige waar ik mij in kan vinden, de rest van het verhaal lees ik met verbazing want ik kan mij daar niet in vinden, overigens ga ik niet zo gekleed als dat jij de “Farang” altijd beschrijft.
Maar het is leuk om de verhalen van Expat te lezen, zo anders dan de schrijvers waar menigeen bij weg zwijmelt.
Mvg
MeeYak
Ik kom enkel naar Thailand om de familie van mijn partner te bezoeken. In zijn dorp dat anno 2026 nog zo op dat van De Buitenstaander lijkt. Maar dan wel nog steeds zonder tafels of stoelen. Om de 2 jaar , een 3 tot 4 maanden. Maar in de toekomst misschien helemaal niet meer. Waarom heb ik al volgens mijn fans telkens weer hoogdravend uitgelegd. In steeds ‘meer van hetzelfde’-bewoordingen. De corruptie, xenofobie, racisme, list en bedrog, verkeer, vervuiling, politiek, hypocrisie, waanzinnig wisselende visaregels, de Kafka bureaucratie, geen enkel recht voor ons farangs, te weinig Makro’s in en rond het dorp Steeds meer van dezelfde promo’s daar . Maar voor de zekerheid toch nog eens uitgelegd . Ook wellicht wel omdat ik naar het schijnt sterfelijk ben. Jawel ik ook .
Nu weet ik dat ik door die korte verblijven geen Thailandkenner ben, geen echte expat, Thailand is helaas niet van mij , Ik beleef er dus niet alle dagen meer van hetzelfde. Terug in Belgie, ga ik als de wierweerga naar de Colruyt en de Albert Heyn. De Makro is hier failliet. Hier is het soms 6 + 6 gratis! Spaar ik op voor reincarnaties als ik hier nog eens ga sterven aan Covid en hitte. Daarvoor keer ik elke keer graag naar België. Voor dat steeds meer van hetzelfde. Letterlijk zelfs: in de AH Dat is zo gerustgstellend bekend.
Je heb helemaal gelijk man,naar 15 jaar Thailand hou ik het ook wel voor gezien,voordat het niet meer gaat,ben er eigenlijk wel klaar mee,en vrouw lief denk daar gelukkig ook zo over.
Jij begrijpt niet zo goed waarom de beste schrijver in de jij-vorm schrijft. De ik-vorm lijkt
jouw meer op zijn plaats.
Ook voor mij is het verhaal heel herkenbaar.
Op de eeste plaats vanwege Makro. Want toen ik nog in Nederland woonde kwam ik hier ook regelmatig. Niet zo zeer vanwege de aanbiedingen, maar meer vanwege het aanbod op food gebied, net als hier eigenlijk, maar dan op farang gebied.
Mijn verbazing was dan ook groot toen ik hier ook Makro winkels ontwaardde. Omdat je in Nederland alleen bij Makro kunt kopen met een pasje, was mijn eerste vraag na het zien van de eerste Makro vestiging in Thailand natuurlijk of dit hier ook nodig was. Dat bleek dus niet het geval te zijn.
Maar wat de kern van dit column naar mijn mening is, is dat vrijwel iedereen ondanks al zijn avontuurlijke intenties zich uiteindelijk toch verliest in gewoontes.
Is daar iets mis mee eigenlijk? Ik denk zelf eerlijk gezegd van niet, want ook een mens is net als dieren een gewoonte dier en heeft behoefte aan structuur en regelmaat, zeker naarmate het vorderen van de leeftijd.
Niet helemaal waar, Keub, hier in Thailand kan eenieder een pasje krijgen.
Citaat
Nederland (Zakelijk/b2b): In Nederland is Makro een strikte groothandel. Om een Makro-pas aan te vragen moet je ingeschreven staan bij de Kamer van Koophandel (KvK) als ondernemer, zzp’er, stichting of vereniging. Particulieren kunnen officieel geen pas krijgen.
Thailand (Voor iedereen toegankelijk): In Thailand is Makro open voor iedereen, inclusief particulieren. Hoewel de winkel ingericht is op grootverbruikers en horeca, kan elke consument er binnenlopen en inkopen doen. Voor een lidmaatschap (of via de Makro PRO app) heb je geen bedrijfsregistratie nodig; een Thais telefoonnummer of simpel lidmaatschap op naam volstaat.
Dit column is gewoon een weerspiegeling van de dagelijkse werkelijkheid. Niet speciaals.
Bij ons zeggen ze:
“Verpak een hondenstront in een mooi ogend papiertje, wikkel er een mooi lintje rond en het zal verkopen…”.
Daarmee kan je dit topic het best vergelijken 😉
Haha Bart,
Leuke opmerking maar eigenlijk klopt het wel wat je zegt.
Een verhaal zonder toegevoegde waarde, een perfecte kopie van het alledaagse leven, zowel in Thailand als ergens anders.
Doe er een mooie verpakking rond en iedereen vindt het prachtig. Maar voor de rest heeft het geen inhoud.
Inderdaad goed gelezen. Geen inhoud . Net daarover gaat deze satire.
Ja men kan nu eenmaal niet zijn hele leven lang de Himalaya gaan beklimmen. Hoe ouder men wordt hoe meer van gaat vasthouden aan oude gewoontes. Dat is overal en omzeggens bij iedereen zo.
Ik vraag me wel af in hoeverre dit schrijven autobiografisch is.. 😉
Wat de expat hier boven beschrijft is precies wat ik iedere keer moet uitleggen als we bezoek uit NL krijgen die voor de eerste keer in TH zijn. Het leven hier is voor ons niet veel anders dan in NL. We wonen hier, zijn niet op vakantie. Ik zeg altijd: het grootste verschil zit in de kledingkast, hier liggen meer korte broeken en geen winterjassen.
We gaan hier wel een keer vaker uiteten omdat de prijzen een stuk lager liggen dan in NL ( alhoewel westers of japans ook niet meer echt goedkoop is).
Jammer dat het altijd neigt naar het negatieve… veel verhalen zijn goed geschreven, maar ga eens praten met mensen die hier gelukkig zijn met 1 keer per week naar de Makro, ik denk dat het er veel zijn… mijzelf incluis.
Ik ben een zeventiger en voor mij is het genoeg…
Wellicht zijn jou verhalen een reflectie van je eigen leven, en dat hoop ik uiteraard niet,,,
Ik heb het maatschappelijk en financieel meer dan goed hier en kan me slecht voorstellen waarom iemand in mijn positie zou overwegen overwegend negatieve gedachten kan hebben over het bestaan hier…
Inderdaad John, ik was bijvoorbeeld heel blij dat er een paar jaar geleden een Makro aan mijn kant van Khon Kaen geopend werd.
Haal hier vooral yoghurt,brood,pinda’s en brood
Voor het winkeltje van mijn vrouw chips, diverse smaken Mama en alcohol .
Uit al de bovenstaande reacties maak ik alleen op
dat iedereen zijn leven evengoed naar Benidorm had kunnen verkassen.
Het airtje ‘Thailand’ geeft de sfeer dat je toch een ietsje hoger op de beschaafde en avontuurlijke ladder staat…
Ieder sprankje avontuur is doodgespoten zoals de pesticide doet. Geen gedoe met visums en pensioenoverdracht in Benidorm zijnde
Geen oog op avontuur meer. Al had dat avontuur erin kunnen bestaan dat je plots Singha koopt ipv Chang.
Een schok in je burgerleven.
De Expat slaagt er perfect in ons op te naaien. En vraagt ons als een godsoordeel rekenschap te geven van wie en wat we zijn en doen in Thailand.
Hijzelf blijft buiten schot maar spiegelt zich in de tallozen die hij kritiseert.
Ik geloof dat hij na 15 jaar egalitair leven, niet meer inziet wat het verschil is tussen Benidorm en Pattaya. Behalve het onweerlegbare feit van shoppen in de BigC en de Makro.
We doen toch wat we willen en hebben de goedkeuring van Expat niet nodig. Jullie geven hem teveel macht en aanzien over je brein en gedachten.
Toen ik op pensioen ging, stak de beambte me een vloeitje toe. Ze had geschreven in vier regels: Ik kan; ik mag; ik wil – niets moet8 Wat een weldaad voor mijn brein.
Gelukkig voor hem slaagt hij erin buiten schot te blijven, sarcasme doet het.
Hij fileert het loze leven van de expats, die zich voorhouden in de beste der werelden te leven.
Maar na tien jaar samenleven is ook het seksparadijs in Thailand voorbij wegens spaarzaamheid van de vaste partner. En een valorizering van wie jij als expat bent en wie je levensgezel is met haar hardnekkige Thaise waarden wordt uit de weg gegaan. Status quo.
Allez, waarom ben je er nog???
Gemakzucht, denk ik kan.
Dat wou je toch net ontlopen door naar Thailand te verhuizen.