Je verhuisde naar Thailand voor ruimte, rust en een huis waar niemand tegen de muur bonst. Tien jaar later heb je precies gekregen wat je wilde: een vrijstaand huis, een hek, drie honden en stilte tot aan de horizon. Alleen blijkt vrijheid soms verdacht veel op afzondering. De tuin is groot, de veranda ruim en de tweede stoel leeg. Zelfs de pakketbezorger begint inmiddels op bezoek te lijken, bijna gezellig.
Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer
In Thailand kun je veel winnen op een bestuursfeest: een ventilator, een rijstkoker of, als het lot je echt gunstig gezind is, een geweer. Op Koh Phangan gingen vijf lange vuurwapens als prijzen naar lokale bestuurders, terwijl Bangkok juist minder wapens wil. Het is bestuurlijke logica op zijn Thais: eerst strengere regels aankondigen, daarna applaudisseren wanneer iemand de hoofdprijs met een trekker naar huis ontvangt.
Column – Iedereen is gelijk zolang de Thai met het grootste uniform eerst mag zitten
In Thailand is iedereen gelijk, zolang niemand vergeet wie bovenaan staat. Leeftijd, functie, geld en vooral een glimmend uniform bepalen wie spreekt, wie buigt en wie nog even mag wachten met volgnummer 47 in de hand. Onder het keurige respect schuilt een strak trappenhuis van macht, angst en gezichtsverlies. Wie hoger staat, krijgt de stoel. Wie lager staat, noemt dat cultuur en glimlacht onderdanig.
Column – De avonturier die Thailand verruilde voor een wekelijkse expeditie naar de Makro
Je verhuisde naar Thailand voor vrijheid, avontuur en onbekende wegen. Tien jaar later bestaat je wereld uit de Makro, het tankstation en een vaste koffietafel. De motorrit door de bergen werd een jacht op voordeelverpakkingen. Op Facebook ben je nog altijd een tropische vrijbuiter. In werkelijkheid kent je pick-up vooral de rechte weg naar huis en terug, iedere dinsdag opnieuw.
Column – Thais gezichtsverlies kookt over van een Italiaanse middelvinger en wuift drieëndertig branddoden weg
Een luidruchtige middelvinger in de Skytrain zette Thailand binnen enkele uren in vuur en vlam. Excuses, politie, boetes en nationale verontwaardiging volgden razendsnel. Maar toen in een bar 33 mensen levend verbrandden, bleef het opvallend stil en schoof de verantwoordelijkheid richting vergadertafel. Deze column fileert die vreemde rangorde: gekrenkte trots boven mensenlevens, met sociale media als rechtbank en bureaucratie als brandblusser van de nationale eer.
Column – Koop in Thailand een ambtenarenbaan en ontvang gratis een loket om burgers uit te melken
Thailand heeft een briljant personeelsbeleid ontdekt: laat kandidaten tot 800.000 baht betalen om ambtenaar te worden en geef ze daarna een loket vol burgers om het bedrag terug te verdienen. Bij 5.814 aangestelde ambtenaren zijn inmiddels onregelmatige examenscores gevonden. Dat is geen fraudezaak meer, maar een franchiseformule waarbij de overheid het uniform levert en de bevolking als gedwongen klantenkring wordt meegeleverd zonder recht op opzegging.
Column – De geldfarang koopt in Thailand applaus en noemt de rekening daarna uitbuiting
Wie in Thailand jarenlang iedere rekening betaalt, kan gemakkelijk gaan geloven dat gulheid hetzelfde is als liefde. Maar zodra het geld opraakt, klinkt vaak het verwijt dat partner en schoonfamilie hem hebben uitgebuit. Deze column gaat over de geldfarang die nooit grenzen stelde, dankbaarheid probeerde te kopen en zich daarna presenteert als slachtoffer van een systeem dat hij zelf jarenlang ruimhartig in stand heeft gehouden.
Column: Jaloers in het paradijs
Nederlandse expats in Thailand zoeken zon, vrijheid en een tweede leven, maar slepen vaak hun oude afgunst mee. Onder de palmen verandert geluk al snel in verdacht gedrag en wordt roddel een sociaal wapen. Een column over jaloezie en afgunst onder de tropische zon.
Protesteer gerust, mail Kamerleden en start een petitie met hoofdletters: Den Haag zal er geen mango minder om eten. Het nieuwe belastingverdrag maakt duidelijk wat veel pensionado’s liever niet horen. Je kunt Nederland wel verlaten, maar je pensioen niet. Terwijl de zon in Thailand schijnt, schuift de fiscus gewoon aan. Met een glimlach. En een aanslag. Voor de protesterende expat blijft alleen theater over.
Column – Het onvermijdelijke verval van de bejaarde tropenwesterling op een digitaal dorpsplein: Facebook
Oudere Nederlandse gelukzoekers in Thailand verspillen hun laatste levensjaren op een verouderd netwerk. Dit blauwe platform biedt een treurige mix van geklaag en misplaatste nostalgie. Ver weg van huis tikt de tijd onverbiddelijk door. Een virtuele stamtafel fungeert als digitaal infuus vol schijnbare relevantie. Hier delen uitgerangeerde pensionado’s hun zinloze meningen over kaas en visa. Lees waarom dit online gekwetter eigenlijk louter bitterheid maskeert.
Column – De bejaarde azijnpissers in het paradijs missen de ultieme clou en dat is jammer
Dagelijks smacht ik naar de literaire juweeltjes van Farang Kee Nok op Thailandblog. Helaas bewijzen de oeverloos zure reacties van chronisch verongelijkte bejaarden dat humor een uitgestorven kunstvorm is. Zelfs de meest overduidelijke zelfspot wordt door deze grijze brigade meedogenloos ontleed tot een bloedserieus drama. Een glimlach kost niets maar blijkt voor velen een onmogelijke fysieke inspanning.
De bloedige busramp in Bangkok toont de absolute morele leegte van het Thaise verkeersbeleid. Terwijl suïcidale bumperklevers spoorwegen gijzelen, blinkt de corrupte overheid uit in winstgevende apathie. Lokale sukkels ontspringen de dans dankzij steekpenningen, maar een argeloze buitenlander betaalt de hoofdprijs voor een minuscuul foutje. Dit land is verworden tot een gevaarlijk pretpark, geregeerd door kokosnoten en pure corruptie.
Vergrijzende mannen vluchten naar Thailand voor rust en romantiek. Ze eindigen vaak moedermaterziel alleen op een bloedheet balkon. Goedbedoelende betweters adviseren steevast een stoomcursus Thais. Een toontaal leren met een versleten gehoorapparaat is echter een garantie voor hilarische misverstanden en dodelijke blikken. Deze column serveert de bittere realiteit met een ongemakkelijke glimlach en ijskoude logica.
De overheid lost het gigantische smogprobleem briljant op door structureel weg te kijken. Premier Anutin weigert een strenge luchtkwaliteitswet aan te nemen, want schone longen zijn levensgevaarlijk voor de economie. Grote bedrijven vrezen winstverlies door lastige milieuregels en eisen politieke rugdekking. Jij mag lokaal fijnstof happen terwijl politici de goed gevulde portemonnee van de agrarische sector spekken.
Buitenlandse toeristen degraderen Thailand steeds vaker tot een wetteloze speelplaats. Ons westerse superioriteitsgevoel uit zich tegenwoordig in openbare seks en agressief vandalisme. Lokale bewoners pikken deze onversneden hufterigheid niet langer. Het sprookje van de verlichte reiziger is genadig en definitief voorbij.
Expats die naar Noord-Thailand verhuizen zijn simpelweg kettergek. Terwijl de extreem hoge concentraties PM2.5-fijnstof hun longen langzaam in een teerput veranderen, prijzen ze het gebied aan als een aards paradijs. Ondertussen weigert de overheid structureel in te grijpen en regeert de apathie.
Premier Anutin Charnvirakul acteert de grote verlosser bij een tankstation in Isaan terwijl de bevolking in een vlaag van collectieve waanzin jerrycans volperst. Deze column fileert de politieke theateract van de gehuurde Toyota Veloz en de hysterische Thaise hamsterwoede die elke druppel diesel als vloeibaar goud behandelt voor een Songkran dat letterlijk in het water dreigt te vallen.
In deze column haalt De Expat hard uit naar lezers die beweren dat er tijdens de huidige Midden-Oosten-crisis nog spotgoedkope vliegtickets naar huis te vinden zijn. Hij omschrijft deze zelfbenoemde ‘zolderkamerstrategen’ als arrogante betweters die denken de complexe airline-algoritmes te kunnen verslaan met een simpele muisklik. Terwijl de echte vliegwereld in brand staat, waarschuwt de columnist voor de gevaarlijke digitale fata morgana die deze ‘experts’ online verspreiden.
Honderden zuinige Nederlanders zitten momenteel muurvast in Thailand. Hun spotgoedkope vliegticket met een overstap in het Midden-Oosten blijkt plotseling een peperdure valstrik. Terwijl raketten het luchtruim boven Iran kruisen, klagen onze landgenoten steen en been over hun verplichte verblijf onder de palmbomen.
Column – De harige dictatuur van de Thaise bovenbaan
De BTS Skytrain in Bangkok vraagt reizigers om hun lange manen te temmen tijdens de spits. In een overvolle wagon verandert een losse paardenstaart namelijk snel in een onbedoeld wapen. Deze column fileert de absurditeit van deze harige etiquette en de verstikkende nabijheid, waar persoonlijke ruimte een lang vervlogen illusie blijkt te zijn, terwijl we collectief naar huis kruipen.
Column – Thailand is klaar met Cheap Charlies, asociale toeristen, criminelen en misbruik van visumregels
De Thaise overheid overweegt het visumvrije verblijf van zestig dagen fors in te korten na een stortvloed aan klachten over misdragende toeristen. De balans tussen economisch gewin en openbare veiligheid is zoekgeraakt door buitenlanders die de gastvrijheid misbruiken. Minister Sihasak wil af van de criminelen en uitvreters die het land als wetteloze speeltuin zien en bereidt strenge maatregelen voor.
Column – De Thaise kiezer omarmt de laars van de generaal en de fabel van veiligheid
De verkiezingen van februari 2026 zijn uitgelopen op een grandioze grap, waarbij de kiezer massaal koos voor de status quo. Bhumjaithai triomfeerde door angst voor de buren uit te melken, terwijl de oppositie jammerlijk faalde. Het is een pijnlijk staaltje politiek theater waarin idealen werden ingeruild voor schijnveiligheid en oude machten hun greep verstevigden.