Column – Het onvermijdelijke verval van de bejaarde tropenwesterling op een digitaal dorpsplein: Facebook
Je kent het treurige patroon ongetwijfeld. Je zit zwetend op een plastic stoeltje in Naklua terwijl de meedogenloze luchtvochtigheid je laatste restje levenslust verdampt. Buiten raast het roekeloze Thaise verkeer genadeloos door. Binnen staar je gehypnotiseerd naar een oplichtend schermpje. Het vormt jouw venster naar een grijze wereld die je eigenlijk al decennia geleden bewust achterliet. Toch kun je het simpelweg niet definitief loslaten.
Dit digitale tranendal met de naam Facebook biedt precies wat het kwetsbare expatbestaan genadeloos ontbeert. Je zoekt wanhopig naar herkenning en een sprankje betekenis. Jouw hoogbejaarde lotgenoten delen daar onscherpe foto’s van een eenzame pad thai. Ze klagen luidkeels over de teleurstellende wisselkoers van de euro. Dat is hun wanhopige schreeuw om aandacht. Ik besta nog en mijn mening telt zogenaamd onverminderd mee.
Het bedrieglijke gebruiksgemak van dit antieke platform sluit perfect aan bij een generatie met chronische koudwatervrees voor vernieuwing. Je hoeft geen flitsende video’s in elkaar te knutselen. Je vermijdt hippe straattaal moeiteloos. Een boze tekst typen en op verzenden drukken is de absolute limiet van de overgebleven technische vaardigheden. Dit bejaarde medium snapt dat feilloos.
Het vormt een morsige stamtafel voor ontheemden. Van de dorre vlaktes in de Isaan tot de zwoele stranden van Pattaya zoeken verdwaalde Nederlanders elkaar op. Ze zeuren collectief over onmogelijke visumeisen en extreem dure zorgverzekeringen. Ze klagen onophoudelijk over het chronische gebrek aan zoute haring. Zulke banale informatie redt de geëmigreerde ziel blijkbaar van de totale ondergang.
Deze onuitputtelijke digitale klaagmuur biedt een ranzig podium voor ongezouten meningen. De gemiddelde farang spuwt hier schaamteloos zijn gal over de haperende politiek, de teloorgang van het verdeelde moederland en de voor hem onbegrijpelijke posting op Thailandblog. Je vindt er altijd wel een stel verbitterde medestanders. Jullie schelden gebroederlijk op alles wat vreemd en nieuw is. Even voel je de oude machtsillusie weer heerlijk tintelen in je stramme vingers.
Achter deze agressieve roeptoeterij schuilt een gapend zwart gat van bittere eenzaamheid. Emigreren klinkt vooraf altijd als een heroïsch avontuur vol grenzeloze vrijheid. De dagelijkse realiteit is vaak een stuk weerbarstiger. De onzichtbare taalbarrière isoleert je genadeloos van de lokale bevolking. Misschien begrijpt je zwager Oeth echt geen enkel woord van jouw subtiele Hollandse sarcasme. Jouw Thaise vrouw Oy schudt waarschijnlijk lachend haar hoofd om je malle westerse gedrag. Dit online toevluchtsoord vult dan die oorverdovende stilte. Het geeft de anders zo troosteloze dagen tenminste een flinterdunne structuur.
Dit verouderde platform voor bejaarden is absoluut geen onschuldig tijdverdrijf. Het fungeert als de broodnodige levensader voor de uitgerangeerde polderemigrant. Het biedt de ultieme troost in een exotisch paradijs dat soms verdacht veel op een prachtig versierde wachtkamer lijkt. De pijnlijke waarheid is snoeihard. Je bent duizenden kilometers gevlucht om uiteindelijk toch weer dagelijks digitaal op een benauwend oer-Hollands dorpsplein te belanden.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column17 juli 2026Column – Koop in Thailand een ambtenarenbaan en ontvang gratis een loket om burgers uit te melken
Column13 juli 2026Column – De geldfarang koopt in Thailand applaus en noemt de rekening daarna uitbuiting
Column6 juli 2026Column: Jaloers in het paradijs
Column27 juni 2026Column: Den Haag plukt de pensionado en Thailand mag toekijken
Beste Expat,
dit stukje lezende valt me iets op.
Want ik heb zowaar een Thaise zwager die Oeth heet, én ben getrouwd met een Thaise dame die Oy heet.
Is dat toevallig?
Ik begeef me niet op Facebook, noch heb ik dat ooit gedaan of enige lust daartoe gevoeld. Zeker niet om me gefrustreerd te laten gaan over de wisselkoers van de baht, of de strengere visumeisen. Sowieso onzinnig.
Dat emigreren ben ik echter nog wel steeds van plan, maar ik beloof hierbij plechtig me, eenmaal op Thaise terra firma aangeland, nimmer op een andere site te gaan uiten dan hier op het vertrouwde Thailandblog.
Mits men mij dan natuurlijk nog te pruimen vindt, anders hang ik het toetsenbord aan de palmbomen en ga een cursus navelstaren volgen.
Jammer dat je de Thailand-pagina op het toenmalige prikbord nooit hebt kunnen lezen.
2000 en op.
Thaidijvie
Siam Fred
Thai cowboy
Dre Reaal INFO
En tientallen toetsenisten meer.
Ga maar lekker hier wonen tussen de bejaarden.
Als je beurs maar vol is, dan kan [bijna] alles.
Mooi geschreven weer Lieven ook bij mij is het enige blauwe scherm dat van Thailandblog en heel soms dat van Windows maar facebook komt er bij mij niet in .
Beste Lieven, ik negeer het oeverloze geklaag in de reactiesectie doorgaans volkomen. Ik weiger principieel om mijn levensdagen aan zulk digitaal gezwets te verspillen. Voor jou maak ik echter een uitzonderlijke knieval. Omdat ik je epistels simpelweg consumeer met een ongezonde gretigheid. Daardoor zou het kunnen dat er Thaise namen rondgaan in mijn aftakelende hersenpan die ik ooit hier gelezen heb. Toevallig dus. Laten we er daarom maar Apichai en Orapin van maken. Vergeef me. Ik zal voor straf een Facebookaccount aanmaken.
Jouw heilige eed om dat blauwe asiel te mijden, kalmeert mijn zenuwen aanzienlijk. We zien gelukkig beide schrijnende hypocrisie van deze poppenkast. De redactie gooit echter elk artikel alsnog meedogenloos voor de digitale wolven. Dat ranzige dorpsplein eist nu eenmaal dagelijks een verse lading giftige achterklap.
Ga vooral door met schrijven, het zijn voor mij geluksmomentjes om het te lezen.
Dag meneer De Expat,
Als je de reactiesectie volledig negeert, hoe weet je dan dat het steevast een oeverloos geklaag is 🙂
Vergeet niet dat al je volgers, ook de negatieve, je ego een boost geven. En is dat niet datgene wat je wil? Anders heb je geen enkele reden om hier nog nieuwe topics te starten.
Geen probleem beste Expat,
( enigszins jaloersmakende schrijversnaam trouwens, gezien mijn voorlopig nog steeds verplicht vertoeven in dit winderige moeras achter de dijken ) ik vermoedde al dat het zo was, maar vond het gebruik van deze namen zo opvallend dat ik even twijfelde.
Dank voor het mooie compliment, aangezien ik eigen inzendingen beslist niet als literaire hoogstandjes beschouw, meer als een poging tot humor, zich afspelende tegen een Thaise achtergrond.
Niet in Thailand verblijvend maakt dat ik, ( uit mijn al net zo aftakelende geheugen ), moet putten om sommige situaties ooit eens meegemaakt, uit het toetsenbord te rammelen en vervolgens maar hopen dat de lezers het kunnen waarderen.
P.s: Laat dat Facebook-account maar ziten, dat wens ik niemand toe, zeker niet een gewaardeerde collega-schrijver.
Vriendelijke groet,
Lieven.
Geweldig verhaal expat had toevallig ook een stukje aan de redactie op 29 mei 2026, 10:44 (13 dagen geleden) aangeboden, zal nog op de voorraad plank liggen. TB heeft daar natuurlijk flink wat ingezonden stukken liggen. [veelal azijnzeikers] Bied het nu maar even hier aan. [op hoop van zegen]
Ga zo door, ooit zul je eens gemist worden als podiumschrijver op het Thailandblog.
De Geboorte van de Toetsenbord-Tsaar
Gerrit had veertig jaar lang met zijn handen gewerkt. Prima pensioen, niets te klagen. Toen hij zijn klusbedrijf verkocht en naar Thailand verhuisde – hét expatparadijs – dacht hij te gaan genieten van de rust, de zon en een koud biertje. Maar de rust ging al snel vervelen. Gerrit keek om zich heen, las de expat-fora en dacht: Mijn god, wat een bende zeiksnorren. Hier moet ingegrepen worden.
Zonder ook maar één schrijverscursus te hebben gevolgd, bombardeerde Gerrit zichzelf tot Columnist. Onder het pseudoniem ‘De Waarheid in de Zon’ opende hij de aanval.
Zijn strategie was even simpel als geniaal:
De Medeauteurs: Slijmen. Bloggers schreven fantastisch werk, aldus Gerrit. Altijd positief blijven naar de ‘collega’s’ dat hield het platform te vriend.
De Reageerders: Afzeiken tot op het bot.
Gerrit typte zijn eerste column over de stijgende bierprijzen en de “verweekte mentaliteit van de moderne expat”. De essentie? Wij snappen het natuurlijk allemaal perfect, maar de gemiddelde lezer is een pannenkoek.
Binnen een uur ontplofte de reactiesectie.
Henk45: “Waar slaat dit op? Als je het hier niet leuk vindt, rot je maar op naar Nederland!” Thijs 53 “Beste Henk, bedankt voor je reactie. Het verbaast me niets dat de diepere ironie jouw intellectuele niveau net overstijgt. Succes met je azijnzeiken!” Greet 83 Ik heb nergens problemen mee hoewel ik mijn bridge avond mis.enzovoort.
Polarisatie? Een absolute garantie voor succes. De helft van het forum haatte hem, de andere helft smulde ervan. De statistieken schoten door het dak. Gerrit zat met een grote grijns achter zijn laptop in zijn airco-gekoelde kamer. Dit was leuker dan klussen.
Natuurlijk speelde hij het spel slim. Bijna niemand wist dat de man achter de felle columns de vriendelijke, zwijgzame Gerrit was. En zodra de gemoederen echt te hoog opliepen en het kookwater over de rand dreigde te klappen? Dan klapte Gerrit gewoon zijn laptop dicht. Geen tegenreacties, geen verdediging, radiostilte. Laat ze maar lekker gaarkoken in hun eigen gerief.
Het internet schreeuwde om bloed, maar Gerrit lag alweer heerlijk in de makkelijke stoel op het strand. Thai en toerist te bekijken, ondertussen met Theo de dagelijkse onzin door te nemen.
Eerdaags maar weer een verhaaltje in de strijd mikken.
Ik moet je echt bedanken voor je mooie bijdragen aan dit blog, Expat! Ik weet nu veel meer over het mooie Thailand en jouw interessante leven aldaar. Dank! Blijf zo doorgaan! Ik geniet ervan!
Als je de schrijfsels van De Expat als referentie gebruikt om je kennis van Thailand wat op te schroeven, dan krijg je wel een heel vertekend beeld van dit mooi land.
Buiten wat provoceren en elk onderwerp tot vervelens toe uit te vergroten vind ik er weinig meerwaarde aan. Maar ik ben helaas één van die vele zielige hoogbejaarde expats die geen mening mag hebben. Enkel de ja-knikkers zijn belangrijk.
Ach, mijn reactie was sarcastisch bedoeld. Dat komt vaak verkeerd over en moet ik eigenlijk niet meer doen.
Ik lees liever de schrijfsels van jou Tino. Zo kom je nog eens iets te weten over het Thailand, vol happy shiny people en ‘wetenschappelijke’ theorieën die nostalgisch doen denken aan alchemisten die van ijzer goud maakten.
Dus de schrijver van dit blog is de enige die het goed doet.Iedere andere oudere expat is een zielig mens.
Ik woon nu bijna 27 jaar in Thailand en geniet nog steeds en zou waarschijnlijk in Nederland het gevoel krijgen wat hij over mensen in Thailand beweert.Het is dan wel een blog. Maar de overtuiging waarmee hij dit schrijft vind ik toch wel arrogant.
Beste Cees,
Je hebt volkomen gelijk maar de energie dat je in je reactie stopt is eigenlijk verloren energie, hij beweert dat hij het toch niet leest (onzin natuurlijk). Als je een mening hebt die niet echt in het stramien past, dan ben je een zielige oude expat. Inderdaad toch wel behoorlijk arrogant.
Maar zo kennen we hem wel, arrogant, uitdagend, provocerend … noem het zoals je wil, als het maar gelezen wordt.
De Expat legt de vinger op een zere plek in zijn column en vergroot de zaak wat zoals het een goede columnschrijver betaamt. Een column mag best pijn doen als de lach maar niet ontbreekt. Van mij als lezer wordt verwacht dat ik de humor ervan inzie en me realiseer dat slechts een doorsnede van een groep wordt uitgebeeld. Maar maak niet de fout ergens in die tekst jouw eigen leven te zien want dát verzuurt het beeld.
Dus gewoon lekker doorgaan, Expat.
Weet je wat ‘De Expat’ het meest zou irriteren? Dat niemand zou reageren in zijn topic.
Hij schrijft hierboven dat hij zich niets aantrekt van de reacties, dit geloof ik totaal niet. Die man is zo gesteld op zijn ego dat hij hier elke week weer wat onzin verkoopt.
Wie kan me nu in Godsnaam eens uitleggen wat nu weer het nut van dit topic is? Laat staan dat dit een meerwaarde is voor ons mooi blog. Ik snap niet dat sommigen dit nuttig vinden. Vrije meningsuiting zeker?
Eigenlijk spuugt hij in zijn eigen ruif. Daar heb ik nog nooit het nut van ingezien.
Ik wel : men kan dat ook wel als zelfkennis, zelfkritiek en zelfreflectie zien. Het doorbreekt groepsdenken .Het voorkomt dat men blind wordt voor eigen gebreken..Het zorgt hier op TB voor innovatie:. Wanneer men “in de eigen ruif spuwt” vanuit de intentie om te verbeteren, verandert betekenis van ondankbaarheid naar constructieve zelfkritiek. Ik heb vele gebreken maar ik begrijp ook wel Giacomo dat sommige er geen hebben …
Beste Rudy,
Het lijkt erop of je zelf belangen hebt om het colum te blijven verdedigen.
Want je bent inmiddels al minstens 3 keer in de verdediging gegaan.
Werk jij soms bij WC Eend?
Ga jij ons nou werkelijk waar vertellen waartoe de columns van de expat dienen? Je haalt de begrippen zelfreflectie en arrogantie hier pijnlijk door elkaar, Rudy. Zelfreflectie vereist dat je in de spiegel kijkt. De Expat kijkt door een raam naar buiten en wijst met de vinger naar anderen. Dat jij die selectieve blindheid vervolgens probeert te verheffen tot “het doorbreken van groepsdenken” is bijna bewonderenswaardig creatief. Maar helaas: een dubbele moraal wordt niet plotseling “constructief” omdat je er een filosofisch sausje overheen giet. Jouw sneer naar Giacomo is uiterst zwak. Intelligentie viert bij jou geen hoogtij.
Het is zoals naar een kubus kijken waarvan je bijvoorbeeld 3 roze vlakken ziet. Men kan dan bij hoog en laag beweren dat het een roze gekleurde kubus is. Dat weet je wel helemaal zeker want je zag hem zelf. Kijk je vanuit een ander perspectief/gezichtsveld dan zie je dat dezelfde kubus ook nog 3 zwarte vlakken heeft. Maar die kon je niet zie of… wou je niet zien. En het blijft dus voor jou een roze.
Velen voelen zich aangesproken. Alweer een uiterst geslaagde column!
Onze grootste Expat fan is er weer.
Wie voelt zich aangesproken? Ik alvast helemaal niet. Wat voor onzin.
Velen onder ons beginnen zich danig te irriteren aan die wekelijkse onzinnige praat. Als jij dit gejammer goed vindt leg ons dan maar eens uit wat De Expat hier uiteindelijk wil mee bereiken. Zijn proza heeft NUL inhoudelijk waarde.
Is zijn enige doel de boel hier wat komen opjutten? Zielig hoor, daar dient het blog niet voor.
valkuil die ik zo mooi heb blootgelegd’ jouw bescheidenheid in je exacte wetenschappen siert jou. Veel zelfvertrouwen heb ik niet, maar je geeft het nu wel een boost. Oprechte dank hiervoor
Mooi! U lijkt de kunst van een column schrijven onder de knie te hebben. Het is inderdaad een roeping en je kan met deze anti-column ((what’s in a word) uitverkoren worden om mede het podium te delen met de mainstream van onze geliefde blog. U komt in elk geval niet als een geroepene in de woestijn.
Ik vind deze column aanmatigend en arrogant van een man die anderen verwijt te klagen, terwijl hij zelf continu precies hetzelfde doet .
Zou dat wel eens kunnen de essentie en clou van de column van de expatc zijn en van een column tout court?
Het is weer gelukt Expat, tis ongelofelijk hoeveel mensen altijd weer negatief zijn.
Fijn dat je bijval van een medeschrijver krijgt en nog een goede ook … zoals jij.
Jouw schrijfsels zijn heerlijk om te lezen en dan daarna het toetje van de reageerders … geweldig.
Ik zeg Go Expat Go .
Groet Mike.
Ik merk steeds vaker dat velen onder ons de arrogante en provocerende onderwerpen van deze schrijver als storend en ongepast ervaren.
Misschien is het tijd om de redactie zelf eens te vragen hoe zij hiertegenover staat. Is het enkel de bedoeling om met scherpe en polariserende columns de ‘leescijfers’ hoog te houden, en is de inhoud of de impact op de lezers daarbij van ondergeschikt belang?
Een opiniestuk mag uiteraard kritisch, prikkelend en uitgesproken zijn. Verschillende meningen horen thuis in een open debat. Maar er is een verschil tussen een stevige mening verkondigen en bewust blijven provoceren zonder veel ruimte te laten voor nuance of respect.
Misschien krijgen we opnieuw het antwoord dat niemand verplicht is om deze columns te lezen. Dat klopt natuurlijk, maar wanneer een grote groep lezers herhaaldelijk aangeeft dat bepaalde bijdragen als storend worden ervaren, lijkt het mij toch zinvol dat deze signalen ernstig worden genomen.
Een redactie heeft immers niet alleen de taak om aandacht te trekken, maar ook om een kwalitatief en evenwichtig platform te bieden waar lezers zich in kunnen herkennen.
Dus, beste redactie, wat is jullie standpunt hierover? Hoe kijken jullie naar deze terugkerende kritiek, en waar ligt voor jullie de grens tussen scherpe journalistiek en nodeloze provocatie?
Ik hoop dat deze vraag niet wordt weggewuifd, maar wordt aangegrepen als een kans om het gesprek aan te gaan.
Het valt altijd weer op dat de Expat de wijsheid in pacht denkt te hebben en onder het mom van sartire van alles kan plaatsen. Maar voor veel Thailandgangers is facebook of mewe een gemakkelijk gebruiksvriendelijk medium om met familie en kennissen in het vaderland contact te houden. Dit is is vele malen beter dan het eenzijdige verhaal op Thailandblog waar critische opmerkongen meestal niet worden geplaatst zonder opgave van reden. Van vereenzamen is zelfs met de taalbarriere door de huidige technieken totaal geen sprake meer!