Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Je bent naar Thailand verhuisd voor vrijheid. Geen wekker meer, geen files, geen vergaderingen om negen uur en geen agenda die je leven in blokjes van dertig minuten snijdt. Eindelijk baas over je eigen tijd. Dat is gelukt. Alleen weet je inmiddels niet meer wat je ermee moet.
Maandag, dinsdag, donderdag. Het verschil is theoretisch als niemand iets van je verwacht. Je wordt wakker wanneer je rug besluit dat het genoeg is geweest, zet koffie, kijkt op Facebook en probeert aan andermans weekendfoto’s te bepalen welke dag het ongeveer moet zijn. Pas als buiten de vuilniswagen voorbij rammelt, valt alles op zijn plaats. Dinsdag. Godzijdank. Een gemeentelijke vuilniswagen is inmiddels je Outlook-agenda.
Vroeger klaagde je dat je altijd iets moest. Naar kantoor, verjaardagen, de tandarts, de sportclub. Dus heb je jezelf bevrijd. Geen baan, geen kinderen thuis, geen vereniging, geen collega’s en geen mens die vraagt waar je blijft. Gefeliciteerd. Je hebt alle verplichtingen uit je leven verwijderd en kijkt nu om halfelf naar een mier die een broodkruimel over het terras sleept. Hij is drukker dan jij.
Je ochtend begint met koffie en Thailandblog. Daarna nog wat nieuws, voor het geval de wereld in de afgelopen twaalf minuten alsnog is ingestort. Dan Facebook, YouTube en even de wisselkoers. Om tien uur besluit je vandaag echt iets te gaan doen. Om kwart over tien zet je nog koffie. Om elf uur is het te warm. Na de lunch moet je uitbuiken. En ineens is het vier uur. Drukke dag.
Verveling noem je dat natuurlijk niet. Je “geniet van de rust”. Dat klinkt beter. Verveling is voor mensen die niets weten te verzinnen. Jij bent gepensioneerd in Thailand en hebt doelbewust gekozen voor een leven waarin het ontkalken van de koffiemachine inmiddels als project telt.
Toch ontstaan vanzelf nieuwe verplichtingen. Maandag misschien naar de Makro, woensdag benzine halen en vrijdag een biertje met Henk, die iedere week hetzelfde verhaal over Immigration vertelt en daar inmiddels zelf nauwelijks nog bij aanwezig lijkt. Niet omdat deze dingen per se op die dagen moeten, maar omdat je anders langzaam verandert in een huisdier met internet.
Een echte afspraak veroorzaakt tegenwoordig bijna paniek. Tandarts om tien uur? De avond ervoor liggen de papieren klaar, controleer je drie keer het tijdstip en zet je twee wekkers. Je vrouw kijkt alsof je morgen naar het front vertrekt. Na tien jaar vrijheid is een afspraak geen afspraak meer, maar een logistieke operatie.
En dan is er de vuilniswagen. Dat ding rammelt door de straat en bevestigt dat de wereld nog bestaat. Mannen springen achterop, honden blaffen en zakken verdwijnen. Zonder dat wekelijkse kabaal zou je waarschijnlijk ergens in november ontdekken dat het juni is.
Daar zit de wrange grap. Je bent duizenden kilometers verhuisd om te ontsnappen aan schema’s, verplichtingen en mensen die iets van je wilden. Nu verlang je soms naar iets wat om tien uur begint. Niet naar een baas of stress. Gewoon naar bewijs dat dinsdag ergens goed voor is.
Vrijheid is prachtig, tot de vuilnisman je weekplanning wordt.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column23 oktober 2026Column: De farang die alleen naar zijn rijbewijs vroeg en daarna verantwoordelijk werd voor de ondergang van Europa
Column9 oktober 2026Column – De farang die drie keer zijn les leerde en voor de vierde keer exact hetzelfde doet
Column26 september 2026Column – De farang die zes miljoen baht in beton stort en daarna trots vertelt dat het zijn huis is
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
En als op die dag dan ook nog eens de uitkering via Wise op de rekening verschijnt, kan de maand al helemaal net meer stuk. Als het dan wat minder van bedrag is zou het wel begin maart kunnen zijn. Maar het kan ook een schrikkeljaar zijn. Maar wacht eens…. hebben ze dat wel hier?
Prachtig geschreven! Komt veel met mijn huidige leven overeen. Helaas dan zonder vuilniswagen want vuilniswagen wordt door de buurman achter het huis verbrand.
Herkenbaar, ik zal niet zeggen dat ik me “nooit” verveel maar na 15 jaar hier in Thailand geniet ik er nog steeds van.
Heel erg herkenbaar, zeker als je .. buitenaf.. woont zoals ik. Vind het vreemd en ik werd er suf van,na een heel erg druk horecabestaan, met veel personeel enz. enz. Ik ben mezelf gaan verplichten om iedere ochtend te gaan fietsen ,minimaal een uur en daarna oefeningen te doen. Merk dat ik er frisser van word en het zeker beter naar mn zin heb.Ik moet wel zeggen dat ik in de eerste maanden dagen van 8 uur maakte door onze huisjes te verbouwen, bed and breakfast. Maar daarna begon het enge gevoel de vuilniswagen.
Nu een stuk minder en veel werk gecreëerd op ons terrein gelukkig. Sterkte gewenst en fietsen.
“Pas als buiten de vuilniswagen voorbij rammelt, valt alles op zijn plaats. Dinsdag. Godzijdank. Een gemeentelijke vuilniswagen is inmiddels je Outlook-agenda.”
Dan ben je ook te laat met je vuilnis natuurlijk.
Gelukkig zie ik hem nog steeds stoppen om onze vuilnisbak te ledigen, die ik die dag tijdig naar buiten heb gereden 😉
Stééngoed, Expat! Lach en eeen stukje herkenning……
waanzinnig! wat een heerlijk taalgebruik om mee wakker te worden. maakt er een mooie start van de dag mee. en het maakt niet of dit in Thailand of Nederland is.
Gelukkig zie ik een vuilniswagen op de foto. Het roept herinneringen op aan hoe het ook kan. Dat is een voertuig dat ik na bijna tien jaar in mijn Isaans dorpje nog nooit gezien heb. Zelfs niet zien voorbijrijden. Evenmin staan er opvangbakken of tonnen langs de straat om vuilnis in te werpen. De bewoners vegen alles met de grove borstel samen als het teveel wordt en dan gaat de fik erin. Een paar uitzonderingen hebben een grote blauwe plastic ton als vergaarbak en als die vol is wordt die omgekieperd en wordt er vuurtje gemaakt.
Het gebrek aan een ‘weekeind’ en ‘zaagmans’ en zo heeft bij mij ook wel eens dat gemis aan ijkpunten opgeroepen.
Alles is hier ook 24/7 open wat mankeert deze mensen toch 555
In de loop der jaren toch zo hier en daar ingebouwd, ja, ook met de dinsdag vuilnisman je wordt zo gauw voor dement versleten als je de dagen van de week met regelmaat mis heb.
Leuk artikel.
In mijn Isaans dorp hoort de vuilniswagen op woensdag te komen.
Maar omdat er in onze straat niet veel mensen gebruik maken van deze goedkope service willen de chauffeurs ons huis wel eens een weekje overslaan.
Weer een mooi verhaal. Als de vuilnis wagen zo ongeveer een belangrijk onderwerp in het leven wordt. het gata denk ook niet om de vuilniswagen. Volgens mij heeft de Expat echt voldoende inlevings vermogen om hier aan voorbij te gaan. Heeft hij het ding toevallig een keer voorbij zien gaan en er een verhaal van gemaakt. Zo te zien voor sommige herkenbaar.
Dat is jammer denk ik. Het leven heeft vooral hier zoveel meer te bieden Elke dag weer een plezierige dag.