Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Je bent naar Thailand verhuisd voor vrijheid. Geen wekker meer, geen files, geen vergaderingen om negen uur en geen agenda die je leven in blokjes van dertig minuten snijdt. Eindelijk baas over je eigen tijd. Dat is gelukt. Alleen weet je inmiddels niet meer wat je ermee moet.
Maandag, dinsdag, donderdag. Het verschil is theoretisch als niemand iets van je verwacht. Je wordt wakker wanneer je rug besluit dat het genoeg is geweest, zet koffie, kijkt op Facebook en probeert aan andermans weekendfoto’s te bepalen welke dag het ongeveer moet zijn. Pas als buiten de vuilniswagen voorbij rammelt, valt alles op zijn plaats. Dinsdag. Godzijdank. Een gemeentelijke vuilniswagen is inmiddels je Outlook-agenda.
Vroeger klaagde je dat je altijd iets moest. Naar kantoor, verjaardagen, de tandarts, de sportclub. Dus heb je jezelf bevrijd. Geen baan, geen kinderen thuis, geen vereniging, geen collega’s en geen mens die vraagt waar je blijft. Gefeliciteerd. Je hebt alle verplichtingen uit je leven verwijderd en kijkt nu om halfelf naar een mier die een broodkruimel over het terras sleept. Hij is drukker dan jij.
Je ochtend begint met koffie en Thailandblog. Daarna nog wat nieuws, voor het geval de wereld in de afgelopen twaalf minuten alsnog is ingestort. Dan Facebook, YouTube en even de wisselkoers. Om tien uur besluit je vandaag echt iets te gaan doen. Om kwart over tien zet je nog koffie. Om elf uur is het te warm. Na de lunch moet je uitbuiken. En ineens is het vier uur. Drukke dag.
Verveling noem je dat natuurlijk niet. Je “geniet van de rust”. Dat klinkt beter. Verveling is voor mensen die niets weten te verzinnen. Jij bent gepensioneerd in Thailand en hebt doelbewust gekozen voor een leven waarin het ontkalken van de koffiemachine inmiddels als project telt.
Toch ontstaan vanzelf nieuwe verplichtingen. Maandag misschien naar de Makro, woensdag benzine halen en vrijdag een biertje met Henk, die iedere week hetzelfde verhaal over Immigration vertelt en daar inmiddels zelf nauwelijks nog bij aanwezig lijkt. Niet omdat deze dingen per se op die dagen moeten, maar omdat je anders langzaam verandert in een huisdier met internet.
Een echte afspraak veroorzaakt tegenwoordig bijna paniek. Tandarts om tien uur? De avond ervoor liggen de papieren klaar, controleer je drie keer het tijdstip en zet je twee wekkers. Je vrouw kijkt alsof je morgen naar het front vertrekt. Na tien jaar vrijheid is een afspraak geen afspraak meer, maar een logistieke operatie.
En dan is er de vuilniswagen. Dat ding rammelt door de straat en bevestigt dat de wereld nog bestaat. Mannen springen achterop, honden blaffen en zakken verdwijnen. Zonder dat wekelijkse kabaal zou je waarschijnlijk ergens in november ontdekken dat het juni is.
Daar zit de wrange grap. Je bent duizenden kilometers verhuisd om te ontsnappen aan schema’s, verplichtingen en mensen die iets van je wilden. Nu verlang je soms naar iets wat om tien uur begint. Niet naar een baas of stress. Gewoon naar bewijs dat dinsdag ergens goed voor is.
Vrijheid is prachtig, tot de vuilnisman je weekplanning wordt.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Column1 september 2026Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Column20 augustus 2026Column – Een vrijstaand huis, drie honden en niemand om mee te praten
Column13 augustus 2026Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer