Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Je hebt meer dan 250 dagen op zee gezeten. Midden-Oosten, vliegdekschip, staal, herrie, slaapkooien en duizenden collega’s die inmiddels zelfs tijdens het ontbijt naar diesel ruiken. Dan verschijnt eindelijk Thailand aan de horizon. Pattaya. Vrijheid. Bier. Neon. Een paar dagen waarin niemand vraagt of je gevechtsklaar bent. Mooi niet. Welkom in Pattaya. Hier is eerst de lijst met dingen die je niet mag doen.
De ruim 5.000 Amerikaanse militairen die begin september aan de Thaise oostkust neerstrijken, mogen geen cannabis gebruiken, geen cannabiswinkels bezoeken en zelfs bepaalde apotheken zijn verboden terrein. Ook jetskiën en parasailen mogen niet. Soi 6 staat op de zwarte lijst. Walking Street mag dan weer wel, maar om twee uur ’s nachts is het afgelopen met de vrijheid. Dat heet shore leave. Wij zouden het begeleid winkelen noemen.
Vooral Soi 6 is prachtig. Je mag met een vliegdekschip vol raketten de halve wereld rondvaren, maar een straat met barkrukken, dames en veel te luide muziek vormt kennelijk het echte operationele risico. Iran overleefd. Rode Zee overleefd. Soi 6 te gevaarlijk. De Amerikaanse marine kent haar vijand.
Ook jetskiën is verboden, en daar valt eerlijk gezegd iets voor te zeggen. Wie Pattaya een beetje kent, weet dat een jetski huren soms meer financiële risico’s oplevert dan een militaire operatie. Je stapt erop als matroos en komt terug als verdachte van een kras die volgens de verhuurder gisteren absoluut nog niet bestond. Misschien staat daarom ook parasailen op de lijst. Na maanden op een vliegdekschip wil Washington kennelijk voorkomen dat personeel uiteindelijk door een Thai aan een touw boven Pattaya Bay wordt voortgesleept. Er zijn grenzen aan nationale vernedering.
Ondertussen maakt Pattaya zich klaar voor de invasie van portemonnees. Hotels, bars, restaurants, taxi’s en andere ondernemers rekenen op duizenden mannen met verlof en geld. Lokale ramingen spreken zelfs over mogelijk honderd miljoen baht aan extra bestedingen als genoeg bemanningsleden van boord mogen en dagelijks flink uitgeven. De boodschap aan ondernemers is daarbij aandoenlijk: reken normale prijzen. In Pattaya. Aan vijfduizend Amerikaanse militairen. Dat is ongeveer hetzelfde als een krokodil verzoeken tijdens het voeren vooral professioneel te blijven.
Extra politie staat klaar, camera’s zijn gecontroleerd en ondernemers zijn gewaarschuwd geen misbruik te maken van de tijdelijke toestroom. Ook prostitutie krijgt extra aandacht, want prostitutie is in Thailand officieel verboden. Dat blijft mijn favoriete Thaise grap. Je kunt in Pattaya waarschijnlijk vanaf je hotelkamer drie bierbars, twee massagesalons en een dame met een nummer om haar nek zien, maar officieel bestaat het allemaal nauwelijks. Tot er vijfduizend mariniers komen. Dan moet ineens iedereen zich herinneren wat er in het wetboek staat.
Het resultaat is een soort gecontroleerd losbandigheidspark. Je mag drinken. Je mag Walking Street in. Je mag geld uitgeven. Veel zelfs. Maar graag binnen de lijntjes die Washington en Pattaya gezamenlijk op de vloer hebben geplakt. Vrijheid met openingstijden, verleiding met een gedragscode en Pattaya zonder risico. Dat laatste is natuurlijk de grootste fantasie van allemaal.
De mannen zullen vast een uitstekende tijd hebben. Na 250 dagen op zee voelt zelfs een plastic stoel met een koude Singha als menselijke beschaving. Maar ergens blijft het een prachtig beeld: duizenden Amerikaanse militairen arriveren in een stad die beroemd is om alles wat je beter niet kunt doen, met een officiële lijst waarop precies staat wat ze beter niet kunnen doen.
Pattaya heet ze van harte welkom, zolang ze zich gedragen alsof ze niet in Pattaya zijn.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column9 oktober 2026Column – De farang die drie keer zijn les leerde en voor de vierde keer exact hetzelfde doet
Column26 september 2026Column – De farang die zes miljoen baht in beton stort en daarna trots vertelt dat het zijn huis is
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Column1 september 2026Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Het zal met de Amerikanen net zo gaan zoals de Thaise regering omgaat met de officieel illegale prostitutie: wegkijken.
Wat dat geld uitgeven door de boys betreft zijn er misschien intussen wat dingen veranderd.
Want ik herinner mij, jaren geleden alweer, eens naast een Amerikaanse militair ( in zijn camouflage-kloffie ) aan de bar gezeten te hebben in good old Pattaya.
Aardige gast, en hij vertelde me dat het hen strikt verboden was zelf alcohol te kopen in winkel of bar, maar dat ze wel aangeboden drank mochten accepteren. Dit werd volgens hem in de gaten gehouden door rondwarende sergeants die hen meteen terug aan boord zouden sleuren als ze over de schreef gingen. Zowel met drank als met ‘andere zaken’.
Heb hem op enkele biertjes getrakteerd, want ik kon er met mijn pet niet bij dat iemand die zolang op zee was geweest, en eindelijk op walverlof mocht, zelf nog geen pilsje mocht kopen in deze Thaise badplaats.
Het kan zijn dat het flauwekul was, en hij zo aan gratis bier kwam, maar die indruk kreeg ik niet.
Ik heb dat ooit in de jaren 80 in Singapore meegemaakt. Toen had je daar nog de “beruchte” Bugis Street, waar ladyboys en dames van plezier gewoon rondliepen. De USS Enterprise (nee, niet die van Star Trek) had Singapore aangedaan met duizenden Amerikaanse mariniers aan boord, en Bugis Street werd vervolgens overspoeld door jonge mannen.
Ik was zelf toen ook nog jong en had werkelijk het gevoel dat ik midden in een Amerikaanse speelfilm was beland. Wat ik daar allemaal te zien kreeg, was soms te gek voor woorden. Ik vond het prachtig.
Ruim veertig jaar later kijk ik daar toch iets anders tegenaan. Tegenwoordig denk ik vooral: zoek het lekker uit, maar wel ergens heel ver bij mij vandaan. Hahaha.
Bugis Street, brengt herinneringen boven. Ik was er in 1973 met een bedrijfsvoetbalteam, 2 wedstrijden daar gespeeld. Heel bijzondere ervaring wat daar allemaal voorbij kwam.
Hoe naïef kan je zijn?
Zou er nou niemand van de militaire leiding en de Thaise bestuurders bij de vergadering vooraf hebben gedacht, dat kunnen we onmogelijk handhaven?
Op 6 september als de militairen weer uitvaren kunnen we de schade opnemen.
Ik denk dat er nauwelijks zal worden gecontroleerd en zie deze aankondiging vooral als een politiek statement op te verwachten internationale aandacht.
De onderste regel zegt alles in het onderwerp.
Ruim twintig jaar terug al meegemaakt in Korat weliswaar, als hotel klant.
Barretje vol piloot mannen uit the states mochten ook niets zelf kopen, dat kregen ze dus van die dames die er naast zaten, die ook even meeliepen om de hotelkamer aan te wijzen.
De niet al te grote discotheek ernaast was alleen voor hotelgasten, nou ja, bijna dan.
Lees mijn verhalenserie nog eens na over hoe het Amerikaanse soldaten vergaat als ze een weekje in Thailand worden losgelaten. Dat kan nooit onder controle worden gehouden
Deel 1 van Zeven Dagen Paradijs
https://www.thailandblog.nl/cultuur/korte-verhalen/zeven-dagen-paradijs-wheels-down-in-udorn-deel-1/
Hans
En hier is de hele serie:
https://www.thailandblog.nl/?s=Zeven+dagen+paradijs&x=0&y=0
De Amerikaanse overheid zijn dus duidelijk masochisten, je drop die testosteron bommen in Pattaya, maar ze mogen dan nergens aankomen…. Ze zouden dan beter ergens aanmeren op een onbewoond eiland en er BBQ organiseren 555
Buiten veel mannen bestaat de bemanning ook uit een aardig percentage vrouwen …….begin 2000 meegemaakt dat de Marva’s de boel op stelten zetten in Pattaya , waren net zo gek op de Thaise dames als de mannen.
In die tijd hield de MP de boel in de gaten en als het mis dreigde te gaan ging de houten knuppel er keihard overheen.
“Absurdistan”…
Vergeet niet dat dit actieve Amerikaanse militairen zijn.
De controle zal gebeuren door eigen patrouilles, in burger of in uniform. (Shore Patrol)
Bijkomend, ze zijn redelijk gemakkelijk herkenbaar door hun eigen politiemensen aan de hand van kledij, gedrag of eventueel haardracht.
De strafmaat is ook niet min.
– uitgangsverbod voor de rest van de missie
– verlies van veiligheidsmachtiging/security clearance
– Inhouding van soldij
– degradatie
– aanmerking in het dossier.
De persoon met de hoogste graad zal nooit het risico nemen om speciaal opgelegde orders te verbreken en de verantwoordelijkheid voor de groep op zich te nemen.
En niet vergeten, er is een negatieve perceptie over Amerikaanse soldaten door andere buitenlanders. De meeste US militairen willen niet het risico nemen om in een bargevecht met een andere buitenlander, of local, terecht te komen.
Je moet al echt een idioot zijn om voor een paar minuten boom boom je veiligheidsmachtiging kwijt te geraken en je volledige loopbaan op spel te zetten.
En onder de 21 mogen ze sowieso geen alcohol drinken, aangeboden of niet…
Inmiddels is in Bangkok Soi 4 de straat van Nana Plaza geheel schoon geveegd van onze freelansers
Gelukkig zijn er geen Boeddhistische feestdagen, verkiezingen of wat ook ….. of het was helemaal een feest tijdens havenbezoek….
Dat is een goede Ronny.. 1 van de weinige dingen in Thailand die ik verfoei ..
Dan was een R & R tijdens de Vietnam oorlog toch heel wat vrijer en leuker als je het mij vraagt.
Maar ja de tijden van vrijheid blijheid en Rock’n’Roll behoren blijkbaar tot het verleden.
Ongetwijfeld zullen enkele van deze uitgeputte helden na een zwaar slagveld thuis een echtgenote of vriendin hebben. Kan me niet voorstellen dat die echt happy worden van dit bezoekje aan deze Thaise “modelstad”