Column – In Thailand win je bij de dorpsloterij geen blender maar gewoon een geweer
Je bent kamnan of dorpshoofd en zit op Koh Phangan bij een gezellig bestuursfeest. Geen klachten over kapotte wegen of loslopende honden. Gewoon eten, drinken en wachten op de loterij.
Misschien win je een rijstkoker.
Misschien een ventilator.
Misschien een lang geweer.
Thailand blijft een land waar zelfs de tombola ambitie heeft.
Tijdens de bijeenkomst werden vijf lange vuurwapens als prijzen weggegeven. Geen replica’s. Geen waterpistolen. Geweren. Alsof iemand dacht: bloemen verwelken en blenders gaan stuk, maar een geweer blijft jarenlang leuk.
Je ziet het voor je. Nummer 38 wordt geroepen. Een trotse bestuurder loopt naar voren, neemt zijn prijs aan en poseert alsof hij zojuist een nieuwe televisie heeft gewonnen.
Gefeliciteerd.
Je buren krijgen niets. Alleen een extra reden om beleefd te blijven.
Het wordt pas echt absurd, omdat Thailand tegelijk probeert het aantal vuurwapens terug te dringen na dodelijke schietpartijen. Premier Anutin Charnvirakul wil strengere regels, minder wapens en meer controle.
Een uitstekend moment dus om op een feest vijf geweren uit te delen. Dat heet bestuurlijke samenhang. De linkerhand schrijft strengere wapenregels, terwijl de rechterhand het winnende lot trekt.
Anutin heeft inmiddels opdracht gegeven onmiddellijk met dit soort loterijen te stoppen. Dat klinkt kordaat, maar ook een beetje alsof een schooldirecteur officieel moet melden dat handgranaten voortaan niet meer als prijs bij de sportdag mogen worden uitgedeeld. Je zou denken dat zoiets vanzelf spreekt. Kennelijk niet.
Het Department of Provincial Administration mag nu onderzoeken hoe de wapens tussen de prijzen terechtkwamen. Dat wordt vast een degelijk traject. Formulieren, handtekeningen, vergaderingen en uiteindelijk een PowerPoint.
Dia één: rijstkoker.
Dia twee: ventilator.
Dia drie: geweer.
Onder dia drie staat dan in het rood: liever niet.
Het opvallendste is niet eens dat iemand dit bedacht. Overal loopt wel iemand rond die na twee whisky’s een vuurwapen een feestelijk cadeau vindt. Het echte wonder is dat niemand in de organisatie zei: zullen we anders gewoon een airfryer doen? Maar status werkt nu eenmaal uitstekend als verdoving. De voorzitter vindt het mooi. De sponsor heeft betaald. De organisator glimlacht.
En dus applaudisseert iedereen. Tot de beelden online staan. Dan is plotseling niemand meer verantwoordelijk en begrijpt iedereen dat het misschien toch wat ongelukkig was.
Gelukkig is er nu duidelijkheid. Geen geweren meer als loterijprijs voor lokale bestuurders.
Volgend jaar gewoon weer een koelkast.
Die schiet tenminste niet terug.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column26 september 2026Column – De farang die zes miljoen baht in beton stort en daarna trots vertelt dat het zijn huis is
Column11 september 2026Column – De tropische vrijheidsheld die zonder vuilniswagen niet weet welke dag het is
Column1 september 2026Column – Na 250 dagen op zee mag je eindelijk naar Pattaya maar vooral nergens aankomen
Column20 augustus 2026Column – Een vrijstaand huis, drie honden en niemand om mee te praten
Op zich een prima kado.
Voor heen hadden de kamnan alleen een illigaal geweer.
Nu mogen ze het registreren en in de kast thuis zetten.
mensen die voor de overheid werken zijn altijd te vertrouwen. Toch?
Andermaal prachtig verwoord. Doe zo verder expat.
Guy
Ach, zolang er geen kogels en patronen zijn, is het geweer van opa
aan de wand
of een geweer in de kast of onder het bed toch geen probleem?
Bovendien schieten we allemaal wel eens graag.
De voetballer op de keeper, een ander in zijn schoenen en de
volgende uit zijn sloffen en er zijn er die graag met spek schieten.
Het volgende verhaal is wellicht illustratief.
Een jager wil de volgende ochtend op eendenjacht en zet zijn
geweer klaar en legt de hagelpatronen op zijn nachtkastje.
In de donkere ochtend pakt hij zijn geweer en graait de patronen
van het nachtkastje en gaat ter jacht.
Later komt hij thuis en vertelt zijn vrouw dat hij een doublet eenden
wilde schieten., maar dat er geen knal klonk.
Toen hij het geweer opende vielen er twee tampons uit.
Nou, zei zijn vrouw, dat is niks vergeleken bij wat ik vanmorgen
heb beleefd. Omdat ik ongesteld kon worden. had ik tampons
klaargelegd op het nachtkastje.
Toen ik vanmorgen wakker werd moest ik een windje laten, nou
ik schrok me wild van de knal die dat gaf en er zit een gat in de deur.
Dus munitie is het probleem!
Op zo’n feest is er altijd wel iemand aangeschoten.
De heilige maar wat omstreden Moeder Teresa zei het ooit al: vrede begint altijd met een glimlach