Column – De farang die zes miljoen baht in beton stort en daarna trots vertelt dat het zijn huis is
Je staat om zeven uur ’s ochtends op een bouwplaats in Isaan met koffie in je ene hand en bouwtekeningen in de andere. Voor je verrijst jouw droomhuis: vier slaapkamers, drie badkamers, dubbele carport, buitenkeuken en een muur hoog genoeg om Noord-Korea nerveus te maken. Jij betaalt, jij kiest de tegels en jij scheldt op de aannemer. Dus is het jouw huis. Behalve op de papieren. Daar staat zij.
Maar dat geeft niets, leg je uit. Jullie vertrouwen elkaar. Jullie relatie is anders. Jullie hebben iets bijzonders. Dat zeiden de vorige vier mannen aan de bar ook. Twee wonen inmiddels in een condo van 38 vierkante meter.
Je hebt zes miljoen baht in beton gegoten en noemt dat een investering. Niet omdat je ooit rendement verwacht, maar omdat “ik heb een huis voor mijn vrouw betaald” zo onaangenaam helder klinkt. Dus ben je investeerder, projectontwikkelaar en vastgoedman. Alles behalve wat je werkelijk bent: de man met de bankapp.
Op de bouwplaats loop je rond alsof je persoonlijk een nieuwe provincie hebt gesticht. De tegelzetter krijgt instructies, de elektricien moet stopcontacten verplaatsen en de aannemer wordt streng toegesproken omdat een muur drie centimeter verkeerd staat. Niemand durft je tegen te spreken. Je betaalt tenslotte. Dat is in Thailand een uitstekend alternatief voor gezag.
Ondertussen laat je een elektrische poort installeren waarmee jij bepaalt wie er jouw terrein op mag. Een prachtig systeem, vooral op grond die niet van jou is.
Wanneer iemand voorzichtig vraagt hoe het juridisch zit, verschijnt de blauwe map. Daarin zitten contracten, kopieën, stempels en documenten waarvan je de helft nooit hebt gelezen en de andere helft alleen begrijpt omdat een advocaat zei dat het “goed geregeld” was. Je slaat ermee op tafel en meldt dat je rechten hebt. Natuurlijk heb je rechten. Een hotelgast heeft ook rechten.
Misschien heb je een lease, vruchtgebruik of andere juridische bescherming geregeld. Prima. Maar in je hoofd ben je allang koning van het perceel. Je spreekt over “mijn grond”, “mijn huis” en “mijn poort” met de overtuiging van een koloniaal gouverneur die vergeten is de eigendomsakte te bekijken.
Op Facebook gaat het helemaal los. “Ons paradijs in Thailand.” Foto van het zwembad, foto van de keuken, foto van jou met een glas wijn naast de barbecue. Geen foto van het landdocument. Nederlandse vrienden reageren jaloers. Voor zes miljoen baht krijg je in Nederland amper een fatsoenlijke woning. Klopt. In Nederland krijg je voor veel meer geld vaak wel dat hinderlijke detail erbij dat het vastgoed daadwerkelijk op jouw naam staat.
Maar jouw situatie is anders. Dat blijft belangrijk. Jouw vrouw zou zoiets nooit doen. Haar familie ook niet. Haar broer, die inmiddels gereedschap uit jouw schuur haalt zonder te vragen, telt niet mee. Haar moeder, die alvast heeft uitgezocht welke slaapkamer later van haar wordt, bedoelt het alleen goed.
Het huis groeit ondertussen vrolijk verder. Eerst drie miljoen. Toen vier. Daarna kwamen het zwembad, de buitenkeuken, een sala en een extra kamer “voor bezoek”. Je wilde geen familiecompound bouwen. Je financierde er per ongeluk één.
En toch blijf je praten over financiële onafhankelijkheid. Daar zit het mooiste stukje faranglogica. Een man die in Nederland twintig jaar boos werd van een servicecontract van €14,95 per maand, maakt in Thailand zes miljoen baht over op basis van liefde, vertrouwen en een paar stempels. Maar wel drie offertes vergelijken voor de airco. Je kunt hem moeilijk naïef noemen. Hij heeft tenslotte Excel.
Het tragische is niet dat het altijd fout gaat. Vaak gaat het jarenlang uitstekend. Het tragische is dat de farang zijn onzekerheid dichtmetselt met beton. Nog een muur, nog een kamer, nog een poort. Hoe groter het huis, hoe harder hij moet roepen dat het van hem is. Tot iemand ooit zegt dat hij weg moet. Dan blijkt de elektrische poort ineens ook van de andere kant open te kunnen.
Zes miljoen baht later bezit je vooral één ding volledig.
De rekening.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column7 november 2026Column – De pensionado die naar Thailand emigreerde voor vrijheid en nu gegijzeld wordt door vier satang
Column23 oktober 2026Column: De farang die alleen naar zijn rijbewijs vroeg en daarna verantwoordelijk werd voor de ondergang van Europa
Column9 oktober 2026Column – De farang die drie keer zijn les leerde en voor de vierde keer exact hetzelfde doet
Column26 september 2026Column – De farang die zes miljoen baht in beton stort en daarna trots vertelt dat het zijn huis is
In NL eindigen 30-35% van alle huwelijken in een scheiding. In TH, huwelijk tussen (oudere) farang en Thaise godin ? Bovendien, het hoeft niet eens jouw lief te zijn, die je twee olifantsoren aannaait, maar.. je zwager /haar neef, die jij ooit eens gewezen heb op zijn luie levenswandel, op kosten van zijn – inmiddels al overleden – ouders en jouw ( wijlen) lief… Hij is nu enig erfgenaam van de grond waar het huis op staat, en verbiedt jou (recht van) overpad over die grond. Idem voor waterleiding, stroom, internet en afvoer.
Mijn inmiddels overleden vrouw was Indische. In 1994 rond Nong Prue met haar naar een huis gekeken. De Farang “eigenaar’, een Fransoos, begon ineens tegen mij in het Frans te praten, met de waarschuwing: vertel NOOIT je (Thaise) lief, dat zij je enig erfgenaam is. Je zult niet de eerste zijn, die in het achterafschuurtje stilletjes is overleden of in de ananasvelden gevonden wordt.
Ca 20 jaar later leerde een Thaise (zaken)vriendin mij het Thaise woord “Moradok” ( erfenis).
quote: “Volgens de meest recente rapportages van onderzoeksbureaus zoals Seasia Stats eindigt inmiddels zo’ven 1 op de 3 tot 1 op de 4 huwelijken in een echtscheiding.” En dat gaat dus over Thai/Thai huwelijken.
Ik heb nooit betrouwbare cijfers kunnen vinden over Farang/Thai huwelijken, maar geruchten hebben het over 60-70%.
Een huis bouwen op naam van je echtgenoot is gewoon een gok die statistisch gezien vaker fout zal gaan dan goed. Enkel doen als je het geld kunt missen. Ga er gewoon vanuit dat het geld weg is en nooit terug zal komen.
Thai/Farang echtscheidingen: 70% …
Dit is de GROOTSTE onzin! En dat dergelijke berichten dan nog heel wat duimjes krijgen, dat snap ik niet.
Het enige waar ik het wel mee eens ben is dat je zelf zegt dat dit onbetrouwbaar is. Zou je dan niet beter zwijgen?
@Harry Romijn
waar halen ze feitelijk dat verhaal van die achterafschuurtjes al meerdere malen gehoord maar zijn daar bewijzen van?
Ik denk, dat je hiervoor bij de Criminal Suppression Dept, Satorn Rd, moet zijn.
Mijn verhaal is ook NIET om criminele misbruik te bewijzen, doch om mensen wakker te schudden, al is de kans tegen NUL aan.
Overigens: door enkele van mijn beste Thaise vrienden wel eens lacherig over gehoord. Ik zou hen overigens mijn leven toevertrouwen. |In NL heb ik – naast directe familie – niemand op dat lijstje staan.
Overigens: de Thais die ik ken, en na zakendoen aldaar sinds 1993 zijn dat er redelijk veel: slechts één heeft me proberen te belazeren, en is met de Thai Trade Dept. in “discussie” gekomen. Kreeg de keus alles naar wens op te lossen of hun Oh-joh ingetrokken te krijgen, samen met hun binnenlandse en export verkooplicentie. Ik zie dat het NLe Min. v Econ Zk nog niet doen.
Goed zo Expat, goed hilarisch stuk!
Je hebt ‘t wéér voor mekaar gekregen, zoals blijkt uit al de reakties erop!
Chapeau.
Hoe harder je schreeuwt dat alles van jou is,hoe eerder je wordt geconfronteerd met de realiteit.
We kennen allemaal de voorbeelden, ik betaal dus ik bepaal relaties duren meestal niet zo lang.
Er was in het verleden eens een landgenoot die een hotel ging bouwen in de buurt van Chiang mai en het verloop van de bouw vol trots op een ander Forum plaatste,tot het ineens stil werd.
Of die andere landgenoot die het grootste huis in Trat liet bouwen en hoof opgaf over zijn behulpzame zwager die later bleek,( u raadt het al).
Wil je met alle geweld een huis op je eigen naam laat dan voor de zekerheid een helikopterdeck op het dak maken want het kan wel eens tegenvallen in de toekomst om je eigen huis in te komen.
Er is maar één belangrijke regel in Thailand, happy wife,happy life.
Klinkt heel bekend.
Het heeft mij 7,5 miljoen gekost en ik huur nu een huis in CNX.
Slim opgezet, undertussen een relatie met iemand anders aangaan, stiekem uiteraard.
Een Duitser die ze ook veel geld weet af te troggelen maar hij denkt dat ze van hem houdt.
Alles, maar dan ook werkelijk alles namen ze af, met een fles op mijn kop geslagen, 6 hechtingen.
Enfin, de zaak is bij het gerecht, was een beslissing maar dat wordt toch een appel.
Als alles achter de rug is zal ik de hele geschiedenis eens uit de doeken doen.
Goed advies van die Fransman, want er zijn mensen die met glans een Oscar prestatie weten neer te zetten.
En dan leef je samen in Thailand, het wrange is, als je dood bent je niets mee kunt nemen.
Ik heb geen erfgenamen, waarom zou ik hier niet iets opbouwen waar ik trots op bent.
Iets wat ik na kan laten voor mijn vrouw en haar erfgenamen
?
‘Uiterst Negatief geschreven, alsof er geen scheidingen zijn in de rest van de wereld? In onze laatste levensfase is het de kunst nog te genieten van je te korte leven! En we kunnen geen ene Bath meenemen naar het hiernamaals! Maar is er bekent, hoeveel slachtoffers er zijn, met de verkeerde bedoelingen van hebzuchtige foute Thaise vrouwen? Volgens mij is de meerderheid zeer tevreden met hun vrouw, en wat ze hier weer hebben opgebouwd in dit Paradijs! Een gemiddeld doorsnee huis in Nederland zit tegenwoordig op 5 Ton” Dus waar maak jij je druk om, als het om een paar centen gaat! Deze column, is een grote beledeging, naar de mensen toe, die het wel goed getroffen hebben! En zeer gelukkig zijn, niet meer in het socialistische ondergaande Nederland te leven! Plus alle’ voordelen, die Thailand te bieden heeft!
Pieter
Ik ben het volledig met je eens, Pieter!
Ik trek me van de onzin in de columns van onze Expat al lang niets meer aan. Het zijn puur provocerende schrijfsels, waarbij hij er blijkbaar niets liever aan doet dan de boel hier lekker op te jutten. En dat lokt uiteraard de nodige reacties uit. Goed voor het blog, natuurlijk…
Het is dan ook een dankbaar onderwerp om iedereen eens in de gordijnen te jagen… 😉
Al eens opgemerkt dat de meeste columns van de Expat van die ‘gordijnjagers’ zijn?
Ik zou mijn tijd niet willen verprutsen om dergelijke verhaaltjes te schrijven. Het enige waarvoor het goed is, is om zijn ego te strelen.
Dag Ronny,
Ik lees met veel plezier de columns van Expat. Om heel eerlijk te zijn ken ik weinig van zijn verhaaltjes waarmee hij ons niet de gordijnen injaagt. Bijna al zijn onderwerpen zijn provocerend.
Ik ben steeds verbaasd hoeveel van de lezers zich steeds laten vangen door zijn onzin. Ik moet er altijd om lachen.
Ik heb het enkele tijd geleden ook wel eens gedaan en met een gelijkaardig onderwerp. Moeilijk was het niet moet ik zeggen….
Het verstand komt met de jaren maar bij sommige komt het noolt.Gewoon huren,niet ok voor madam… bey,er zijn genoeg vissen in de zee zeker in thailand
Inderdaad ik snap de koopdrang ook niet, de 60 /70 plussers die nog iets willen bouwen. Huren is veel beter geen gedroeftoeter achteraf mocht de relatie klappen. Daarnaast blijft het vaak niet bij een huis want als het huis eenmaal staat wordt de drang naar meer alleen maar groter. Na de grote inverstering wordt het moeilijker om de relatie te beeindigen. Het is een spel trap er niet in. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar zolang jouw relatie gebaseerd is op financieel gewin is de kans nihill.
Meeste huurhuizen zijn het aanzien niet waard, over de aanwezige meubels en keuken maar te zwijgen. Heb vanwege de bouw van een nieuw huis voor een jaar moeten huren in Hua Hin, niet eenvoudig iets fatsoendelijks te vinden, zeker niet onder de 40.000 baht.
Relaties waar ook ter wereld zijn altijd gebaseerd op wederzijds voordeel in welke vorm dan ook.
In Nederland heb ik nooit het idee gehad om te huren, ondanks dat in NL huren zwaar gesubsidieerd wordt, dus waarom zou ik dat in Thailand dan wel doen.
Een scheiding kost altijd geld, dat is in Nederland niet anders.
Iets wat je huurt wordt nooit van jou.
Als je een huis koopt en het wordt na je dood van je vrouw dan vind ik dat een eerlijke beloning.
Luit van der Linde: “Als je een huis koopt en het wordt na je dood van je vrouw dan vind ik dat een eerlijke beloning.”
————–
Je vergeet iets heel essentieels. Als je in Thailand een huis ‘koopt’, dan is dat huis vanaf het begin volledig in eigendom van je vrouw. Als die de benen neemt, zelfs kort na de koop, dan ben je de pineut. Want je zult nog wel een tijdje blijven leven.
Ik heb het heel erg vaak gezien.
Klopt als een zwerende vinger.
Je bent in Thailand altijd en alleen maar een gast die afhankelijk is van de goedkeuring van
1. immigration en
2. van zijn echtgenote (en eventueel van dier kinderen en familie).
Dit mag je nooit vergeten.
Volledig akkoord dat je jezelf moet beschouwen als gast en je zo ook hoort te gedragen in Thailand. Of je moet gaan voor Permanent Residence en eventuele naturalisatie.
1 Als je jaarlijks je visum verlengt en je voldoet aan de opgelegde voorwaarde is het geen probleem. Immigration volgt ook de opgelegde voorwaarde, die keuren niet goed of af op willekeur.
2 Je kan perfect als je dat wil alleen in Thailand verblijven, daarvoor heb je geen vrouw/kinderen of schoonfamilie voor nodig.
Je hoeft niet afhankelijk te zijn van je vrou om in Thailand te blijven wonen, dat is een eigen keuze.
Van Immigratie ben je altijd afhankelijk, maar als je geen vreemde dingen doet en je geld niet op is, zal dat ook niet direct een probleem zijn.
Ja, het is wel een eigen keuze om in thailand te mogen wonen.
Maar niet om in het huis van je vrouw (al of niet door jou betaald) of het dorp te mogen blijven wonen. Maak je geen illusies.
En waarom zou je dan niet in het dorp kunnen/mogen blijven wonen?
Als het zo erg is dat de dorpbewonenrs je weg willen zal dat toch wel aan jou zelf liggen veronderstel ik.
Nu na al die jaren is het al gebeurt dat ik langer bleef en mijn vrouw al naar onze woning in Belgie was.
Dan kan ik altijd aanschuiven bij mijn schoonzus of bij mijn schoonouders. In de tijd dat er aan ‘mijn’ woning werken plaats vonden heb ik zelfs een 3 tal maanden alleen toezicht gehouden. Verschillende keren meegemaakt dat buren langskwamen met wat eten, fruit of dat ik bij vrienden tegen de avond bij hun verwacht werd op de bbq.
Eric, eigenaar ben je niet, maar als je het goed regelt heb je wel vruchtgebruik.
Dat wil niet zeggen dat alles daarna probleemloos verloopt, maar je hebt wel rechten.
Alleen die vissen in Thailand Marc, hebben geen zin om in een aquarium te gaan wonen.
Janneman.
Zal niet voor iedereen mogelijk zijn, maar vertrouw je je vrouw niet (slechte basis voor een relatie trouwens) zet het dan op naam van je kinderen (indien aanwezig). Mocht die je om welje reden dan ook ook besodemieteren zal het misschien wel aan je zelf liggen.
“vertrouw je vrouw niet want slechte basis voor een relatie trouwens”
Kinderen met haar hebben is dan wel een goed basis voor een relatie?
Als je financieel zeker wilt zijn huren. Wil je toch iets op je eigen naam een condo. En als je gaat voor een huis beschouw het dan als gegeven…..de rest met al zijn administratieve constructies zijn eigenlijk ofwel illegaal of zaken waarbij de toekomstige afloop onzeker is….the choice is yours…..
Er zijn voor 30 jaar best zekere constructies die ook niet illegaal zijn.
Voor velen is 30 jaar voldoende zekerheid
Nee, Luit, dat is niet waar. Een lease geeft 30 jaar gebruik van land. Bouw je er een huis op, ben je die kwijt na afloop van de lease. Verkopen van je huis werkt niet als de grondeigenaar de koper geen lease wil verstrekken. Ook niet als je tussentijds het huis wenst te verkopen.
!!!! Niets in TH is zekerheid, omdat ALLE regelingen geconstrueerd zijn om Thai mensen heen. Zij kennen alle bescherming. Die bescherming is wazig geformuleerd. Maar zal nooit en te nimmer de farang in het voordeel zijn. Er is al zo veel en zo vaak naar allerlei soorten van TH wetgeving verwezen, dat ik er niet meer aan ga beginnen.
Nog los van de wetgeving: als je vrouw, haar familie of voor mijn part je buren je niet meer blieven dan kun je het schudden en dan kun je beter je biezen pakken.
Jack Phayao, problemen met je buren kan je overal krijgen, maar zomaar wegsturen kunnen ze je daar ook niet.
Ton, ik had het over 30 jaar, niet wat er na afloop van die 30 jaar gebeurt.
Zowel lease als vruchtgebruik kunnen prima juridisch vastgelegd worden met zekerheid voor 30 jaar.
Ga er vanuit dat je het na 30 jaar eventueel kwijt bent.
Leuk geschreven hoor, en er zit ook een kern van waarheid in.
Ik heb het meeste betaald aan het huis waar we nu in wonen, alles staat op naam van mijn vrouw, en het interesseert mij geen ene fuck. Zorg alleen dat je een achterafje hebt, om opnieuw te beginnen.
Ik ben het helemaal met Pieter eens; een “Uiterst Negatief geschreven stukje”.
Ik ben vijf jaar getrouwd met een Thaise vrouw en zij is op 54 jarige leeftijd bij mij in Nederland komen wonen. Ze heeft haar familie en zoon in Thailand achtergelaten en dat is volgens mij toch wel een hele stap!
Ze heeft eerst in Thailand de basiscursus Inburgering moeten doen. Vervolgens is ze op een MVV naar Nederland gekomen. In Nederland de verplichte inburgeringcursus gedaan en daarna – na 3 jaar huwelijk – een Nederlands paspoort gekregen Vervolgens in Nederland haar rijbewijs gehaald en inmiddels werkzaam in haar eigen Thaise massage salon aan huis. De centjes die ze daar verdient zijn 100% voor haar.
Ik heb in Thailand een huis gekocht in de wetenschap dat ik nooit zelf eigenaar zou zijn van het huis. Ik heb het huis juist gekocht voor mijn vrouw zodat zij in ieder geval de zekerheid heeft van een woning in Thailand in het geval er iets mij mij zou gebeuren en ze er alleen voor zou komen te staan. Mocht ook zou komen te overlijden dan is het huis voor haar zoon die momenteel in het huis woont.
In feite heb ik haar dus bij “vol bewustzijn” een beloning gegeven voor alle inspanningen die zij heeft gedaan om samen met mij in Nederland te leven en te wonen. Wij gaan jaarlijks een of twee keer naar Thailand en wonen dan in haar huis en bezoeken dan haar familie. Nog nooit heeft zij of wie dan ook van de familie mij voor geld gevraagd.
Gewoon eens en ander verhaal en een ander geluid?
Zeker, @ Henricus. Een soortgelijk verhaal hier.
Ik liep mijn vrouw tegen het lijf toen ze 40 was en ik 46. Erg slim was die keuze op papier niet: ze was gescheiden, had vier kinderen en woonde in een soort garagebox bij haar moeder. Ik was misschien wat onbezonnen, maar kon haar niet meer loslaten.
Ze heeft bijna zeven jaar in Nederland gewoond en gewerkt. Een eigen huis kwam al snel ter sprake. Eén euro van haar was één euro van mij. Ik had een bovenwoning in eigendom en we sloten een kortlopende lening van vier jaar af. We kochten een huis van twee miljoen op 140 talang wah in een moo baan, en daar wonen we 23 jaar later nog steeds met veel plezier.
Bij scheiding of overlijden zien we het wel weer. Kinderen zijn nooit echt mijn ding geweest, al hoop ik dat het geen varkens worden. Mocht ik eerder overlijden, dan gaat alles eerst naar haar (ik ben kinderloos). Bij een eventuele scheiding verhuur ik het pand of laat ik me uitkopen voor een redelijk bedrag.
De cashflow heeft in Thailand en Nederland altijd op mijn naam gestaan. Zij heeft ook een eigen rekening. Ze mag het onroerend goed hebben met een maandelijkse tegemoetkoming van mijn kant mocht ze willen scheiden.
‘De portemonnee open op tafel.’ Wat ik hier wel eens lees, geldt voor een heel ander slag mens. Vieze voeten hebben is niet erg, maar bewust in de stront trappen wens ik niet.
Henricus, ik herken me in jouw verhaal, alleen is mijn vrouw nog niet zo ver dat ze het inburgeringsexamen haalt.
Ik vind het best knap dat een 50 plus vrouw nog een taal leert.
Wij zijn de helft van de tijd in Nederland en de andere helft in Thailand.
Als we in Nederland zijn, dan doet ze haar best om ook geld te verdienen.
Ze mag dat helemaal zelf houden, waarom niet?
En ja het door mij betaalde huis in Thailand zal nooit van mij zijn, ondanks dat zij altijd zegt dat het mijn huis is.
Ik denk dat het risico groter is om het kwijt te raken aan de Thaise overheid dan aan haar.
In Thailand is niets zeker, als de overheid een huwelijk of relatie als een schijnconstructie ziet om voor een buitenlander grond te bezitten, dan kan kan er net zoals bij de nominee constructie gedwongen verkoop of in beslagname volgen.
Mijn vrouw heeft het geld om het huis te kopen immers niet zelf verdiend.
Luit, je benoemt een aantal zaken die niet op waarheid berusten. het door jou betaalde huis in TH is niet van jou omdat de landoffice het eigendom ervan op naam van jouw vrouw registreerde. dat heeft niets te maken met het feit dat jouw vrouw tegen jou zegt dat het jouw huis is. Zij zal de emotionele waarde ervan bedoelen. Maar juridisch en economisch is zij de eigenaar.
Het risico om een huis kwijt te raken aan de Thai overheid is zo goed als afwezig. Er os nog nooit een melding gedaan dat een farang een huis is afgenomen. Wel tientallen keren dat bij het mislopen van relaties de farang zijn biezen pakte en de boel maar achterliet want geen poot om op te staan.
In TH wordt een huwelijk of relatie niet als schijnconstructie gezien om voor een buitenlander grond te bezitten. Een buitenlander kan namelijk WEL grond bezitten, bijvoorbeeld via een lease en dat voor max 30 jaar. Maar nooit grond in eigendom. Een wettelijk huwelijk of een relatie maakt niet uit. Eigendom komt nooit op naam van de farang. Enkel op naam van dien echtgenote of vriendin/partner.
Een nominee-constructie is een zakelijke ‘overeenkomst’. Anno 2026 onwettig verklaard. Een huis wordt niet gedwongen verkocht of in beslag genomen omdat het geld van de aankoop niet van de Thaise echtgenote afkomstig is. Ter Landoffice is een verklaring afgegeven door de farang dat het geld voor de aankoop namelijk WEL van de Thaise echtgenote komt. het maakt dus niet uit dat jouw vrouw de aankoopsom niet zelf heeft verdiend. Ter landoffice komt de registratie van koop en eigendom op naam van jouw vrouw, zijnde een Thai national, en die treft alle wettelijke bescherming die er maar denkbaar is. Het eigendom van grond en huis heeft niets met een huwelijk of relatie te maken. Ook ongehuwd is grondaankoop door een Thai national mogelijk. Jij haalt voortdurend vele zaken door elkaar. Stop ermee!
Ton, wat vertel je nu allemaal voor onzin!
Ik zeg toch nergens dat het huis van mij is? Kan je niet lezen of zo?
Letterlijk zeg ik “En ja het door mij betaalde huis in Thailand zal nooit van mij zijn”
Wat snap je daar niet aan?
En een vruchtgebruik van 30 jaar, geregistreerd bij het Land office geeft je wel terdege rechten en plichten, en het beëindigen van een relatie veranderd daar helemaal niets aan, want het is een zakelijke overeenkomst die niets met de relatie heeft te maken.
Zelfs verkoop van de grond of overlijden van haar veranderd daar niets aan.
Dat op dit moment een huwelijk of relatie niet als schijnconstructie wordt gezien weet ik ook wel, maar een paar jaar terug werd de nominee constructie ook nog niet als een schijnconstructie gezien.
Omdat wij niet getrouwd zijn, heb ik ook geen verklaring bij het Land Office hoeven af te geven dat het geld wel van haar komt. De advocaat heeft zelfs laten vastgelegd dat het van mij geleend is.
Ik ben niet degene die zaken door elkaar halt, maar jij doet dat…
Luit, ik heb hetzelfde als Ton. Jij beweert heel veel in jouw reacties, voortdurend en verwarrend, je woont niet eens in TH maar hebt het er maar steeds over. Ton regeert daarop. Het zijn de door jou benoemde algemeenheden, zoals: “En ja het door mij betaalde huis in Thailand zal nooit van mij zijn, ondanks dat zij altijd zegt dat het mijn huis is.” En nu ga je zeggen, na 2 dagen nadenken op een antwoord, dat het huis niet van jou is. Terwijl Ton jou haarfijn uitlegt waarom niet: of je dat huis nou betaalt of niet. In jouw laatste zin zeg je weer van wel.
Haha dit hele verhaal is doordrenkt van rancune. Het enige gevoel wat bij mij opspeelt als ik dit verhaal lees is dat de schrijver dit exacte verhaal is overkomen OF dat schrijver zijn hele leven al in een huurhuisje zit en steevast dit verhaal ophangt tegen elke expat die hij tegenkomt omdat hij zelf het geld niet heeft om iets te laten bouwen. Zijn vrouw blijft maar vragen wanneer ze nu eindelijk eens iets gaan kopen, samen, voor de toekomst. Ik vind de schrijver hier een beetje overkomen als een zielepietje. Ik kan er niets anders van maken.
Lees anders eens zijn andere topics 😉
Dat zielepietje kan wel eens kloppen.
Ter info: De auteur die woont zelf in een mooie villa in een moobaan. Het is geen armoezaaier. Hij verveelt zich wel steendood, vandaar zijn wekelijkse onzin.
Doemdenken daar doe ik niet aan.
Ik heb twee rai grond, een nieuw huis met grote tuin, een auto en motorfiets betaald en op naam van mijn vriendin.
Naar mijn gevoel is het van mij en ik leef hier een gelukkig leven met een vriendin die voor mij zorgt.
Maar mocht ze opeens van een prinsesje in een heks veranderen en mij buiten gooien dan is het nog geen ramp en wandel ik glimlachend met een klein koffertje met wat kleding de deur uit.
Dat zelfde geldt ook wanneer ik zelf de stekker eruit trek, want als alleenstaande gaat mijn aow minimaal 400€ per maand omhoog, en ook minder kosten levensonderhoud voor 1 ipv 2 personen, wat ook nog eens enkele honderden euro’s per maand scheelt.
Het leven gaat toch wel door en een dak boven je hoofd is zo weer gevonden.
In Nederland is een huis met een hypotheek ook niet van jou maar van de bank.
Geld op de bank heb je als oudere ook niet veel aan, en zeker niet als je een maandelijks inkomen hebt waar je redelijk van kunt rondkomen. Doemverhalen kent iedereen wel en zijn interessanter dan de verhalen waarbij het wel goed gaat.
Ondanks dat mijn huis meer dan 6 miljoen heeft gekost en wij nog samen al meer dan 22 jaren ouder wordende 70 plus Hollands Thai echtpaar nog goed leven.
Mocht ik eerder gaan hemelen, dan maakt het mij niet uit wat er gaat gebeuren met het onroerend goed, daar ik het helaas niet mee kan nemen naar mijn schepper.
Maar ik moet toch toegeven, en heb het zelfs zien gebeuren in al die jaren dat ik hier woon bij enkele kennissen,
Waarbij het schitterende geposte verhaal van de Expat vaker gebeurt dan men denkt.
Hangt veelal ook af van de soort relatie en of zij ook niet familie ziek is.
Maar zou mij dit toch overkomen zijn, dan is het een kwestie van een bulldozer huren en het huis weer terug brengen in de staat van hoe het voor de aanvang van de bouw er uitzag.
Janneman.
Nee, Jan Beute, beste Janneman. Dat is niet zo wat je zegt: “Waarbij het schitterende geposte verhaal van de Expat vaker gebeurt dan men denkt.” Dat weet jij namelijk niet. Dat denk je slechts. Foute perceptie. Ik ken ook farang bij wie het fout ging, maar ik ken er des te meer bij wie het goed gaat. Het is maar wat je wilt zien. De meesten drinken voortdurend uit een minder dan een half glas. De mijne is altijd half vol. Zelfs te zien zonder roze bril. Want die sneer komt altijd weer op de proppen als je het niet eens bent met zuurpruimen. Ik geef niks om wat er wordt beweerd. Ik ken mijn leven, mijn bedoelingen, mijn intenties. Om die van anderen geef ik niets. Ik ken hen niet. Ze doen hun ding, maar als het negatief wordt: doei!
Beetje een zuur verhaal zoals vaker, schrijver misschien zijn vingers verbrand in eerdere relatie?
Woont waarchijnlijk zelf een zo’n “fantastische” huurwoning.
Als je in Nederland getrouwd bent en een eigen huis bezit waar Euro 160.000 eigen geld in zit en je gaat scheiden, ben je de helft van de waarde en je huis kwijt en kan je nooit meer een behoorlijke woning vinden. En in het slechtste geval heb je nog een restschuld door hoge hypotheek en lagere opbrengst woning.
In Thailand, als je het goed hebt vastgelegd, ben je ook de helft van de waarde armer, maar kan je elders weer voor een redelijk bedrag een mooie woning of condo vinden.
En als je en huis huur voor 15000-20000 Baht per maand, ben je na 15 jaar ook 6 milj. Baht kwijt.
Geld is om te gebruiken en te leven. Zie het simpel, in Nederland had je nu met een oude oma samen gewoond en kan je klagen dat alles zo duur is. In Thailand leef je jouw droom met een mooie jonge vrouw in een huis en op een plek waarvan je voreger alleen kon dromen.
Het is maar waar je voor kiest.
THB 15.000-20.000 per maand is na 15 jaar volgens mijn berekeningen THB 2.700.000 tot THB 3.600.000 en geen THB 6.000.000
Dan vergeet je de inflatie. Bij 3% is de 20.000 baht per maand na 15 jaar wel bijna 6 miljoen baht.
Ik heb 9 jaar lang in een appartement gewoond en 9 jaar dezelfde huur betaald. Bovendien stijgen de AOW en pesioen ook in 15 jaar. Dit moet dan ook mee gecalculeerd worden.
Mensen waarom toch al die boze veronrwaardigde reakties. De Epat schrijft een collomn en gebruikt satire. Het onderwerp is duidelijk. Hj schrijft over TH=NL huwlijken. Daarvan gaan er vele goed, maar de nodige mis. In mijn geval staat alles op naam van mijn vrouw behalve de B800K voor mijn verlengimgen. We zijn echter al ruim 48 jaar getrouwd dus een van de gevallen waar het goed is gegaan. Ik voel me dan ook niet aangesproken door dit stuk. Ik kan meestal wel glimlachen om de schrijfsels van de Expat. Maar ik heb meestal meer plezier om de boze reakties en ik ben er van overtuigd dat de Expat ook de meeste lol heeft over de zure reakties.
Van de Thai-Farang huwelijken lopen er 70% verkeerd af. Dat er velen goed gaan is een fabeltje. Zoek de cijfers maar eens op.
DirkVD, laat jij eens betrouwbare cijfers zien in plaats van anderen te vragen de cijfers op te zoeken, jij plaatst de stelling.
Zolang die betrouwbare cijfers er niet zijn is het net zo goed een fabeltje dat de meesten fout gaan.
Kom dan met die officiële cijfers, want ik vind ze niet.
AI
“Nee — er bestaat geen enkel officieel onderzoek, statistiek of academische bron die bevestigt dat “70% van Thai‑Farang huwelijken verkeerd afloopt”. Dat cijfer circuleert vooral op fora, blogs en YouTube‑kanalen, maar het is niet gebaseerd op betrouwbare data.”
Haha, ik mag de boel toch OOK eens belazeren of niet soms?
Dat is zelfs helemaal niet moeilijk 😉
Ter info: mijn reactie was sarcastisch bedoeld.
Lees misschien hierboven eens de uitleg van een zekere ‘dimitri’ …
(dimitri zegt op 26 september 2026 om 18:24)
Of het sarcastisch bedoelt was? Of eerder een poging om op je pootjes terecht te komen door het nu zo voor te stellen. 🙂
Maar je belazert toch niemand, want dat is bewust iemand misleiden. Hier weet je niet of je iemand belazerd hebt, want je kent de werkelijke cijfers niet en die kunnen dan even goed juist zijn.
Trouwens wat zegt die Dimitri
“Ik heb nooit betrouwbare cijfers kunnen vinden over Farang/Thai huwelijken, maar geruchten hebben het over 60-70%.”
Precies zoals AI het ook al zegt. 🙂
Algemene Thaise scheidingscijfers
Volgens cijfers van DOPA en de NSO schommelt de verhouding tussen geregistreerde huwelijken en scheidingen in Thailand rond de 35% tot 40%.
Een scheiding tussen Thai en gemengd bestaat niet; dat zou uh minder vriendelijk zijn.
Gezien de vele boeddha-huwelijken en samenwooncontracten kan het zomaar vele procenten stijgen.
De financiële molenstenen die in vele landen normaal zijn, en dus voor een goede registratie zijn, ontbreken in Thailand sterk.
Werkelijke cijfers liggen altijd hoger dan de officiële.
Het eenvoudigste is de officieel geregistreerde huwelijke tellen en de officiële scheidingen.
Daar behoren ook de gemende huwelijken en scheidingen dan toe.
En als die officieel scheiden zie ik niet in waarom die van gemengde huwelijken dan niet zouden gekend zijn.
Begrijp dan ook niet waarom je schrijft “Een scheiding tussen Thai en gemengd bestaat niet; dat zou uh minder vriendelijk zijn.”
Vraag is of men ook wel officieel scheidt…. of gewoon uit elkaar gaat en dan vallen die niet in de cijfers. Alhoewel officieel scheiden mogelijk voor buitenlanders wel belangrijker zal zijn dan voor Thai.
Boeddha-huwelijken (zoals je het noemt) en samenwooncontracten is niks officieel aan in Thailand. Voor zover ik weet kan je ook niet als “samenwonend” geregistreerd staan, maar kan mis zijn.
Het valt volgens mij gewoon onder samen hokken en dat geldt voor zowel Thai als buitenlanders. Zegt niets en niet te tellen dan ook.
Of misschien de Mia Noi’s er dan ook gaan bij tellen? 😉
Het apart registeren van Thai Thai of Thai-buitenlander zou xenofoob klinken, denk ik.
Maar dat komt misschien omdat onze thuislanden multiculti zijn, Ronny.
Voor de rest zijn er veel langdurige relaties die niet officieel zijn en geregistreerd.
Kortom, er valt niets van te zeggen hoeveel relaties de handdoek in de ring gooien.
Maar het percentage van de DOPA en de NSO lijken mij al hoog te noemen.
Alle niet-officiële relaties heb ik maar met Nederlandse vormgeving aangeduid
Mia Noi is een klein geheimpje tussen twee mensen. Daar loop je niet mee te koop, maar dat wist je natuurlijk al.
Natuurlijk zou dat xenofoob klinken en Thailand doet dat ook niet volgens mij.
Je huwelijk wordt net hetzelfde geregistreerd als zou het tussen Thai zijn.
Zelfs als het eerder in het buitenland werd aangegaan.
Maar je kan ze er dan wel uithalen natuurlijk…
En wanneer is een relatie langdurig? Waar trek je de lijn dan?
Iemand die gedurende 5 jaar, jaarlijks een maand naar Thailand komt en dat doorbrengt met dezelfde persoon zal zijn relatie misschien ook langdurig gaan noemen…
Een Mia Noi is echt geen geheimpje hoor als ik zo rond mij kijk.
Integendeel, ik zie niet zelden dat de officiële vrouw er zeer goed van op de hoogte is.
prachtig stuk, voor velen (die men natuurlijk niet hoort) helaas erg herkenbaar. Je ziet het toch vaak, men struint de supermarkten af omdat een blikje drank ergens anders 10 cent goedkoper is en kiepert aan de andere kant miljoenen baht over de balk. Verliefdheid doet rare dingen met een mens.
Hans, het is niet alleen verliefdheid die rare dingen doet.
Ik verbaas me ook altijd over het feit dat 1000 euro verlies of winst op mijn aandelenportefeuille me minder doet dan ergens voor een goede prijs iets kunnen kopen.
Wat betekent trouwens songkhla in je naam? Wij hebben een huis in Phawong, vandaar.
Naast het feit dat de Expat het weer eens schitterend verwoord heeft, zullen velen zich hierin (met de grootste tegenzin) herkennen.
Yan, ik ben het met je eens dat de Expat het schitterend verwoord heeft,
ik ben geen fan van de Thaise wetgeving die dit veroorzaakt, maar ben het niet eens met de stelling dat de meeste Thaise vrouwen niet deugen en uitsluitend proberen hun partner zoveel mogelijk afhandig te maken.
De Thaise wetgeving veroorzaakt niet, het schrijft slechts voor. Namelijk dat grond enkel door een Thai national kan worden toegeëigend. Dat de farang (volledig de aankoop) betaald en afstand doet van welke claim dan ook, is zijn eigen besluit en keus, hopelijk voor hem bij volle verstand genomen. Over dit laatste gaat de column.
Ton “De wetgeving schrijft voor” of “De wetgeving veroorzaakt” is slechts een andere wijze van formuleren.
Een buitenlander kan overigens grond wel erven, maar zal dan binnen een jaar er weer afstand van moeten doen
Beste Expat,
Met bewondering voor je schrijfstijl heb ik je column gelezen. Je hanteert een vlijmscherpe pen, en stilistisch gezien is het stuk absoluut van topniveau.Je legt de vinger feilloos op een pijnlijke en bittere realiteit. De constructie waarin de expat wel de volledige financiële lasten draagt, maar door de wet buitenspel wordt gezet en bij een scheiding/stuk lopen van de relatie met absoluut niets achterblijft, is een reëel drama. Juist omdat je dit zo krachtig opschrijft, komt het stuk bij velen keihard binnen. Het raakt de open zenuw van mensen die alles hebben ingezet op basis van liefde en vertrouwen, maar juridisch vogelvrij zijn.
Toch laat je hiermee een cruciale nuance onbesproken. Veel expats die zich goed laten informeren, dekken zich namelijk uitstekend in via een officieel geregistreerd leasecontract voor 30 jaar gecombineerd met het recht van opstal (superficies). Aangezien de meeste expats die deze stap zetten al op leeftijd zijn, biedt die periode van 30 jaar hen in de praktijk alle zekerheid die ze nodig hebben voor de rest van hun leven. Ze hebben de garantie dat ze in hun huis kunnen blijven wonen, wat er ook gebeurt.
Waar je column stilistisch blinkt, schetst het inhoudelijk dus een iets te zwart-wit beeld en een diepe kloof achter tussen de harde wet en de menselijke realiteit. Ik hoop dat je je uitzonderlijke talent een volgende keer gebruikt om niet alleen de juridische valkuil te schetsen, maar ook het persoonlijke offer dat hierachter schuilt.
Samangevat: Dit column is stilistische zwart-wit onzin.
Maar we blijven supporteren.
Ronny, De Expat schetst geen juridische valkuil maar een emotionele. De farang dokt 6 miljoen baht, krijgt een aai over zijn bol, en denkt een meesterzet gedaan te hebben. Juridisch is er niets onduidelijk. Sinds jaar en dag weten farang dat zij geen grond mogen en kunnen bezitten, en dat de aankoop van grond (en huis) door hen (volledig) betaald op naam van de Thaise echtgenote/partner/vriendin gezet wordt. De procedure daartoe en de formele registratie ervan staan uitgebreid uitgelegd op tientalen websites en internet fora. Hetgeen maakt dat er geen wart-wit beeld wordt neergezet maar heldere duidelijkheid alom, en er ook geen diepe kloof bestaat tussen (niet: achter) harde wet en de menselijke realiteit. Die laatste namelijk vereist aanwezigheid tijdens de registratie van grond (en huis) ter Landoffice, formele legitimate van de aankoop via de ‘Letter of Confirmation’, en volledige identificatie van de farang via paspoort etc.
Er wordt in een aantal reacties gepoogd te beweren dat farang een hak wordt gezet door de Thai autoriteit. Dat is niet zo. Het is de farang zelf die dat doet door in te gaan in en mee te doen met vigerende regelgeving. Willens en wetens, en volop compos mentis, mogen we hopen. In zekere mate naïef als nadien gemopperd wordt en het is op dat punt dat de schrijver van de column er de spot mee drijft. Een clou die maar weinigen doorzien.
Zo lang je het niet overkomt, zal je er anders tegen aan kijken.
Hoe kan je denken dat het jou gebeurt? Je gaat uit van de bedachte situatie met je lieftallige ega en drijft daarin rond. Tot de verandering komt, zo niet, heb je geluk.
De expat geeft dat ook aan in dit verhaal. Het leven is als een loterij. you win some , you loose some.
Je mag het allemaal zelf bedenken en ervaren, up to you.
Vaststaand feit is de zon komt elke dag weer op, echter betekent niet dat de dag hetzelfde is als gister.
That’s life, status quo kan zomaar veranderen.
De expat zijn verhalen zijn aangenaam om te lezen dat is zeker een meerwaarde voor het blog hier.
Hij geeft dan ook voer aan de roze brildragers en moraal ridders die waarschijnlijk hun kans mooi zien om hun gal te spuien aan hun schrijfstijl te zien meestal nederlanders ,voor mij zijn deze blog vervuilers waar enkel hun soortgenoten brildragers interesse in hebben .
Ben jij nu zelf je gal niet aan het spuwen op de mensen die positief in het leven staan?
Straf dat jij die mensen dan moraalridders noemt!
De enigste vraag die je jezelf zou moeten stellen ,zou ik voor mijn Nederlandse of Belgische partner hetzelfde doen ? Het antwoord ken ik al.
Het gaat toch helemaal niet over een Nederlandse of Belgische echtgenote. Of heb ik verkeerd gelezen misschien?
Verwacht geen dankbaarheid . Als zo’n vrouw en haar familie gaan beseffen dat het feitelijk hun bezit is, kunnen ze als jij moeilijk doet zeggen: ‘Het was een cadeau, dus vertrek maar. En tegen valse beschuldigingen doe je weinig dan kom je het land niet eens meer binnen.
Zoals een Engelse vriend het uitdrukt: “What is the use of being the richest man in the graveyard?”
Vertrouwen komt te voet. Na jaren met iemand omgaan kan men uit denken en handelen van de ander wel opmaken wat voor vlees men in de kuip heeft. Maar niemand heeft een glazen bol.
Liefhebben is een werkwoord. Samen iets opbouwen, samen iets iets inbrengen, indien mogelijk ook zij financieel.
Iemand een zetje geven naar een structureel betere toekomst. No strings attached.
Ook als je er dus zelf misschien minder of geen profijt meer van zou hebben, mede vanwege mogelijk leeftijdsverschil. En als er genoeg geld voor jezelf overblijft, wat is dan het probleem?
Beter zelf persoonlijke ontwikkelingshulp uitvoeren, dan tot mogelijke 40% sterfbelasting.
Dit alles wordt vooral nu duidelijk, nu de overheid de fameuze constructies bekijkt met nominees die er in feite geen zijn (doordat ze simpelweg het kapitaal niet hebben of heuse stromannen zijn) dus het hoeft daarom binnen de relatie nog niet persé fout te gaan 🙂
Dat gebeurt je net zo goed in Nederland ik ben daar alles kwijt geraakt zowel mijn bedrijf als huis.
Ondanks dat ik onder huwelijkse voorwaarden was getrouwd. Er bleef nog een dikke schuld over.
Dus hoezo kijk maar uit in thailand .
Ik geniet elke keer weer van de epistels van de Expat. Natuurlijk zijn er altijd weer die farang die al 100 jaar getrouwd zijn met de allerliefste vrouw en die vooral ‘anders’ is, gefeliciteerd. Vaak gaat het zoals de expat beschrijft, ik spreek uit ervaring en wel twee keer haha! Geen probleem en ik zie het als een ‘lesson of life’, ben er niet financieel onderdoor gegaan omdat ik alleen ‘investeerde’ wat ik kon missen. Ik ben nu een happy single 4 ever en huur alleen, zowel woonruimte als geliefde.
Een Canadees die in hetzelfde dorp woonde ging totaal voor de bijl. Z’n mooie huis was net klaar, de verf was nog nat toen vrouwlief vroeg of haar broer niet in de logeerkamer mocht komen wonen. Dat mocht uiteraard. Het heeft drie jaar moeten duren voordat hij er achter kwam dat het niet haar broer was maar haar echtgenoot. Dan zak je echt door de grond. De Canadees was een graag gezien persoon in het dorp, hulpvaardig en vriendelijk. Het hele dorp wist dat hij samenwoonde met de echtgenoot van z’n liefje maar niemand die het fatsoen of het lef had om het hem te vertellen, in en intriest.
Ik was al jaren weg uit dat dorp trouwens.
Doet mij denken aan het, volgens meerdere Thai, waar gebeurde verhaal, dat zich jaren geleden afspeelde.
Farang start met bouw van huisje voor zijn lief.
Regelmatig terug naar zijn thuisland om daar maanden te werken en te sparen voor de verdere bouw van het huis in Thailand.
Op zeker moment is het huis klaar.
Farang reist naar Thailand, zijn “huis” en zijn “lief”, maar huissleutel werkt niet. Hij belt aan, verbaasd.
Zijn lief doet open en vertelt hem, dat de liefde over is, dat hij weg moet, dat het huis op haar naam staat en zij zo nodig de politie belt.
Farang gaat weg.
Komt de volgende dag terug.
Niet alleen maar met een dikke shovel machine
En sloopt in no-time het huis.
Het dorp kon er wel om lachen, dat de schijnbaar beruchte dame dit overkwam.
Hahahaha Expat, het is je weer gelukt.
De lezers betrekken het steeds weer op hun eigen situatie.
En snappen schijnbaar niet dat het iedereen kan overkomen.
Ook ik heb een huis en land (tot nu toe tenminste) maar niets op mijn naam.
Hoeft ook niet, als mijn vrouw slecht wil kan ze dat altijd doen.
Maar ik denk dat het na 30 jaar huwelijk wel mee zal vallen.
Dus denk ik dat het wel goed zit.
Wel vind ik het spijtig voor die personen waar het bij fout is gegaan.
Niemand verdiend narigheid … zeker niet als je alleen maar de intentie had gelukkig te worden met de liefde van je leven.
Groet Mike.
Schitterende column, Expat: je hekelt hier het soort mannen die maar één doel hebben in het leven: status! Ik zie het zo voor me: mannen die op café tegen elkaar zitten te pochen: “ik heb een huis met 4 slaapkamers, maar ja, het is een investering, he” waarbij het woord investering dan geëchood wordt door de anderen, (terwijl het nergens op slaat natuurlijk) , “verdorie, mijn elektrische poort doet het weer niet”, hahaha. Die mensen identificeren zich met hun bezit. Dat is waar het hier om gaat, de Expat hekelt hier een “type mens”. Denk ook aan die kerels die een “eigen zaak” hebben in TH, zelfde gezever, zelfde type. Dat ze juridisch feitelijk helemaal niets bezitten, zeggen ze er niet bij. Goed, de wereld loopt vol met zulke types, maar het is leuk dat er eens de draak mee gestoken wordt.
Bekende schrijvers van columns zijn bijvoorbeeld Youp van het Hek, Ronald Plasterk en Angela de Jong. wat die mensen voor hebben op ‘De Expat’ is dat zij zich uit den treure bekend hebben gemaakt. Zij zijn ons van naam, toenaam en gezicht uitermate bekend. Van hen kun je zeggen dat zij met een zeker gezag, meer of minder en ieder doet er mee wat ie wil, het leven van mensen op satirische beschouwing onder de loep nemen. De naamsbekendheid, het gezag meer of minder waarmee zij zich uiten, en de inhoudelijkheid van het leven: alle drie kenmerken die bij een columnschrijver horen ontbreken bij ‘De Expat’. Omdat hij/zij na alle voorgaande maanden van publicatie zich niet nader bekend maakt, is niet te bepalen welke waarde aan zijn “columns” dienen te worden gehecht. Men gelieve dit laatste in ogenschouw te nemen bij het lezen, en het becommentariëren van andermans leven.
Ik zelf heb bij volle verstand in 2022 besloten mij in TH te vestigen, heb grond en huis gekocht voor mijn TH echtgenote, heb 800K baht op een Immigration-rekening en op testamentaire aanwijzing harerzijds, zo ook al mijn andere bedragen en boedel, heb veel eerder bij mijn pensioenfonds een riante partnerpensioen voor haar afgesloten, betaal een premium-zorgverzekering voor haar: en dat alles omdat zij voor mij levensreddend is geweest. Wij kennen elkaar van 1997, zij kwam naar NL in 2002, wij huwden in 2006, zii werkte en spaarde tot 2022: niemand weet en kent onze levensgang, noch onze intenties, noch hoe wij in TH ons leven inrichten. Ik lees de ‘schrijfsels’ van auteur, en verbaas me over de onzinnigheid in vele reacties.
Heel veel uiteenzettingen zijn hier bijna een boek aan het worden met daarin een paar rode draden.
Partners vertrouwen mekaar niet volledig – Vele Thaise echtgenotes zijn onbetrouwbaar en de familie nog onbetrouwbaarder…
Een ding zeker – als elkeen voor zijn eigen deur blijft vegen dan is de volledige straat proper.
Er zijn zowat overal zulke verhalen – hamvraag een is dan prioriteit – in wat soort relatie leven die gemengde koppels??????
Mij al zeker geen zorgen erover makend en na 23 jaren huwelijk nog steeds geen zulke problemen blijf ik wel alert en hou 2/3 van het vermogen veilig in Belgistan – na mijn vertrek hier op deze Blauwe Planeet – regelt een notaris de rest wel.
Sinds het ontstaan van de mensheid is en blijft de gouden regel ” nooit je eieren in een mandje bewaren”
Last but not least dien hier ook opgemerkt dat in de praktijk heel veel ”farrang” geen zekerheden inbouwen voor hun Thaise wederhelft en die wederhelft dan nu hun overlijden in alle ellende en nagenoeg zonder financiele zekerheden achterblijft.
Gouden raad dus – zorg goed voor mekaar, denk aan de teokomst en voorzie na je overlijden voldoende zekerheiden voor je partner — hoe je dat doet hoeft zij/hij niet echt te weten, haar fmilie nog minder — doch het dient spijkerhard geregeld te zijn.
Begin bij jezelf is hier dan ook erg toepasselijk…..
Een beetje een uitgewoond onderwerp. Het is natuurlijk zelden verstandig om geld, goederen of onroerend goed op andermans naam te zetten. Iedere advocaat kan je dat vertellen natuurlijk. In Thailand moet je wat natuurlijk omdat het niet op eigen naam kan. Het vervelende is ook nog eens dat je min of meer aan zon vrouw vastzit door dat huis. Ook al wordt het op den duur een ruzie huwelijk, je stapt er niet zo gemakkelijk meer uit.