‘Hoe een ontspannen tempelbezoek veranderde in gymnastiek’
Mijn vrouw zei dat we even naar de tempel gingen. Een familielid wilde eten aanbieden aan de monniken en daarna zouden we weer naar huis gaan. Ik trok een lange broek aan, zocht een overhemd zonder vlekken en ging ervan uit dat het vooral zitten en luisteren zou worden.
Dat klopte. Alleen had niemand gezegd waarop we moesten zitten.
In de tempelzaal zat iedereen op de tegelvloer. Mijn vrouw zakte soepel door haar knieën en vouwde haar benen naast zich. Haar moeder, die vijftien jaar ouder is dan ik en iedere ochtend al voor zes uur rijst kookt, deed hetzelfde. Ik bleef nog even staan, alsof ik de schilderingen op de muur bestudeerde.
“Kom zitten,” fluisterde mijn vrouw.
“Ik kijk even waar.”
“Hier.”
Ze wees naar een lege plek op de vloer. Er lag geen stoel, geen kussen en zelfs niets waarvan je met enige fantasie kon zeggen dat het voor een menselijk achterwerk bedoeld was.
Ik liet me voorzichtig zakken. Eerst op één knie, daarna op de andere. Halverwege veranderde de beweging in een vrije val. Ik kwam met een zachte dreun naast mijn vrouw terecht. Een paar mensen keken om. Ik glimlachte alsof dit precies de bedoeling was geweest.
De eerste minuten ging het goed. Ik zat met gekruiste benen en hield mijn rug recht. De monniken begonnen te chanten. Het klonk rustig en gelijkmatig. Ik ademde diep in en dacht dat ik eindelijk begreep waarom mensen naar een tempel gingen.
Toen begon mijn linkerbeen te slapen.
Ik verschoof mijn gewicht. Daardoor schoot mijn rechterknie omhoog. Mijn vrouw duwde hem voorzichtig omlaag. “Niet bewegen,” fluisterde ze. Ik wees naar mijn been en zei dat ik het niet meer voelde. “Dan kan het ook geen pijn doen,” antwoordde ze.
Daar zat iets in, maar het stelde mij niet gerust.
Ik strekte mijn been een stukje naar voren. Mijn vrouw trok het meteen terug. Mijn voet wees naar het boeddhabeeld en dat hoorde niet. Ik draaide hem opzij, maar toen wees hij naar een monnik. Achter mij zaten mensen en aan de andere kant stond een schaal met offergaven. Mijn voeten waren nergens welkom.
Uiteindelijk schoof ik beide benen onder mij. Dat leek eerst een verbetering. Na een minuut voelde het alsof iemand mijn enkels met een bankschroef vastzette. Voor mij zat een oudere vrouw onbeweeglijk op haar knieën. Ze had een rechte rug en een vredige glimlach. Ik had inmiddels twee handen op de vloer nodig om niet om te vallen.
Toen iedereen vooroverboog, volgde ik zo goed mogelijk. Mijn vrouw raakte met haar voorhoofd bijna de vloer en kwam zonder moeite weer omhoog. Ik kwam tot halverwege. Mijn buik zat in de weg, mijn knieën werkten niet mee en mijn overhemd trok strak over mijn rug.
“Lager,” fluisterde mijn vrouw.
“Dit is lager.”
Ze keek even opzij en zag dat ik de waarheid sprak.
We moesten driemaal buigen. Bij de tweede keer zette ik mijn handen verder naar voren. Bij de derde keer had ik een systeem ontwikkeld waarbij ik vooral op mijn armen vertrouwde. Het zag er vermoedelijk minder uit als eerbied en meer als iemand die onder een lage tafel naar zijn autosleutels zocht.
Een klein jongetje naast mij begon mijn bewegingen na te doen. Hij kreunde zacht toen hij overeind kwam en hield daarna zijn onderrug vast. Zijn moeder tikte hem op zijn hoofd. Mijn vrouw keek strak voor zich uit, maar ik zag dat ze moeite had haar gezicht in de plooi te houden.
Na het chanten moesten we opstaan om eten aan de monniken te geven. Iedereen kwam tegelijk overeind. Ik bleef zitten. Niet uit protest, maar omdat mijn benen nog niet waren geïnformeerd over het volgende onderdeel.
Mijn vrouw stak haar hand uit. Ik pakte die vast en duwde met mijn andere hand tegen de vloer. Er gebeurde weinig. Haar broer kwam erbij en trok aan mijn andere arm. Samen kregen ze mij overeind. De oudere vrouw voor mij stond ondertussen al bij de monniken met twee schalen rijst.
Na het aanbieden van het eten gingen we opnieuw zitten. Ik keek naar de vloer en vroeg of we niet gewoon konden blijven staan. Mijn vrouw zei dat dit onbeleefd was. Daarom begon de afdaling opnieuw, ditmaal onder toezicht van verschillende familieleden die inmiddels begrepen dat ik ondersteuning nodig had.
Aan het einde bond een monnik een wit koordje om mijn pols. Hij glimlachte vriendelijk en wenste me gezondheid en een lang leven. Ik bedankte hem. Gezondheid leek me op dat moment een verstandig onderwerp.
Buiten vroeg mijn vrouw of ik het mooi had gevonden. Ik zei dat het een bijzondere ervaring was. Ze knikte en vertelde dat dit maar een korte ceremonie was. Volgende maand was er een grotere bijeenkomst die bijna de hele ochtend duurde.
“Zijn daar stoelen?” vroeg ik.
“Alleen voor oude mensen,” zei ze.
Ik heb haar gevraagd er alvast een voor mij te reserveren…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur10 november 2026‘Hoe een ontspannen tempelbezoek veranderde in gymnastiek’
Cultuur27 oktober 2026‘Hoe mijn stille zondag werd opgeheven door een karaokeset’
Cultuur6 oktober 2026‘De strijd om de afstandsbediening tijdens een Thaise soap’
Cultuur22 september 2026‘Waarom mijn gereedschapskist vooral door de buurman wordt gebruikt’
Dit soort dingen is ook voor mij niet weggelegd. Toen ik pas in Thailand woonde, ging ik ook wel eens mee met mijn vriendin naar een tempel. Maar dat was van korte duur, want waarom je zelf zo kwellen.
Ik kan op de vloer zitten, maar erg kort volhouden, dus probeer ik het zoveel mogelijk te vermijden.
Mijn vriendin weet het ook en bij familiebijeenkomsten zoals een verjaardag of eten zit iedereen hier op de grond, maar voor mij wordt er een stoel bijgezet.
Hier in huis als er familie komt eten zit ik er ook nooit bij, want ik eet aan de tafel.
Of het komt door de ouderdom of door mijn gestel die dat nooit gewend is geweest, weet ik niet, maar nu lees ik dus dat ik niet de enige ben. Ik ben geen Thai en ook geen boeddhist, dus voel ik mij ook niet bezwaard om mij aan te passen aan de Thaise zitgewoontes.