‘De strijd om de afstandsbediening tijdens een Thaise soap’
Om acht uur wilde ik het nieuws zien. Geen buitensporige wens, leek mij. Er waren overstromingen, politieke ruzies en ergens had een minister vermoedelijk weer iets beloofd wat niemand ging uitvoeren. Zaken waarvan een volwassen man op de hoogte hoort te zijn.
Mijn vrouw zat al op de bank. Naast haar zaten haar zus en buurvrouw Noi. Op televisie huilde een jonge vrouw in een ziekenhuiskamer. Een knappe arts keek schuldig naar de vloer, terwijl achter hem een oudere dame met opgetrokken wenkbrauwen stond. Je hoefde geen Thais te spreken om te begrijpen dat zij verantwoordelijk was voor minstens drie familiegeheimen en een vergiftigde kom soep.
De afstandsbediening lag op tafel. Dertig centimeter van mijn hand.
Ik pakte hem.
Drie hoofden draaiden mijn kant op.
“Het nieuws begint,” zei ik. Mijn vrouw wees naar het scherm. “Dit is bijna afgelopen.” Ik keek naar de klok. De serie duurde nog drie kwartier. In Thailand betekent bijna afgelopen kennelijk dat de hoofdpersonen nog voldoende tijd hebben om te trouwen, te scheiden, een kind te krijgen en uit een coma te ontwaken.
Ik drukte op de knop.
Het huilende gezicht verdween en maakte plaats voor een nieuwslezer achter een bureau. Mijn vrouw slaakte een geluid alsof ik niet van zender was veranderd, maar eigenhandig de beademing van haar moeder had uitgezet. Haar zus riep dat de dokter net ging vertellen wie de vader van de baby was. Noi trok de afstandsbediening uit mijn hand.
De soap keerde terug. De arts zweeg nog steeds.
“Er gebeurt niets,” zei ik. Mijn vrouw keek mij aan. “Je begrijpt het niet.” Dat klopte. Ik begreep vooral niet waarom een man met een medische opleiding zes afleveringen nodig had om één zin uit te spreken.
Ik probeerde uit te leggen dat het nieuws echt was. De overstromingen waren echt, de politiek was echt en de stijgende prijzen waren helaas ook echt. Mijn schoonzus wees naar de zwangere vrouw op televisie. “Dit is ook echt.”
Daar viel moeilijk tegenop te redeneren. In haar wereld bestond werkelijkheid niet uit aantoonbare feiten, maar uit de hoeveelheid tranen die erbij vielen.
De boze tante kwam de ziekenhuiskamer binnen. Mijn vrouw ging rechter zitten. Noi stopte met het pellen van een mandarijn. Zelfs de hond keek op, al kan dat ook door de mandarijn zijn gekomen. De tante beschuldigde de arts van verraad. De zwangere vrouw viel flauw. Er klonk dramatische muziek die kennelijk speciaal was gecomponeerd om de bloeddruk van drie vrouwen op onze bank te verhogen.
Ik vroeg zachtjes of ik tijdens de reclame even naar het nieuws mocht kijken. Mijn vrouw zei dat reclame het moment was om naar het toilet te gaan, water te halen en op Facebook te controleren wat andere kijkers van de tante vonden. De afstandsbediening bleef dus onder bewaking.
Het apparaat lag inmiddels in Noi’s schoot, met haar hand erop. Alsof het de nucleaire lanceercode van Thailand betrof.
Ik pakte mijn telefoon en opende een nieuwsapp. Na twee minuten vroeg mijn vrouw of het geluid zachter kon. De televisie stond zo hard dat de boze tante waarschijnlijk tot in Laos te horen was, maar mijn nieuwsfilmpje verstoorde de sfeer.
Ik zette een koptelefoon op.
Toen verscheen een tweede man in de ziekenhuiskamer. Lang, rijk en gekleed in een wit overhemd dat zelfs na een verkeersongeluk nog gestreken zou zijn. De drie vrouwen op de bank begonnen tegelijk te praten. Hij was de voormalige verloofde. Of de echte vader. Mogelijk allebei.
“Wie is dat?” vroeg ik.
Niemand antwoordde. Ze keken naar mij met de stille voldoening van mensen die zojuist hadden ontdekt dat hun tegenstander belangstelling begon te tonen.
De arts sloeg de rijke man. De zwangere vrouw kwam bij uit haar coma, precies op tijd om het te zien. De boze tante glimlachte. Ik deed mijn koptelefoon af.
“Waarom glimlacht zij?”
Mijn vrouw legde uit dat de tante de rijke man had betaald om de arts te beschuldigen van de moord op zijn eigen vader. Dat was ingewikkelder dan de Thaise coalitiepolitiek, maar aanzienlijk beter verlicht.
Twintig minuten later zat ik naast mijn vrouw. Noi hield de afstandsbediening nog steeds vast. De zwangere vrouw bleek helemaal niet zwanger van de arts, maar van diens broer, die volgens mijn schoonzus in aflevering twaalf was verdronken. Mijn vrouw dacht dat hij nog leefde. Ik vond dat onwaarschijnlijk, maar kennelijk had hij na zijn verdrinking nog regelmatig op Instagram gepost.
Toen de aftiteling begon, kreeg ik de afstandsbediening terug. Het nieuws was voorbij.
Ik zette een herhaling aan. Na drie minuten pakte mijn vrouw haar telefoon en keek naar een vooruitblik op de volgende aflevering. De verdronken broer stond daarin ineens voor de deur.
Morgen om acht uur kijk ik weer mee.
Je moet tenslotte weten wat er werkelijk speelt…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur6 oktober 2026‘De strijd om de afstandsbediening tijdens een Thaise soap’
Cultuur22 september 2026‘Waarom mijn gereedschapskist vooral door de buurman wordt gebruikt’
Cultuur3 september 2026‘Waarom mijn afvalbak steeds leger terugkwam’
Cultuur22 augustus 2026‘De rijstkoker die meer gezag heeft dan ik’