Column – De bejaarde azijnpissers in het paradijs missen de ultieme clou en dat is jammer
Elke vroege ochtend open ik Thailandblog met vurige hoop op een vers meesterwerkje van Farang Kee Nok. Deze virtuoos tovert regelmatig literaire pareltjes uit zijn toetsenbord, vol heerlijke zelfspot, humor en ontwapenende empathie. Zijn epistels bevatten steevast een gigantische vette knipoog. Hij fileert zichzelf en de lokale bevolking met chirurgische precisie en onmiskenbaar respect.
Het echte tranendal voltrekt zich pas in de donkere krochten van de reactiesectie. Mijn broek zakt spontaan tot mijn enkels bij het aanschouwen van zo onvoorstelbaar veel onbegrip. Hoe bestaat het dat deze vaste meelezers de briljante satire stelselmatig ontwijken alsof het een dodelijk virus betreft? Ironie blijkt voor dit stugge publiek een volstrekt buitenaards concept.
Neem nu dat magnifieke relaas over die onfortuinlijke knipbeurt. FKN beklaagt zich steen en been over een lokale haarkunstenaar die zijn weelderige lokken meedogenloos heeft geruïneerd, maar daar niets van zegt in verband met harmonie en gezichtsverlies. Duidelijk satire, want de man bezit in werkelijkheid hooguit drie verdwaalde sprieten op een glimmend biljartbalhoofd. De genialiteit spat werkelijk van het beeldscherm.
De horde zuurpruimen hapt echter genadeloos toe. Zij analyseren dit overduidelijke kletspraatje met de ernst van een openhartoperatie en nemen het aspect ‘gezichtsverlies’ onder de microscoop. De een adviseert hem om ertegenin te gaan, de ander noemt het overdreven. Hoezo, in hemelsnaam?
We moeten een uiterst trieste conclusie trekken over de demografie van dit platform. De geriatrische afdeling van Thailandblog is dusdanig verzuurd dat elke vorm van humor en zelfspot direct vakkundig wordt geëlimineerd. Zelfs de meest onschuldige vertelsels veranderen in hun bekrompen koker tot een zwaarwegend persoonlijk drama dat direct moet worden tegengesproken.
De tropische zonkracht mist duidelijk elke positieve uitwerking op hun neerslachtige geestelijke gesteldheid. Locatie maakt blijkbaar bar weinig verschil voor het algehele levensgevoel van deze notoire klagers. Achter de Hollandse geraniums jengelen zij onophoudelijk over de kille regen. Met een lauw biertje op een snikheet Thais zandstrand zeuren ze net zo hard verder. Een glimlach beschouwen ze steevast als een onvergeeflijke zonde. Eenmaal gemarineerd in pure negativiteit blijft een mens klaarblijkelijk voor eeuwig bitter.
Koester een fenomeen als Farang Kee Nok met je hele hart. Begrijp de speelse boodschap achter zijn gevatte woorden. Je hebt daarvoor echt geen Nobelprijs nodig. Trek je mondhoeken eens voorzichtig omhoog. Die simpele spierbeweging overleeft jouw broze gestel heus wel.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column28 mei 2026Column – De bejaarde azijnpissers in het paradijs missen de ultieme clou en dat is jammer
Column17 mei 2026Column – Welkom in Bangkok waar een dode minder kost dan een herstelde spoorboom
Column6 mei 2026Column – Oude westerse dromers verzuipen geruisloos in een tropisch paradijs vol onbegrijpelijke klanken
Column26 april 2026Column – Ademen in Thailand is een luxeprobleem voor zeurpieten
“De opmerking ‘Wat een geweldig verhaal voor je boek—is het al vol?’ had inderdaad beter geklonken. Maar ja, het bloempotmodel blijft voor velen een traumatische jeugdherinnering, dus het ligt gevoelig.
Wat ook gevoelig ligt, is het niveau van de doorsnee zzp’er. Vroeger rende ik daarvoor naar het kleinste kamertje om even hard te schreeuwen. Na 18 jaar Thailand pak ik het anders aan: ik praat nu gewoon hardop in mezelf. Mijn vrouw kijkt er inmiddels behoorlijk verontrust bij.
Je was er snel bij trouwens. Wat is er aan de hand—is de inspiratie op onder de parasol? P.S. Geen zorgen, deze inzending hoeft niet in je boek.”