Je gooit je slaapkamerraam open en begroet de nieuwe dag met een diepe rochel. Het bekende droge seizoen biedt de burger een prachtig palet aan vijftig tinten grijs. Jouw arme longblaasjes transformeren langzaam in een asbak, terwijl de besluiteloze politiek vooral druk is met het beschermen van de heilige economische groei. Waarom zou een regering immers geven om reizigers en bewoners die toevallig stikken in rurale landbouwrook?
Ademhalen is blijkbaar een linkse hobby die grote industriële vervuilers onnodig veel winst kost. Premier Anutin Charnvirakul begrijpt dat machtsspel als geen ander en schuift strenge wetgeving soepel terzijde. Hij verkiest een volstrekt tandeloos wetsvoorstel van zijn eigen Bhumjaithai-partij boven een daadkrachtige aanpak.
Een beetje roet heeft nog nooit een aandeelhouder kwaad gedaan, beweren de mannen in maatpakken. In steden en noordelijke provincies is de bedroevende luchtkwaliteit momenteel een dodelijk sociaal experiment. Gewone mensen snakken onafgebroken naar zuurstof, maar de werkelijke verstikking vindt plaats in de donkere wandelgangen van het Thaise parlement. Meerdere politieke partijen bundelden recent eindelijk hun krachten voor een robuuste schone-luchtwet. Die ambitieuze Clean Air Act moest grensoverschrijdende smog structureel bestrijden en zware straffen uitdelen aan hardnekkige vervuilers.
Dat bleek direct een brug te ver voor onze moedige leiders. Het inheemse bedrijfsleven begon onmiddellijk theatraal te huilen over zijn wankele concurrentiepositie op de wereldmarkt. Multinationals betalen liever dure lobbyisten dan terechte milieuboetes. Het eerlijke principe dat de vieze dader moet dokken is simpelweg een gruwel voor elke succesvolle magnaat.
Onze bestuurlijke redding komt gelukkig rechtstreeks uit de koker van premier Anutin. Hij weigert stellig het brede meerpartijenvoorstel te steunen en drukt meedogenloos zijn eigen afgeslankte versie door. Deze geniale politieke meesterzet zorgt ervoor dat het land feitelijk stilstaat. Bestaande flutwetten zijn volgens zijn partij ruim voldoende, mits overheden ze goed toepassen. Dat dit toezicht al decennia faliekant mislukt is, is blijkbaar slechts een onbelangrijk detail.
Bestuurders kijken bezorgd naar de asgrauwe hemel en beloven snelle beterschap aan het volk. Lokale boeren steken vervolgens ongehinderd hun droge oogstvelden in de fik om kosten te besparen. Enorme agrogiganten ontwijken tegelijkertijd succesvol elke verantwoordelijkheid voor hun giftige toeleveringsketens. Radeloze burgers kopen intussen wanhopig peperdure luchtreinigers en hippe mondkapjes om de dag door te komen. Deze fabelachtige parlementaire aanpak garandeert vooral dat de winstmarges prachtig helder blijven, terwijl de bevolking stikt.
Milieuactivisten eisen hardop decentralisatie en keiharde sancties voor rücksichtlose ondernemers. Zij snappen kennelijk de finesses van het kapitalistische spelletje niet helemaal. Investeren in schone lucht kost de invloedrijke agrarische sector simpelweg te veel geld. Jouw fysieke gezondheid weegt helaas niet op tegen een stijgende exportgrafiek en stijgende dividenduitkeringen.
Volledige traceerbaarheid van vervuiling is bovendien een absolute bestuurlijke nachtmerrie voor machtige handelshuizen. Als activisten opeens kunnen aantonen wie die gigantische rookgordijnen veroorzaakt, moeten de werkelijke daders misschien wel opdraaien voor de aangerichte schade. Dat rampscenario overleeft de nationale economie natuurlijk nooit. De overheid bouwt daarom liever beleidsmatige luchtkastelen dan dat ze investeert in een adembare leefomgeving.
Thailand blijft voorlopig een zonnig paradijs voor hoestende zielen en cynische zakkenvullers. Een structurele oplossing voor het jaarlijkse smogseizoen ontbreekt compleet, omdat doortastend ingrijpen de grote aandeelhouders veel te veel pijn doet. Adem dus nog maar eens heel diep in en doneer jouw slinkende longcapaciteit buitengewoon royaal aan de nationale schatkist.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column10 juni 2026Column – Het onvermijdelijke verval van de bejaarde tropenwesterling op een digitaal dorpsplein: Facebook
Column28 mei 2026Column – De bejaarde azijnpissers in het paradijs missen de ultieme clou en dat is jammer
Column17 mei 2026Column – Welkom in Bangkok waar een dode minder kost dan een herstelde spoorboom
Column6 mei 2026Column – Oude westerse dromers verzuipen geruisloos in een tropisch paradijs vol onbegrijpelijke klanken
Het wordt steeds duidelijker dat het probleem niet opgelost gaat worden. Maar voor de farangs is er nog wel een mogelijkheid:: Emigreren naar een land met aanzienlijk schonere lucht. Nederland bijvoorbeeld. Geen expat meer dus maar een inpat.
Om dit ernstige probleem op te lossen zijn er twee dingen nodig. Overleg met de boeren en hun organisaties, en financiële steun van de overheid.
Overleg met de boeren gaat neit geburen want die komen met financiële eisen en dat kost geld. Financiële steun van de overheid gaat ook niet gebeuren want dat kost geld. Eergisteravond waren er enorme stortbuien gedurende langere tijd. Gistermorgen zei de buurvrouw: “Zie je wel. De natuur lost het op. Niets aan de hand. Alles komt goed.” En tot nu toe is dat elk jaar nog het geval.
Je ging in het buitenland wonen, maar dat viel tegen.
Maar terug naar Nederland gaat ook niet zomaar.
Lees en huiver https://ap.lc/pCwVn
Is het dan óf Thailand óf Nederland? Er zijn nog genoeg andere alternatieven. Hier in Zuidoost-Azië: Maleisië, Cambodja, Laos. Zelfs in Europa: Griekenland, Portugal, en dan heb je nog Hongarije en andere (goedkope) Balkanstaten. Midden-Amerika: Panama, Belize, Costa Rica, Uruguay, Colombia, Mexico (niet allemaal goedkoop, maar wel leuk). Zelf had ik, voordat ik naar Thailand verhuisde, Brazilië als mijn tweede thuis gezien, maar criminaliteit daar en mijn liefde voor Azië deden me toch voor Thailand kiezen.
Natuurlijk kan dat allemaal Sjaak, heb zelf wel eens een van de kleinere Canarische eilanden onderzocht of Sri Lanka.
Maar goed hier laat je wat daar krijg je wat, plus dat ik dan eerst weer vrijgezel moet worden.
Geef aan met die link dat terugkeren nu anno 2026 ook schijnbaar niet alles is als Nederlander als reactie op Omar.
Nu wij toch bezig zijn overleg en steun bij de agrarische sector 55555 ja tuurlijk.
Werkt ook prima in de BV.nl.5555
Het zag er dit hele jaar zeer goed uit tot een dag of tien terug hopelijk is het met nog een tiental dagen klaar.
“De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet” is het probleem in Thailand [Z-O Azië] met heel veel zaken totdat het hele toerisme eens instort wat voor vele gewone Thai toch hun inkomen genereert.
En de grootste zeurpieten dat … zijn wij.
Het artikel leert ons duidelijk dat de luchtvervuiling geen absolute prioriteit is voor het beleid. Toch zien we hier elke week opnieuw dezelfde klaagzang verschijnen, alsof de premier het Thailandblog als leidraad gebruikt.
En toch koester ik nog een sprankeltje hoop. Misschien is dit speciale topic, geschreven door een alom bekende en geprezen auteur, wel hét keerpunt dat ervoor zorgt dat we hier volgend jaar niet opnieuw met hetzelfde gejammer worden geconfronteerd. We leven op hoop …
Zou mijn roze bril dan toch invloed hebben op mijn grijze hersencellen 😉
Dat het probleem zoveel aandacht krijgt, in tegenstelling tot de armoede, komt mede doordat de farangs er last van hebben. Van de armoede hebben ze niet zo veel last, of het moet zijn dat ze families moeten onderhouden. De armoede in Thailand moet overigens niet los gezien worden van de luchtvervuiling. Het gedrag van de boeren valt daar deels mee te verklaren.
Wat jij hier aanhaalt slaat werkelijk nergens op. Alsof de Thaise bevolking geen last heeft van die luchtvervuiling. Waarschijnlijk nog meer dan al die ‘witneuzen’.
In tegenstelling tot de Farang hoor je Thai gewoon minder klagen. Niet omdat het probleem er niet is, maar omdat ze donders goed weten dat er vanuit hun regering toch niets komt.
En dat ‘geklaag’ van ons? Dat lees je alleen op een blog. Het is niet alsof wij dagelijks zendtijd krijgen op de Thaise nationale tv.
Ik vermoed dat Piet (hierboven) volgend jaar exact hetzelfde zal lezen. Maar ach, laat de auteur gerust nog wat verhaaltjes spinnen. Wij ademen intussen vrolijk verder… en als het echt misgaat, kunnen wij ons tenminste nog een degelijke dokter veroorloven.
Er wordt voorbij gegaan aan het feit dat de rookontwikkeling in Noord Thailand veroorzaakt wordt door plaatselijke bewoners die uit zijn op een beetje extra geld door de verkoop van paddestoelen en wilde beesten. De paddestoelen zijn geliefd in China alwaar ze goud geld opbrengen en het wild is een stukje extra vlees op de tafel.
Dat dit moet gebeuren door het schoonbranden van een stukje land en het uitroken van de dieren is normaal niet zo’n probleem maar waar het, na maanden zonder regen volledig uitgedroogd bos, meestal flink uit de hand loopt wordt door hen op de koop toegenomen.
Ja, de huidige wetten kunnen het ook aan maar handhaving en educatie zijn het grootste probleem. Het dorpshoofd wil de lokalo niet beboeten omdat hij begrijpt dat de arme sloeber een extra zakcentje maakt, hij is in hetzelfde bos opgegroeid dus kent zijn pappeheimers. Bovendien een hoge boete zou de man toch niet kunnen opbrengen.
De berg en jungle bewoners leren wat de gevolgen van hun acties zijn is een begin. De paddestoelen zijn ook zonder schoonbranden te kweken heeft de landbouw universiteit in Chiang Mai al uitgevonden.
Dit jaar was voor ons noordelingen tot en met maart een redelijk schoon jaar. April heeft alle winst in een klap weggebrand en werd een van de ergste maanden die ik hier in de afgelopen 14 jaar he meegemaakt. Toch wordt ik geen inpat en blijf ik genieten van het mooiste weer voor het overgrootste deel van het jaar
Expat ik ben het zelden eens met jouw artikelen maar ditmaal een dikke Chapeau.
De Thais mopperen er ook over, alleen krijgen wij dat minder mee.
Maatregelen tegen open vuurtjes en verkeer helpen wel degelijk, zie hier het voorbeeld van Parijs:
https://www.washingtonpost.com/climate-solutions/2025/04/12/air-pollution-paris-health-cars/
De situatie is natuurlijk niet 1 op 1 te vergelijken, zo heeft Thailand meer last van bosbranden, maar aan de luchtvervuiling veroorzaakt door mensen en auto’s is iets te doen.