Je gooit je slaapkamerraam open en begroet de nieuwe dag met een diepe rochel. Het bekende droge seizoen biedt de burger een prachtig palet aan vijftig tinten grijs. Jouw arme longblaasjes transformeren langzaam in een asbak, terwijl de besluiteloze politiek vooral druk is met het beschermen van de heilige economische groei. Waarom zou een regering immers geven om reizigers en bewoners die toevallig stikken in rurale landbouwrook?
Ademhalen is blijkbaar een linkse hobby die grote industriële vervuilers onnodig veel winst kost. Premier Anutin Charnvirakul begrijpt dat machtsspel als geen ander en schuift strenge wetgeving soepel terzijde. Hij verkiest een volstrekt tandeloos wetsvoorstel van zijn eigen Bhumjaithai-partij boven een daadkrachtige aanpak.
Een beetje roet heeft nog nooit een aandeelhouder kwaad gedaan, beweren de mannen in maatpakken. In steden en noordelijke provincies is de bedroevende luchtkwaliteit momenteel een dodelijk sociaal experiment. Gewone mensen snakken onafgebroken naar zuurstof, maar de werkelijke verstikking vindt plaats in de donkere wandelgangen van het Thaise parlement. Meerdere politieke partijen bundelden recent eindelijk hun krachten voor een robuuste schone-luchtwet. Die ambitieuze Clean Air Act moest grensoverschrijdende smog structureel bestrijden en zware straffen uitdelen aan hardnekkige vervuilers.
Dat bleek direct een brug te ver voor onze moedige leiders. Het inheemse bedrijfsleven begon onmiddellijk theatraal te huilen over zijn wankele concurrentiepositie op de wereldmarkt. Multinationals betalen liever dure lobbyisten dan terechte milieuboetes. Het eerlijke principe dat de vieze dader moet dokken is simpelweg een gruwel voor elke succesvolle magnaat.
Onze bestuurlijke redding komt gelukkig rechtstreeks uit de koker van premier Anutin. Hij weigert stellig het brede meerpartijenvoorstel te steunen en drukt meedogenloos zijn eigen afgeslankte versie door. Deze geniale politieke meesterzet zorgt ervoor dat het land feitelijk stilstaat. Bestaande flutwetten zijn volgens zijn partij ruim voldoende, mits overheden ze goed toepassen. Dat dit toezicht al decennia faliekant mislukt is, is blijkbaar slechts een onbelangrijk detail.
Bestuurders kijken bezorgd naar de asgrauwe hemel en beloven snelle beterschap aan het volk. Lokale boeren steken vervolgens ongehinderd hun droge oogstvelden in de fik om kosten te besparen. Enorme agrogiganten ontwijken tegelijkertijd succesvol elke verantwoordelijkheid voor hun giftige toeleveringsketens. Radeloze burgers kopen intussen wanhopig peperdure luchtreinigers en hippe mondkapjes om de dag door te komen. Deze fabelachtige parlementaire aanpak garandeert vooral dat de winstmarges prachtig helder blijven, terwijl de bevolking stikt.
Milieuactivisten eisen hardop decentralisatie en keiharde sancties voor rücksichtlose ondernemers. Zij snappen kennelijk de finesses van het kapitalistische spelletje niet helemaal. Investeren in schone lucht kost de invloedrijke agrarische sector simpelweg te veel geld. Jouw fysieke gezondheid weegt helaas niet op tegen een stijgende exportgrafiek en stijgende dividenduitkeringen.
Volledige traceerbaarheid van vervuiling is bovendien een absolute bestuurlijke nachtmerrie voor machtige handelshuizen. Als activisten opeens kunnen aantonen wie die gigantische rookgordijnen veroorzaakt, moeten de werkelijke daders misschien wel opdraaien voor de aangerichte schade. Dat rampscenario overleeft de nationale economie natuurlijk nooit. De overheid bouwt daarom liever beleidsmatige luchtkastelen dan dat ze investeert in een adembare leefomgeving.
Thailand blijft voorlopig een zonnig paradijs voor hoestende zielen en cynische zakkenvullers. Een structurele oplossing voor het jaarlijkse smogseizoen ontbreekt compleet, omdat doortastend ingrijpen de grote aandeelhouders veel te veel pijn doet. Adem dus nog maar eens heel diep in en doneer jouw slinkende longcapaciteit buitengewoon royaal aan de nationale schatkist.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column26 april 2026Column – Ademen in Thailand is een luxeprobleem voor zeurpieten
Column19 april 2026Column – De arrogante westerling ziet Thailand als een openbaar toilet
Column4 april 2026Column – Vrijwillig stikken in een gigantische noordelijke asbak
Column30 maart 2026Column – De grote Thaise brandstof-orgie in het land van de vloeibare glimlach
Het wordt steeds duidelijker dat het probleem niet opgelost gaat worden. Maar voor de farangs is er nog wel een mogelijkheid:: Emigreren naar een land met aanzienlijk schonere lucht. Nederland bijvoorbeeld. Geen expat meer dus maar een inpat.