Column – Thais gezichtsverlies kookt over van een Italiaanse middelvinger en wuift drieëndertig branddoden weg
Je stapt bij Siam in een heerlijk gekoelde Skytrain, dankbaar dat je even niet tussen de uitlaatgassen, gebakken knoflook en vochtige oksels hoeft te staan. Iedereen kijkt zwijgend naar zijn telefoon. Boeddhistische rust met 5G. Dan komt er een groep Italiaanse scholieren binnen die praat alsof ze op de markt van Napels een viskraam verdedigen. Een Thaise vrouw vraagt of het zachter kan. Ze krijgt scheldwoorden, een middelvinger en de mededeling dat ze dankbaar mag zijn voor het buitenlandse geld.
Binnen enkele minuten verschijnt de ware Thaise hulpdienst: iemand filmt.
Daarna gaat het snoeihard. Miljoenen kijkers, duizenden woedende reacties, een digitale strafexpeditie naar de Facebookpagina van de Italiaanse ambassade en mensen die bij het hotel verhaal komen halen. De ambassade biedt in drie talen excuses aan. Begeleiders buigen voor de camera. De scholieren melden zich bij de politie. Vijf krijgen een boete van 1000 baht en de middelvingerkunstenaar mag nog eens 1000 baht aftikken.
Kijk, zo kan het dus ook. Een belediging in een trein en binnen een etmaal draait de complete nationale eerwasmachine op volle toeren. Verklaringen. Video’s. Politie. Boetes. Vervroegde terugreis. Nog even en de Thaise luchtmacht had de pizzadozen boven Rome onderschept.
Fatsoen is tenslotte een zaak van nationale veiligheid.
Twaalf dagen eerder brandde in Lat Phrao een muziekbar af. Drieëndertig doden. Eenenzeventig gewonden. Mensen stikten in giftige rook terwijl ze in het donker naar een uitgang zochten. Een nooddeur zou vergrendeld zijn geweest. Bij een andere vluchtroute stonden spullen in de weg. Het plafond zat vol brandbaar materiaal. De zaak was in april nog geïnspecteerd en officieel keurig geregistreerd als restaurant met livemuziek.
Dat is ook een bestuurlijk meesterwerk. Je controleert een gebouw op een rustige middag, zet een vinkje bij ‘nooduitgang aanwezig’ en kijkt vooral niet wat er ’s avonds voor die deur wordt geschoven. Veiligheid is hier blijkbaar een toneelstuk dat alleen tijdens de repetitie hoeft te kloppen.
Na de brand kwamen de gebruikelijke zwaargewichten aanschuiven. Politiechefs, bestuurders, onderzoekers en mannen met helmen die vermoedelijk nog nooit rook van dichtbij hebben gezien. Er kwamen onderzoeken, steunpunten, schadevergoedingen en plannen voor strengere controles. Allemaal noodzakelijk. Alleen bleef de woede opvallend bestuurbaar. Geen tienduizenden mensen die het districtskantoor digitaal belegerden. Geen ambtenaar die gebogen voor een camera uitlegde hoe een goedgekeurde zaak een rookval kon worden.
De doden hadden dan ook een groot nadeel: ze konden geen middelvinger opsteken.
Dat is de kunst van selectieve verontwaardiging. Je kiest het doelwit dat zichtbaar, buitenlands en weerloos genoeg is om terug te slaan. Een stel lawaaierige Italiaanse pubers is heerlijk overzichtelijk. Ze hebben gezichten, schoolnamen, een ambassade en vliegtickets. Je kunt ze vinden, vernederen en wegsturen. Tegen een vergunningenstelsel, een dichtgeslibde inspectiecultuur en een netwerk van verantwoordelijken die allemaal precies tot de rand van hun bevoegdheid hebben gekeken, valt minder lekker te schreeuwen.
Daar krijg je hoofdpijn van.
Maar de kern blijft pijnlijk. Een land dat meer energie steekt in gezichtsverlies dan in veiligheidsverlies, krijgt een rookmelder die alleen afgaat bij een buitenlands accent. Lawaai in de Skytrain wordt een diplomatieke crisis. Een afgesloten nooduitgang wordt een agendapunt voor donderdagmiddag, na de lunch en voor het lange weekend.
De nooduitgang bleef dicht, maar gelukkig stond de commentsectie op sociale media open.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column27 juli 2026Column – Thais gezichtsverlies kookt over van een Italiaanse middelvinger en wuift drieëndertig branddoden weg
Column17 juli 2026Column – Koop in Thailand een ambtenarenbaan en ontvang gratis een loket om burgers uit te melken
Column13 juli 2026Column – De geldfarang koopt in Thailand applaus en noemt de rekening daarna uitbuiting
Column6 juli 2026Column: Jaloers in het paradijs