Column – Koop in Thailand een ambtenarenbaan en ontvang gratis een loket om burgers uit te melken

Je rijdt om kwart over tien op je scooter over Sukhumvit Road. Helm op, rijbewijs bij je en voor de verandering heb je niemand van zijn sokken gereden. Toch wenkt een agent je naar de kant. Hij bestudeert je papieren met de ernst van een hartchirurg en ontdekt uiteindelijk een overtreding die nog warm is van het verzinnen. De officiële boete bedraagt 500 baht, maar voor 200 baht krijg je de Roadside Corruption Special: geen bon, geen administratie en direct weer doorrijden. Alleen een gratis glimlach ontbreekt nog. Je betaalt en vertelt later aan de bar trots dat je 300 baht hebt bespaard. De wet overtreden is vervelend, maar gelukkig is de politie bereid haar af te kopen.

Het theegeld langs de weg is geen steekpenning meer, maar een alternatieve betaalmethode. Veel agenten verdienen weinig, wat voortdurend wordt aangevoerd alsof een mager salaris automatisch recht geeft op zelfbediening. Als die logica klopt, mag het personeel van de 7-Eleven na iedere nachtdienst een magnetron en twee schappen whisky mee naar huis nemen. Een politiepet is geen vergunning om een mobiele tolpoort te beginnen, maar in de praktijk ontstaat soms een keurige prijslijst: geen helm 200 baht, geen rijbewijs 500 baht en een officiële bon alleen tegen bijbetaling. Dit is geen handhaving. Het is een foodtruck met zwaailichten.

Onderaan heet het theegeld. Bovenaan krijgt dezelfde zwendel een stropdas, airconditioning en een parkeerplaats met chauffeur. Daar verdwijnen geen briefjes achter rijbewijzen, maar contracten naar bevriende bedrijven, banen naar neven en vergunningen naar families die toevallig al drie ministeries en een halve provincie in hun adresboek hebben. De kleine corrupte ambtenaar vraagt geld om een regel te vergeten. De grote corrupte bestuurder verandert gewoon de regel en noemt dat beleid. Een gewone Thai krijgt volgnummer 184. De politiek verbonden zakenman krijgt koffie, een leren bank en een ambtenaar die alvast voor hem buigt voordat hij weet waarvoor.

Ook een bouwvergunning gedraagt zich als een patiënt in coma. Je levert een map in en daarna gebeurt er maandenlang niets. Er ontbreekt een kopie, een handtekening, een plattegrond of een stempel op een kopie van een stempel. Dan verschijnt de envelop en springt het dossier plotseling overeind. Binnen twee dagen rent het door zes afdelingen, alsof iemand een defibrillator met bankbiljetten heeft aangesloten. De Thaise bureaucratie is niet langzaam; ze wacht gewoon op smeerolie. Hetzelfde wonder houdt illegale gokholen en verboden sekszaken jarenlang open. Officieel bestaan ze niet, maar ze hebben wel personeel, elektriciteit en twintig auto’s voor de deur. De lokale autoriteiten zien niets, vermoedelijk omdat blindheid maandelijks wordt gefactureerd.

Maar het recente examenschandaal maakt van deze corruptie een kunstvorm. Kandidaten zouden tussen 350.000 en 800.000 baht hebben betaald om hun scores voor lokale overheidsbanen en promoties elektronisch te laten opknappen. In een woning in Nonthaburi vonden onderzoekers duizenden antwoordformulieren en computers waarmee uitslagen konden worden aangepast. Foute antwoorden kregen daar een facelift, onvoldoende cijfers een borstvergroting en kandidaten zonder kennis alsnog een glanzende carrière. Studeren bleef beschikbaar voor arme stumpers die geen 800.000 baht hadden. De rest koos het premiumpakket met gegarandeerde uitslag en gratis toegang tot de staatskas.

Bij 5.814 aangestelde ambtenaren zijn inmiddels onregelmatigheden gevonden. Dat is geen administratief foutje, maar genoeg personeel om een compleet ministerie van Gekochte Betrouwbaarheid te openen. Voor sommige starters lag het salaris rond 15.000 baht per maand. Wie 800.000 baht betaalt voor zo’n baan, legt ruim vier jaar brutosalaris neer voordat hij zijn eerste burger heeft laten wachten. Niemand doet dat voor een polyester uniform, een kapotte bureaustoel en het recht om formulieren zoek te maken. Je koopt geen baan, maar een concessie. De overheid levert het loket, de stempel en een onuitputtelijke stroom mensen die iets van je nodig hebben. Daarna kan het terugverdienen beginnen.

Een boete zonder bon, een vergunning met spoedtoeslag, een inspectie die tegen betaling plotseling niets meer ziet: zo wordt de ambtenaar geen dienaar van de burger, maar zijn schuldeiser. Het zuurste lot treft de kandidaat die wel heeft gestudeerd. Die maakt oefentoetsen, betaalt lesgeld en verliest vervolgens van iemand die het antwoord niet wist, maar wel het rekeningnummer. Zijn eerste les in openbaar bestuur is meteen de eerlijkste: kennis opent deuren, geld koopt het hele gebouw.

Premier Anutin noemde het schandaal weerzinwekkend. Daarna verschenen commissies, onderzoeken, overplaatsingen en strenge mannen achter microfoons. Een Thaise onderzoekscommissie is de hogedrukreiniger van de politiek: je stopt er een smerig schandaal in, laat het maanden ronddraaien en haalt er uiteindelijk een brandschoon woord als ‘procedurefout’ uit. Niemand wist iets, niemand zag iets en iedereen belooft dat het nooit meer gebeurt.

Tot de volgende verkoopronde begint.

Een gekochte ambtenaar dient geen burgers. Hij melkt zijn investering uit.

Over deze blogger

De Expat

De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Column17 juli 2026Column – Koop in Thailand een ambtenarenbaan en ontvang gratis een loket om burgers uit te melken
• Column13 juli 2026Column – De geldfarang koopt in Thailand applaus en noemt de rekening daarna uitbuiting
• Column6 juli 2026Column: Jaloers in het paradijs
• Column27 juni 2026Column: Den Haag plukt de pensionado en Thailand mag toekijken