Kees kwam terug van een uitstapje naar Cambodja. Daar had hij een kamer zonder kluisje gehad en de bahts die hij nog bij zich had, had hij afgegeven bij de receptie. Daar hebben ze het keurig bewaard en ingepakt. Zó goed ingepakt dat er een schaar aan te pas moest komen om het pakketje weer open te krijgen. En toen heeft Kees ruim een centimeter van een biljet van 1000 baht afgeknipt. Dat stukje is inmiddels kwijtgeraakt. Met het incomplete biljet betalen is hem hier in Thailand niet gelukt.
Kees dacht dat hij het bij de bank om kon wisselen. Maar hier aan de overkant, bij een kantoortje van Kasikorn, verwezen ze hem naar Government Savings Bank in Central Festival. Daar zijn we samen naartoe geweest, maar die verdomden het. Ja, of je moest een formulier invullen en dan stuurden ze het op naar Bangkok en dan zou het een maand gaan duren. Toen ben ik gaan zoeken op internet. Op de site van de Bank of Thailand staat precies hoe of wat.
Voor bankbiljetten waar een deel van mist, geldt het volgende:
- Indien er minder dan 3/5 van het origineel over is, moet er bij een (commerciële) bank een formulier worden ingevuld, dat wordt opgestuurd. De restwaarde wordt door de Bank of Thailand vastgesteld en dat bedrag wordt overgemaakt of per post verzonden.
- Indien er meer dan 3/5 van het origineel over is, kan het onmiddellijk worden omgewisseld voor een biljet van de totale oorspronkelijke waarde.
Je kunt met je beschadigde biljetten terecht bij de filialen van de commercial banks in het hele land, behalve de filialen in winkelcentra en warenhuizen, en uitsluitend op woensdag. Bovendien kun je terecht bij alle filialen van de Government Saving Bank in het hele land, zonder enige beperking.
Ze hadden dus bij de Government Saving Bank in Central Festival het biljet gewoon moeten omwisselen, als ik het allemaal goed begrijp. Goed, Kees zat met zijn biljet en wilde ervan af. Hij mompelde iets van 500 baht. Dat gokje wilde ik wel wagen. We zaten toevallig in een bar waar een bekende van me werkt, en in plaats van een ladydrink en een tip bood ik haar het biljet aan. O, dat kon ze wel wisselen bij de bank. Ik zei dat ze wat ze ervoor kreeg mocht houden, als ze me maar op de hoogte zou houden van de afloop.
Schade verdeeld onder twee farang en meisje helemaal gelukkig
De volgende dag kreeg ik bericht dat ze wel bij vijf banken langs geweest was, ook de Government Saving Bank, maar dat ze allemaal nul op het rekest gaven. Ik kon het biljet weer terugkrijgen; ze kon er niets mee. Droefenis alom. Ik haalde het biljet bij haar op. Ik zou er vast wel in slagen het een keer uit te geven, maar dat was nu de sport niet. Dit was een leuk klusje voor Cat, mijn trouwe steun en toeverlaat, die ik altijd roem om haar waardevolle praktische kennis.
Hele verhaal aan haar uitgelegd in het Tinglish en al snel kreeg ik bericht terug: dat wilde ze wel proberen. Ik wilde eigenlijk wel mee en we spraken af op woensdag om 10 uur ’s ochtends.
Ze bekeek het biljet en wist er wel raad mee, dacht ze, alleen was het onzeker of ze het totale bedrag of de helft zouden krijgen. Ik liet haar de site van de Bank of Thailand zien en zei dat ze volgens mij gewoon het totale oorspronkelijke bedrag moest krijgen. Daar was ze het even later mee eens. Volgens Cat moesten we naar de Kasikorn Bank op Pattaya Klang (Central Road).
‘Hier aan de overkant zit toch ook de Kasikorn Bank’, probeerde ik, maar ik moest me er niet mee bemoeien.
‘Maar moeten we dan niet naar de Government Saving Bank?’
‘Daar ben je toch ook al geweest?’
Dat was waar. Dus we gingen met een bahtbusje naar de kruising Second Road / Central Road en liepen 2 minuten oostwaarts. Aan de rechterhand zit dan de Kasikorn Bank. Een groot kantoor, geen bijkantoortje, eerder een districtshoofdkantoor. We werden daar welkom geheten door een keurige meneer in uniform die correct salueerde. Hij assisteerde bij het maken van de keuze voor het verkrijgen van een volgnummer voor het juiste loket. Het zou wel even gaan duren, gelet op de drukte, zo vreesde ik. Maar toen Cat had uitgelegd wat het probleem was en ik het bankbiljet aan de meneer had getoond, wenkte hij een van de dames uit een kantoortje en was een volgnummer niet meer nodig. De dame kwam naar ons toe en begeleidde ons direct naar de kassier, die het biljet inderdaad onmiddellijk en zonder enig voorbehoud voor een persvers exemplaar omwisselde. Binnen één minuut na binnenkomst kon de meneer in uniform de deur weer voor ons openhouden, en deze keer salueerde ik tevreden terug.
Cat mocht het bedrag van 1000 baht vanzelfsprekend in mindering brengen op het saldo van de lening.
www.bot.or.th/English/
Over deze blogger
-
Frans Amsterdam in april 2018 overleden. Frans, die eigenlijk Frans Goedhart heet, is slechts 54 jaar oud geworden.
Frans schreef in totaal 77 artikelen voor Thailandblog. De eerste op 6 december 2014 en de laatste op 23 februari 2018. Hij had duidelijk een eigen stijl van schrijven die bij sommigen wat weerstand opriep. Zo was hij een uitgesproken ‘butterfly’ die er geen geheim van maakte te genieten van de aanwezigheid van verschillende bardames. Sommige reageerders noemden hem daarom een ‘hoerenloper’ maar daar zat hij niet mee. Hij kon goed tegen de kritiek die sommigen hadden op zijn artikelen. Frans was trouwens altijd eerlijk en open over zijn bedoelingen, ook tegen de bardames zelf. Verliefd worden of een relatie wilde hij niet.
Frans hield van eten, drinken, roken en vrouwen. Bewegen had hij een hekel aan en dat was ook aan zijn postuur te zien. Hoewel ik niets heb gehoord over de doodsoorzaak, zou het zomaar kunnen zijn dat er een verband is tussen zijn levensstijl en zijn vroegtijdig overlijden.
Hij ging meestal een paar keer per jaar naar Pattaya en al jaren naar hetzelfde hotel en dezelfde bar: Dynasty Inn Hotel en Wonderfull 2 bar. Daar nam hij plaats op zijn vaste stek, met een pakje sigaretten en zijn laptop binnen handbereik. Hij was voor iedereen herkenbaar aan de zweetband om zijn hoofd. In Wonderfull 2 bar was Frans een graag geziene gast. De bardames zorgden voor Frans, die daar de nickname Tuk-Tuk had. Ze brachten hem zijn natje en droogje en als hij een keer te diep in het glaasje had gekeken, brachten ze hem naar zijn hotel. Frans was op zijn beurt goed voor de bardames. Hij gaf ze als ze platzak waren te eten en te drinken, leende geld uit en soms gaf hij ook wat bahtjes weg om een dame in nood te helpen.
Lees hier de laatste artikelen
Column19 maart 2026Frans Amsterdam: A350 THAI BKK-BRU en oma op de kast
Reisverhalen18 maart 2026Frans Amsterdam: naar Pattaya per bus, trein, A350 en taxi
Leven in Thailand17 maart 2026Van reclame tot afval (3)- Leven in Thailand16 maart 2026Van reclame tot afval (2)
Prachtig Frans. Leuke schrijfstijl!
Je vindt ook weer n goede reden om Cat te ontlasten van haar schuld.
Man naar het hart!
Goed geregeld leuk voor haar.