Farangprijs in Thailand 2026: zo werkt de dubbele prijsstructuur en zo ontkom je er soms aan
Stel je voor: je staat bij de poort van Khao Yai met je Thaise partner. Zij betaalt 40 baht. Jij tikt 400 baht af. Voor exact dezelfde wandeling. Voor veel Nederlanders en Belgen die regelmatig in Thailand komen of er zelfs wonen, blijft dat een wrang moment.
Het systeem heet officieel niet zo, maar in de wandelgangen is het gewoon ‘farang price’. De Thaise overheid verdedigt het met het argument dat Thai via belasting al meebetalen aan onderhoud. Voor expats die hier al jaren belasting afdragen, voelt dat wrang. Want die krijgen, puur op uiterlijk, vaak alsnog de toeristenprijs gepresenteerd.
Hoe de prijzen werken bij nationale parken
Sinds 7 juni 2022 hanteert het Department of National Parks (DNP) een vaste indeling in vier prijsgroepen. Die structuur staat in 2026 nog steeds overeind. Voor jou als bezoeker betekent dat het volgende:
| Groep | Thai volwassene | Buitenlandse volwassene |
|---|---|---|
| Groep 1 | 20 baht | 100 baht |
| Groep 2 | 40 baht | 200 baht |
| Groep 3 | 60 baht | 300 baht |
| Groep 4 | 100 baht | 500 baht |
In groep 4 zitten de duurste parken voor buitenlanders, zoals de Similan Islands en de Surin Islands. Populaire bestemmingen als Khao Yai, Phi Phi/Maya Bay en Mu Koh Ang Thong vallen in groep 3, met 400 baht voor volwassen buitenlanders. Daar komen voertuigkosten bovenop: 30 baht voor een auto, 20 baht voor een motor, fietsen zijn gratis. Sinds 17 januari 2023 betaal je in veel parken digitaal, via je touroperator of een terminal bij de poort. Iedereen vanaf 14 jaar geldt als volwassene.
Tempels, musea en het verborgen Thaise schrift
Bij koninklijke tempels en musea is de aanpak simpeler en harder: gratis voor Thai, vast tarief voor buitenlanders. Een paar bevestigde prijzen voor 2026:
- Grand Palace en Wat Phra Kaew (Bangkok): 500 baht voor buitenlanders, gratis voor Thai met ID. Kinderen onder 120 cm gratis. Inclusief het Queen Sirikit Museum of Textiles en een dansvoorstelling in Sala Chalermkrung.
- Wat Pho (Bangkok): 300 baht voor buitenlanders, gratis voor Thai.
- Wat Arun (Bangkok): 200 baht voor buitenlanders, gratis voor Thai.
- Nationaal Museum Bangkok: 200 baht voor buitenlanders, 30 baht voor Thai. Studenten, monniken en mensen boven de 60 zijn vrijgesteld.
- Phra Nakhon Khiri Historical Park (Phetchaburi): 150 baht voor buitenlanders, 20 baht voor Thai.
- Erawan-watervallen (Kanchanaburi): 300 baht voor volwassen buitenlanders, 200 baht voor kinderen, 30 baht voor Thai. Werkvergunning of rijbewijs werkt hier expliciet niet.
Let op een trucje dat je gemakkelijk over het hoofd ziet: bij sommige tempels en attracties staat de Thaise prijs in Thaise cijfers (๒๐ in plaats van 20). Dat is geen vergissing, dat is bewust gedaan. Wie de cijfers niet kan lezen, ziet alleen zijn eigen prijs op het bord en heeft niet eens door dat er een groot verschil is.
Boottochten: parkfee zit er soms wel, soms niet bij
Bij dagtochten naar Phi Phi, Phang Nga Bay, de Similan Islands of Ang Thong zit het verschil meestal niet in de tour zelf, maar in de aparte parkfee die je bovenop de tourprijs betaalt. Voor Maya Bay is dat 400 baht voor volwassen buitenlanders en 200 baht voor kinderen. Een dagtour vanuit Phuket of Krabi kost meestal tussen 1800 en 3500 baht, exclusief die fee.
Twee dingen om te onthouden. Ten eerste: de fee is verplicht zodra je voet aan land zet in het park. Blijf je aan boord, dan ben je in theorie niets verschuldigd. In een all-inpakket krijg je het bedrag echter zelden terug als je op de boot blijft. Ten tweede: bij online platforms als Klook of GetYourGuide moet je vaak zelf aanvinken of de parkfee inbegrepen zit. Vraag dus altijd expliciet: is the national park fee included? Een tour van 1500 baht die voordelig oogt, kan zomaar 1900 baht worden.
Waar je legaal aan de farangprijs ontkomt
Eerlijk is eerlijk: een schone, gegarandeerde route om consequent het Thaise tarief te krijgen, bestaat in 2026 niet. Wel zijn er gradaties van mogelijkheden, en die verschillen sterk per locatie.
De Pink ID Card en het Yellow Book zijn officieel het meest ‘Thaise’ papier dat een buitenlander kan krijgen. Je hebt er een langverblijfsvisum voor nodig, plus een geel huisregister. Vroeger gaf het kaartje recht op de Thaise prijs in nationale parken en historische plekken, maar tegenwoordig werkt dat bij grote parken als Doi Inthanon en Khao Yai vrijwel nooit meer. Bij kleinere lokale plekken lukt het soms wel. Hetzelfde geldt voor een Thais rijbewijs of werkvergunning: hit-and-miss, sterk afhankelijk van de kassier op dat moment. Bij Erawan werkt het gegarandeerd niet, bij sommige musea, attracties in Pattaya en kleinere tempeltjes weer wel.
Praktische sluiproutes die in de praktijk vaak beter werken:
- Spreek wat Thais bij de kassa. Een vriendelijk sawatdee khrap met je rijbewijs of werkvergunning helpt vooral bij kleinere musea en provinciale parken.
- Laat je Thaise partner of vriend(in) het ticket kopen. Geen wettelijke route, maar bij watervallen en lokale parken zonder strenge controle gebeurt het regelmatig.
- Boek via een Thaise groepsexcursie. Je glipt soms automatisch mee in het Thaise tarief.
- Monniken, kinderen onder 3 jaar en mensen met een aantoonbare handicap hebben statutair gratis toegang tot alle nationale parken.
Risico’s, valkuilen en veelgemaakte fouten
Een paar dingen waar je vaak tegenaan loopt. De Pink ID Card als zekerheid zien is een misvatting. Veel expats halen het kaartje speciaal voor de korting en zijn teleurgesteld; het is vooral nuttig voor banken, ziekenhuizen en als alternatief voor je paspoort. Discussiëren bij de kassa loont zelden: je krijgt de beroemde Thaise glimlach en komt geen stap verder. Niet elke ‘Thaise prijs’ op een bord is bovendien jouw prijs; soms staat in Thaise tekst dat het tarief alleen geldt voor studenten of inwoners van de provincie.
De farangprijs kan ook variëren binnen één bezoek. Bij Phi Phi betaal je parkfee, soms een aparte boordfee bij Tonsai Bay (20 baht litterfee), plus de tour. En de prijs verandert: het DNP heeft de tarieven recent twee keer aangepast en zal dat bij herstel van de toeristenaantallen waarschijnlijk opnieuw doen. Veelgemaakte fouten zijn: aannemen dat je werkvergunning altijd werkt, de parkfee dubbel betalen door slecht boekingswerk, geen contant geld meenemen voor noodgevallen, willen onderhandelen bij koninklijke tempels (zinloos), en vergeten dat kinderen vanaf 14 jaar al volwassen tarief betalen.
Praktische tips en wat nog onzeker is
Plan je parkbezoek financieel vooraf. Reken voor een dagtour Phi Phi op grofweg 2200 tot 3900 baht per persoon, alles inbegrepen. Neem je werkvergunning, Thais rijbewijs of Pink ID altijd mee, ook al weet je dat het lang niet altijd werkt: het kost je niets om het te proberen. Voor liefhebbers van nationale parken is er de Thailand National Park Passport, een spaarboekje van 100 baht (120 baht met hoesje), te koop bij Shopee, Lazada of bij sommige parken zelf. Het levert geen korting op, maar wel een leuk verzamelobject. Bij overduidelijke misstanden bij private operators kun je bellen met de Department of Internal Trade-hotline 1569.
Niet alles staat vast. Of de aankondigingen van minister Sorawong Thienthong (april 2025) en de bredere belofte uit Bangkok Post (februari 2026) leiden tot concrete afschaffing of een expat-card, is op dit moment onduidelijk. Hetzelfde geldt voor de toeristentaks van 300 baht (‘kha yeap pan din’), die meermaals is uitgesteld. Of die taks de farangprijzen vervangt of erbovenop komt, en of langverblijvende expats er ook onder vallen, is nog niet gepubliceerd. Specifieke parkindelingen kunnen tussentijds wijzigen, dus check kort voor je bezoek nps.dnp.go.th of het bord bij de poort.
Conclusie
Dubbele prijzen zijn in 2026 onverminderd diep verankerd in het Thaise staatsbeleid. Voor toeristen is het simpel: reken op farangprijs en neem dat mee in je budget. Voor expats is het frustrerender. Pink ID Card, Thais rijbewijs en werkvergunning helpen wisselend, vooral bij kleinere lokale plekken. Bij topparken, koninklijke tempels en grote musea is dat vechten tegen de bierkaai.
Bronnen: Bangkok Post, Hua Hin Today, Thrive in Thailand, KKday Blog, That Bangkok Life, Phuket101, Maratnomad, Anglo Siam Legal, Richard Barrow / 2PriceThailand, ASEAN Now Forum, Department of National Parks (DNP).
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Vliegtickets18 juni 2026Emirates biedt reizigers via Dubai extra verzekering tegen oorlog en verstoringen
AOW18 juni 2026Nieuwe AOW-regels moeten einde maken aan pijnlijke kortingen voor gescheiden ouderen
Verkeer en vervoer17 juni 2026Thailand bestraft drankrijden met celstraf, hoge boetes en ongeldige verzekering
Achtergrond17 juni 2026Zakenlieden beheersen al decennia de Thaise politiek, van Thaksin tot premier Anutin
Ik vraag me af wat een Thai er van zou vinden als hij voor zijn kaartje voor bv de Efteling dubbel zoveel moet betalen omdat hij een farang is.
Nou Werner,
Die Thai zou omdraaien! Want dubbel Efteling-tarief is zo’n Th Bth 4000.
Wij betalen bv bij the Ancient City / Erawan museum plm 400 bth.
Ook ‘n hele dag genieten.
Beste Peer,
Precies, dat doe ik ook. Vooral als de Farangprijzen in van die post it stickers worden weergegeven.
Elke dag een andere prijs zoals elke dag een andere kleur?
Een regelmatig terug kerend artikel. De farang prijzen. Persoonlijk vond ik het geen groot probleem. Wilde ik de plaats zien en is hdt mij de prijs waard dan betaalde ik met n glimlach. Reed ik met familie naar n park dan mocht ik meestal ook gratis naar binnen net als Thaise taxi chauffeurs.
Tegenwoordig betaal ik minder dan mijn vrouw. Ben 75+ en mag overal gratis binnen.
Wij kwamen bij een klein park met waterval aan met de hele familie, ik liet mijn Thaise rijbewijs, mijn rose pink id card en gele Tambien Baan zien, maar nee hoor de farang moest volle mep betalen.
We zijn toen een paar meter voor de ingang bij een klein meertje gaan zitten, en hebben heerlijk gegeten en gedronken. Af en toe zag je ze kijken met zure koppen, bij die kassa.
Ik wilde op zich wel meer betalen, maar de Thaise familie vond het belachelijk.
Wat een mooi gebaar van solidariteit én een stil protest tegelijk van je schoonfamilie.
Niet dat het stille protest iets zal uithalen natuurlijk, maar het lijkt me toch mooi om dit te mogen ervaren.
Er zijn heel wat Thai die aanzienlijk meer verdienen dan ik. Zelf moet ik rondkomen met een minimumpensioen en heb ik amper genoeg om hier te overleven. Het hardnekkige idee dat elke Farang rijk is, slaat nergens op.
Toch word ik zonder uitzondering aangeslagen voor de hoogste prijs, terwijl een welgestelde Thai minder betaalt. Dat is een bewust systeem dat structureel oneerlijk is.
Prijzen bepalen op basis van nationaliteit in plaats van op basis van inkomen of draagkracht is niets minder dan discriminatie. Het is een praktijk die mensen reduceert tot hun afkomst en hen daar financieel voor bestraft. Dat is niet alleen onrechtvaardig, het is ronduit onaanvaardbaar.
Het resultaat is dat ik lekker thuis blijf. Ik betaal geen 500 THB om wat rond te lopen onder de bomen.
Nou Pol,
Ik woon meestal in Isaan, en zie écht weinig welgestelde Thai.
Daarentegen zijn de meeste farang wél welgesteld, omdat wij de mogelijkheid hadden om wat te sparen of ‘n extra aanvulling op onze AOW te regelen.
En vergezelt ‘n Thai de farang op ‘n excursie, dan moet je hem/haar zien als begeleidend persoon. Ze gaan hoofdzakelijk mee om de farang te behagen.
Ik had dergelijke reactie wel verwacht.
Misschien moet je eens inhoudelijk reageren op wat Pol hierboven werkelijk schrijft. Prijzen bepalen op basis van de afkomst van een persoon is inderdaad discriminerend.
Ik betaal aan de kassa 10 maal de prijs en juist naast mij staat een Thai die net aangekomen is met een dikke Mercedes en een halve kilogram goud rond zijn nek. Ik daarentegen breng mijn eigen drankje mee om wat Bahtjes te besparen.
En dat de meeste Farang welgesteld zijn, die onzin ben ik wel beu gehoord.
Peer ik woon in een dorp vlak bij Khon Kaen, zie hier Ferrari, BMW, Dikke nieuwe Benzen en zelfs een Lamborghini door ons dorp rijden en ja die mensen wonen hier.
Ook sinds kort veel van de ev Jeeps…
Quote: Het resultaat is dat ik lekker thuis blijf.
Ik denk niet dat er 1 Thai is die daar wakker van zal liggen.
Hoe ziet het trouwens voor u, dat op basis van inkomen, of draagkracht?
Moet iedereen dan zijn inkomen en vermogen bekend maken om ergens naar binnen te mogen?
Ik denk niet dat er 1 Thai er van wakker ligt dat men per definitie een Farang een 10-voudige prijs aanrekent. De Farang ziet men nu eenmaal als een wandelende ATM, dat vooroordeel is er nu eenmaal en raak je nooit meer kwijt.
Als iedereen dezelfde prijs betaalt dan moet men je inkomen niet kennen, die opmerking slaat nergens op en dat weet je ook wel.
Juist Freddy, want uiteraard zijn het de armste Thai die elk weekend gezellig op uitstap gaan…
In de realiteit is het simpel: het zijn net de welstellende Thai die zich dat soort uitstappen kunnen permitteren. De rest? Die zie je daar niet, niet omdat ze geen zin hebben, maar omdat hun budget ergens anders naartoe moet. Hun hoogtepunt van de dag is soms gewoon wat afkoelen in de lokale shoppingmall.
Dat hele idee dat je iemands inkomen moet kennen om dit te begrijpen, is eigenlijk al absurd. Alsof het niet overduidelijk is wie zich wat kan veroorloven. Bovendien lopen er in Thailand relatief meer kapitaalkrachtige locals rond dan er hier farang zijn.
En die vergelijking met de Isaan hierboven? Die slaat echt nergens op. Dat is appels met bakstenen vergelijken en vooral een makkelijke manier om de realiteit te negeren.
Ik denk dat je gewoon voor iedereen dezelfde prijzen hanteert. Wil je iets speciaals doen voor locals, doe dan een korting op basis van de provincie of stad/streek.
Wat anderen al aangeven, dit is simpelweg discriminatie op basis van afkomst en zou in vrijwel elk Westers land leiden tot strafrechtelijke vervolging.
Inderdaad zijn er zeer veel welgestelde Thai die de hele wereld over reizen en vreemd zouden opkijken als ze bij het Louvre 10x de prijs zouden moeten betalen omdat ze een andere huidskleur hebben dan een Europeaan. En inderdaad, het is vooral gebaseerd op huidskleur. Mijn vrouw en schoonouders zijn Taiwanees, maar als ik de kaartjes koop, ik spreek Thais, krijgen zij de Thaise prijs en ik betaal de hoge Farang prijs, omdat ze er uitzien als lichtere, welgestelde Thais.
Het probleem is niet dat ik meer moet betalen bij een of andere attractie, maar dat dit een voorbeeldfunctie is gaan worden voor andere sectoren in de Thaise samenleving en men het dus normaal gaat vinden dat je als farang dus uiteindelijk overal meer gaat betalen. Kan iemand mij trouwens uitleggen wie nu als farang wordt aangemerkt. Zijn toeristen uit China, Japan, Korea en andere landen in Azië ook farang? Heb deze vraag weleens gesteld bij de ingang van een park, maar heb nooit een duidelijk antwoord gekregen. Misschien kan iemand hier daar een antwoord op geven. Naar mij mening is het dus een duidelijk discriminerende maatregel die zeker ook van invloed is op andere sectoren in de maatschappij.
Mijn vrouw en schoonouders zijn Taiwanees. Als ik de kaartjes koop betalen zij Thaise prijzen, en ik de Farang prijs. Dus het lijkt vooral gebaseerd op huidskleur… ik ben de enige van de 4 die Thais spreekt. Lijd ook tot komische situaties, Thais spreken tegen mijn vrouw, en dan antwoord ik. Je ziet ze even verbaasd kijken, en dan praten ze gewoon tegen haar door, alsof het een buik spreek truc is ofzo.
Ik heb nog nooit de buitenlanderprijs betaald. Ik groette en sprak in het Thais en kreeg dan vanzelf een Thais toegangskaartje. Ik vind al die dubbele prijzen echt onrechtvaardig en onzin.
(Een woord als ‘farangprijs’ is overigens onzin want ook een zwarte Indiër betaalt die hogere toegang).
Wat ik hier mis is het woord discriminatie. Er komen bijvoorbeeld veel Chinesen naar Thailand voor vakantie,
dan zijn ze best wel vermogend en misschien wel meer dan de gepensioneerden.
Maar die betalen niet de farang prijs. Dus ze selecteren op het uiterlijk.
Gewoon een gedachte waarom vroeger o.a. een Thais rijbewijs volstond om de Thaise prijs te bekomen, of zelfs gewoon een mondje Thais praten, en de laatste jaren men niets meer aanvaard van buitenlanders en die nu ook allemaal de volle pot moeten betalen.
Misschien heeft men de personen aan de ingang, die de tickets verkopen wel gezegd:
“Je krijgt een percentje op alle verkochte tickets aan buitenlanders…., aan Thaise tickets verdien je niets ”
Wat gaan die mensen dan trachten te verkopen denk je? 😉
Iedereen moet natuurlijk zelf weten of hij deze farang prijzen goed vindt, bovendien bestaat er natuurlijk ook nog een mogelijkheid rechts omkeer te maken.
Persoonlijk vindt ik het niet goed, en zal uit principe in veel gevallen voor de rechts omkeer variant kiezen.
Natuurlijk zijn er altijd mensen die voor alles begrip hebben zolang het om Thailand gaat, terwijl ze niet door hebben, dat deze hogere prijzen niet alleen bij de entree prijzen ophouden.
Hoewel een farang/ toerist of zelfs expat overtuigd is dat hij goed handelen kan, betaald hij/zij daar in vergelijk tot een Thai, ook meestal de hoofdprijs.
En als een taxi chauffeur zijn karige loontje probeert te verbeteren, noemen diegenen die van Thai Staat alles verdedigen, het opeens oplichting.
Waarom eigenlijk als de Thai Staat zelf het voorbeeld geeft, en reeds jarenlang het plan heeft om tegen corruptie iets te ondernemen?
De meeste farang betalen bij een politie controle meer, in de handel meer, af en toe bij een taxi ritje extra etc. etc. en dat omdat ook de Thai Staat ons anders beoordeeld, en zonder een juist voorbeeld, anderen ook aanmoedigen om anders te prijzen.
Uiteindelijk is het een vorm van discriminatie.
Laten we dit in Nederland ook eens gaan doen, de toerist en buitenlander een veelvoud laten betalen als wat de Nederlander betaald.
Je staat in no time voor de rechter.
Ondanks mijn Thaise rijbewijs, roze ID card en Gele huisboekje mag ik gewoon het Farang tarief betalen en mijn vrouw het Thaise tarief.
Gr. Arno
Ik heb dat probleem steeds minder, Arno. Mijn uitstapjes zijn ondertussen tot een absoluut minimum herleid.
Het meest flagrante dat ik ooit heb meegemaakt, was een bezoek aan een floating market net buiten Pattaya. Eerst een kwartier rondjes rijden om een parkeerplaats te vinden. Kostprijs: 100 THB. Dat zette de toon al.
Vervolgens mocht ik ook nog eens een belachelijk hoge toegangsprijs betalen om überhaupt binnen te mogen. Ik vroeg mijn vrouw of er geen toegangsticket voorzien was … uiteraard niet. Dus heb ik gewoon geweigerd en ben ik terug naar huis gereden. Dat hele gedoe stond daar puur om geld uit je zakken te kloppen.
En serieus: kan iemand mij eens uitleggen wat de logica is achter een inkomprijs voor een markt? Een markt is net dé plek waar je geld gaat uitgeven. Maar eerst betalen om te mogen betalen? Nee, bedankt. Dergelijke onzin is niet aan mij besteed.
Vooropgesteld dat ik ook geen fan ben van het dubbele prijzensysteem, is dit iets dat echt niet alleen in Thailand voorkont. Nationale parken in de USA, zoals bv Yellowstone, vragen aan buitenlanders zo’n 100 dollar extra p.p. voor entree. In Frankrijk bij het Louvre mogen buitenlanders ook €10 extra aftikken ten opzichte van franse burgers. Indonesië, Italië, turkije doen ook vrolijk mee in dit dubbele prijzen systeem. Helaas leert de praktijk dat diegenen die uit principe dit weigeren te betalen, zichzelf hiermee het hardste treffen. De persoon aan de kassa zal hiet echt niet wakker van liggen. En de opmerkingen van: “als iedereen dit weigert te accepteren, dan zal het wel veranderen, klinken heel strijdvaardig, maar blijkt in de praktijk ook niet echt succesvol. Als ik ergens graag naar toe wil en ik moet ook extra betalen vind ik dat ook niet leuk, maarja, met mijn eventuele weigering heb ik op dat moment toch echt mijzelf het hardste mee. Nietegenstaande heb ik heus wel begrip voor de weigeraars en begrijp hun standpunt echt wel. Thailand is echter geen uitzondering in de wereld van dubbele prijzen.
Er zijn maar twee woorden nodig : racisme en discriminatie. Met al de Chinezen , maar niet met den dezen. Aan die cinema doe ik niet mee, en telkens als ze het niet begrijpen wandel ik gewoon weg of ga het verschil opdrinken.
In meeste de gevallen is het niet zo duidelijk als op deze foto dat je als buitelander meer betaald als een Thai. Meestal staan de prijzen alleen in het Thais geschreven zodat jij het niet kan lezen tenzij je perfect Thais kan lezen. Daar walg ik dan ook van en het is om discussie te voorkomen. Het resultaat is dat ik altijd bedank en niet ga. Je betaald dus soms het 10 vouwdige. Maar is dat terrecht? Ik herinner me nog de gemeentelijke muziekschool rekening waar je als ingezetene minder betaalde in Nederland als iemand van buiten de gemeente. Dus in Nederland gebeurt dit ook. Wat ik wel in Thailand bezwaarlijk vind is dat men het probeerd te verbergen en recent ook buitelanders die hier wonen belastingen probeerd te laten betalen waar we niets voor terug krijgen.
Beste leden,
Ik ben een Belg getrouwd met een Thaise vrouw. Wij spelen zeer regelmatig golf, of je nu een Thai bent of een buitenlander, prijzen zijn voor iedereen gelijk. Daar zijn ze dan wel eerlijk. Als mijn vrouw naar België komt, en ze zou moeten 10x zoveel betalen als de Belg of Nederlander, het land staat op zijn kop. In Thailand is dat gewone kost, zou ik als Belg 10 x zoveel betalen, sorry eenmalig, de volgende attractie blijf ik gewoon buiten wachten, pure discriminatie.