‘De rijke vrouw’ Een kort verhaal van Kukrit Pramoj
‘De rijke vrouw’ is een kort verhaal van Kukrit Pramoj uit de verhalenbundel ‘Een aantal levens’ (1954). MR Kukrit Pramoj (1911-1995) is één van de meest beroemde Thaise intellectuelen. Hij was premier van Thailand in 1975-76, bestierde een krant (Sayǎam Rath), speelde in de film The Ugly American en bevorderde de Thaise dans, khǒon genaamd. Maar hij is het meest bekend om zijn schrijverschap.
Thailand: het glas halfleeg of halfvol
Hoe fijn of vervelend is het leven als pensionado in Thailand? Is het glas halfleeg of halfvol? Het is maar hoe je het bekijkt en vooral beleefd.
Tempelbomen verdienen beter
De boeddhistische tempels in Thailand lijken steeds meer op kleine bedrijven waar goed geld verdienen belangrijker is dan het verkondigen en bevorderen van menselijke en boeddhistische waarden.
Als u in Thailand op vakantie gaat of er woont ziet u vooral mensen die in de informele sector werken. Deze sector zorgt voor betaalbaar eten, vervoer, ontspanning en nog veel meer en dat voor een groot deel van de bevolking.
Te schande maken, ‘shaming’, op Thaise scholen
De kwaliteit van het onderwijs in Thailand staat al langere tijd ter discussie. Eén van de verantwoordelijke factoren is zeker de soms verstikkende discipline die leerlingen wordt opgelegd, en de vernederingen die ze moeten ondergaan als de leerkrachten menen dat die discipline wordt ondergraven.
Dit verhaal gaat over de wens van veel Thaise studenten om in de periode na 1960, bekend als het ‘Amerikaanse Tijdvak’, verder te studeren in met name de Verenigde Staten. Jaarlijks betrof dat tot wel zo’n 6.000 Thaise studenten. Bij terugkeer in Thailand waren ze vaak in veel opzichten veranderd, hadden ze een andere kijk op de Thaise samenleving verkregen, maar ook de kans op een goede baan vergroot. Maar hoe bereid je jezelf op zo’n grote stap? Hoe regel je alle nodige documenten? En moet je eigenlijk wel gaan?
Ik ben een Thai!
Tino Kuis had eens een woordenwisseling met een Thaise vriendin over het boeddhisme. Op een gegeven ogenblik riep ze wanhopig uit: ‘Jij kunt het boeddhisme niet begrijpen want je bent een buitenlander!’ Tino: ‘Maar de Boeddha zelf was ook een buitenlander.’ Zij: ‘Dat is niet waar, de Boeddha was een Thai!’
Geweld op Thaise scholen
Op Thaise scholen is sprake van veelvuldig geweld, zowel fysiek, psychisch als seksueel. Daar wordt weinig tegen gedaan. Mijn zoon zat 8 jaar op het Thaise lager onderwijs. Een aantal keren per jaar zei de leraar tegen hem แบ มือ bae muu (lage, midden toon) “Hou je hand op!” en dan kreeg hij een flinke tik op zijn handpalm. Vaak wist hij niet waarom. Bij andere leerlingen gebeurde dat nog veel vaker. Ik gaf een paar jaar gratis Engelse les op een monnikenschool. Op een dag zag ik een grote groep monniken midden op het schoolplein. Twee knielende novicen met ontbloot bovenlijf werden afgeranseld door drie monniken terwijl de halve school toekeek.
De Dochter, een kort verhaal van Kukrit Pramoj
Dit korte verhaal van MR Kukrit Pramoj beschrijft het tragische leven van dochter Lamom dat dramatisch afloopt. Hoe de verhouding tussen moeder en dochter niet altijd gevestigd hoeft te zijn op liefde, tederheid en begrip. Ook niet in Thailand.
De reizen van koning Chulalongkorn en in het bijzonder zijn kort verblijf in de Nederlanden
In elk Thais huis hangt wel een portret van koning Chulalongkorn, Rama V. Meestal gekleed in een keurig westers kostuum kijkt hij trots de wereld in. En met reden.
Op bezoek bij Luang Pu Waen
Madame Tussaud in Londen maakte een wassen beeld van hem. Dagelijks gingen tientallen mensen op bezoek bij de beroemde monnik. Maar had hij nou echt hoog in de hemel op een wolk gezeten?
Hoe was het gesteld met de geletterdheid van de Siamezen in vroegere tijden? Wat weten we daarvan? Niet zo heel erg veel vrees ik maar laat ik toch een poging wagen er iets over te zeggen. En iets over bibliotheken en een bibliofiele monnik.
Voor het eerst uitgegeven in 1887 ontwikkelde het zich tot een dagblad in 1900. Het bestond uit een 6 pagina’s, voor driekwart gevuld met advertenties.
Thais hebben net zo veel scheldwoorden als wij en maken daar ook goed gebruik van. Maar beleefd blijven is natuurlijk altijd beter. Tino Kuis legt uit wat je in verschillende situaties kunt zeggen.
De fabels van Aesopus en de volksverhalen in Thailand
Tino Kuis vraagt zich af hoe we volksverhalen moeten lezen? En toont er twee: één uit het oude Griekenland en één uit Thailand. Tot slot een vraag aan de lezers: Waarom vereren de Thaise vrouwen Mae Nak (‘Moeder Nak’ zoals ze meestal respectvol wordt genoemd)? Wat zit er achter? Waarom voelen veel vrouwen zich verwant met Mae Nak? Wat is de achterliggende boodschap van dit zeer populaire verhaal?
Cartoonzaak stelt artikel 112 op de proef
Een aanklacht tegen een Thaise cartoonist om een fictieve manga over koning Naresuan legt opnieuw de scherpe randen van artikel 112 bloot. De zaak toont hoe klachten wegens majesteitsschennis in Thailand ook historische figuren kunnen raken, terwijl het aantal aanklachten sinds 2006 sterk is gestegen in tijden van politieke spanning en troonopvolging.
Het Thaise Volkslied
Voor diegenen die zich in Thailand willen inburgeren, en dat zijn er ongetwijfeld velen op dit blog, is het toch wel noodzakelijk dat zij het Thaise volkslied uit volle borst mee kunnen zingen.
Thaise humor
Is Thaise humor anders dan Nederlandse humor? Ik heb geen idee. Veel grappen zijn natuurlijk gewoon internationaal want humor kent geen grenzen, andere hebben een Thais sausje. Ik denk wel dat de aard van de Thaise taal misschien meer uitnodigt tot taalgrappen.
Een terloopse opmerking van iemand ‘Laat de Thaise Spinoza opstaan…..’ bracht mij tot het plotselinge besef dat de filosofie van Spinoza en het boeddhisme heel veel overeenkomsten bezitten. Ik dacht dat ik een wereldschokkende ontdekking had gedaan (een illusie die ik wel vaker heb) maar na enig verder lezen zag ik dat velen voor mij al gewezen hadden die nauwe band tussen beider gedachtewereld.
Hey, nou zeg, alweer? Hey, wat? Mmmm. Hey, ogenblikje! Lieve hemel, goeie genade! Wow, jeetje! Aha! Mijn hemel! Au, verdorie, nee maar! Is Thailandblog dol gedraaid? Nee, Tino Kuis geeft een lesje uitroepen. Als toegift: vragen en antwoorden.
Dit is een kort verhaal uit 1966 van mijn favoriete Thaise schrijver. Het gaat over een ontmoeting tussen een oudere boer en een witte man en hoe, ondanks beider goede bedoelingen, verschillende opvattingen en gewoonten tot wrijving kunnen leiden beschreven aan de hand van het gedrag van een hond. Het verhaal zegt ook veel over de penibele en zwakke toestand van de boer in die tijd, misschien nog niet zo veel verbeterd.
Vorig jaar kwam een jonge Thaise vrouw, een kennis van me, voor een kort bezoek naar Nederland. Ik vroeg haar haar ervaringen op te schrijven. Dat deed ze. Haar verhaal bleef tot nu toe liggen om twee redenen. Ik was een half jaar daarna behoorlijk ziek en tot weinig in staat. Toen ik haar geschrift terugvond was de vertaling uit het Thais niet zo moeilijk, maar het geschrift bestond uit twee bladzijden met piepkleine lettertjes wat mij bijna een burn-out bezorgde.