Ruang Dtuleé Sawaai Naam – Over de Zwembadonderhouder

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , , , ,
14 augustus 2018

Vanmorgen om zes uur werd ik wakker gemaakt in het Bangkok Hospital en wist even niet hoe en waardoor ik hier ook maar weer was terechtgekomen. Ik had geen pijn (meer) en dat was onbegrijpelijk… Onbegrijpelijk omdat toen ik gisteravond eindelijk in slaap sukkelde bij het kijken naar voetbal, mijn halve lichaam nog steeds in brand stond! Nut is op de bank naast mijn bed blijven slapen, dat is normaal hier in Thailand, zei ze. How you feel darling?

Al eens eerder had ik willen schrijven over mijn aanstelling in de functie van zwembadonderhouder hier in Hua Hin enige jaren geleden. Aanstelling? Functie? zult u zeggen, maar Theo, je bent toch gepensioneerd? Dat zit zo. Ik woon aan een pleintje waaraan 15 huizen met vier verdiepingen die in een driekwart cirkel staan, zes, drie, zes. Er is een vervallen fontein in het midden en een zwembad aan het begin van het laatste huis. Dat ligt vrij onzichtbaar achter een muur eindigend met een afsluitbaar hek en is opgehoogd. Je gaat dus via een trappetje naar het zwembad.

Toen wij, Nut en ik, hier vier jaar geleden kwamen wonen was het zwembad in deplorabele staat en dreigde voorgoed gesloten te worden. Dat zit zo. Het hele complex hier is ongeveer tien jaar geleden gebouwd op initiatief van een Thaise mevrouw die eigenaar van de grond was. Was, want zij is niet meer wegens dat ze vermoord is door een mede investeerder in het project, die daarna ook met de noorderzon verdween, zodat ie daarvoor niet gestraft kon worden. Sindsdien weet niemand van de eigenaren meer wie voor wat verantwoordelijk is. Op onder andere onze suggestie kwamen we overeen met een aantal eigenaren dat wij, als meest permanente bewoners, dan wel een centraal punt wilden worden en een maintenance fee verzamelen om daarmee in ieder geval het zwembad weer tot leven te wekken. Zonde anders en ook eigenbelang natuurlijk. En zo geschiede. Sindsdien verzamel ik het geld, zorg dat het zwembad altijd voldoende gevuld is, dat de maintenance fee aan de Zwembad Service op tijd betaald wordt, veeg de vloer wekelijks schoon en haal met enige regelmaat het zeer snelgroeiende onkruid rondom de poel weg. Dat onkruid, daar kom ik straks uitgebreid op terug.

De meeste eigenaren van de huizen zijn Thai die daar niet wonen, met uitzondering van een die er wel permanent woont en een die er onregelmatig woont. Twee huizen zijn van Zweden die er ook lang niet altijd zijn. De rest wordt zo af en toe verhuurd, ook daarover later meer. Samengevat is (was?) het een gezapig en rustig gedoe hier op het pleintje. De kinderen van het enige permanent aanwezige Thaise gezin voetballen en fietsen rondjes op het plein, zwemmen doen ze af en toe. De kinderen van een Frans stel dat momenteel huurt, willen wel graag het zwembad in. De eigenaar van die woning heeft echter nog nimmer een bijdrage geleverd aan het onderhoud van het plein en het zwembad. Nu heeft iedere betalende eigenaar een sleutel van het hek dat toegang geeft tot het zwembad, ergo hun eigenaar dus niet en deze huurders dus ook niet. Ik vind dat vervelend en de andere eigenaren vinden  het eigenlijk ook wel zielig voor hen. Zij wonen bijna letterlijk naast het zwembad en met die dertig graden plus elke dag hier wil je er maar wat graag in en met je kroost een beetje speelse verkoeling opzoeken… Maar zij moeten praten met hun eigenaar, want dit is de enige manier om die eigenaar te dwingen loyaal te zijn met de andere eigenaren. Zij doen dat ook zeggen ze, maar tevergeefs klaarblijkelijk, al maandenlang…

Tot mijn verbazing staat op een dag het hek open en zijn zij opeens toch in het zwembad, de vrij knappe, slanke Franse moeder met haar twee kinderen. Omdat ik me verantwoordelijk voel vraag ik aan haar van wie ze de sleutel heeft gekregen (ik vermoed dat een van de eigenaren de zieligheid niet langer aan kon zien) en ze mompelt geschrokken iets over de Real Estate. Onzin natuurlijk. Maar goed ik druip af, ben tenslotte geen eigenaar, ook maar een huurder. Ik wil net een mailtje schrijven aan de betrokkenen over dit gebeuren als er een op afstand een in lelijk Engels/Frans schreeuwende, met de vuisten gebalde Franse echtgenoot, op mijn patio komt aanstormen. Een knalrood gezicht schreeuwt, what you talk to my wife, you stay away from my wife, you asshole! Precies op dat moment komt Nut met de motorbike aanrijden, sprint de patio op en gaat voor hem staan met opgeheven gezicht. What you do here on our property? You go outside now! This guy, wijst de Fransman op mij, is talking bad to my wife and he swim naked in the pool and I will call the police now, I have photographs of this. Nut zegt, you call the police and I will call the police also because you cannot be here on our property, you just move away, NOW! Deze stemhoogte en vooral de sterkte kende ik nog niet van Nut!

Even later verschijnen er twee gemotoriseerde wetshandhavers en nog iets later een auto met twee man van de Tourist Police. Je belt eens met ze maar dan heb je ook wat! Nou zwem ik inderdaad af en toe graag naakt en weet dat dit natuurlijk eigenlijk niet kan, maar ik ben dan alleen in het bad en de enige die met veel moeite mijn exorbitante overtreding zou kunnen zien is de Franse familie, maar dan wel vanaf de tweede verdieping. Je moet er nogal wat voor doen, bedoel ik, om dat te willen zien. De Fransman moet nog even door. It is very bad for my children to see you like that, you know? I can call you also easily ‘vous c’est un voyeur’ in proper French you know, zeg ik dan, and if you show my naked swimming to your children, which aren’t even big enough to look out of your windows into the pool, there must be something wrong with YOU and not with my nakedness.   

De politie laat dit alles volkomen onbegrepen langs zich heen gaan en gaat aan de slag met Nut en andere, inmiddels toegetreden Thaise omstanders. Ondertussen is iedereen van onze patio af en speelt het drama zich verder af op het plein. De Fransman wil graag een klacht indienen over mijn naaktheid en Nut over zijn ongeautoriseerde toetreding op ons erf. Dat dit alles begon met mijn vraag hoe de Franse mevrouw aan de sleutel van het zwembad kwam komt op zeker moment ook ter sprake. En daar begint het te wringen, want ook die betreding is illegaal stelt iedereen vast. De politie heeft nu ook begrepen hoe het zit en raad iedereen, vooral de Fransman aan, op huis aan te gaan. En zo geschiede, de rust keerde weer. Twee weken later betaalde de Franse familie uit eigen zak de achterstallige onderhoudskosten. Ze zwemmen zich een ongeluk, totdat…

Nut en ik zijn de afgelopen zes weken in Nederland op vakantie geweest. Je kunt zeggen waar is dat voor nodig want je hebt alle dagen al vakantie hier. Maar Nut vindt het helemaal leuk en mijn familie al niet minder, zijn dol op haar. We gingen voor de vierde keer dit jaar. En ter verduidelijking; ik moet per jaar officieel vier maanden in NL verblijven voor mijn ziektekostenverzekering dus ik ga in zomer wel vaker op en neer, snuif onder andere wat cultuur op wanneer ik De Parade bezoek, laat me verwennen door de KLM tijdens het KLM Open Golf toernooi, onderhoud vriendschappen en biljart met vriend Leo een paar keer per week.

Bij mijn terugkomst in Hua Hin heb ik natuurlijk meteen plichtpleging ten aanzien van de pool, want niemand doet iets, behalve zwemmen. En dat gedoe met de Fransen ligt dus nu al weer even achter ons. Gisteren had ik weer een schoonmaak aanval en ging gewapend met trap en tuinschaar het uit hand gelopen onkruid te lijf. Boven de douche groeide een enorme berg klimop, daar had ik de trap voor nodig. De rest van het onkruid en wilde planten groeit vanaf de zijkant van nummer vijftien naar de pool toe. Daar kan ik dus zo bij. De schaar in de inmiddels veel te lange, uitstekende takken van een ongewilde plant. Ze veroorzaken maar bladeren die in het water terecht komen.

Auw, auw, godver, wat gebeurt er? Van het ene op het ander moment staan mijn rug, hoofd, armen, schouders, polsen in brand, kokende olie lijkt het. Geen idee in de eerste seconden, bijen, in de seconden daarna, overal! Zonder na te denken spring ik in het zwembad. Een joekel van een bij, tho, noemen ze deze in Thailand, achtervolgt mij. Ik duik weer onder. Het voelt alsof er dolken en messen in mijn rug en schouders staan, ook in mijn linker pols en op drie plekken op mijn achterhoofd, door mijn, toch niet geringe haar heen. Uiteindelijk durf ik aan de ander kant, ver van de begroeiing, uit het zwembad te klimmen en bel met natte handen Nut, die gelukkig in haar massage shop is, niet al te ver hier vandaan. I am in the swimming pool, you have to come, NOW! What happened? A million bees bite me everywhere, I am burning, have to go hospital NOW! What you do again, I told you not to do anything…. Come now please, I maybe die. Zo voelde ik me echt, nooit zulk een pijn gevoeld.

Nut is er in vijf minuten, we springen in de auto, ze rijdt als een dolle en dropt mij bij de emergency van het BH. Ik stuif meteen door naar de behandelkamers, word tegengehouden en roep alleen maar dat bijen mij te grazen hebben genomen in grote getale. Ze laten me door en ik trek meteen mijn shirt uit zodat men de ernst van de zaak kan zien. Die ernst zien ze wel, maar eerst; bloeddruk, hartslag, wie bent u (ik geef mijn BH membership kaartje), heeft u allergie? en meer van die dingen die ik nu niet belangrijk vind. Ik sterf van de pijn, zeg ik nogmaals, moet echt mijn tranen bedwingen. Ik ben door mijn shirt heen op 19 plaatsen geprikt. Gebeten? Ze willen dat ik op mijn rug ga liggen maar daar voel ik niets voor, te pijnlijk. Dan komt er een plan. Er gaat een infuusnaald in mijn hand en daar gaan vervolgens, antibiotica, anti allergie en morfine doorheen. Ondertussen heb ik nog een ander kruisverhoor over de precieze gebeurtenissen.

De morfine doet niets en ik krijg nog een lading. Na een half uur komt men checken of de pijn al verminderd, nee dus. Ik krijg er nog een. We eindigen een uur later met nog eens morfine. Ik ben ondertussen naar kamer 524 gebracht want met zoveel morfine in je body mag je niet naar huis. Niets helpt tot nu toe. Ik heb wel tv en zet een snooker match op die wat afleidt. Eten wordt aangeboden, maar ik hoef niets, heb geen honger. Het komt toch om zes uur en Nut eet alles op, zegt dat het heerlijk is. Good for her! Ik drink alleen wat water en vind het allemaal prima als die pijn maar wat zou verminderen. Ik krijg een pil en na een half uur wordt het iets minder. Ik moet alsmaar op een schaal van nul tot tien aangeven hoe erg de pijn is en kan nu van de tien naar een acht, wow! Het wk voetbal start, ik kan niet terughalen welke wedstrijd maar sukkel eindelijk in slaap…

Ik weet niet of dit laatste verhaal over de tho, enorm grote bijen dus, zoals de Thai ze noemen, goed is overgekomen maar bij het opruimen door de accuraat reagerende Thaise overheid hier in Hua Hin, gebeld door Nut later vandaag, van het bijennest zeiden de mannen die dit uitvoerden dat zij niet konden geloven dat ik negentien steken had en het overleefde. Zij zagen mensen overlijden van al van vier of vijf van die steken. Ik weet wel dat het een behoorlijk traumatische en shocking ervaring was, brrrr. Overigens werd mij ook nu pas duidelijk waarom ik in eerste instantie geen bij heb gezien. Het nest zat niet in de plant die ik aan het kaalknippen was, maar in een kleine palmboom net boven mij vandaar dus dat ze massaal van bovenaf aanvielen. De mannen kwamen vanmiddag kijken en besloten tot het donker te wachten met opruimen. Dat opruimen bestaat uit het in de brand steken en daarna meenemen van het akelige geval.

Tijdens het schrijven hierover op mijn terras waagde zo’n joekel van een tho het om zich daarmee te bemoeien. Ik raakte hem met de vliegenmepper vol in de lucht en hij stortte neer net onder het hek. Ik gaf hem de genadeklap en voelde nimmer zo’n voldoening. Nut was trots op me.

 

 

Eerder verschenen op trefpunt azie


» Laat een reactie achter


6 reacties op “Ruang Dtuleé Sawaai Naam – Over de Zwembadonderhouder”

  1. marijke. zegt op

    Wow dat is niet mis.Behoirlijk pijnlijk maar gelukkig heb je het overleefd.Van harte beterschap.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  2. Leo Bossink zegt op

    Mooi verhaal Theo en goed dat je dat hebt overleefd.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. rori zegt op

    Je hebt dus hele erge mazzel gehad. Mazzeltof zeg maar.
    Hoe gaat het nu? Alles okay?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  4. Mark zegt op

    auw, ken het, had er zelf rond de 20 een paar jaar geleden. Onder andere een op mijn oog waardoor ik meer dan een week met een dikke kijkerd rond liep. een collega van mij kwam er slechter af, net op tijd in ziekenhuis aangekomen anders niet overleefd, hij totaal 279 !! steken opgelopen, pfff

    sterkte kerel

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  5. sylvester zegt op

    Kostelijk verhaal ,bedankt
    ik waande me al in thailand

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. Cor zegt op

    Hallo Theo ik weet niet of je al grijze haren hebt, en of je uberhaubt nog haren hebt, maar verheug je er op ze zullen spoedig grijs worden.
    Mijn vrouw is ook gestoken op haar hoofd van een Tho met 35 jarige leeftijd, ze is nu net 38 jaar geworden en is door die beet of steek helemaal grijs geworden.
    Groetjes van Cor

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website