‘Peeng maak!’ (duur!), zegt ze. Ik fiets de laatste dagen door de betere buurten, iets ten noorden van het centrum van Hua Hin, op zoek naar een huis, dicht bij de zee en het centrum. Het liefste wil ik alles kunnen belopen of befietsen; er gebeuren mij te veel ongelukken waarbij farang hoe dan ook het onderspit delven. Verder is er altijd wel een tuk tuk in de buurt.

Een huis dat beschikbaar is, heeft meestal een telefoonnummer, geschreven op een stuk karton, aan het hek hangen. Via een makelaar wil ik niet wegens slechte ervaringen. Huren ga ik deze keer. Beetje tegen mijn natuur in want ik ben graag in controle, vind huren eigenlijk zonde geld.

Heel mijn leven kocht en bezat ik alles, wilde nooit verantwoording afleggen aan derden, maar mijn eerste Thaise huis, niet ver van hier, dat ik wel kocht, mocht/kon niet op mijn naam en verloor ik aan mijn ex Thais Geluk. Maar goed dat is een ander verhaal, nu bijna gedaan.

Ik kijk in een gerimpeld spits muizensnoetje

Ik zie haar al van verre; een kleine frêle, licht gebogen gestalte, gehuld in een paarse sarong tot op de enkels met daarboven een fel oranje blouse waar uit de korte mouwtjes fragiele armpjes steken. Ze bezemt de straat. Al haar bewegingen lijken uit voorzichtigheid te worden geboren. Haar hoofd draait niet meer zo makkelijk los van haar lichaam; haar lichaam draait eigenlijk met haar hoofd mee.

Dichterbij gekomen stap ik van mijn fiets en kijk in een gerimpeld spits muizensnoetje, waarin twee priemende kooloogjes die mij nimmer rechtstreeks aankijken. Meer langs mij heen, alsof ze bang is dat er ergens anders iets zou kunnen gebeuren wat ze wellicht mist. Haar nog gitzwarte haar is strak naar achteren getrokken en eindigt in een knotje. Ze is niet groter dan anderhalve meter, komt bij mij net tot aan mijn tepels. Ergens tussen de zestig en de tachtig moet ze zijn, is niet nauwkeuriger te schatten want altijd moeilijk met Aziaten.

Tegenover het huis waar zij aan het bezemen is, staat een schitterend, zo te zien, nieuw huis dat een beetje Grieks aandoet met z’n reuze pilaren die een rond-gebogen overstek dragen. Spierwit is het huis en zijn pilaren, met een patio die diagonaal zwart-wit is betegeld. Boven de ramen zijn ronde boogjes gemaakt waarin kleurrijke mozaïekjes. Er hangen camera’s en de openslaande deuren zijn elektronisch beveiligd want ik zie een kastje met druktoetsen.

Het geheel oogt modern en lieflijk tegelijk, net niet te protserig. Ik ben verkocht, heel nieuwsgierig, en noteer het prachtige, handgeschilderde telefoonnummer dat op het chique bordje naast het hek staat. Terwijl ik dit doe laat het vrouwtje me weten dat de huur heel hoog is, wel 50.000 baht per maand, weet ze me duidelijk te maken. Geen kattenpis, serieus geld, schrik ik enigszins.

Onderhandelen is iets wat ik graag doe en goed kan

Onderhandelen is iets wat ik graag doe en goed kan; ik verdiende er m’n geld mee. Het huis is eigendom van twee zussen uit Bangkok. Kan ik het van binnen bekijken? Dat kan maar duurt een paar dagen. Ze moeten daarvoor uit Bangkok komen want niemand in Hua Hin heeft een sleutel.

Kanjana doet de onderhandelingen namens beiden. De door ons vrouwtje genoemde prijs wordt bevestigd en ik maak alvast duidelijk dat ik wel serieus ben, maar dit niet ga betalen. Maar moeten ze dan wel helemaal uit Bangkok komen? Up to you, zeg ik, maar ik kan niets zeggen als ik niet binnen ben geweest, en, voeg ik eraan toe, het gaat over meerdere maanden. Dat helpt.

Kanjana neemt me dan na nog wat heen en weer gebel toch serieus. Ze komt, met haar zus. Ik zoek ondertussen uit hoe lang het huis onbewoond is. Het is inderdaad brandnieuw en nog niet bewoond geweest. Zeven maanden staat het al leeg, te huur en/of te koop. Handig om te weten…

Twee dagen later om vijf uur in de middag is het zover. Ik fiets binnen vijf minuten vanaf het guesthouse naar mijn – hopelijk binnenkort – nieuwe onderkomen. Bij mijn aankomst zijn de zussen op de patio druk in gesprek met ons benige vrouwtje. Nu blijkt dat ze inderdaad bovenmatig nieuwsgierig is. Ze gaat mee naar binnen tijdens de bezichtiging, ondertussen alsmaar doorratelend met de zussen. Ik kom nauwelijks aan de beurt met mijn vragen en opmerkingen.

Ik hou m’n enthousiasme in toom

Het huis is heel mooi en solide gemaakt maar er is niet goed nagedacht over veel praktische zaken, zie ik meteen. Ruime woonkamer, kleine keuken, twee slaapkamers en twee douches. Douches die echt heel mooi zijn en waar een heuse waterval uit de enorme douchekoppen komt. Helemaal niet Thais maar naar westerse maatstaven gemaakt. Fijn! Douchen komt tenslotte elke dag terug. Alles in huis is smaakvol vormgegeven. De muren en vloeren zijn in verschillende motieven en zachte pastelkleuren afgewerkt. De belofte van buiten wordt binnen helemaal waargemaakt.

Ik ben al weer verkocht maar hou m’n enthousiasme in toom, dat drijft de prijs tenslotte alleen maar op. Ik maak op- en aanmerkingen over praktische, vooral ontbrekende zaken. Er mist veel huisraad en er is geen enkele kast waarin kleren kunnen worden opgeborgen. Mijn vele boeken kan ik ook nergens kwijt. Er is geen warm water in de keuken; niet handig bij afwassen.

Zowel binnen als buiten is geen eettafel of stoel te bekennen. Ook een salontafel is er niet, wel een luie bank. In alle kamers is airconditioning en tv. Hoewel ik geen fanatieke tv kijker ben, meld ik dat het vreemd is dat er alleen maar Thaise zenders beschikbaar zijn; niet handig voor een farang als ik. Er moet, kortom, nogal wat aangeschaft worden om het een volwaardig huis te maken.

Fully furnitured is het maar gedeeltelijk, zeg ik voorzichtig, want wil de zussen niet beledigen. Voor je het weet is er gezichtsverlies heb ik geleerd in Thailand, dus maak ik ook complimenten over hun smaak en vormgeving. Mag mijn piano er in? vraag ik (die staat nog in mijn onlangs verloren huis, iets verderop). Dat mag en ik weet al een mooie plek.

We hebben ondertussen een vriendschappelijke verstandhouding ontwikkeld, liggen elkaar wel. Het zijn trouwens prachtige zussen, spreken goed Engels, je zou ze er zo bijnemen, ha! We have very strong wifi in the house, melden ze dan om de boel weer een beetje ten goede, in hun richting te keren. Mijn telefoon bevestigt dit inderdaad nadat ik inlog. Ook fijn!

Ik doe een onbehoorlijk laag bod

Als het oude vrouwtje eindelijk verdwijnt, doe ik maar eens een onbehoorlijk laag bod. Ze kijken elkaar ongelovig aan. Meen ik dat nu serieus? Ik kijk maar zo’n beetje onschuldig terug en herhaal nog maar eens wat ik allemaal moet investeren om het huis compleet en echt bewoonbaar te maken. Nee, dit bedrag kan echt niet, is veel te laag. Ze zakken wel meteen substantieel; we komen ergens, denk ik. Dan breng ik ze in volkomen twijfel door mijn aanvankelijke bod iets te verhogen en door aan te bieden het huurbedrag voor een heel jaar vooruit te betalen; cash!

Rolf_52 / Shutterstock.com

Een jaar? zeggen ze blij verrast in koor. Ze gaan dan maar eerst terug naar Bangkok voor overleg met vader. Ik zeg dat ik het dan wel hoor van ze. Ze beloven binnen twee dagen te bellen. Ik weet dat het goed gaat komen….hun gezichten spraken….

How much you pay? Wel verdorie! Nou spreekt ze nog Engels ook! Ik moet een manier vinden om mijn verschrompelde, nieuwsgierige buurvrouwtje onder controle te krijgen. Ze is niet te houwen. Elke keer als er door mij aangeschafte meubelen gebracht worden, stiefelt ze brutaal het huis in, praat honderduit met de brengers, wil weten waar alles komt te staan, wat het gekost heeft; het zal wel duur zijn?

Haar vraag aan mij gaat over de door mij afgemaakte huurprijs met de mooie zussen. Ik zeg dat ik beloofd heb dat niet bekend te maken aan wie dan ook. Niet goed voor eventuele nieuwe huurders na mij. Bozig loopt ze terug naar haar eigen huis. Ondanks een enorme berg ruzie met mijn ex weet ik toch in ieder geval de Yamaha piano uit mijn verloren huis te krijgen. En ja hoor, zodra het hek opengaat voor de piano sjouwers die ik georganiseerd heb, staat ze alweer binnen, het nieuwsgierige aagje. Ik moet het hek permanent op slot houden besluit ik op enig moment. Dat helpt.

Buurman weet bijna op de minuut af, wanneer de krant gebracht wordt

Ik zit veel buiten aan de door mij aangeschafte tafel te schrijven of te lezen en word dan regelmatig afgeleid door de dagelijkse, routinematige beslommeringen van mijn buurvrouwtje en inmiddels ook door de buurman. Want het voet-schuifelende vrouwtje heeft een heel grote man. Die loopt elke dag met ontbloot bovenlijf in een halflange korte broek, waarover een enorme buik.

Als hem zo bezie, en stel dat hun leeftijden niet te veel verschillen, zal ons vrouwtje toch eerder in de zestig zijn dan bij de tachtig. Ze hebben een auto, die staat op hun patio, achter het hek. Een oudere grijze Nissan. In de bijna vier weken die ik nu hier woon is de auto dagelijks door hem afgestoft met een plumeau. Eén keer per week gaat hij achter het stuur zitten en start de motor. Gedurende ongeveer een half uur laat hij de motor draaien en geeft om de paar minuten flink gas.

Buurman weet ook, bijna op de minuut af, wanneer de krant gebracht wordt. Hij loopt dan al wat ongedurig over straat heen en weer totdat er een gemotoriseerde Thai langskomt waar hij, zonder dat deze stopt, de krant uit de aangeboden hand rukt.

Ons vrouwtje kent alleen maar vaste patronen, rituelen misschien beter. Haar kleding wisselt wel van kleur maar niet van soort. ’s Morgens vroeg trekt ze het schuifhek open en zit er een plastic netje over haar haar. De eerste daad is de straat grondig vegen; dat duurt even. Manlief kijkt af en toe, slenterend met de handen in de zakken, of alles goed gaat.

Voor hun huis staan wel minstens vijfentwintig potten met planten. Die worden elke dag door haar bekeken; er wordt gewied en met een klein schaartje worden afgedankte blaadjes en takjes verwijderd. Daarna wordt er wederom geveegd. Soms ook door hem. Ondertussen praat ze met alles en iedereen die voorbijkomt. Ze veegt tot ver voorbij de buren links en rechts, zodat ook daar gemakkelijk contact gemaakt blijft.

Peeng maak!! zegt ze

Hun huis is versierd met wel negen buitenbelletjes, holle buisjes met in het midden een klepeltje. Door de wind maken de belletjes de hele dag zachte geluidjes die aangenaam zijn in de uiterst prettige, stille buurt.

Het huis is daarnaast opgeluisterd, links en rechts, met de Thaise en de koninklijke, gele vlag. Boodschappen doet ze met de motortaxi. Ze gaat schrijlings achterop en is dan zo’n uurtje later weer terug. Het is een koddig gezicht, dat schriele vrouwtje achterop bij de haar vaste, robuuste Thaise berijder .

Vandaag kreeg ik de eerste elektriciteitsrekening. Die wordt in een speciaal daarvoor bestemd plastic houdertje, dat aan het hek hangt, gestopt door een brommerrijder. Zodra de rekening erin zat kwam ons vrouwtje naar buiten, voet-schuifelde versnelt naar mijn hek en pakte de rekening uit het houdertje, zogenaamd om aan mij uit te leggen hoe dit werkt. Ammehoela, ik weet wel beter; ze wilde weten hoe hoog de rekening is, met al die airco’s in huis!!!! Peeng maak!! zegt ze.

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

5 reacties op “Een nieuw huis en een voet-schuifelend, verschrompeld vrouwtje”

  1. Christiaan zegt op

    Een leuk verhaal Theo. Ik zie alles zo voor mij.
    In ons dorp niet ver van Hua Hin gaat het ook vaak zo.

  2. johannes zegt op

    nou nou theotje! als ik dit zo lees krijg ik toch een beetje de indruk dat jij vele malen meer weet van dat vrouwtje dan zij van jou!!! ha ha ha .

  3. LOUISE zegt op

    Hallo Theo,

    Een tijdje geleden dat wij bloggers iets van jou mochten lezen.

    Aan de omschrijving van je huis, zijn we toch wel nieuwsgierig geworden.
    Kan je ook een foto sturen?

    Ja, ik geloof dat er zo’n vrouwtje eigenlijk in bijna alle straten/buurten woont.
    En oh, wat zijn ze nieuwsgierig.

    En zo zie je maar.
    Ook in voetjes schuifelen zijn er verschillende snelheden.

    Een herhaald bericht.
    Haha, misschien woon je er niet meer.

    Groetjes,

    LOUISE

  4. Alex zegt op

    Wat een heerlijk verhaal. Leuk, beeldend en pakkend geschreven. Geen grammatica- of stijlfouten… Het is een uitstervend soort aan het worden.
    Ga vooral zo door en dank voor de tijd die je erin hebt gestoken om het met ons te delen.

    Alex

  5. Taitai zegt op

    Mooi en beeldend geschreven. De lezer maakt het hele verhaal mee.

    Overigens is het niet voorbehouden aan oudere Thaise dames om nieuwsgierig te zijn. Onlangs was ik bij mijn broer in Nederland op bezoek mede om zijn nieuwe appartement te bewonderen. We stonden nog geen minuut op zijn terras en ja hoor … de terrasdeur van de hoogbejaarde buurvrouw ging open. ‘Toevallig’ moest er wat gerommeld worden in de plantenbak.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website