Je maakt van alles mee in Thailand (270)

Door Lieven Kattestaart
Geplaatst in Leven in Thailand, Lezersinzending
Tags: ,
19 januari 2023

Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de gemiddelde Belg of Nederlander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Belgie of Nederland niet zo gauw zal meemaken. Daar gaat deze reeks verhalen over. Vandaag een nieuw verhaal van Lieven Kattestaart: ‘Thaise taferelen’.


‘Thaise taferelen’

Pattaya.
Oase aan zee, en voorlopig weer eens mijn vakantiestekje hier in het schone Thailand.

Op mijn zoveelste queeste naar het ware geluk in den vreemde, word ik ditmaal vergezeld door Oy. Een lieve Thaise meid, in blij bezit van kreukvrije Isaan-achtergrond, massage-diploma, en onthutsend schamel appartement hier ter stede.
Aan mij blijven kleven na een plezierig, doch licht schouderontwrichtend onderonsje bij het martel-instituut waar zij werkzaam is.

Vreemd genoeg staat mijn uitgavenpatroon hier al een tijdje op de handrem door deze kleine roerganger. Iets waar ik beslist niet op gerekend had, want mijn vorige Thaise vriendinnen blonken allen uit in het zoeken naar de hoogste plank, voor het daarna nemen van een financiële duik in de farang-kassa.
Om dan weer boven te komen met een handvol bankbiljetten, of proberend licht slagzij makend de goudshop te verlaten.

Maar niets van dit alles bij haar.
Door een tegenwind-jeugd in de Isaan nog suikerwater uit een citroen knijpend, blijft zij vele uitgerekende middenstanders de baas.

Afdingend als een dragonder bij iedere verkoopster die, na het ontwaren van mijn belangstelling voor de uitgestalde kleding, meent te kunnen gaan rentenieren.
Ook mijn eetgewoontes veranderden. Want liep ik hiervoor nog dagelijks binnen bij Pizza Hut, Kiss, of andere airco gekoelde calorieën-bunkers, zij wist iets veel beters. Zowel voor mijn almaar uitdijende pensje, alsook het vakantie-budget.

Wat neerkwam op het veelvuldig aanschuiven bij stoeprand-soepstalletjes. En als vertwijfeld reiziger proberen tijdens dit noedel-festijn niet het leven te laten door de eetstokjes in mijn linkeroog te parkeren, of met wankele plastic stoel en al in de Thaise goot te belanden.
Menig zwerfhond was getuige van mijn geknutsel, en hoopte daarbij kwijlend op een onvrijwillige donatie.

Ook de alcohol-inname werd onder de loep gehouden. Maar als het dan toch zo nodig moest, dan was Chang-bier in haar ogen de prijsbewuste keuze. Want haar oude moeder, in het kleine huisje op de prairie, dronk het spul ook. En zeg nou zelf, wie weet beter wat goed voor je is dan je aanstaande schoonmoeder?

Song-theaw chauffeurs hebben aan haar een harde dobber. Want na het drukken op het stopknopje ontvouwde zich al menigmaal een verbale muntjes-schermutseling. Meestal als de bestuurder meende per afgelegde centimeter of nationaliteit van de passagier te kunnen rekenen. Na enige tijd begon ik zowaar de tekenen van een op handen zijnde victorie te herkennen.
Namelijk de moedeloos inzakkende schouders van de bestuurder, en de gebezigde schuttingtaal die daarop uit het raampje stroomde.
Al of niet afkomstig van zijn naast hem zittende echtgenote.

Als devoot Boeddhiste drong zij echter wel aan op het doneren van wat pegels bij de plaatselijke tempel, teneinde mij met een gerust hart te kunnen volgen op mijn levenspad. Dat ik het glinsterende optrekje tijdens deze donatie alleen van buiten aanschouwd heb, maakte volgens haar niet uit. Het ging tenslotte om het gebaar.
Een handvol bahtjes voor jaren van voorspoed en geluk leek haar een prima investering, zeker voor een gereformeerde heiden uit Holland.

Sommige prijspakkers, aangaande mijn hotel, vereisten echter wat voorwerk.
Een avondje genoeglijk doorzakken in een aanpalend restaurant met de ganse familie van een schoonmaak-dame, vond ik eerst wat vreemd. Maar betaalde zich de weken daarna uit in het zeer regelmatig en ongevraagd vernieuwen van beddengoed en badzeepjes.

Ook de schier eindeloze stroom aan strandventers die meenden mij te kunnen belagen, teneinde mij allerhande etenswaar, tatoeages of houten olifantjes aan te smeren, beloofden hun leven te zullen beteren na een korte sessie met mijn lieftallige Thaise uitsmijter.
Schuinsmarcherende jet-ski eigenaren, nooit te beroerd exorbitante woekerprijzen te vragen voor hun defecte dobbers, kwamen tot inkeer na een korte blik in de strandstoel naast mij.

Maar hoewel ik begrip heb voor de zuinigheid waarmee zij mij omringt, vind ik als nuchtere kaaskop dat je ook te ver kunt gaan in de zoektocht naar actie-knallers.

Zeker als het om gebruiksvoorwerpen gaat die wat langer mee zouden moeten gaan.
Daarom tekende ik beslist protest aan toen ze, wandelend aan de Beach Road, een greep deed in een zonnebril-rek aldaar.
Mijn reactie was er een van lichte ontzetting, gezien de alom bekende, en vooral niet bestaande, kwaliteit van het gebodene.

Vervolgens pleitend als Moszkowicz om het plastic prul weer weg te hangen, en mij spoorslags te volgen richting de betere brillenwinkel. Alwaar ik haar kennis kon laten maken met de oogstrelende werkjes van Ray-Ban, Oakley, en wie weet, vriendje Persol.

Maar het was aan dovemansoren gericht, want deze zonwering bleek een onweerstaanbare aanbieding. Waarna geld en kunststof gedrocht wisselden van eigenaar.
Tevreden met haar aankoop en het leven in het algemeen slippert ze verder over de drukke boulevard.
Ikzelf ben een stuk minder tevreden. Ook al omdat ze weigert de sticker van het glas te halen, om zo de wereld kond te doen van de recente aanschaf.
Iets wat ik persoonlijk liever voor me had gehouden.

Na een stief kwartiertje, ter hoogte van Mike Shopping-Mall, besluit haar aankoop dat het mooi geweest is en spuwt het linkerglas uit. Welke een roemloos einde vindt op het zoolverklevende beton.

Zelfs het goedkoopste Thaise namaak-horloge heeft nog de beleefdheid te wachten tot je eenmaal thuis bent, alvorens de geest te geven, maar deze bril had hier duidelijk geen boodschap aan.
Ik wil iets roepen over scherven die geluk brengen, maar zoals u inmiddels weet, doet ze niet aan bijgeloof.

Haar nieuwe aanwinst aan diggelen, staart ze boos naar de schamele resten in haar hand.
En brengt me vervolgens aan het wankelen, door te zeggen dat ik toch gelijk had. (Mijn eerste overwinning op haar Thaise telraam, een heuglijk feit.)

Dit was echt zonde van het geld, en ze ging meteen met me mee.
Dat wil zeggen..

Terug naar de verkoper, voor een refund.

6 reacties op “Je maakt van alles mee in Thailand (270)”

  1. Han zegt op

    Hé Lieven, hoe komen wij nou aan de naam eigenwijs te zijn in dit land? Ook mijn vrouw is veel meer kosten bewust dan ik maar doet aan eigenwijsheid zeker niet voor mij onder. Bedankt voor het verwoorden van onze eenduidige ervaringen.

  2. KC zegt op

    Mooi verwoord…Mooi verhaal

  3. KopKèh zegt op

    Oh mijn god, wat een heerlijk verhaal weer van deze schrijver.
    Ik herken ook zoveel van deze dame in mijn jonge vrouw uit het zelfde milieu.
    Ik lig geloof ik, een rondje vôôr want wij zijn inmiddels bijna 2 maanden geleden getrouwd.
    Bedankt voor het delen van dit gedeelte levensverslag.
    Heerlijk!!!

    • Lieven Kattestaart zegt op

      Beste KopKèh,

      dank voor je mooie woorden, en fijn dat het een herkenbaar verhaal is voor jou.
      Eerlijkheidshalve moet ik erbij vertellen dat je niet echt een rondje vóór ligt, maar een kleine twintig rondes achter. Wij zijn namelijk al in 2000, in Nederland, getrouwd.

      Veel van mijn verhalen zijn namelijk herinneringen aan gebeurtenissen in Thailand, ( wel echt meegemaakt ) die ik nu op Thailandblog rondstrooi, en daar hopelijk iemand een plezier mee doe.
      Maar gelukkig vertrekken we volgende week weer voor een maandje Thailand, en misschien levert dat nog wat ‘verse’ verhalen op.
      Ga het in ieder geval proberen.

      Vriendelijke groet, Lieven,

      P.s , veel geluk samen.

  4. KopKèh zegt op

    Hoi Lieven,
    begrijp ik het goed; wonen jullie in Nederland?
    Wij in Frankrijk ter hoogte van Bordeaux, maar dan zo’n 200 km landinwaarts.
    OK, wij lopen achter.
    Dat kan ik met mijn 70 jaar ook nooit meer goedmaken…

  5. Lieven Kattestaart zegt op

    KopKèh,

    op het gevaar af dat dit op chatten begint te lijken, wij wonen inderdaad in Nederland.
    Frankrijk is wel licht jaloersmakend. Als wijnliefhebber is dat namelijk het enige wat ik minder leuk vind aan Thailand, de vaak belachelijke prijzen voor een simpel flesje wijn aldaar.

    En wat je leeftijd betreft, het is gelukkig geen wedstrijd. Ben zelf van bouwjaar 63′ maar voel me soms nog achttien. Vooral in Thailand, na een paar pilsjes.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website