Zwaan kleef aan, op de fiets in de Isaan

Door Ingezonden Bericht
Geplaatst in Leven in Thailand, Lezersinzending
Tags: ,
4 december 2017

In het algemeen wordt er niet zo veel gefietst in Thailand. Daarentegen is de bromfiets/scooter mateloos populair. Je ziet in de meeste (grotere) plaatsen dan ook meerdere handelaren, die meestal een grote hoeveelheid bromfietsen/scooters op voorraad uitgestald hebben.

De jeugd zie je op de scooter naar school gaan, vaak zie je ze rijden met meer dan twee personen tegelijk erop. Meestal ook nog zonder helm, of soms alleen de rijder en dan weer eens alleen de bijrijder(s). Ik verbaas mij telkens weer. Maar, op de fiets zie je ze niet! Dan maar met de bus of een songteaw.

In Baan Khaolam (wijk waar Jai’s ouders wonen) is weinig openbaar vervoer, daarom heb ik een fiets gekocht, kan ik toch een beetje rond komen (omgerekend kostte mij deze 40 euro). In Thailand zeggen ze tegen een fiets takrajaan en dat heb ik de laatste dagen van onze vakantie vaak moeten horen.

Overdag ging ik een beetje rond fietsen, kreeg telkens veel belangstelling voor mijn ‘fiets talent’. Overal werd wel iets geroepen. Helaas versta ik het niet. Ja, fallang takrajaan, dat verstond ik nog wel, maar de rest niet. Moet ongetwijfeld leuk zijn geweest, ze hadden er allemaal lol om. Ach, eigenlijk ik ook wel!

Respect voor de Boeddha

En op een dag kreeg ik gezelschap van een 4-5 jarige buurjongen die met mij mee fietste. Zo zijn wij overal geweest. Zo ook even bij de tempel en daar werd een knieval gemaakt voor een beeld van een monnik, met het daarbij behorende ritueel (schietgebed).

Wat ik in eerste instantie niet had gezien, was dat op een afstand een monnik naar onze activiteiten zat te kijken. Bij het weg fietsen viel mij op dat deze monnik tevreden naar ons lachte. Tenminste zo leek het, maar misschien dacht hij ook wel iets anders.

Die dag was het warm. Wij hadden al een behoorlijk eind gefietst en bij terugkomst hebben wij ons beloond met een ijsje. Dat was het begin van een dagelijks terugkerend ritueel. Maar, had ik de eerste dag één persoon die met mij mee fietste, de tweede dag waren dat er al twee.

Ook die dag zijn wij weer naar de tempel gefietst. De kinderen deden wat ze van huis uit hadden geleerd: respect voor de Boeddha! Ook deze keer zag ik dezelfde monnik op de achtergrond tevreden glimlachen.

En ook deze dag moest er ijs gekocht worden; dat hadden ze onderling al wel besproken. Ik hoefde ook niets te vragen, ze gingen mij al voor naar de winkel.

Veel dingen doen me aan mijn jeugd denken

Veel dingen die ik hier zie, doen mij aan mijn eigen jeugd denken. IJsjes kopen voor een dubbeltje en dan met je doortrapperfiets de ‘wereld’ verkennen.

Voor wie niet weet wat een doortrapperfiets is, daar zit geen voetrem op. Remmen doe je met je voeten op de grond (daar slijten de klompen/laarzen van) of zoals ik het eens gedaan heb: knal boem tegen een boom. Leuk was dat. Je ging boven op de pedalen staan. Lijkt op een moderne sportattribuut.

De kinderfietsen die wij hadden, waren ook op de groei. Houten blokken op de trappers en als je groot genoeg was, dan gingen deze eraf. Vaak was de fiets van een oudere broer of zus geweest. In de buurt de Essekamp in Varsseveld waar ik ben opgegroeid, kocht je vroeger bij de familie Lammers (één straat verderop) aan huis ijsjes. Heel gemoedelijk stond er een diepvrieskist voor het huis en van daaruit werd het ijs verkocht. Prachtig, zoals dat toen ging. Dat is nu ondenkbaar!

Ook in Baan Khaolam koop je nog een ijsje voor 10-20 eurocent per stuk. Ik probeer de kinderen meteen te leren om de papiertjes in een afvalbak te gooien en niet meteen op de straat, zoals je dat meestal overal ziet.

Het gezamenlijk fietsen begon met één buurjongetje en daarna kwamen er al snel enkele erbij. Elke dag als ze mij zagen, vroegen ze of ik wilde fietsen met hen, met als hoogtepunt op het eind een ijsje kopen. Takrajaan, takrajaan en met een fietsend gebaar kwamen ze het mij dagelijks vragen.

Ik kwam in achterwijkjes

Onderweg hebben ze mij van alles laten zien: de school, maar ook de straatje, smalle paadjes waar je normaal gesproken niet snel doorheen zou gaan. Erg interessant! Ik kwam nu in achterwijkjes waar wel heel arme mensen woonden. Woningen die je bijna geen woning kunt noemen. Triest om te zien. Ik had het al eens eerder geschreven, de kloof tussen arm en rijk is ook in Thailand goed te zien. Dus ook in Baan Khaolam.

Ook probeerden de kinderen mij nieuwe woordjes te leren. En soms lukte dat. Ik dacht bij het fietsen terug aan mijn jonge jaren. Van huis uit kreeg je te horen: niet te ver weg. Juist dan ga je net iets verder weg. Ook toen ging ik op ‘ontdekkingstoer’. Daar ontdekte je ook diverse smalle paadjes en steegjes. Heel herkenbaar.

Zo onschuldig dat ik mijn jeugd heb beleefd; zo onschuldig beleven de kinderen het in Baan Khaolam. Zo onbezorgd, spelen op straat, bijna autoloos. Geweldig! Geen straatbendes, drugs of wat ook maar. Het bestaat dus nog. Heerlijk! Ik heb er van genoten, toen en nu weer. Bedankt kinderen, tot de volgende keer.

Ingezonden door Hans Kruit


» Laat een reactie achter


11 reacties op “Zwaan kleef aan, op de fiets in de Isaan”

  1. Erik zegt op

    Fietsen is gezond en een van de goede manieren om van dit land te genieten. Heb het jaren gedaan in de omgeving Nongkhai stad. Langsflitsende auto’s en vooral honden maken dat plezier wel wat kleiner…..

    Wat ik zo jammer vind is dat Hans alleen maar aangeeft ‘in de Isan’ terwijl dat een gebied is zeker 3 x zo groot als Nederland en er snel geteld 20 provincies liggen. Ik kan op internet zijn dorp niet vinden en dat ongemak ondervind ik bij meer schrijvers in dit blog. Een kleine uitbreiding naar bijvoorbeeld de provincienaam maakt het leesplezier aanmerkelijk groter. Ik ben nu eenmaal zo iemand die de kaart er bij pakt.

    Tenzij Hans die regio voor zich wil houden…..Misschien heeft Hans daarin wel gelijk.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
    • Daniel zegt op

      Ik kan mij hierbij aansluiten. Heb met google gezocht en iets gevonden noord van CM is ver van Isaan.
      Als ik soms een kind een ijsje betaal zijn er onmiddellijk meerdere. Met plezier betaal ik dan de ijsje. Voor hen is dit een verassing in een doorgaans armoedig bestaan. Ik heb ooit eens gevraags hoeveel ik moest betalen voor de ganse inhoud van de ijsbak. en heb toen het hele schooltje voorzien van xat men ijskreem noemde.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  2. Bouwe Hendriks zegt op

    Wat een enig verhaal. Doet me ook denken aan mijn fiets avonturen. We huurde bij de fietsenmaker voor een kwartje de hele dag een fiets en reden van Utrecht over de pont naar Culemborg. Daar woonde een Tante. De hele dag waren wij zo onder de pannen. En mijn moeder had een dagje rust.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  3. Henk b zegt op

    Ja zoals Bouwe zegt, zo heb ik ook fietsen geleerd, woensdag middag, en zaterdag, fiets huren 25 cent, en maar fietsen door de Jordaan, en ook de boel verkennen, maar dan tot 5 uur, dan met een rotgang naar het vis/snoepwinkeltje van Tante Dien, was de eerste met TV, kwamen kinderen kijken naar de kinderprogramma.s, koste 1 dubbeltje inclusief een flesje coca cola, soms wel 10 tot 15 kinderen. en een lol dat we hadden, en de omroepster Tante Hanny vergeet ik nooit meer.
    Leuk toch die jeugdherinneringen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  4. Davis zegt op

    Zo nostalgisch ;~) Krijg al zin om mee te fietsen, niet alleen om het ijsje. Maar om de monnik eens te begroeten. Zou zijn gedachten wel eens willen lezen…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  5. Fred Janssen zegt op

    Leuk te kunnen lezen op welke manier je jouw fietsomgeving leerde kennen. De Isaan wordt door mij vaak vergeleken met de Gelderse Achterhoek. Om bij het fietsen te blijven welke Achterhoeker herinnert zich de zandwegen niet tussen zelfs de grotere dorpen.(Zelhem_Ruurlo, Hengelose Zand etc)
    Het is een genoegen te lezen hoe een oud-dorpsgenoot geniet van het Thaise leven.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  6. Dirco Wit zegt op

    Erik Heb het opgezocht (Ban Pa Khao Lam) en ik kwam op chiang mai provincie.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. Tony zegt op

    beste Hans,
    wat een heerlijk verhaal.
    het maakt bij mij ook allerlei dierbare herinneringen, gevoelens en emoties weer wakker
    ik zie het voor me.
    als je de anderen ziet genieten, geniet je zelf helemaal mee
    jij bent een echte mensen-mens.
    wat fijn dat je dit kunt meemaken

    mijn complimenten
    Ton

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  8. Steven zegt op

    Geweldig verhaal,heel herkenbaar.
    Aj moar net oerenhard goat(reo reo maak maak)
    Steven

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  9. Paul schiphol zegt op

    Heerlijk vrolijk en optimistisch verhaal. Puur genieten, natuurlijk heeft het nachtleven in de toeristische hot-spots ook iets aantrekkelijks. Naar ook ik zou mijn jaarlijkse bezoek aan de Isaan Regio iets zuidelijk van KhonKaen niet willen missen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  10. Cornelis zegt op

    Hans is kennelijk een beetje de weg kwijt – op de foto fietst hij rechts van de weg. Niet dat iemand daar in Thailand van opkijkt, hoor………
    Overigens groeit de populariteit van fietsen – als sportieve bezigheid, niet voor het ‘van A naar B’-werk – bij de Thais wèl. Op mijn lange MTB-tochten kom ik heel regelmatig zowel individuele Thaise fietsers als groepen tegen op zowel racefietsen als mountainbikes. Ook het aantal fietsenzaken dat goede fietsen en toebehoren verkoopt neemt toe. Alleen al in en om Chiang Rai heb ik er al een tiental ontdekt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website