Lezersinzending: Wim gaat trouwen

Door Ingezonden Bericht
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
29 april 2019

Morgen is het zover. Weken van voorbereiding zijn eraan vooraf gegaan. Uitnodigingen, afspraak met de monniken. Zij bepalen wat voor ons de “beste” trouwdatum is. Voedsel en drank inkopen enzovoort.

Van slapen komt niks vandaag, het hele huis, inclusief familie is in rep en roer. Er wordt gekookt door een heel leger van nichtjes en tantes, onder het toeziend oog van schoonmama. ‘s Nachts om 1.30 rijden we naar de Weddingshop, een familiebedrijfje op zo’n 20 km afstand, gespecialiseerd in bruiloften en partijen. Je kunt er van alles huren, van traditionele bruidskleding tot en met een vals gebit. Een paar dagen geleden hebben we hier onze kleding uitgezocht, viel niet mee want de keus was groot.

Tung is als eerste aan de beurt, ik mag ondertussen plaats nemen op een soort bankbed. “You may sleep if you want.” Slapen? Hoezo? Zolang gaat het toch niet duren?

Mijn aanstaande mag plaats nemen in een stoel. Er stapt een jonge vrouw met een beautycase de zaak binnen. De visagiste. Ze bekijkt nauwkeurig het gezicht van Tung. Uit haar tas komen  allerlei potjes, tubes, borsteltjes en andere attributen tevoorschijn. Zonder dralen halveert ze Tungs wenkbrauwen en brengt valse wimpers, mascara oogschaduw en lipgloss aan. Na ruim een uur herken ik mijn aanstaande nauwelijks meer.

Ik ben sprakeloos, ze ziet er schitterend uit

Weer stapt iemand de zaak binnen. Het blijkt de kapper/kapster te zijn. Ik heb enige moeite om het geslacht te bepalen. Fors postuur, dat wel, maar duidelijk gehuld in meisjeskleding. Ik vind ‘t prima, ieder z’n ding. Met vaardige handen toupeert hij Tungs haar, die zijn vorderingen via de spiegel met toegeknepen ogen gade slaat. Dit is een jongen die zijn vak verstaat. Met behulp van een plantenspuit gevuld met suikerwater, weet hij Tungs haar om te toveren tot een waar kunstwerk, compleet met verse bloemen en goudkleurige haarspelden met flonkerende steentjes.

Mijn aanstaande wordt meegenomen naar achteren, buiten mijn gezichtsveld. Korte tijd later komt ze te voorschijn. Gehuld in een prachtige traditionele bruidsjapon van Thaise zijde. “You like dad”?, vraagt ze. Ik ben sprakeloos, ze ziet er schitterend uit.

Nu is het mijn beurt, en dat gaat snel gelukkig. Het 2-delige kostuum zit als gegoten. Ik krijg nog een brede sjerp over mijn schouder die met een broche wordt vastgezet. “Wow, you look very handsome”, zegt Tung trots, wanneer we om 5.30 uur de shop verlaten op weg naar onze bruiloft.

Enigszins opgelaten stappen we uit de auto; goedkeurende blikken, ooooh’s en aaah’s….

In het ochtendschemer rijden we terug naar het dorp van mijn aanstaande schoonouders. Het is een vrij kleine hechte gemeenschap, waarin vrijwel iedereen op de een of andere manier familie van elkaar is.

Mijn schoonouders bewonen een simpel huis, voornamelijk uit hout opgetrokken, zoals je er zo veel ziet in de Isaan. Betonnen palen met daarop een houten bouwsel, afgedekt met golfplaten. Ruim twintig jaar geleden gebouwd en sindsdien nooit meer onderhouden, simpelweg omdat daarvoor het geld ontbrak.

Op de begane grond zijn tussen de palen dunne wandjes gemetseld die de ruimte verdelen in een “woonkamer”, slaapkamer en toilet/badkamer. De halfopen keuken is alleen via de buitenkant te bereiken. Van enige luxe is geen sprake. Ook meubels ontbreken, wel staat er een televisietoestel dat steevast iedere avond om 8 uur voor een uurtje aangaat zodat Ing, mijn “aangewaaide” dochter, naar haar favoriete tekenfilms kan kijken.

Voor de gelegenheid, ons huwelijk, is alles in en rond het huis netjes opgeruimd. Geen zwerfafval meer op het erf, ook de provisorisch opgehangen bamboestokken met drogend wasgoed zijn weggehaald. Wat een verschil!

De betonnen vloer onder de overkapping is bedekt met fleurige gevlochten rietmatten waarop de inmiddels aangekomen familieleden hebben plaatsgenomen. Het is een drukte van belang en enigszins opgelaten stappen we uit de auto, ons zeer wel bewust van alle blikken die nu op ons gericht zijn. Goedkeurende blikken, ooooh’s en aaah”s…. bekende maar ook veel onbekende gezichten. Ook mijn aanstaande wordt er een beetje ongemakkelijk van.

Verschillende rituelen volgen, ik onderga het als in een droom

Nog even snel naar het toilet, zullen de zenuwen wel zijn, en dan is het zover. We worden naar onze plaats begeleid, tussen zo’n tachtig familieleden. Tegenover ons zitten zeven monniken op een rij. Er wordt eten aangedragen op grote ronde gevlochten bladen, veel verschillende gerechten, groente, vlees, vis, fruit en natuurlijk kleefrijst.

Aan mij de eer om de monniken van rijst te voorzien, schuifelend op mijn knieën verdeel ik de kleefrijst over hun bedelnappen, terwijl mijn aanstaande haar hand op mijn arm houdt, en er op let dat ik ieder een gelijke portie geef. Goedkeurend gemompel is mijn beloning als ik opgelucht naar m’n plek terug schuif, pffffff…dat zit erop!

Er wordt gebeden door de monniken, voor mijn gevoel eindeloos. We worden toegesproken door de dorpsoudste, de strekking van zijn verhaal ontgaat mij volkomen. Waarschijnlijk gaat het over de rechten en plichten van gehuwden, want ik hoor af en toe goed- en afkeurend gemompel vanuit de menigte om ons heen.

Verschillende rituelen volgen, ik onderga het als in een droom, de betekenis ervan is mij niet steeds duidelijk. Het onvermijdelijke ritueel van het overhandigen van de sinsod zorgt voor veel hilariteit, het breekt de spanning. Er worden ringen gewisseld, ik mag zelfs mijn bruid kussen ten overstaan van de hele familie! Vrolijkheid alom.

Mijn nieuwe, grote familie heeft mijn hart gestolen

We zijn getrouwd, hebben aan onze verplichtingen tegenover de familie voldaan, we kunnen ons eindelijk ontspannen. Onze polsen worden vol geknoopt met katoenen touwtjes, vergezeld van goede wensen. Veel tantes en nichtjes grappen tegenover Tung, mijn bruid, dat zij ook met mij willen trouwen, ik lach er maar om.

Terwijl wij ons samen met iedereen die dat wil (en dat zijn er nogal wat) laten fotograferen, doet iedereen zich tegoed aan het vele eten en drinken dat in de nachtelijke uren is klaargemaakt. Rond het middaguur zit het officiële gedeelte erop, keren veel gasten weer huiswaarts en kunnen we iets gemakkelijks aantrekken.

‘s Middags ontvangen we nog wat vrienden, gaan samen uit eten in Khon Kaen, en zo komt er een eind aan  de hectiek van de afgelopen dagen.

Het gewone leven neemt z’n gang weer, zij het nu getrouwd en onvermijdelijk verbonden met het wel en wee van mijn nieuwe, grote familie die mijn hart gestolen heeft door de warmte waarmee ze mij in haar midden heeft opgenomen.

Ingezonden door Wim

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


Er zijn geen reacties mogelijk.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website