Thailandblog.nl

Thailand-2

In Thailand wonen, werken en leven vele landgenoten. Iedereen heeft zo zijn eigen reden om te kiezen voor een (meestal) definitief verblijf in het “Land van de Glimlach”. Dat kan zijn een dienstverband bij een internationaal bedrijf, het ontvluchten van het gure weer in Nederland of genieten van de oude dag.

In veel gevallen zijn het ook de Thaise vrouwen die de Nederlanders aan Thailand binden. En ik kan je verzekeren dat het vrijwel onmogelijk is om niet te vallen voor de charme van een Thaise vrouw.

Tijdens mijn reis de afgelopen weken heb ik het genoegen gehad een aantal bijzondere mensen te ontmoeten en te spreken, zowel in Bangkok als in Pattaya. Tijdens deze gesprekken heb ik wederom veel informatie weten te verzamelen die de basis zal vormen voor een aantal nieuwe postings de komende tijd.

Te gast bij Hans Bos in Bangkok
Zo was ik een aantal dagen te gast bij Hans Bos in zijn prachtige villa in Bangkok. Hans is een gedreven journalist met een groot netwerk. Daarnaast heeft hij een schat aan interessante verhalen over de vele reizen die hij heeft gemaakt, onder andere naar Cuba. Vanuit zijn werkkamer schrijft hij, voor dit blog, leuke verhalen en wetenswaardige berichten over het leven in Thailand.

Hans volgt het nieuws op de voet en is goed op de hoogte van de opmerkelijke cultuur en levenswijze van de gemiddelde Thai. Uren heb ik op zijn veranda, met een lekkere glas Cubaanse rum binnen handbereik, geluisterd naar zijn verhalen en mening over Thailand.
Nogmaals, voor mij zijn deze gesprekken zeer waardevol en leerzaam om alles wat ik hoor en lees over Thailand in het juiste perspectief te plaatsen.

Elvis in Pattaya
In Pattaya (Jomtien) had ik een ontmoeting met Colin de Jong, ook bekend als “Elvis”. Deze markante man is erg sociaal bewogen en zet zich, als lid van de Internationale Rotary, in voor veel goede doelen in Thailand. Daarnaast kan hij slecht tegen onrecht en helpt hij Nederlanders die in Thailand in de problemen zijn geraakt. Hij heeft een enorm netwerk en heeft goede contacten bij hooggeplaatste Thai, iets wat altijd van pas komt als je wat wilt bewerkstellingen in Thailand.

Op het terras van het Tulip House in Jomtien, wist Colin mij ook ruim twee uur te boeien met zijn levensverhaal en wat hij zoal heeft meegemaakt in de tien jaar dat hij in Pattaya woont. Colin schrijft ook iedere week een column voor Pattaya People een populaire krant met een eigen radio- en televisiestation voor expats in Pattaya. Uiteraard ging het gesprek al snel over de vele relatieproblemen tussen Thaise vrouwen en Farang. Menig landgenoot klopt bij Colin aan wanneer men totaal berooid en een illusie armer geen kant meer op kan. Bedonderd, belazerd en financieel gestript door vrouwlief. Als je de verhalen van Colin beluisterd is het boek “Thaise schatjes” van Charles Swietert nog maar een slap aftreksel van de werkelijkheid. Maar zoals wij al snel konden concluderen waarschuwen helpt niet, want iedere Farang zegt: “Ja het klopt, maar die van mij is anders”. En zo komt iedereen een keer aan de beurt.

De Nederlandse Vereniging in Bangkok
Van de Nederlandse gemeenschap in Thailand (het exacte aantal is mij niet bekend, waarschijnlijk ruim 10.000) zijn er ongeveer 1.350 lid van de NVT (Nederlandse Vereniging in Thailand). De NVT heeft eigen afdelingen in:

• Bangkok (680 leden) 
• Chiang Mai (160 leden)
• Hua Hin/Cha-am (145 leden)
• Pattaya (380 leden)

Het doel van de vereniging is het bevorderen van de onderlinge band tussen de leden, door het organiseren van sociale, culturele en recreatieve activiteiten.
Tijdens de maandelijkse borrel was ik in de gelegenheid ook kennis te maken met een aantal landgenoten. Zo heb ik de hand geschud van Willem Sybren Hulscher, die onder andere interessante verhalen schrijft voor de Tegel, het verenigingsblad van de NVT.

Ik heb dezelfde avond ook een leuk gesprek gehad met Guido Goedheer en zijn vriendelijke Thaise vriendin. Guido is een kunstenaar (PostCobra Art – bezoek vooral zijn website) die door omstandigheden in Bangkok is terechtgekomen. Ook iemand die net als zijn vriendin veel tijd en energie stopt in goede doelen en geheel belangeloos zijn werk daarvoor ter beschikking stelt. Binnenkort meer daarover.

Kortom het was leerzaam, opmerkelijk, boeiend en vooral genieten!

Wie Chiang Mai bezoekt kan niet om de bekende Night Bazaar heen. Deze avond- en nachtmarkt is wellicht samen met de Chiang Mai Zoo en de tempel Doi Suthep de belangrijkste toeristische trekpleister in het Noorden van Thailand.

Kad Luang (Koninklijke markt)
De Chiang Mai Night Bazaar of kortweg Night Bazaar (Thai: ไนท์บาซาร์, Nai Basa) is gemakkelijk te vinden op Chang Klan Road tussen Tha Pae Road en Si Donchai Road. Wanneer je in het centrum van Chiang Mai verblijft is de avondmarkt op loopafstand te bereiken. De lokale bevolking noemt de markt overigens ‘Kad Luang’ wat in het Thais, Koninklijke Markt betekent.

Feestelijk verlichte marktkraampjes
Al vroeg in de middag beginnen de marktkooplui om de ‘winkeltjes’ op te bouwen. Zo gauw de duisternis invalt ontstaat er een enorme sliert van feestelijk verlichte kraampjes. De nauwe paden zorgen voor een gezellige sfeer en je kan er rustig een paar uur voor uittrekken om de markt te bezoeken. Oorspronkelijk is de markt ontstaan door Chinese handelaren die er hun waren wilden slijten. Tegenwoordig zijn het de Thai die hun handelsgeest laten gelden. Vooral bewoners van dorpen in de omgeving van Chiang Mai leven van de opbrengsten van de Night Bazaar. De dorpjes San Kampaeng en Bor Sang staan bekend om de vele ambachten en prachtige waren die je op de avondmarkt kunt vinden.

Handwerk en ambachten
Hoewel je op de Night Bazaar ook de gebruikelijke snuisterijen kunt kopen die je overal in Thailand tegenkomt zoals imitatie merkartikelen, horloges, CD’s en DVD’s, kan je er ook echt bijzondere artikelen kopen. Denk daarbij aan zijde, handbeschilderde parasols, houtsnijwerken, handgemaakte poppen, speelgoed, sieraden en nog veel meer. Het is dus de moeite waard om even de tijd te nemen en alle kraampjes langs te lopen.

Straatartiesten en restaurants
Zoals op vele markten is er ook entertainment in de vorm van straatartiesten en muzikanten. Op de markt zelf en in de directe nabijheid vindt je uitstekende restaurants. Mocht je vermoeid geraakt zijn van het slenteren, je kan in de openlucht een ontspannende voetmassage krijgen. Daarna heb je weer voldoende energie om je wederom te vergapen aan alle prachtige souvenirs, cadeaus en snuisterijen die De Chiang Mai Night Bazaar zo beroemd maakt.

[View with PicLens]

Door Colin de Jong – Pattaya

Sorry mannen, deze week weer drie dramatische ervaringen van landgenoten, waarvan twee ridder te voet en een landgenoot terug naar huis met lege zakken. Het aanbod van barmeiden en ook jonge jongens in Pattaya is enorm en nodigt uit tot problemen.

Sexy man in Thailand
Vorige week had ik een hevige discussie hierover met een echtpaar uit een dorpje op de Veluwe waar men doorgaans een geloof predikt die niet de mijne is. De vrouwelijke helft van dit keurige stel vertelde mij dat ze blij was dat ze terug

Bargirls-Pattaya

gingen naar Nederland want haar man was een keer zoek geweest voor een paar uur in Pattaya en ze verdacht hem ervan vreemd te zijn geweest. Mijn opmerking; “Je hoeft de hele wereld toch niet te haten om één vrouw” viel helemaal verkeerd. “Ben jij er ook zo één” merkte ze op, “nee, mevrouw dit is de natuur en de harde realiteit voor de ander partij” antwoordde ik. De wederhelft kon deze opmerking wel waarderen en lachte heel voorzichtig als een boer met kiespijn. In zijn dorp pist er nog geen hond tegen hem aan en moet hij stiekem naar de wallen, maar in Thailand is hij de hele dag de sexy man ondanks de leeftijd van 68 en een imitatie van Manke Nelis.

Damesclubje
Maar ik heb ook de andere kant gezien toen ik nog in Spanje woonde en een burgerlijk en gehuwd damesclubje heb ontmoet tijdens een optreden in een discotheek. De een draaide nog sneller dan de ander als ik langs of een mooie Spanjool voorbij kwam. Ja, jeuk is erger dan pijn en ik heb heel wat natte barkrukken gezien. De een nog sneller zien vertrekken dan de ander met een snelle Spanjool die daar ook een hobby van maakten bij de blondines. Dan nog maar te zwijgen over die brutale Italianen, want die zijn in staat je vrouw af te pakken waar je bijstaat.

No Money, No Honey!
Het sensitieve spelletje valt samen te vatten in vraag en aanbod, want het vlees is immers zwak en het moraal dalende.

Pattaya-bargirls

Als je in een dorp woont is de overgang wel erg groot als je in Thailand op vakantie kom en wordt losgelaten in het wild. Maar mannen maak je geen illusie je bent geen sexy man voor de professionele en de geraffineerde dames van plezier, maar gewoon een sponsor in spé of wel een wandelende ATM, op een enkele uitzondering na. Veel mensen met een groot vermogen heb ik zien eindigen als legenisten met een zeer klein vermogen of nog erger, als ridder te voet. En ik vertel dit na vele ervaringen van vrienden en kennissen die mij allemaal weten te vinden als er een probleem is. Er was niet één Thaise vriendin bij die ook maar een greintje medelijden toonde. No Money, No Honey! Probeer het maar uit. Heb ik ook gedaan en ze vielen allemaal door de mand op een na, want mijn huidige partner ging gewoon weer werken in het hotel voor 5.000 baht per maand (110 euro) en 1 dag per maand vrij.

Relatieproblemen
Er gaat geen week voorbij of ik word weer eens benadert door een landgenoot met een serieuze relatie probleem. Onlangs nog, door twee oudere landgenoten die een huwelijk van 22 jaar en 30 jaar naar de knoppen zagen gaan. Hun hele hebben en houden, inclusief zeven huizen afgepakt toen meneer terug kwam van een begrafenis in Nederland. Te triest voor woorden hoe deze aasgieren hebben huisgehouden en ik heb deze verhalen uitgebreid opgenomen in mijn toekomstige boek “Je hoeft geen eikel te zijn om in de boom te hangen”, dat meer en meer op een dikke van Dale gaat lijken. Zelf heb ik het tot nu toe goed getroffen en ben happy met vrouwlief en zoon Elvis en dochter Priscilla. Maar een van mijn vrienden zegt het altijd heel nuchter; “Ik heb een goede tot nu toe… tot ik aan de beurt ben”. Het gevaar ligt altijd op de loer, het zijn soms net wilde dieren, die elk ogenblik kunnen toeslaan.

Noot van de redactie:
Colin de Jong woont ruim 10 jaar in Pattaya en is actief binnen de Nederlandse gemeenschap aldaar met diverse projecten voor goede doelen. Daarnaast schrijft Colin voor de populaire expat weekkrant, Pattaya People.

thailand

Maleisië is het afgelopen jaar bezocht door bijna 24 miljoen toeristen, zo schrijft de Telegraaf. Dat is bijna twee keer zo veel als naar Thailand. In Maleisië grenzend aan Zuid-Thailand, meldden zich in 2009 maar liefst 110.00 Nederlanders, tegen maximaal 180.000 in Thailand. Het toerisme naar het overwegend mohammedaanse Maleisië groeide met dik 7 procent, terwijl dat naar Thailand hooguit stabiel blijft. De vraag luidt of het Land van de Glimlach de toeristische strijd met het zuidelijke buurland aan het verliezen is? En waar dat aan ligt?

Wie de Thaise media dagelijks volgt, heeft heel wat om over naar huis te schrijven. De dreiging van (weer) een militaire coup houdt het land al enige tijd in een schadelijke wurggreep, met negatieve gevolgen voor de economie. ZKH bestuurt het land al ruim een half jaar vanuit het ziekenhuis en dat is evenmin een goed teken. In grote delen van het land rollen roodhemden en geelhemden over de straten. Beelden daarvan op CNN en BBC doen het toerisme beslist geen goed. Aan de grens met Cambodja vallen regelmatig schoten in de strijd om een tempelruïne (!). Als er iets is dat toeristen afschrikt: kogels!

De dalende aantallen buitenlandse gasten hebben de nieuwe gouverneur van de Toerism Authority of Thailand er al toe gebracht zich te richten op de kwaliteit van de toeristen en minder hun getal. Dat kan overigens geen kwaad, want de stroom Russische en Indiase gasten doet Pattaya beslist geen goed. Maar dat terzijde.

Malafide
De buitenlandse gast die vermoeid op de luchthaven Suvarnabhumi bij Bangkok aankomt, krijgt allereerst te maken met malafide taxichauffeurs die hem voor te veel geld naar zijn hotel brengen. In Bangkok is het vervolgens hink-stap-sprong geblazen op de trottoirs, vanwege de vele gaten, bomen, geparkeerde auto’s en pontificaal midden op het voetpad geplaatste telefooncellen. Dat voetpad wordt overigens tevens gebruikt door brom-/motorfietsen in beide richtingen. Onder het lopen is een gasmasker aan te bevelen, vanwege de slechte luchtkwaliteit. Over het verkeer zal ik niet verder uitweiden: de ene helft van de automobilisten heeft geen rijbewijs (of het gekocht), de andere helft lapt de regels aan zijn of haar laars. De politie controleert alleen op gebruik van valhelm en richt zich verder op het vangen van een bijdrage aan het ‘politie pensioenfonds’.

Volgens de Telegraaf komen de toeristen voornamelijk naar Maleisië vanwege de spa’s, golfbanen, winkelcentra in Kuala Lumpur en de jungle. Dat is opmerkelijk, want als het om spa’s, golfbanen en shopping malls gaat, kent Thailand zijn weerga niet of nauwelijks. De jungle vormt een ander verhaal, want grote delen van het landd zijn van geboomte ontdaan door stropers en/of rijke Thai die nog meer geld willen verdienen. Van jungle is vooral nog sprake in de grensgebieden met Birma en Cambodja en ook daarvan is het nodige verdwenen..

Van natuurbescherming heeft nog vrijwel niemand in Thailand gehoord. Milieu is een luxe die geld kost en dus helaas het onderspit moet delven. Schitterende eilanden als Koh Samet dreigen dan ook ten onder te gaan in het eigen vuilnis, helaas grotendeels veroorzaakt door buitenlandse bezoekers. Koh Samui is voor een groot deel in handen gevallen van grondspeculanten en Phuket is bij wijze van spreken al nauwelijks meer te redden.

De Thaise overheid doet niet veel om de problemen op te lossen, behalve de schuld schuiven richting H1N1, de economische malaise en de politieke onrust in het land. Ministers treden af en aan, vaak als gevolg van praktijken die het daglicht moeilijk kunnen velen. Logisch dat buitenlandse toeristen zich op het hoofd krabben als ‘Amazing Thailand’ ter sprake komt. Maar de hand in eigen boezem steken is in Thailand een van de moeilijkste handelingen.

Door Kees Braat

Onderwijs is het fundament van de samenleving in een land. Dat geldt voor Nederland, zo ook voor Thailand. Zonder goed onderwijs blijft een land achter in alle aspecten van het wereld gebeuren. Op gebied van economie, onderzoek, kennis en sociale vaardigheden. Deze column gaat over het onderwijs in Thailand. Vooral de verschillen tussen het onderwijs dat op Staatsscholen gegeven wordt en onderwijs dat op privéscholen gegeven wordt.

Normaal gesproken wordt in een land het overgrote deel van het onderwijs door de staat gefinancierd. In Nederland is de grootste begrotingspost dan ook voor Onderwijs. Je zou denken dat het voor Sociale zaken is met al die sociale

klas

uitkeringen, maar sinds jaar en dag slokt Onderwijs de grootste brok van de begroting op. In Thailand wordt ook een groot gedeelte van de staatsuitgaven besteed aan onderwijs.

Hier zijn wat algemeenheden over dat onderwijs:

•  5.1% van het Nationaal Product (GNP) wordt in Thailand besteed aan het onderwijs.
• 85.7 % van de kleuters volgt kleuteronderwijs.
• 86.7% volgt basis onderwijs.
• 92.6% van de bevolking kan lezen schrijven, rekenen. Het analfabetisme is dus laag in Thailand.
• Op elke 19.1 leerling is er een onderwijzer.

Dit zijn gewoon de koele cijfers. Op het eerste gezicht lijkt dat een prima gegeven voor goed onderwijs, voornamelijk het basisonderwijs. Maar is dat ook het geval? Ik kan uiteraard over de kwaliteit van het onderwijs in heel Thailand niet oordelen. Ik kan alleen oordelen over wat ik zelf zie en meemaak op de dorpsschool waar ik kom en de privéschool waar de dochter van een goede vriend op zit. Die verschillen zijn enorm.

Privescholen
Wat voor mij de vraag oplevert waarom er zoveel privéscholen zijn in Thailand. Niet alleen in de grote bevolkingcentra zoals Bangkok, Chiang Mai, Pattaya enz., maar ook hier op het platteland. Lampang heeft er een paar, Phayao heeft ook twee privéscholen en ga zo maar door. Privéscholen zijn er vanaf het kleuter onderwijs tot en met universiteit opleidingen. Voor mij betekend het dat ouders weinig vertrouwen hebben in het door de staat gesubsidieerd onderwijs.

De dorpschool
Laat ik eerst beginnen met de dorpsschool waar ik kwam en nog regelmatig kom. Niet om les te geven, mijn Thais is niet toereikend om les te geven, Ik laat ze wat zien van de wereld, via mijn laptop, speel wat muziek af via videoclips en enzovoort. Alles in het Engels. De school heeft niet veel. De leslokalen zijn karig gemeubileerd en de leerlingen zitten aan lessenaars die hun beste tijd hebben gehad.

onderwijs

De school huisvest ook een aantal leerlingen die van bergvolken afkomstig zijn. Die verblijven van maandag tot vrijdag intern op de school. Veel voorzieningen zijn er niet. De staat betaald de school 46 baht per dag voor huisvesting, eten enz. voor die leerlingen is dat is geen vetpot. Eigen bijdragen van de ouders is niet mogelijk, omdat die ouders het ook niet breed hebben. Het onderwijs dat op die dorpsschool gegeven wordt is niet van allerbeste kwaliteit. Dat kan ik zien als ik in de hoogste klassen van die school “les” geeft. Taalkennis is er genoeg en ook de geschiedenis van Thailand wordt goed onderwezen.

Hoofdrekenen
Maar rekenen, dat heeft een minder gehalte. Vaak kunnen zij niet goed uit hun hoofd rekenen, zijn sommen op papier een hindernis voor ze en over algemene kennis van zaken is men ook niet op de hoogte. Muziek kennis is er eigenlijk ook niet. Wel weten ze alles af van de Thaise popzangeressen en zangers, maar verder als dat komt men vrijwel niet. Computer lessen is erg povertjes. Tot een aantal maanden geleden was er een aftandse computer voor alle leerlingen. Nu staan er een paar in een lokaal, maar internet aansluiting heeft men (nog) niet.

Engelse les
De school kookt eten voor alle kinderen in de middag. De kinderen blijven op de school. Dat is hier overigens op alle scholen zo. Het eten kost vrijwel niets (10 a 15 baht) en wordt door de staat gesubsidieerd. Boeken worden door de school aangekocht via een budget die de staat ter beschikking stelt. Het is niet genoeg om alle kinderen de nieuwste school uitgave te geven, Zo zag ik dat in een Engelse les 12 verschillende boeken over Engels verspreid op de lessenaar van de leerlingen lagen. Het aantal leerlingen is per klas ongeveer 24 leerlingen. Geen enkele leerling had bijna hetzelfde boek als een andere leerling.

Het soort onderwijs dat gegeven wordt is een-richting verkeer. Ik woonde een paar lessen bij en de lerares was het

school

 gehele uur aan het woord. De leerlingen scheven braaf wat op, maar van enige “feedback” was geen sprake. Of iedereen het wel begrepen had dat liet de onderwijzeres in het midden. Ze deed haar verhaal en dat was het dan. Ik had zelf de grootste moeite om in mijn “les-uurtje” de leerlingen te bewegen om wat vragen te stellen en om aan te geven als ze iets niet begrepen.

Het koste echt een paar maanden voor dat die leerlingen dat door hadden dat zij vragen en opmerkingen konden maken. Dat waren ze niet gewend. Onderwijzend personeel staat hoog aangeschreven in de Thaise samenleving. Ze staat op een voetstuk. Het is er moeilijk om hun van dat voetstuk af te halen en de leerlingen enige sociale vaardigheden bij te brengen.

De kloof tussen leraar en leerling is enorm groot
Dat is wel mijn ervaring bij de dorpsschool. De lerarenkamer in dat schooltje is dan ook van alle gemakken voorzien, er staan drie computers ter beschikking voor de leraren, hebben een eigen keuken en de meubilering is perfect.

Dat terwijl de interne leerlingen vrijwel niets hebben in hun onderkomen voor de nacht. Een schrijnend verschil. De onderwijzeres die Engelse les geeft wil wel veranderingen doorvoeren, maar heeft erg veel tegenwerking van het oudere onderwijzend personeel op die school. Die willen alles bij het oude laten. Ze is dus naar een andere school gegaan in Chiang Mai.

Teleurgesteld, omdat zij wel inzag dat veranderingen nodig waren, maar niet in staat was die veranderingen door te voeren. Ik kan niet goed beoordelen of alle scholen op het platteland in Thailand van dezelfde gehalte zijn, maar ook de school waarop Stefanie zat in Ngao gaf op dezelfde wijze les. Zo kom ik op de privéschool van Stefanie en het verschil. Stefanie is pas 13 geworden en zit op een privéschool, 15 km buiten Phayo. Het is intern. Eens is de drie weken mag ze een weekeind naar huis. Dat geldt voor alle leerlingen van die school. De school ligt er prachtig bij. Mooie gebouwen, sportvelden, mooie slaapkamers voor de leerlingen, goed georganiseerd.

De klassen zijn er vanaf de zgn. brugklassen, dus leerlingen vanaf 12 jaar. De klassen gaan tot de hoogste klas van “High School”.

Twee onderwijsmethodes
De leerlingen kunnen kiezen tussen twee onderwijs methodes. Een “English program”of een “Thais program”. Dat wil zeggen dat in het “English Program”alle lessen, behalve de Thaise taallessen, in het Engels gegeven wordt. Daar zijn een aantal Engelse en Amerikaanse onderwijs personeel voor aangetrokken en het Thais onderwijs personeel dat op dat program onderwijs geeft heeft hun opleiding in het buitenland gehad. In het “Thais Program” zijn alle lessen in het Thai, behalve de Engelse taalles. Het onderwijzend personeel is Thais die hun opleiding hebben gehad in Thailand. Tussen die twee programma’s is er veel verschil. Leerlingen van het Engelse programma zijn veel mondiger dan de leerlingen die het Thaise programma volgen.

onderwijs-Thailand

Ik sprak met het hoofd van die school en die zei me dat leerlingen met het Engelse programma een beter uitgangspositie hebben om op een buitenlandse universiteit verder te studeren dan de leerlingen die een Thais programma volgen. Wat wel logisch is, want Engels is in het Engelse programma de hoofdmoot en wordt door westerse onderwijzers gegeven met westerse methodieken. Leerlingen worden aangespoord om eigen initiatief te tonen, vragen te stellen enz. De discipline op die school is enorm. Leerlingen mogen niet van het terrein af zonder begeleiding van ouders of onderwijzend personeel.

De leerlingen hebben een pasje waar hun foto in staat, plus de gegevens en foto’s van diegene die haar of hem op komen halen voor het vrije weekeinde. En dat wordt gecontroleerd, want ik ga altijd met Johan mee om Stefanie op te halen.

Buiten de school uren zijn er tal van activiteiten. Sport, muziek, toneel en schilderen kunnen beoefend worden. De school heeft een eigen voetbal competitie, er is een kleine golfbaan en regelmatig worden excursies in Thailand, maar ook in de omliggende landen gemaakt. De leerlingen krijgen een goede algemene kennis van alles en leren eigen verantwoordelijkheid te dragen. Het treurige van dit hele verhaal is dat alleen ouders met een goed gevulde beurs deze scholen kunnen betalen.

Ambtenaren krijgen van de staat 20.000 tot 30.000 bah subsidie per jaar om hun kroost te laten leren. De kosten van deze privéschool bedraagt 50.000 baht per half jaar voor het Engelse programma en 30.000 baht voor het Thaise programma. Dan komen er nog kosten bij voor uniformen en excursies. Maar die zijn niet zo hoog. De foto’s die op deze column betrekking hebben spreken boekdelen.

Het verschil tussen een dorpsschool in Thailand en een van de vele privéscholen is enorm
Ik heb heel wat kritiek op het systeem van onderwijs die ik hier tegenkom. Niet de beschikbaarheid van het onderwijs, want elk gehucht heeft minimaal een school, maar de wijze waarop het onderwijs gegeven wordt. Onderwijzend personeel dat zich meer belangrijk vindt dan de leerlingen, het slaafs volgens van de lessen door leerlingen zonder dat er mogelijkheden zijn voor vragen en opmerkingen. Het niet stimuleren van initiatief tonen en verantwoordelijkheid dragen door leerlingen.

Ik kijk uiteraard met een westerse bril naar dit onderwijssysteem, maar op mijn dorpsschool zie ik talent genoeg, maar dit talent gaat verloren voor de samenleving in Thailand Dat vind ik droevig en slecht voor Thailand. Teveel talent gaat er zo verloren, terwijl het met een andere aanpak een betere toekomst voor Thailand, wat onderwijs betreft, in het vooruitzicht staat. Aan de andere kant moet ik ook opmerken dat heel langzaam men overtuigd raakt dat het hele systeem veranderd moet worden, maar er is veel tegenstand. In dat opzicht is Thailand conservatief. Veranderingen komen hier maar langzaam op gang.

monitor-lizard

Door Hans Bos

Ik ben zonder meer een dierenliefhebber, met een achtergrond van drie honden, katten, hamsters, zebravinken, hagedissen en andere beestenboel. Dat was destijds in Nederland. Sinds ik in Thailand woon, ben ik genuanceerder over veel diersoorten gaan denken.

Bovenaan de haatlijst staan de slangen. Dan heb ik het niet eens over pythons van een respectabele lengte. Ik ga er weliswaar een straatje voor om, maar weet dat ze niet giftig zijn. En die smerige bijtwond nemen we desnoods op de koop toe.

Cobra’s boezemen me meer angst in, vooral omdat ze in mijn tuin huizen. Onlangs heb ik er nog een de cobrahemel ingemept. Dat leverde niet al te veel problemen op, omdat het ondier net de lunch had verorberd en dus niet snel uit de voeten kon. Het wachten is op wraak van zijn familieleden.

Niet minder angstaanjagend was de slang die zich ophield op mijn printer. Het werkt niet lekker, met zo’n een meter

Cobra-village

lang ding binnen handbereik? Giftig? Geen flauw benul. Met behulp van mijn Duitse buurman heb ik de ongenode gast van meer dan een meter het raam uitgewerkt. Centraal staat de vraag hoe de slang het huis (en de werkkamer) is binnengedrongen.  Sindsdien kijken we regelmatig in alle hoeken en gaten om te zien of daar zich nog meer van dat addergebroed  ophoudt.

Ook tijdens de dagelijkse fietstocht in mijn ‘village’ is het oppassen geblazen. Al twee keer ben ik bijna over een cobra  gereden. Je schrikt je rot als zo’n opgezette kraag uit een barst in de weg opduikt, op zoek naar bijtbare enkels

Ik woon in een waterrijk gebied aan de rand van Bangkok (in de regentijd is alles hier overigens waterrijk!). Onze poetsvrouw werd ’s middags opgejaagd door een monitor lizard (gigantische soort hagedis) van zo’n anderhalve meter. In de hoek van mijn tuin heb ik een gat gevonden, tegen de schutting. Dat is vermoedelijk de in- en uitgang voor dit voorhistorische beest. Gelukkig zijn deze beesten nogal schuw en was het volgens mijn vriendin nog een jonkie….

Onderaan de haatladder prijken de honden en katten. Thai kunnen niet echt voor dierenliefhebbers doorgaan. Meestal laten ze zich door hun kinderen vermurwen een veel te jong hondje of poesje te kopen. Als het mormel volwassen is, vinden de kinderen er niets meer aan. Vervolgens wordt hond of kan gedumpt bij de eerste de beste tempel of slijt het zijn/haar dagen in eigen tuin achter een hek. Mijn overburen gaan prat op twee mormels, nog het best te beschrijven als ‘dikbehaarde rolmopsen’.  Klachten over herrie zijn aan dovemansoren gericht, want als de buren thuis zijn houden deze rotbeesten wijselijk hun bek.

De katten van mijn linkerburen vinden de motorkap van mijn Fortuner een lekkere slaapplaats. Met als gevolg dat de lak ruim is voorzien van hun nagelsporen.

Met deze ervaringen in het achterhoofd stemt het eten van huisdieren mij een stuk milder.