Thailand Visa vraag Nr 186/22: 5 maanden naar Thailand (3)

Vraagsteller: Aad

Bedankt voor je advies over de visa types voor een verblijf van 5 maanden (183/22), het heeft me goed op weg geholpen. Overigens is onze leeftijd boven de 60. Je suggestie voor een STV visa lijkt me interessant omdat daarmee ook geen visa runs nodig zijn denk ik.

Wat zijn de condities voor dat visa type?


Reactie RonnyLatYa

STV is een mogelijkheid maar zoals ik reeds zei wordt het momenteel nog aanzien als een tijdelijk visum. De periode dat het in gebruik is loopt normaal tot eind september 22. Als het niet verlengd wordt kan je er in principe dan ook maar in Thailand mee verblijven tot eind september. Het is nu afwachten wat men gaat beslissen. Of men gaat die datum verlengen, of het visum wordt definitief of men stopt ermee. Wanneer die beslissing gaat valt kan ik niet voorspellen. Misschien pas in september.

De voorwaarden om het visum aan te vragen kan je hier vinden: 

https://hague.thaiembassy.org/th/publicservice/e-visa-categories-fee-and-required-documents

Tourism for a longer duration of stay but no longer than 90 days

VISA TYPE: Special Tourist Visa (STV) (90 days stay)

FEE: 70 EUR for single entry (3 months validity)

En hier:

https://hague.thaiembassy.org/th/publicservice/special-tourist-visa-stv

 – Heb je zelf een visumvraag voor Ronny? Gebruik het contactformulier! –

Met welke bus kan je vanaf Bangkok Suvarnabhumi naar Hua Hin reizen?

Beste lezers,

Ik weet dat er voor de corona altijd een bus vertrok waar ook de taxi standplaats is.
Weet iemand hier misschien meer vanaf via welke website je dit kan boeken en de vertrektijden, aankomst Suvarnabhumi zal rond 17:00 uur zijn?

Groet,

Marcel

Redactie: Heb je zelf een vraag aan de lezers van Thailandblog? Gebruik het contactformulier.

Wat Song Metta Wanaram, Tempel van genade

Afgelopen vrijdag onderging ik tijdens een tocht twee verschillende ervaringen. Een bezoek aan de Silverlake Winery en de Khao Chi Chan blijft altijd weer een gebied wat tot de verbeelding spreekt. En dat in al die jaren dat ik hier kom, deze ochtend was ik de enige bezoeker; heel bijzonder wat ik nog nooit eerder had meegemaakt.

Na een paar foto’s genomen te hebben, besloot ik achter de Silverlake nog wat rond te rijden. Na een aantal steile hellingen met haarspeldbochten genomen te hebben, kwam ik uit bij een eenvoudig metalen toegangspoort met een Thais opschrift, wat vertaald Wat Song Metta Wanaram oftewel Tempel van genade (barmhartigheid) betekende. Nieuwsgierig geworden besloot ik dit weggetje in te rijden.

Nog even een stukje steile weg omhoog en verwelkomt Chun Tek de bezoeker in een nooit eerder gezien beeld. Hij wordt tussen twee grote handen afgebeeld. Even verderop staat het centrale Boeddhabeeld in een fraaie turquoise kleur binnen een enorm bed van lotusbloembladen, wat een symbool is van zuiverheid en perfectie. Het Boeddhabeeld is maar liefst 50 meter hoog. Langs het pad naar dit beeld toe staan beelden van monniken opgesteld, elk met een boodschap.

Opvallend is de verering voor Khom Luang Chumphon Khet Udomsak, die in drie verschillende levensfases wordt afgebeeld. Wanchai, ook wel kapitein Mercy genaamd, heeft een belangrijke rol bij deze tempel gespeeld heeft, die in 2002 opgericht werd. Hij bezocht van jongs af aan deze tempel. Later begon hij een militaire opleiding zowel in München als in Beijing. In 1986 ontving hij van de toenmalige Thaise koning de titel Mercy vanwege zijn verdienste aan deze tempel. Het belangrijkste doel van de tempel was om de leer van de meester te verspreiden. Daarvoor is zelfs bij deze tempel in 2007 een radiostation ingericht, die een reikwijdte heeft van 80 kilometer.

Bij deze tempel heb ik alleen vrouwen aan het werk gezien door onder andere het vegen van de open ruimtes en de vele trappen. Sommige hoofden waren kaalgeschoren, anderen droegen een langer kapsel, allemaal getooid in dezelfde kleding. De monniken zouden alleen verschijnen bij het houden van rituelen. Bij deze tempel is geen Phra Men, een crematie mogelijkheid. Langs vrij steile trappen staan huisjes gebouwd, sommigen mooi versierd en eindigt onderaan bij de Bot, de wijdingszaal voor Boeddhistische evenementen.

Veel mensen komen in de jaarwisseling hier om het nieuwjaarsfeest te vieren met meditatie wat een geheel eigen inhoud heeft.

Deze tempel wijkt in vele opzichten af van de “traditionele ”tempels. De ligging is uniek in de schitterende natuur op zeker 200 meter hoogte met een grandioos uitzicht op Bangsaray en richting Chao Chi Chan.

– Herplaatst ter nagedachtenis aan Lodewijk Lagemaat † 24 februari 2021 –

Voor 3 maanden naar Thailand, enkeltje of flexticket?

Beste lezers,

Na ruim 2 jaar niet meer in Thailand te zijn geweest ben ik van plan om in januari weer te gaan. Nu ik gepensioneerd ben heb ik alle tijd aan mezelf en wil langer blijven dan mijn normale vakantie van 4 weken. Hoelang weet ik nog niet, ben van plan om een visum voor 3 maanden te nemen, maar heeft iemand ervaring met een z.g flexticket of is een enkeltje kopen handiger v.w.b. de prijs?

Vlieg met EVA maar op de site staat weinig hierover.

Graag een reactie met lezers die hier ervaringen mee hebben gehad.

Alvast bedankt.

Groet,

Ralph

Redactie: Heb je zelf een vraag aan de lezers van Thailandblog? Gebruik het contactformulier.

Inreisregels Thailand per 1 juli 2022

Per 1 juli zijn vrijwel alle reisbeperkingen voor het reizen naar Thailand opgeheven. Zowel gevaccineerde al niet-gevaccineerde buitenlandse toeristen kunnen naar Thailand reizen.

De volgende maatregelen zijn geschrapt per 1 juli:

  • Thailand Pass is niet meer vereist;
  • een medische verzekeringsverklaring van tenminste 10.000 dollar is niet meer vereist.

Gevaccineerde reizigers moeten de volgende documenten bij zich hebben om Thailand binnen te komen:

Niet-gevaccineerde/niet volledig gevaccineerde reizigers moeten de volgende documenten bij zich hebben om Thailand binnen te komen:

  • Een geldig paspoort, of een grenspas voor aankomsten via grenscontroleposten.
  • Een negatief testresultaat (PCR-test of professionele antigeentest), niet ouder dan 72 uur voor vertrek.

Vereisten bij aankomst per 1 juli

Bij aankomst in Thailand moeten alle reizigers een inreisscreening ondergaan, inclusief controle van de lichaamstemperatuur en de vereiste documenten overleggen aan de immigratiedienst/gezondheidsambtenaar om eventuele controles uit te voeren (steekproeven).

De gevaccineerde reizigers krijgen toegang en zijn vrij om te reizen naar elke bestemming in Thailand (voor aankomsten over land die een grenspas gebruiken, is een verblijf van niet langer dan 3 dagen toegestaan ​​binnen de gespecificeerde gebieden).

De niet- gevaccineerde/niet volledig gevaccineerde reizigers zonder een negatief testresultaat, zijn verplicht om de volksgezondheidsinstructies en richtlijnen te volgen die door de Health Control-functionaris op het punt van aankomst passend worden geacht. Alle gemaakte kosten zijn voor rekening van de reiziger.

Tijdens het verblijf

In Thailand wordt zowel gevaccineerde als niet-gevaccineerde/niet volledig gevaccineerde reizigers geadviseerd om de gezondheids- en veiligheidsnormen strikt te volgen. Reizigers die COVID-achtige symptomen ervaren, moeten zich laten testen. Als ze positief testen, moeten ze de juiste medische behandeling krijgen.

Bron: TAT https://www.tatnews.org/2022/06/thailands-entry-requirements/

Nieuwe COVID-19 behandelregels voor Thai vanaf 1 juli 2022

COVID-19-patiënten krijgen vanaf 1 juli 2022 gratis behandeling in geregistreerde ziekenhuizen. Deze verandering zal effectief een einde maken aan het COVID UCEP Plus-programma, dat gratis behandeling gaf in particuliere ziekenhuizen, en de programma’s voor Home Isolation en Community Isolation worden ook beëindigd. De hotline van 1330 blijft actief om basisscreening te geven en te helpen bij het vinden van ziekenhuisbedden.

Wel krijgen patiënten met ernstige aandoeningen en patiënten in nood nog steeds gratis behandeling in particuliere ziekenhuizen op basis van de Universal Coverage Emergency for Patient (UCEP) regeling, de hotline 1669 zal de screening hiervoor verzorgen.

Testen op COVID-19 zullen worden geregeld op basis van de richtlijnen van het Department of Disease Control.

Bron:

Thailand Visa vraag Nr 185/22: 5 maanden naar Thailand(2)

Vraagsteller: Leendert

Ik borduur even voort op de vraagstelling Thailand Visa vraag WR183/22 “5 maanden naar Thailand”. Wij zitten in “hetzelfde schuitje”. Alleen het volgende is bij ons van toepassing.

Ik ben al jaren getrouwd (in Nederland) met een Thaise die met mij in Nederland woont. Wij hebben een huis in Thailand, uiteraard op naam van de vrouw. Mijn leeftijd is 64 jaar. Is er op grond van deze gegevens dan toch geen mogelijkheid om via de Thaise ambassade een visum te bekomen van 5 á 6 maanden?

Uw reactie zie ik met belangstelling tegemoet.


Reactie RonnyLatYa

Neen, je kan als getrouwde in de ambassade ook maar een Non-immigrant O Thai Marriage bekomen en daarmee bekom je bij binnenkomst ook maar 90 dagen.

Heb je een Multiple entry dan kan je wel een “borderrun” maken die je opnieuw 90 dagen zal bezorgen.

Gezien je getrouwd bent is er wel de mogelijkheid om je 90 dagen eenmalig te verlengen met 60 dagen. Eigenlijk is het doel een bezoek brengen aan je vrouw/kind, maar ik verneem dat men dat niet zo strikt hanteert en elke getrouwd wel die 60 dagen kan bekomen. Je moet dan wel zorgen dat je huwelijk is geregistreerd in Thailand natuurlijk.

En als jullie regelmatig naar Thailand gaan voor 5 maanden, waarom dan niet ineens een jaarverlenging vragen als Thai Marriage of zelfs als Retired in Thailand. Je moet dan natuurlijk aan bepaalde voorwaarden, vooral financieel, voldoen in Thailand .

In de toekomst hoef je dan enkel een Re-entry te nemen voor je Thailand verlaat en te zorgen dat je in Thailand bent om jaarlijks te verlengen. Voordeel is dat je dan nooit meer een visum hoeft aan te vragen en je blijft zolang je wil.

Ook als Thai Marriage zal je natuurlijk ervoor moeten zorgen dat je huwelijk is geregistreerd in Thailand.

 – Heb je zelf een visumvraag voor Ronny? Gebruik het contactformulier! –

Vijf spectaculaire uitzichten over Bangkok

Lebua and Sirocco bar at State Tower in Silom (fokke baarssen / Shutterstock.com)

Bangkok is een imponerende stad, soms zelfs overweldigend. Mocht je het in onze hoofdstad al druk en chaotisch vinden, Amsterdam is een pittoresk en schattig dorpje bij Bangkok vergeleken.

Bangkok een metropool van internationale allure

Wie voor de eerste keer Bangkok bezoekt, moet wennen aan de vele indrukken die hij of zij opdoet. Je voelt je nietig en klein in een metropool waar naar schatting 12 miljoen of meer mensen wonen. Nog even ter indicatie: Bangkok is qua oppervlakte ongeveer anderhalf maal de provincie Utrecht.

Plan je uitstapjes in Bangkok

In Bangkok is zoveel te zien en te doen, dat je er verstandig aan doet dit van te voren te plannen en te bepalen hoe je daar naar toe gaat (bus, taxi, metro, tuk-tuk, enz). Ik geef zelf de voorkeur aan de BTS Skytrain omdat deze snel, comfortabel en veilig is. De route van de Skytrain beslaat weliswaar een groot deel het centrum van Bangkok, maar je zult soms ook voor alternatieven moeten kiezen.

Bangkok vanuit de hoogte

Om een bijzondere indruk te krijgen van de gigantische stad Bangkok, kan ik je nog een tip geven. Bekijk Bangkok vanuit de hoogte. Bangkok heeft een aantal wolkenkrabbers met een spectaculair uitzicht over de stad. Doe dat zowel een keer overdag als in het donker. De miljoenen lichtjes zorgen dan voor een bijna onwerkelijk schouwspel, alsof je in een zwerm van ontelbare vuurvliegjes terecht bent gekomen.

Ook een aanrader is de late namiddag, net op tijd om getuige te zijn van de ondergaande zon achter de Chao Praya. Geloof me de beelden zullen in je geheugen gegrift staan, Bangkok grijpt je en laat je nooit meer los.

Vijf locaties voor spectaculaire uitzichten over Bangkok

1. Sky Bar State Tower
De Sky Bar is misschien wel de bekendste openlucht bar op hoogte in Bangkok. Je vindt de Sky Bar op de 63-ste verdieping van de imposante State Tower waar ook het luxe lebua (met een kleine ‘l’) hotel gevestigd is (zie video). Deze bar is ook bekend van de film Hangover 2. Het is een toplocatie om wat te drinken en te genieten van het fantastische uitzicht. Het is ook een plek waar je gezien wilt worden. De bezoekers van de trendy Sky Bar zijn veelal rijk, jong en mooi. De bar lijkt te ‘hangen’ aan het gebouw dus mocht je hoogtevrees hebben, kan je beter een plekje opzoeken op één van de vele lounge banken. Er geldt een strikte dress code, dus geen teenslippers en/of korte broek.

  • Adres: 1055 Silom Road, Tel. +66 2624 9999
  • Openingstijden: 18.00 uur tot 01.00 uur
  • Dress code: Smart Casual (nette schoenen, lange broek en overhemd of polo)
  • Website: Sky Bar State Tower

ThreeSixty Lounge in de Millennium Hilton (i viewfinder / Shutterstock.com)

2. ThreeSixty Lounge in de Millennium Hilton
Deze ‘indoor bar’ aan de overkant van de Chao Phraya Rivier bevindt zich op de 32-ste verdieping van het chique Millennium Hilton. Live jazz muziek en sfeerverlichting geven Threesixty een ontspannen en trendy sfeer. Dankzij de uitstekende airconditioning is het er lekker koel en goed uit te houden. Ook hier gepaste kleding.

  • Adres: 123 Charoen Nakom Road, Tel. +66 2442 2000
  • Openingstijden: 17.00 uur tot 01.00 uur
  • Dress code: Smart Casual
  • Website: ThreeSixty Lounge

3. Vertigo Grill & Moon Bar
Het dakterras op de 61-ste verdieping van de Banyan Tree Hotel en restaurant, biedt je een spectaculair uitzicht van 360 graden over Bangkok. Een bijzonder comfortabele plek om achterover te leunen met een drankje en te genieten van al het moois wat op je netvlies komt.

  • Adres: 21/100 Zuid Sathorn Road , Tel. +66 2679 1200
  • Openingstijden: 18.00 uur tot 01.00 uur
  • Dress code: Smart Casual
  • Website: Vertigo Grill & Moon Bar

4. Long Table
Dit restaurant en tevens loungebar, is gesitueerd in een mondain gebouw in Bangkok. Het is vrij nieuw en heeft een hip imago bij de locals. De naam ‘Long Tabel’ heeft te maken met een eettafel van 23 meter (!) in het restaurant. Relaxen kan in de open lucht onder de sterrenhemel met een glaasje champagne. De aanwezige mooie dames op hoge haken zorgen ervoor dat er zowel buiten als binnen veel te zien valt.

  • Adres: 48 Column Building, Sukhumvit Soi 16 , Tel. +66 2302 2557
  • Openingstijden : 11.00 to 2.00 uur
  • Dress Code: Smart Casual
  • Website: Long Table

The Rooftop Bar (Stephane Bidouze / Shutterstock.com)

5. The Rooftop Bar
Het Baiyoke Sky hotel stijgt met zijn 88 verdiepingen ver boven de skyline van Bangkok uit. Daarmee biedt het hoogste gebouw van Thailand, magnifieke uitzichten vanaf duizelingwekkende hoogten. Professionele live bands zorgen voor nachtelijk entertainment in de overdekte Rooftop Bar, op de 83e verdieping.
Het restaurant heeft een zeer uitgebreid en betaalbaar buffet maar de kwaliteit is matig. De Bayoke Sky Tower is een must bij een eerste bezoek aan Bangkok. Vandaar ook de vele toeristen.

  • Adres: 222 Rajprarop Rd., Rajthevee, Bangkok 10400, Tel: +66 (0) 2 656 3000
  • Openingstijden: 20.00 tot 01.00 uur
  • Dress Code: minder strikt (toeristisch)
  • Website: The Rooftop Bar

De bovenstaande locaties zijn, met uitzondering van Bayoke, bedoeld voor de upper class in Bangkok, de prijzen zijn daar ook naar. Daarom kan het handig zijn je creditcard mee te nemen. Reservering is soms verplicht. Kijk op de website voor informatie.
Wil je niet teveel uitgeven, maar het toch eens meemaken, dan kun je er ook alleen een drankje bestellen.

De onderstaande video geeft een goed beeld van de pracht en praal van het lebua hotel en de Sky Bar in de State Tower.

Je maakt van alles mee in Thailand (190)

Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de gemiddelde Belg of Nederlander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Belgie of Nederland niet zo gauw zal meemaken. Daar gaat deze reeks verhalen over. Vandaag een eerder geplaatst verhaal Bram Siam. 


Ongezond Thailand

Thailand is voor velen het land van de zon dat bedoeld is om bij te tanken gedurende een welverdiende vakantie voor de hardwerkende Nederlander uit wakker Nederland. Soms krijg je echter de kans op een inkijkje in een aspect van het land dat je tot dan minder goed kende.

Veel bemiddelde buitenlanders gaan ook naar Thailand als medisch toerist om in een luxe omgeving een ingreep te ondergaan en ‘en passant’ verwend te worden op een manier die thuis ondenkbaar zou zijn, zelfs voor de meer welgestelden. Daar wil ik het echter niet over hebben, maar wel over de gezondheidszorg voor de gewone Thai. Deze zorg heb ik van dichtbij waargenomen toen ik gisteren met mijn gezelschapsdame het staatsziekenhuis bezocht in Banglamung voor een controle van de wond op haar voet die ze heeft overgehouden aan een bromfietsongeluk. De afspraak stond voor acht uur ‘s morgens gepland.

Op haar advies meldden we ons al om zeven uur in het reeds druk bevolkte ziekenhuis. Waar heel Banglamung nog slaapt rond die tijd, heerste in het ziekenhuis al een nerveus makende bedrijvigheid. Wij trokken, na ons door een mensenmassa geworsteld te hebben, aan de ingang volgnummer 817. Ze waren op dat moment nog bezig met nummer 742, bij een desk dat, zo bleek, slechts bedoeld was om de patiënten te herverdelen naar de juiste discipline van de (nog niet) dienstdoende doctoren. Daar kregen we dan een nieuw volgnummer, te weten nr 49, voor de betreffende arts, die pas om tien uur zou arriveren om zijn afspraken van die dag af te werken.

Intussen vulde de chaotische ruimte zich steeds meer met een breed scala aan patiënten. Een complete doorsnede van de minder gezonde Thaise samenleving bood zich aan voor de ogen van de belangstellende waarnemer. Mensen op houten krukken, mensen met hoofden zwaar ingepakt in het verband. Hinkende mensen en lieden met een lapje voor een oog. Oude mensjes van nog geen 30 kg. in een rolstoel, doorgaans voortgeduwd door jongere familieleden, maar ook opmerkelijk veel jonge mensen en kinderen. Weldoorvoede monniken en zelfs drie kaalgeschoren gevangenen die hun enkelketenen met een touw omhoog moesten houden, waarbij ze door geüniformeerden in betere doen, begeleid werden. In het Thaise rechtssysteem heb je als gevangene niet de rechten en privacy die een Volkert van der G. of Mohammed B. bij ons krijgen en ook types als Badr Hari en Willem Holleeder zouden hier niet gauw de sterrenstatus en het respect krijgen dat in ons landje achter de blonde duinen gebruikelijk is. In Thailand lijkt men te vinden dat wie een ander van het leven berooft daarmee z’n rechten wel een beetje verspeeld heeft en dat dan nog slechts schaarse gunsten resteren. Zo’n gunst is dan blijkbaar ziekenhuisbezoek indien nodig.

Naar een staatsziekenhuis ga je vooral om te wachten zo lijkt het. Thais zijn erg gelaten en ze weten dat eens het moment komt dat de dokter tijd voor ze heeft, maar de stemming was intussen zodanig gedrukt dat er zelfs slechts sporadisch met telefoontjes werd gespeeld. Gewoon wachten, wachten en nog eens wachten. Ook de enige Westerling in de gigantische ruimte, met een veel te jonge vriendin bij zich, is kennelijk geen reden om op te kijken of er een mening over uit te wisselen.

De chaos in zo’n ziekenhuis is voor een Westerling nauwelijks te bevatten. Het gaat om aaneengeschakelde grote open ruimtes. Overal bevinden zich desks met onduidelijke functies. De ruimtes zijn vooral gevuld met heel veel geschakelde en allemaal bezette plastic stoeltjes. Er staan verder her en der ziekenhuisbedden op wieltjes met patiënten waar niemand zich om lijkt te bekommeren. Er zijn half afgeschermde hokjes waar als verpleegsters ogende dames met mensen in de weer zijn. Lengte opmeten, bloeddruk bepalen, verbanden wisselen en veel administreren en dat alles voor het oog van iedereen. Niet alleen de gevangenen krijgen hier weinig privacy, maar iedereen is onderdeel van een levende toneelvoorstelling. Daartussen zijn dan weer overal winkeltjes waar de meest basale levensbehoeften verkocht worden, die ondanks het ziekenhuis geen van alle het predicaat gezond verdienen. Ook is er een uitverkoop van diverse kleding gaande en worden loterijtickets aan de man of vrouw gebracht.

Uiteindelijk ben je dan toch aan de beurt. Mijn vriendin was blijkbaar een lastig geval want ze bleef zeker een kwartier in de dokterskamer. Omdat ze tevens geklaagd had over hoofdpijn werd ze meteen doorverwezen voor een X-ray van haar hoofd op een veel rustiger bovenverdieping. Een scan-apparaat zat helaas niet in het arsenaal van het ziekenhuis. Die foto ging redelijk snel. Het wachten op het bespreken daarvan (er was uiteraard niets gevonden) duurde weer een stuk langer en daarna gingen we met een laatste volgnummer naar de loketten waar je afrekent en waar de medicijnen toebedeeld worden. Dat was dus weer anderhalf uur wachten, want het tempo ligt overal laag.

Thais geloven heilig in medicijnen en een arts die weinig voorschrijft deugt niet. Naast een zak met antibiotica, een grote voorraad Ibuprofen, nog twee andere meer specifieke pijnstillers en het verzorgingsmateriaal voor de wond op de voet, kreeg ze ook nog een hele voorraad anti-depressiva mee. De laatste dus omdat mijn vriendin geklaagd had over hoofdpijn. Aangezien er niets fysieks te zien was op de foto’s had de arts haar geadviseerd vooral veel te rusten en niet teveel na te denken. Dat is voor een Thai het mooist denkbare advies. ‘mai kiet mahk’, niet teveel nadenken, dat is een veel gehoorde uitdrukking hier, die steevast gevolgd wordt door de vaststelling dat je daar slechts ‘puad hua’ ofwel hoofdpijn van krijgt. Zo dus ook het advies aan mijn Bibi en daarnaast de bijbehorende medicijnen, zodat nu het in mijn ogen vrolijkste dametje van Thailand aan de anti-depressiva zit. En aangezien ik, zowel in Nederland als in Thailand vrij gemakkelijk de reputatie ophoud bovengemiddeld eigenwijs te zijn, heb ik besloten maar niet tegen het doktersadvies in te gaan, want wat weet zo’n Hollander nou helemaal.

Om kwart na tweeën verlieten we tenslotte het ziekenhuis en mijn conclusie is dat een ziekenhuisbezoek aan een staatsziekenhuis in Thailand zeker bijdraagt aan de gezondheid en meer nog aan de dankbaarheid daarover. Het belang van niet ziek zijn besef je hier als nergens anders.

Voor de kosten hoef je het ook al niet te laten, want een staatsziekenhuis mag voor een bezoek slechts Bht 30, minder dan een Euro, in rekening brengen. Dit is nog te danken aan de corrupte leider Taksin, die heel goed wist hoe je het volk aan je moet binden. Men schnabbelt wel wat bij met de medicijnenverkoop, maar ik was slechts twaalf Euro lichter toen ik de hele ervaring weer achter me liet en dat was ze ruimschoots waard lijkt mij.

Thais volksverhaal: Woede, doodslag en boete

Dit is één van de volksverhalen waarvan er zo veel rond gaan in Thailand maar die helaas bij de jongere generatie betrekkelijk onbekend en onbemind zijn (misschien toch niet helemaal. In een café bleek dat drie jonge werknemers het wel kenden). De oudere generatie kent ze bijna allemaal. Dit verhaal is ook verwerkt in cartoons, liedjes, toneelstukken en films. In het Thais heet het ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ kòng khâaw nói khâa mâe ‘mandje rijst weinig dood moeder’.

Het verhaal stamt uit de Isaan en zou gebaseerd zijn op een ongeveer 500 (?)-jaar oude ware gebeurtenis. Het is de dramatische geschiedenis van een gewone boerenfamilie: Mae Tao (‘Moeder Schildpad’), haar dochter Bua (‘Lotusbloem’) en schoonzoon Thong (‘Goud’).

Thong slaat in een aanval van woede zijn schoonmoeder Tao dood als zij erg laat en met erg weinig rijst zijn middagmaal naar het rijstveld brengt. Lees voor een volledige verhaal de samenvatting van de film hieronder.


In de buurt van Yasothorn staat een chedi (liever thâat: een plek waar relikwieën worden bewaard), een verbouwing van de oorspronkelijke chedi die Thong bouwde en waar de botten van zijn schoonmoeder zouden zijn bewaard (zie afbeelding boven).

De commentaren die ik over dit verhaal las gaan meestal over กตัญญู katanjoe: ‘dankbaarheid’, een kernwoord in de Thaise taal, meestal die van kinderen tegenover hun ouders. Sommigen zijn meer empathisch en noemen het zeer zware leven van de Isaanse boer, de vele ziektes en het slechte eten als oorzaak van Thong’s plotselinge uitbarstingen van agressie. Ik denk dat Thong een psychiatrische afwijking had, misschien samen met een zonnesteek tijdens zijn laatste woedeaanval.

De film hierover uit 1983

De film is geheel in het Thais maar zeer beeldend in een traag tempo en daarom even goed te volgen als de stomme films uit het begin van de vorige eeuw. Zeer de moeite waard ook om het boerenleven uit die tijd mee te maken. Ik geef een korte samenvatting:

De film begint met een feest in het dorp. Begeleid door muziek van de ‘khaen’ dansen een groep meisjes en jongens naar elkaar toe, plagen elkaar en dagen elkaar uit. Dat is de oorsprong van de ‘ram’dans. Twee mannen bestoken elkaar onder veel gejoel als hitsige waterbuffels en alles loopt uit op een kortdurende vechtpartij met een verzoening aan het eind.

Dan zien we het huiselijk leven en de arbeid op de velden. Thong wordt ziek en er is een zogenaamde ‘khwǎn’ (geest, ziel) ceremonie om hem er van af te helpen. Thong maakt Bua het hof en ze flirten. Bua weet andere aanbidders van zich af te slaan.

Ze vrijen waar Thong’s broer boos over is, maar als Bua en Thong hun liefde voor elkaar uitspreken stemt iedereen toe in een huwelijk die enige tijd daarna plaatsvindt. Thong is een gewaardeerde en aardige man en schoonzoon.

Op een dag echter is er een woordenwisseling tussen Thong en zijn schoonmoeder. In een vlaag van woede grijpt Thong een knuppel en slaat een waterkruik aan diggelen. Hij grijpt zich naar het hoofd en realiseert zich onmiddellijk dat hij fout was.

De regentijd begint. Bua raakt zwanger en zij is vaak ziek en zwak. Op een nacht droomt ze dat haar moeder dood is: zij verschijnt als een geest in haar droom.

Thong begint het zware ploegen op de rijstvelden. Het is heet en de zon brandt onbarmhartig neer, Soms wankelt hij. Op het moment dat ook zijn buffel niet verder kan en hij de ploeg er boos bij neergooit ziet hij zijn schoonmoeder aan komen rennen. Zij is erg laat want zij was in de tempel en toen ze thuis kwam trof ze daar een ziekelijk Bua aan die niet in staat was het eten naar haar man te brengen.

Thong schreeuwt tegen zijn schoonmoeder ‘Wat ben je laat, verdomme!’ en als hij het kleine rijstmandje ziet pakt hij in een opwelling van woede een stok en slaat zijn schoonmoeder tegen het hoofd. Zij valt neer. Thong doet zich tegoed aan het eten. Hij knapt wat op, kijkt om zich heen en ziet zijn schoonmoeder op de grond liggen. Ze is dood. Hij neemt haar in de armen en brengt haar naar het dorp waar het dorpshoofd de boze bewoners tot bedaren brengt.

Thong verschijnt voor het gerecht waar hij tot onthoofding wordt veroordeeld. Hij vraagt de rechters een gunst: hij wil vóór de executie een chedi bouwen als eerbetoon aan zijn schoonmoeder. Dat wordt na enige aarzeling goed gevonden.

Thong bouwt de chedi waarbij Bua hem regelmatig eten brengt. Thong gaat gebukt onder verdriet en schuldgevoel. De monniken wijdden de chedi in en trachten Thong te troosten met de boeddhistische boodschap van vergankelijkheid. Maar Thong is ontroostbaar.

In de laatste scene zien we de onthoofding. Thong mag afscheid nemen van zijn vrouw , ‘Zorg goed voor ons kind’, zegt hij. Bua klemt zich huilend vast aan haar familieleden. Vlak voordat het zwaard valt ziet hij de geest van zijn schoonmoeder tegen de achtergrond van de chedi.

Hier een authentiek moh lam liedje over deze gebeurtenis:

of deze meer moderne:

Thao Suranaree, de heldin van Nakhon Ratchasima

CPL1980 / Shutterstock.com

Onlangs maakte ik een verhaal over de Koning van Lao Vientiane en de rol van Phraya Lae, die in Chaiyaphum als held wordt beschouwd in de strijd tegen deze koning. Nakhon Ratchasima (Korat) heeft zijn eigen held en zowaar een dame, Thao Suranaree (Ya Mo).

Kronieken

Over haar “heldendaden” bestaan meerdere versies en bovendien is het de vraag of het echt gebeurd is (zie ook mijn naschrift). In een reactie van mij op een vraag van een lezer van het verhaal over Koning Anouvong of Lady Mo bekend was, heb ik geantwoord, dat Lady Mo in Korat een leger samenstelde en ten strijde trok tegen de Vientane troepen maar dat is zeker niet waar. In dit verhaal gaan we uit van officiële kronieken uit de administratie van de gouverneur van de provincie Korat, waarin het leven van Lady Mo zeer uitvoerig werd beschreven in Thai, Khmer en Lao. De Korat Post heeft in 2004 een Engelse vertaling laten maken en die gepubliceerd. Het is een heel lang verhaal met vele uitweidingen en voor ons onbelangrijke details maar als u het wilt lezen is hier de link: www.thekoratpost.com/ladymo.html

Ya Mo

Thao Suranaree werd geboren in Nakhon Ratchasima en trouwde met Mr. Thongkham, werkzaam op het kantoor van de gouverneur. Toen hij werd benoemd tot secretaris van politieke zaken steeg hij in aanzien want die functie betekende in feite dat hij in de adelstand (phrayapalat) was verheven. Zijn vrouw werd oorspronkelijk aangesproken als Mae Mo, later werd dat Khun Ya, maar de meest gangbare naam werd Ya Mo. Zij werd als zeer intelligent beschouwd en ook als een zeer kundig berijder van olifanten en paarden. Zij was een trouwe aanhanger van het boeddhisme en bezocht zeer regelmatig Wat Sakaew met haar kinderen en andere familieleden.

Superzebra / Shutterstock.com

Heldendaden

In het jaar 1826 trok Koning Anouvong de grens over en viel Siam binnen. Op een moment dat veel hoge functionarissen van de gouverneur op reis waren nam hij op eenvoudige wijze Korat in. Zijn doel was om de Lao mensen en de weinige gevangen genomen verdedigers van de stad terug te brengen naar Vientane. Lady Mo was één van de gevangenen en al gauw wierp zij zich op als de leider en woordvoerder van die gevangen genomen groep. Zij deed er alles aan om sympathie bij de Laotiaanse soldaten te wekken. Met allerlei excuses vond zij ook manieren om de reis naar Vientane uit te stellen: gevangenen waren ziek of een kar moest gerepareerd worden.

Thungsamrit

Toen de lange reis naar Vientane begonnen was, werd het plaatsje Thungsamrit (in de buurt van Pimai) bereikt. Lady Mo had een strategie in haar hoofd en vroeg de ontvoerders om de lange reis te onderbreken voor de nodige rust. De Loa commandanten stemden hier in toe en er werd een kamp ingericht. In de veldkeuken werd eten bereid, daarvoor waren messen nodig om de groente en het vlees te snijden. Bovendien werd om bijlen gevraagd om hout te hakken voor het vuur.

Toen dat allemaal geregeld was, lokten een aantal jonge vrouwen van de gevangenen Laotiaanse soldaten buiten het kamp en kort daarna werd de aanval door de gevangenen ingezet. Onder luid geschreeuw werd op de aanwezige Laotiaanse bewakers ingehakt met die messen en bijlen. De Laotiaanse soldaten waren volkomen in verwarring en werden of gedood of op de vlucht gejaagd.

Thao Suranaree Monument- Mittrapab Road, Nakhon Ratchasima

Eerbetoon

Lady Mo werd door de Siamese koning hogelijk geprezen en mocht zich voortaan Thao Suranaree noemen. Toen zij op 71-jarige leeftijd overleed werden haar overblijfselen verankerd in een door haar echtgenoot gebouwde chedi in Wat Salaloi.

Thao Suranaree wordt als een grote heldin beschouwd. Haar moed, haar optreden in Tungsamrit, haar opoffering was en is een inspiratie voor de mensen van Nakhon Ratchasima. Men is trots op haar en zien haar als een familieheldin, zij zijn allen een afstammeling van haar en die relatie geeft hen vertrouwen en is een dierbare herinnering. Bij het passeren van Thao Suranaree monument zal iedereen met een wai om haar zegen vragen. Ze is dus echt een belangrijk persoon voor alle mensen.

Heilige geest

Thao Suranaree is een heilig en kostbare geest van Nakhon Ratchasima, die zorgt voor het afschermen, beschermen, bewaken, teneinde de kinderen en kleinkinderen geluk, vooruitgang te bieden, te genieten van succes, zelfs als mensen niet inheems uit Korat komen.

Met de installatie van het Thao Suranaree monument in 1934 werden ceremonies gehouden ter herdenking, het aanbieden van offers, om haar geest in de hemel te eren. Daarbij werd besloten dat 23 maart de officiële datum van het vieren van de overwinning op de Vientiene vijand zou zijn en het is zo tot op heden.

Naschrift Gringo:

Het moge duidelijk zijn, dat dit verhaal uit de Siamese/Thaise koker komt. Of het echt zo gebeurd is in Tungsamrit is maar de vraag. De opstand onder de gevangenen heeft wel plaatsgevonden en Lady Mo was daar zeker bij aanwezig. Onderzoekers geven echter aan, dat niet zij, maar haar man de leiding had en ook het initiatief genomen heeft.

De ceremonie in 1934 werd – volgens die onderzoekers – ook vooral door de Thaise overheid aangegrepen om de tegenstelling Lao Thai te bagatelliseren. Koning Anouvong werd als een rebel beschouwd, maar men kan ook stellen, dat hij echt van plan was alle Laotianen weer bij elkaar te krijgen in een zelfstandige staat Laos. Dat is dus niet gelukt en daarmee is de Isaan weliswaar Thais, maar velen beschouwen zich nog altijd als een Laotiaan.

Ode aan de noedelsoep

Ook in Nederland was ik een soepfanaat, met een sterke voorkeur voor gebonden asperge- of champignonsoep. Mijn erwtensoep en de variant met bruine bonen, waren vermaard. In Thailand ben ik gevallen voor de noedelsoep, in allerlei variaties.

Niet dat ik van de vaderlandse maaltijdsoepen ben afgestapt. Ik maak nog regelmatig erwtensoep of bruinebonensoep, maar dan moet het kwik wel onder de 25 graden zakken. Mijn vriendin eet graag mee en lust graag de uit Nederland overgekomen rookworst.

In Thailand lunch ik bij voorkeur met een bord lekkere noedelsoep. En soms wel twee. In ieder geval niet elke dag dezelfde variant, hoewel ook daar uitzonderingen op zijn. Zo langzamerhand ken ik in Hua Hin de lekkerste stalletjes. Zo kan ik langs de spoorbaan uitstekende eendensoep eten, bij voorkeur met gele noedels. Het tentje mag de naam ‘hut’ nauwelijks dragen, maar het is er redelijk schoon. Het is soms wel even schrikken als op enkele meters afstand een trein voorbij dendert, maar dat mag de pret niet drukken.

Iets verderop geniet ik regelmatig van een rundvleessoep, in Thailand niet overal te krijgen. Ook hier kan ik kiezen uit verschillende diktes noedels, maar toch kies ik doorgaans voor de gele variant.

Ook lekker vind ik de zogeheten Chinese noedelsoep, met een soort opgerolde noedelvellen. De dame in kwestie stopt veel vlees in mijn soepje. Mijn vriendin kiest meestal voor de uitvoering met varkensingewanden. En dat allemaal voor weinig baht.

Bij mij in de buurt neem ik enkele malen per week de ‘rat na talay, een heldere gebonden soep met veel zeevruchten en platte noedels. Deze soep zit vol groenten. Smullen geblazen.

Het voordeel van een dergelijke lunch is dat de hap licht verteerbaar is.’Bepalend bij de noedelsoep is de bouillon. Vreemd is dat Thai deze vaak laten staan. De bouillon bevat echter de broodnodige mineralen die wij door het zweten nu eenmaal gemakkelijk kwijtraken. One soup a day, keeps the doctor away…

Informatie over de condo’s in aanbouw tegenover Central Festival Pattaya?

Beste lezers,

Op Second road tegenover Central Festival in Pattaya verrijst een behoorlijk hoog condogebouw. Op zich wel een mooie plek en lekker centraal. Weet iemand wanneer dit klaars is en wat de condo’s moeten kosten? Is het alleen verkoop of ook verhuur?

Groet,

Mart

Redactie: Heb je zelf een vraag aan de lezers van Thailandblog? Gebruik het contactformulier.

Het treinstation van Hua Hin is van koninklijke allure

Het treinstation van Hua Hin is ongetwijfeld het meest gefotografeerde object in de badplaats. De koninklijke wachtruimte stamt uit de tijd van koning Rama VI, en ligt op korte afstand van het centrum van de stad.

De fel beschilderde houten gebouwen die duidelijk van Thais ontwerp zijn, stralen een soort ‘Victoriaans’ gevoel uit.

Gaan we terug in de tijd, omstreeks 1920, dan was er geen weg van Bangkok naar Hua Hin. De enige manier om de badplaats van de ‘rich and famous’ te bereiken was via het spoor. Het spoor maakte deel uit van de noord-zuid spoorlijn die in 1921 Bangkok met Singapore verbond. Het stadje Hua Hin werd er geleidelijk omheen gebouwd. Europese expats reisden destijds vanuit Penang en Singapore om te genieten van een vakantie aan zee in Hua Hin.

Er werd een weg aangelegd vanaf het treinstation naar het strand waar toen ook het eerste luxehotel van de stad – het Hua Hin Hotel Siam – stond. Het hotel, ontworpen door de Italiaanse architect A Rigazzi en geëxploiteerd door de Royal Siamese Railway (RSR), heeft twee verdiepingen en beschikt over elegante architectuur in koloniale stijl met aan weerszijden veranda’s. Tegenwoordig is het onderdeel van het Centara Grand Beach Resort & Villas Hua Hin.

In 1926 was Hua Hin al een populaire badplaats, compleet met treinstation, een luxe hotel, twee koninklijke paleizen (Klai Kang Won en Maruekhathaiyawan) en een golfbaan met negen holes (aangelegd in 1921).

Royal pavilion at Hua Hin railway station, Prachuap Khiri Khan, Thailand

Het station van Hua Hin met de Koninklijke wachtruimte is goed onderhouden en zeker een bezoek waard. Neem je fototoestel mee en maak een stap in de geschiedenis van de stad.

Het station is open van: 07:00-23:00 uur. Locatie: westelijk einde van Damnernkasem Road, Tel: +66 (0) 32 511 073

Hoe gaat het nu op Suvarnabhumi per 1 juli?

Beste lezers,

Zijn er lezers die vandaag of morgen aankomen op Suvarnabhumi airport? Ik ben benieuwd hoe dat nu gaat nu de Thailand Pass is afgeschaft. Wat moet je laten zien en waar? Ik hoor dat er alleen steekproeven zijn om te kijken of je wel gevaccineerd bent? En hoe lang zijn de rijen bij immigration/paspoortcontrole?

Groet,

Wietze

Redactie: Heb je zelf een vraag aan de lezers van Thailandblog? Gebruik het contactformulier.

Wie is slimmer: een Karen of een Thai? Over een wip ‘recht-op-en-neer’…  (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 11)

Dit verhaal komt uit de Karen-overlevering. Het gaat over een Thaise man en een Karen man die dikke maatjes waren. Ook dit verhaal gaat over seks. Thaise mensen, weet je, die hebben altijd wel een plannetje klaar. Vindingrijke mensen hoor!

Wel, deze Thaise meneer ging op reis naar zijn Karen maat en toen het donker werd kreeg hij zin een Karen vrouw te .. verwennen,  zeg maar. Hij bedacht een plannetje en vroeg zijn maat ‘Vriend, waar slaapt jouw gast?’  ‘Wij Karen leggen een matras voor de gast op de veranda.’ ‘Echt waar? Nou, wij Thais niet hoor. Als een goeie maat een Thais huis bezoekt dan slaapt de echtgenoot op de veranda en de gast slaapt in de slaapkamer. Bij de vrouw van de gastheer.’

‘O, echt waar?’ ‘Jazeker, zo doen wij dat.’ ‘Nou, dát is een leuke gewoonte. Na het avondeten zal ik mijn vrouw vragen een extra matras klaar te leggen in de slaapkamer en daar kun jij op slapen’ zei de Karen meneer. Na het eten en een gezellige babbel ging de Thaise vriend in de slaapkamer pitten. De Karen vrouw was daar ook maar hij raakte haar niet aan. Hij wachtte op zijn kans.

De Karen echtgenoot stond buiten door een gat in de muur te gluren maar de Thaise vriend maakte geen aanstalten om .. ! Hij lag daar maar, op zijn rug, met een erectie. Hij kon het niet meer aanzien en riep zijn vrouw. ‘Vrouw! Kruip er op. Kruip bovenop hem.’ Dus ze deed haar sarong (*) omhoog en ging op hem zitten. ‘Druk nu omlaag, vrouw. Druk je billen naar beneden. Druk jij naar boven, vriend!’ En zo gingen ze verder. ‘Druk omlaag! Druk omhoog!’ En na een paar keer bewegen kwam de man bijna klaar. ‘Omhoog, omlaag, nog een keer!’ Nou ja, dat was het dan….

De volgende morgen gaf de Karen blijk van zijn verbazing. ‘Eh, nou, jullie Thais zijn wel vlug van begrip zeg! Ik gaf maar twee tellen instructie en je deed het alsof je je leven lang nooit iets anders hebt gedaan!’

Het tegenbezoek

Een week later vond de Karen het tijd voor een tegenbezoekje. ‘Beste vriend, over een week kom ik jou bezoeken.’  ‘Zeker, kom maar. Ik zal net zo goed voor jou zorgen als jij voor mij hebt gezorgd.’

Een week later bezocht de Karen zijn Thaise vriend en arriveerde onder etenstijd. De Thaise familie verwende hem met drank, tabak en gebakken vis. Tegen bedtijd zei de Thaise man tegen zijn vrouw ‘Nu mijn Karen vriend gekomen is moet jij een gat maken in die muur en zo groot.’ Hij liet haar een pompoen zien waar hij een gat in had gemaakt.

Het was bedtijd en hij riep zijn Karen vriend. ‘Vriend, de Thaise gewoonte voor gasten is een gat in de muur. Jij slaapt binnen, aan deze kant van de muur. Wij slapen daarachter. Als wij vannacht wat plezier willen maken dan kloppen wij op de muur. Mijn vrouw gaat vlak voor dat gat zitten, en jij stopt hem er gewoon in!’

Het werd donker en de Karen wilde wat met de Thaise vrouw; hij klopte op de muur. Zij drukte de pompoen tegen het gat aan en … Maar de pompoen was koud! De Karen stopte zijn piemel er in en kwam mogelijk nog klaar ook.

De volgende morgen riep de Karen ‘Zeg, vriend, Thaise poesjes zijn niet als Karen poesjes, weet je dat?’  ‘Hoe bedoel je dat?’  ‘Die van jullie zijn zo koud!’  Ja, vind je het gek. Hij naaide een pompoen! De foefjes van een idioot en die van een slim persoon zijn heel verschillend, weet je! De Karen zijn onnozel, de Thais zijn slim…

Bron:

Titillating tales from Northern Thailand. White Lotus Books, Thailand. Engelse titel ‘A Karen tale!’ Vertaald en bewerkt door Erik Kuijpers. De auteur is Viggo Brun (1943); zie voor meer toelichting: https://www.thailandblog.nl/cultuur/twee-verliefde-schedels-uit-prikkelende-verhalen-uit-noord-thailand-nr-1/(*) De sarong is een kledingstuk dat in heel Zuidoost-Azië wordt gedragen, ook in Thailand. De Thaise naam is saroong,  geschreven โสร่ง.