Andersom werkt het ook, soms heeft een Farang een streepje voor op de Thai. Probeer maar eens met een Thais gezelschap een A go go bar in Pattaya in te komen en in veel gevallen worden de Thais geweigerd. Een Farang kan ongestoord naar binnen en wordt met alle egards behandeld.

Wat ik eigenlijk wil vertellen is van een geheel andere aard, waarbij het mij goed uitkomt, dat ik een Farang ben. Ik wandel veel in Pattaya, soms 1 keer per week, soms 2 keer, ja, het is te weinig, maar ik doe mijn best. Toch elke keer een kilometer of 10, 12 en het geeft mij in ieder geval voldoening “iets” aan mijn conditie gedaan te hebben.

Toilet

Tijdens het wandelen, beginnen de ingewanden ook nogal eens actief te worden met als gevolg, dat ik soms plotseling op zeer ongelegen plekken een niet te houden drang krijg om te poepen (ik zeg het maar in duidelijke taal). Laatst liep ik ergens op een stille weg in Naklua en ja hoor, het was weer eens zover. Gelukkig wist ik een eenvoudig resort in die buurt en kreeg ik van de receptie toestemming om het toilet van een kamer te gebruiken. Wat een opluchting voor een fooi van 20 Baht.

Meestal echter loop ik door de stad en vaak langs Beach Road, waar o.a. een heleboel hotels staan. Twee keer kreeg ik weer die behoefte en liep daarop zonder blikken of blozen het Montien Hotel en het Marriott Hotel in. Ik heb in beide hotels ooit gelogeerd en dus wist ik waar de toiletten waren. Als je in de lobby wat wazig in het rond kijkt, waar die toiletten zijn, heb je kans, dat iemand van het personeel vraagt of je een hotelgast bent, maar mij overkwam dat niet. Dus, wederom opgelucht kon ik mijn wandeltocht voortzetten. Hetzelfde overkwam mij in Bangkok, maar ook daar ken ik meerdere hotels van binnen, dus de toiletten van Dusit Thani en de Sheraton Sukhumvit heb ik ook al eens met een bezoek vereerd.

Vuurwerk

Een mens wordt daardoor wat brutaal en gisteravond ging ik nog een stapje verder. In Pattaya vindt een Internationaal Festival van Vuurwerk plaats, waardoor Beach Road voor alle verkeer was afgesloten. Een verkeerschaos derhalve op alle andere wegen. Mijn vrouw en zoon wilden het spektakel graag meemaken, want naast het vuurwerk was er veel muziek en waren er nog veel meer bier- en eettentjes. Ik vind vuurwerk maar niks, maar goed, je offert jezelf soms op, nietwaar? Dus ik ging mee.

Op de motorbike de stad in dan maar, want alle wegen, die naar Beach Road leiden waren verstopt met auto’s, die het zelfde plan hadden. Via een aantal binnenweggetjes kon ik Second Road bereiken, maar een parkeerplaats voor de motorbike was schier onmogelijk. Ik kreeg een plan in mijn hoofd. Ik reed de toegangsweg van het Montien Hotel op en parkeerde mijn motorbike op de daarvoor bestemde plaats. Via de hotellobby, langs het zwembad, door de tuin en wij waren op Beach Road. Na wat vuurwerk gezien te hebben, enkele biertjes en natuurlijk eten, weer terug naar mijn motorbike, maar mijn vrouw moest wel eerst plassen. Twee grote mobiele toiletwagens waren beschikbaar, maar nog afgezien van de lange rij wachtenden, was dat niet de ideale plek om wat water kwijt te raken.

Het hek van het hotel was inmiddels gesloten, maar een securityman liet ons ongestoord binnen. Netjes gekleed, dat wel, moet de man gedacht hebben, zullen zeker hotelgasten zijn en naar een hotelIDcard werd ook niet gevraagd. In de lobby heeft mijn vrouw toen gebruik gemaakt van het toilet en daarna liepen we – wederom ongestoord – naar onze motorbike om daarmee naar huis te gaan.

Zo zie je maar weer: een brutaal mens (Farang) heeft soms de halve wereld!

Het magazine, was het wonderlijke wonderkind van de Canadese zelfverklaarde journalistieke delinquenten, Jim Algie en Cameron Cooper. Na talloze verpletterende nederlagen in het Canadese medialandschap, besloten deze twee heren, die na zeker niet minder talloze reizen naar Thailand, in het Land van de Glimlach, een maandblad op te richten “that wasn’t for everybody, let alone anybody”.

Gedurende het eerste jaar was het geesteskind van deze twee onconventionele media-avonturiers nog gedeeltelijk in zwart-wit en op de voorpagina van het eerste exemplaar prijkte, -in kleur- het niet zo frisse gezicht van de quintessentiele ‘backpacker in Azie”; blonde dreadlocks boven een stel ogen die zeiden; ‘fuck you dad, disinherit me if you wish, but these mushrooms are the best thing that happened to me since you left mum and me”.

De knipoog naar het hippie-dom bleek in latere afleveringen niet meer dan dat, een knipoog.

Het maandblad ontwikkelde zich in de daarop volgende jaren tot een stijlvol glossy roadtrip boordevol artikelen neergepend door de heren eindredacteuren en een vaste kern van schrijvers die Aziatische paden betraden waar hippies zich zelden wagen. De donkere tatouagewereld van monniken in Bangkok. De duistere krochten van de handel in beschermde diersoorten op Chatuchak Market. De escapades van een Australische vrouw die het tot een sport gemaakt had om zoveel mogelijk Thaise mannen te neuken om ze daarna met een ‘g’day’ weer te dumpen. Op stap met een Karen militia in de Burmese jungle, een militia die al vier decennia vecht tegen de junta in dat land.

Na een aantal jaar besloot Cameron het blad te herdopen tot “Untamed Travel”. De reden daarvoor was dat “Farang” een Thais woord is wat betekent “westerling”. De ingezonden verhalen besloegen echter vaak andere Zuidoost Aziatische landen en de nomer “Farang”werd claustrofobisch.

In 2004 sloot de redactie een deal met de Bangkok Post die de distributie voor haar rekening zou nemen en de adverteerders zou werven. De airco moest wel loeien. De adverteerders lieten het echter afweten. Op de vraag waarom zei Cameron destijds; ‘ik denk dat bedrijven ons niet kunnen vastpinnen. Bedrijven houden niet van dingen die onduidelijk voor ze zijn. “Untamed” is er niet om Thailand te verkopen al ware het een stuk zeep. Ik ben dit begonnen om Azie-gangers een kijk te geven op een deel van de wereld wat fascinerend is door haar tekortkomingen. De resorts verkopen zichzelf wel.”

In 2007 was het afgelopen. Cameron en zijn makkers konden de huur van het kleine kantoortje boven de sweatshop op Thanon Samsen niet meer betalen. Zijn personeel, Thais en Farang, bood aan om zonder betaling door te werken. Iedereen voelde dat hier een vorm van journalistiek bedreven werd die in talloze landen nog uitgevonden moest worden. Helaas, de eindredacteur gooide de handdoek in de ring. Een topmagazine, voordurend knipogend naar de lezer en zichzelf, met een oneindige hoeveelheid zelf-en-anderspot, ter ziele.

Jammer. Ligt hier een mooie taak…?

Er zijn nogal wat verschillen tussen de mensen uit het westen en de mensen uit het verre oosten. Hieronder een paar “kleine” verschillen die je al vrij snel kunt waarnemen als je in Azië vertoeft.

Duidelijk/eerlijk zijn.

• De Farang is “to the point”.
• De Thai draait om de brei heen.

De levenswijze.

• De Farang is een individualist en denkt voor zichzelf.
• De Thai zit graag bij elkaar met familie en vrienden om hun problemen op te lossen en alles van elkaar te weten.

Punctualiteit.

• De Farang is op tijd.
• De Thai heeft de tijd.

Contacten/Vrienden.

• De Farang heeft contact met (aan)verwante personen.
• De Thai heeft contact met iedereen. Iedereen is een “vriend”. En is dus zakelijk zeer succesvol?

Boosheid.

• De Farang is boos en laten dit merken.
• De Thai is boos en blijven lachen (maar opgelet!).

In de rij.

• De Farang staat netjes en beleefd in de wachtrij.
• De Thai kent geen wachtrij/privacy.

Weekend / ontspanning.

• De Farang wil een lekker rustig weekend.
• De Thai houdt van drukte en winkelen.

Op een feestje.

• De Farang staat in groepjes bij elkaar.
• De Thai richt zich op de baas die het feestje geeft.

In het restaurant.

• De Farang praat zachtjes en bedeesd in het restaurant.
• De Thai praat hard alsof ze de eigenaar zijn van het etablissement.

Op vakantie.

• De Farang houdt van sightseeying en geniet van de omgeving.
• De Thai vindt een foto van zichzelf maken belangrijk. De omgeving boeit hem niet.

Probleem afhandeling.

• De Farang doet alles om het probleem op te lossen.
• De Thai doet alles om het probleem uit de weg te gaan.

Eten per dag.

• De Farang vindt één goede maaltijd per dag genoeg.
• De Thai eet minimaal 3 maaltijden per dag.

Transport.

• De Farang reed eerst auto en fietst nu voor een schoner milieu.
• De Thai had geen geld en reed op de fiets. Nu hebben ze geld en rijden in een auto.

Oude dag en gezelschap.

• De Farang heeft op zijn oude dag een huisdier.
• De Thai is gegarandeerd niet eenzaam zolang hij/zij maar op de kleinkinderen past.

Weer en stemming.

• De Farang heeft bij slecht weer slechte zin.
• De Thai heeft bij regen meer welvaart.

De baas.

• Bij de Farang is de baas onderdeel van het team.
• Bij de Thai is de baas een God.

Gezond eten.

• De Farang eet vooral gezond en de goedkope Aziatische keuken.
• De Thai eet het ongezonde en dure Westerse eten.

De (klein)kinderen.

• Bij de Farang moeten kinderen op eigen benen kunnen staan en snel het huis uit.
• Bij de Thai staan de kinderen altijd centraal en hoeft helemaal niets.

De huidskleur.

• De Farang ligt uren in de zon te bakken en wil graag bruin zijn.
• De Thai mijdt de zon, pakt zich helemaal in, en wil een mooie witte huidskleur hebben.

Het is ook ergerniswekkend dat het land keer op keer gedeeltelijk wordt ondergedompeld bij gebrek aan een duurzaam, effectief systeem van waterbeheer. Voeg dat bij beelden van have-nots op daken van ondergelopen huizen of tot aan de borst in het water bij hun vernielde negotie en sarcastische commentaren op een fotoshoot van premier en oppositieleider samen boven de overstromingsmap komen spontaan opwellen. Om nog maar te zwijgen van de irritatie veroorzaakt door een steenrijke gevluchte fraudeur die vanuit zijn zelfgekozen ballingsoord de natie diets maakt dat het hele probleem met een miljardje of 400 zo uit de wereld is. Put your money where your mouth is, denk je dan. Of: wat heb je zelf uitgevoerd in de zes jaar dat je aan de macht was!

Schuldvraag

Thai denken niet zo. Of ze nu boos zijn of verdrietig over wat er gebeurt, de vraag ‘wie is verantwoordelijk’ komt nauwelijks aan de orde. Ik haal die wijsheid niet uit de kolommen van de Bangkok Post of de Nation (hoewel het zelfs daar gezien de barre omstandigheden beperkt blijft) maar uit gesprekken met mijn Thaise omgeving. Buren, vrouw en familie, de bouwvakkers bij m’n huis en niet te vergeten de reacties per sms of telefoon bij tv-programma’s.

Opvallend is dat het vooral over het heden gaat, het probleem van nu. Niet over gisteren en over morgen alleen in de zin van hoe krijgen we ons leven weer op droge orde, komt er schadevergoeding. Als ik dan voorzichtig begin over falende politici en dat het vorig jaar en in de jaren daarvoor ook al raak was en dat dat zo niet eeuwig door kan gaan kom ik op het hellende vlak van de farang-betweter. Dat wordt niet rechtstreeks gezegd, maar de uitgebreide uitleg over hoe klimaat en geografische eigenaardigheden van Thailand hand in hand kunnen gaan met het noodlot is veelzeggend genoeg.

,,Je kunt wel over politici beginnen, maar iedere Thai die land koopt zorgt eerst voor bescherming van zijn eigen grond”, zei mijn buurman, afkomstig uit een gehucht in de provincie Kanchanaburi. ,,Iedereen bouwt zijn eigen dijkje en niemand maakt zich echt zorgen over waar het overtollige water dan heenstroomt”. Met andere woorden, we leveren allemaal ons aandeel aan het probleem.

IJsblokjes

Het lijkt erop dat Thai zelfs met natte voeten het hoofd koeler weten te houden dan de buitenlanders van wie, naar ik inschat, de meesten alleen last van zweetvocht op hun pootjes hebben. En waarom zouden wij het hoofd niet koel kunnen houden? Hier een paar ijsblokjes. Klein beginnen, in ons eigen landje. Je kunt de herfstklok gelijk zetten op het vallen van regennatte bladeren, toch slaat het treinverkeer op tilt. Financiële crises lijken uit de lucht te komen vallen, structurele oplossingen niet, want onze politici ratelen al jaren over beter toezicht op de financiële sector en jammeren vervolgens over het falen daarvan. En dom dat we zijn! In Bangkok-Nederland vergassen we liever het milieu en brengen uren in files door dankzij onze hartstochtelijk liefde voor heilige blikken koeien.

In de rest van Europa doet het jaarlijks terugkerende fenomeen van smeltwater en slecht weer rivieren uitdijen alsof er geen oevers en waterkeringen zijn gebouwd. De Engelsen staan geregeld paf van weer een regenrecord met overstromingen als gevolg. In Italië wordt op grote schaal clandestien gebouwd (vaak met achteraf sanctionering van de autoriteiten) en in modderstromen verdwenen dorpen en ingestorte huizen zijn het gevolg. In Rusland is iedere winter stervenskoud, maar kun je ook gif innemen op de jaarlijks terugkerende surprises: barstende waterleidingen, door bevriezing onbruikbare spoortrajecten en niet te vergeten degenen voor wie de winter elk jaar te vroeg invalt, de op straat doodgevroren dronkaards.

Genen

Kto vinovat, klagen de Russen als ze voor een kennelijk onoplosbaar probleem worden gesteld. Het antwoord op die vraag aan wie de schuld gegeven kan worden is bijna Thais: aan niets en niemand. Het is nu eenmaal zo. Die berusting zit niet in onze genen. Wij houden van aanpakken. En zoals wij het doen kunnen anderen het ook, waar ook ter wereld. Dus schreeuwen we vooral nu het water wild stroomt van de daken waarin een klein landje groot kan zijn: kijk naar onze Deltawerken, moeten jullie ook doen, wij komen wel advies geven, zeker als we er een flinke duit aan kunnen verdienen.

Het mag allemaal waar zijn, maar we vergeten gemakshalve dat wij het met onze diepgewortelde democratische tradities in reeds lang geleden hoog geïndustrialiseerde samenlevingen zelfs met hulp van een oerwoud aan regelgeving niet echt veel beter doen dan de Thai. Waar we liever helemaal niet aan denken is dat wij met het plunderen en uitbuiten van politiek en economisch jonge groeimarkten als de Thaise een flinke bijdrage leveren aan het kopiëren van onze eigen graaicultuur. Een autofabriek bij Ayutthaya, meneer Japanner? Maar natuurlijk! Goedkope arbeiders zat en prima locatie. Een bosje tropisch hardhout voor uw meubelindustrie? Waarom niet, weghakken wat de vooruitgang in de weg staat, nieuwe wegen, lage kosten, geld stroomt binnen, iedereen tevreden.

Want waarom zou een Thai niet willen hebben wat een farang heeft? Hij hoeft bijvoorbeeld maar een blik te werpen op al die gelukkige ouwe Europese pensionado’s die in riante huizen aan hun gerief komen bij meestal veel jongere Thaise schonen en hup, daar gaat weer een bos tegen de grond voor een Mu ban. En laat maar komen die toeristen, we zetten er nog wel een condootje of honderd bij, een golfbaantje extra, een resort in een natuurgebied. Zij, de toeristen, kunnen niet wachten en wij Thai gaan de concurrentie natuurlijk geen voorsprong geven door veel tijd en geld te verspillen aan goede afwatering.

Geneuzel

Aan dat soort dingen denk ik dus ook bij het zien van de foto van Ying en Appie. Ze verschillen weinig van onze politici die doorgaans eveneens heel goed weten hoe hun public relations te regelen. Maar in dit geval heb ik er wat meer vrede mee. De boodschap van die foto is immers ook dat regerings- en oppositieleider samen optrekken nu het land voor immense problemen staat. Even vergeten, die rooie en gele shirtjes, de nood is aan het land. Hoe oppervlakkig ook, beter dat dan de opwinding en het geneuzel in Nederland over een geblondeerde volksmenner die de premier toevoegt: hé, doe es normaal joh.

Ik ‘deed’ Thailand aan voor een hernieuwde kennismaking met mijn oude marinemaatje Bert én met zijn woonplaats Pattaya als uitvalsbasis het land te verkennen. Sindsdien heb ik bijgeleerd, woon na een aantal kortere bezoeken al weer ruim een jaar permanent hier. Eén van mijn docenten: de vrouw waar ik bij dat eerste bezoek verliefd op werd en met wie ik inmiddels geheel vrijwillig en tot mijn genoegen aan de trouwring geketend.

Dat beschrijft in een notendop mijn transformatie van unieke mens tot vleesgeworden cliché: een overrijpe westerse buikmans die aan een Thaise schone blijft hangen. Het complete plaatje ontluistert nog meer. Mijn geliefde is een kind van de Isaan.

Vrouwenvlees

Vroeger zou ik bij die naam hebben gedacht aan een erg ver-ver hemellichaam of een van de vele koekblik-varianten van Aziatische komaf. Nu weet ik dat Isaan de armste streek van Thailand is en dé leverancier van vers vrouwenvlees aan poelen des verderfs elders in Thailand.

Tsjeetje, mijn vrouw is hoer, dacht ik aanvankelijk na het lezen of aanhoren van weer een verhaal van buitenlander of Thai over uit de Isaan weggelopen vrouwvolk. Het zijn, leerde ik, listige creaturen die liefde veinzend hun lichaam in de uitverkoop gooien aan onschuldige buitenlanders, die als ze in de Isaanse trukendoos trappen gedoemd zijn tot een leven als wandelende ATM.

In de meestal smeuïge verhalen ontbrak zelden de uitleg over het nobele doel dat inzet van de doortrapte middelen moest heiligen: de in de Isaan achtergebleven familieleden nagels bezorgen om de straatarme konten te kunnen krabben.

Tevens ging me opvallen dat bij kennismakingen met soortgenoten in mijn expatrijke contreien terloops even naar geografische herkomst van mijn partner werd geïnformeerd. “Aaaahaaa, Isaan” was dan de reactie op het prijs geven van de geboorteplaats van mijn nieuw gevonden geluk. Om geen twijfel te laten bestaan aan de betekenis van die uitroep kwamen sommigen, ook ongevraagd, met belangrijke details over hun eerste romantische ontmoeting met de Ware Liefde, zoals plaats (nee, nee, geen bar) en uiteraard niet-Isaanse afkomst.

Isaan-type

Kortom, een farang in Thailand is pas goed de pineut als hij zijn heil heeft gezocht in de armen van een Isaanse. Ook op dit blog ontbreken de roerende waarschuwingen niet over het arsenaal aan valstrikken waaruit Isaanse verleidsters onvermoeibaar putten in hun jacht op blanke weldoeners. Mijn in eigen huis en bij bezoeken aan de Isaan opgedane veel positievere ervaringen in de strijd werpen tegen kennelijk duchtig door de Isaanse wol geverfde expertpats bracht slechts hoon en het sardonische dreigement: ,,Jouw tijd komt nog wel”.

Gaandeweg ontwikkelde ik een soort immuniteit tegen horror-stories met Isaanse slechteriksters in de hoofdrol. Maar zelfs ik leerde recentelijk bij door kennismaking met een nieuwe variant van het Isaan-syndroom: het Isaan-type. Dat zijn 100 procent Thaise dames uit andere windstreken die de Isaan alleen kennen uit aardrijkskundeboekjes maar het net als hun Isaanse zusters met een farang doen. Deze verrijking van mijn kennis heb ik te danken aan een veelwetende blogreaguurder wiens aanprijzing ‘nou horen jullie het eens van een Thai’ mij nieuwsgierig deed klikken op de door hem aangeleverde link: www.stickmanbangkok.com.

Verbijsterd las ik wat de uiteraard anonieme auteur onder de kop ‘What farang not get about Thai’ allemaal onthult. Met behulp van een artikeltje uit de Bangkok post schildert hij eerst het profiel van de doorsnee isaan-vrouw: ‘zu haben’ voor elk soort buitenlander, Adonis of monster, atleet of invalide, viriel jong of impotent oud, maakt ze niets uit zolang er maar poen uit te persen valt

Daarna maakt hij gehakt van alle farang met een Thaise geliefde. Die duiken namelijk allemaal in hetzelfde afvoerputje vol ‘Isaan-types. Uit welk deel van Thailand dat type ook komt, het gemeenschappelijk kenmerk is beperkte schoolopleiding, armoedzaaier achtergrond en niet gezegend met een lelieblanke huid. Mocht dit beklagenswaardige wezen het Engels enigszins machtig zijn dan staat vast dat ze die kennis niet op school maar in het rosse circuit heeft opgedaan.

Gezichtsverlies

Je kunt na lezing maar één conclusie trekken: iedere Thaise met een farang-partner stelt zich ten opzichte van haar landgenoten bloot aan dat verschrikkelijke risico van gezichtsverlies. Er wordt op haar neergekeken, helemaal wanneer ze een dum-dumhuidje heeft. Geen wonder dat de whitener-producenten in amazing Thailand zulke hoge winsten maken!

Vermoedelijk, want op het identiteitschuwe internet weet je het nooit zeker, is de schrijver inderdaad een Thai. De uiteenzetting over de domme farang en hun lelijke Isaan-types spiegelt namelijk exact het bekrompen, discriminerende denken van hi-so Thai over landgenoten die zich een paar treedjes lager op de sociale ladder bevinden.

Aangezien dit achterlijke en ergerlijke aspect van de Thaise cultuur niet aan mij besteed is ben ik verder gaan zoeken naar wat speciaal vrouwen uit de Isaan een negatief etiket als in Isaan-type oplevert. Helaas, de bewijslast is enorm. Neem een keihard argument als ‘de vrouwtjes daar moeten wel want in de Isaan is het armoe troef’. OK, punt gemaakt, want ook mij is het bij het rondreizen door andere delen van het land opgevallen dat de bevolking daar in fantastische villa’s is gehuisvest en zich bij voorkeur in kamerbrede luxe-automobielen verplaatst.

Kreukvrije Vrouwen

Ook geheel op eigen waarneming gebaseerd is dat buiten planeet Isaan een andere mensensoort leeft, waarvan het vrouwelijk deel vrijwel onbenaderbaar is voor de avances van al dan niet bronstige en/of bejaarde blanken. Alleen de echte doorzetters onder hen weten voldoende tijd en lust op te brengen om via beleefde en discrete signalen aan familie of vrienden van zo’n kreukvrij niet-Isaantype contact te leggen. De kans op succesvolle afloop is vanzelfsprekend uiterst gering.

Snel heb ik dit dwaalspoor verlaten om mijn heil in de statistieken te zoeken. Wat een ellende! Het wemelt van de elkaar tegensprekende ‘harde’ cijfers als het om herkomst en omvang van de populatie in de sexindustrie gaat. Ook na urenlang zoeken kon ik geen enkel duidelijk gegeven vinden over het aantal Isaanse vrouwen dat zich in en buiten etablissementen van zinnenprikkelend vermaak overgeeft aan de jacht op een uitkleedbare farang.

Wel leerde ik dat de prostitutiemarkt in Thailand voor slechts vijf procent gericht is op blankhuidige vreemdelingen en voor de rest op bevrediging van kennelijk hoge binnenlandse nood. Maar hoe dat voor ons nette witjes vrolijke gegeven in vredesnaam te rijmen met de exclusieve rol van Isaanse ‘lelijkerds’ op dat bescheiden marktsegment?

Bootsman

Turend naar de cijfers viel plotseling het bahtje. Het slechte image van de Isaan-vrouw valt slechts te verklaren aan de hand van de bootsman-doctrine. De wat? Vroeger, heel vroeger, was ik schepeling op Hare Majesteits Naarden, een heuse mijnenveger. Als we ergens een haven binnenliepen riep de bootsman alle hens op het voordek. “Mannen”, schreeuwde hij dan, “wie straks op de wal zijn genotsknots niet op de daarvoor bestemde plaats uitpakt verdwijnt voor de rest van de trip in het kabelgat”.

Deze waarschuwing beoogde niet de alreeds in schuilkelders gevluchte vrouwelijke bevolking te beschermen tegen marine-geilheid maar te voorkomen dat Jannen hun uniform ten schande zouden maken door hun door alcohol-intake overmatig gevulde blazen te legen tegen bomen en blinde muren. De bootsman: ,,Als burruggers één Janmaat op straat zien pissen staat morgen in de krant: de hele koninkelukke marine is een stelletje wildzeikerds”.

Deze bootsman had een duidelijk inzicht in de werking van de wet van het optisch bedrog. Die bepaalt dat je eigen waarneming en vooral ook die van anderen net zo lang vermenigvuldigt tot er een algemeen geldende waarheid uitrolt. Pas dat toe op de Isaan en de reputatie van het vrouwvolk aldaar is verklaard. Volgens de bevolkingsstatistieken levert de Isaan 35 procent van de 23.304.793 vrouwelijke Thai tussen de 16 en 64 jaar. Wanneer je een Thaise schone uit die doelgroep aan de behaarde arm van een farang waarneemt is dus alleen getalsmatig de kans groot dat zij een Isaanse is. Tel daarbij op dat geen enkele andere regio in Thailand zo’n hoog migratiepercentage heeft (ook voor mannen trouwens) en het is zonneklaar dat elke in een bar gesignaleerde Isaanse employee het optische bedrog tot een zekerheid maakt: alle vrouwen van daar zijn ….. vul maar in.

Troost

Deze uiterst wetenschappelijke analyse is natuurlijk incompleet zonder vermelding van een ander fenomeen: nergens in Thailand schijn je zo goedkoop te kunnen leven als in de Isaan. Dat mag dan niet de grote meute toeristen trekken die zich verpoost in andere delen van het land, maar wat wel uit het buitenland in de Isaan arriveert, blijft daar meestal voorgoed. Het mag een godswonder heten met al die Isaansen elders on the go go, maar vele farang-immigranten vinden ter plekke een liefhebbende vrouw en een riant huis. En ook dat – hoort zegt het voort – draagt weer bij aan de wet van het optisch bedrog.

Ik kan daar inmiddels best mee leven. Tegen het effect van de bootsman-doctrine is nu eenmaal geen kruid gewassen. Bovendien, het is een enorm troostrijke wetenschap dat de goegemeenten in onze thuislanden de wet van het optisch bedrog doorgaans op heel Thailand toepassen. Dat maakt ons, farang met een Thaise partner, tot lotsverbondenen, plaatst ons solidair in hetzelfde bedje met geliefden die alleen voor het geld de benen spreiden. Thailand-Naailand, zeker weten toch?

Al een een flink aantal jaren woon ik nu in Thailand en ik weet nog steeds niet goed wat te doen als ik een andere Farang zie.

Ja, hier in Pattaya is het natuurlijk geen probleem, er zijn zoveel Farangs, die je dagelijks tegenkomt zonder dat je daar speciale aandacht aan besteedt. Je loopt op straat langs elkaar heen zonder gedag te zeggen, laat staan dat je kennismaakt en een praatje aangaat. Zo gaat dat ook in andere toeristenplaatsen, waar ontmoetingen van landgenoten vaak plaatsvindt in bars, restaurants of bij gezamenlijke activiteiten, zoals het duiken of para-sailing.

Isaan

Mijn vrouw komt uit de Isaan en af en toe mag (moet) ik mee naar het dorp om haar moeder en andere familieleden te ontmoeten. Echt erg vind ik dat niet, want de mensen in de buurt zijn gastvrij en aardig, vooral omdat ze weten, dat het weer goed van eten en drinken is de komende dagen. Er is een Farang in de buurt! Voor mijn vrouw is het leuk om even terug te zijn, urenlang lekker njek-njekken met de familie en ik moet eigenlijk maar zorgen, dat ik de tijd doorkom. Ik lees wel een boek, ga met de bromfiets een eindje rond en ga soms mee naar de plaatselijke markt om als pakezel voor de gekochte boodschappen te dienen. Op die markt wordt ik aangestaard door alle Thaise passanten als het achste wereldwonder, sommigen kinderen zijn brutaal genoeg om mij even aan te raken (Is-ie wel echt?)

Bij ons meest recente bezoek – we hebben de jaarwisseling daar gevierd – wist mijn vrouw met trots te vertellen, dat er nu drie Farangs in het dorp zijn, nee, niet op bezoek, ze wonen hier permanent. “Nou, dat is leuk voor ze”, zei ik, misschien ook niet, dacht ik. Één van hen zou zelfs een Nederlander zijn werd gezegd. “Hoe weet je dat”, vroeg ik, “loopt hij op klompen of heeft hij (net als wij in Pattaya) de Nederlandse vlag buiten hangen?” Dat wist ze niet, maar ze wist wel waar die Farangs woonden en zij stelde voor om er eens langs te rijden en kennis te maken, dan had ik ook wat om mee te praten. “Ik pieker er niet over”, zei ik, maar dat moest ik toch wel nader uitleggen.

Burgemeester

Ik vertelde haar, dat er allerlei redenen kunnen zijn, waarom die Farangs in het dorp zijn komen wonen. Dat kan heel plausibel zijn, ze willen niet in een grote stad wonen, maar op het platteland. Hun partners zijn weer “thuis”, ze hebben een mooi goedkoop huis hier en hij kan zich aan allerlei hobby’s wijden. Het is maar de vraag of hij behoefte heeft om met een Farang, die toevallig op bezoek is, te praten. Misschien wel, maar dan loop je een redelijke kans, dat hij je in een paar minuten zijn hele levensverhaal vertelt. De klaagzang over Nederland krijg er dan gratis bij. Nee, hij is gelukkig hier, hoewel er nog veel verbeterd moet worden in Thailand en daar kan hij je ook alles over vertellen.

Ook in het dorp zou hij veel goeds kunnen doen, maak hem maar burgemeester of zo en alles komt voor elkaar. En als hij op de een of andere manier merkt, dat hij langer dan jou in Thailand verblijft, gaat hij ook nog eens even fijntjes uitleggen wat jij allemaal moet doen en laten.

Misschien is het wel iemand, die Nederland ontvlucht is voor justitie, een gezochte misdadiger dus, een gangster of een witteboordencrimineel, wie weet. Hij kan hier zelfs wel illegaal verblijven, omdat hij al een behoorlijke overstay heeft en denkt in het dorp redelijk veilig te zijn. Die vindt het vast niet leuk, dat je hem “ontdekt” hebt en hij zou je liever een pak slaag geven dan een biertje met je drinken.

Ik zeg natuurlijk niet, dat het zo is al hierboven beschreven, maar het zou toch kunnen? Ik begrijp als stadsmens niet, dat iemand op het Thaise platteland wil wonen, maar er zal best een goede reden voor zijn. Ook dit blog wordt ook door Nederlanders gereageerd, die de keuze voor het Thaise platteland hebben gemaakt en die helpen mij vast wel van mijn “probleem”af. Waarom?, Wat is je achtergrond, Hoe bevalt het?

Vreemd gedrag farang

Wij vinden de Thai, bij tijd en wijle, maar vreemd. Vaak is er geen touw aan vast te knopen en ontbreekt alle logica voor de wijze van handelen door een Thai. Andersom geldt hetzelfde. Farang (westerlingen) zijn maar vreemde vogels. Nogal lomp, ongemanierd en onhandig. Maar ook goedhartig en een bron van vermaak.

Wie regelmatig op dit blog vertoeft, leest veel over de vreemde gewoonten van de Thai. De botsing der culturen levert leuke anekdotes op, maar soms is het een bron van ergernis. Bij een Thai kan ‘ja’ immers ‘nee’ betekenen en achter het ‘masker van de glimlach’ kan van alles schuil gaan. Zo denk je al snel dat Thai het liegen hebben uitgevonden.

Natuurlijke is er ook nog de taalbarrière. Wanneer je in Chiang Mai op straat loopt en door een Tuk-tuk chauffeur als potentiële klant wordt aangesproken. Zeg dan niet “I walk “ in goed Engels. In het Noord-Thaise dialect betekent het “Jij lelijke aap!”.

Een Thai drukt zich sowieso anders uit. Nooit recht door zee. Altijd met veel omwegen om conflicten te voorkomen. De normen en waarden van een Thai zijn vaak een punt van discussie. Niet alleen voor ons. Zelfs antropologen en echte Thailand kenners krijgen er geen vat op. Vooral omdat een Thai wel gedragsregels kent, maar deze niets zeggen over de werkelijke bedoelingen.

Stereotypen

Thai denken voornamelijk in stereotypen, dat vinden ze gemakkelijk en schept orde in de chaos. Alle farang zijn rijk, is zo’n clichébeeld. Iedere nuancering van al die stereotypen vinden ze alleen maar lastig. Een ander beeld is dat farang niets van de Thai begrijpen en het echte Thaise eten niet kunnen verdragen.

Toen ik in Isaan aan het picknicken was bij een waterval samen met een Thaise familie, stond een groepje Thai toe te kijken (over privacy hebben ze andere ideeën). Van een beetje kleefrijst maakte ik een balletje en met mijn zelfde hand nam ik er wat Som tam (pittige Papaja-salade) bij en stak dit in mijn mond. Er steeg een luid gejuich, gelach en applaus op bij de groep toeschouwers. Een farang die Khao niao (kleefrijst) en Som tam eet, klopt niet bij het beeld wat ze van ons hebben, dus lachen ze er maar een beetje om.

Ideaalbeelden in stand houden

Thais voelen zich het beste thuis bij farang die zich niet te veel verdiepen in de cultuur van de Thai. Met een westerling kan je vooral gein maken. Ze vinden het prachtig om de ideaalbeelden bevestigd te krijgen die de Thai graag in stand houden, zoals de liefde voor het Koningshuis en het Boeddhisme. Een kijkje achter het Thaise masker wordt niet op prijs gesteld. Je ziet dan een maatschappij die uiterst gewelddadig kan zijn, vol hebzucht, alcoholisme, overspel en gokverslaving. Het bezweren van geesten is voor Thai belangrijker dan het vredelievende Boeddhisme.

Hoe Thai over farang denken

Net zoals wij steeds weer proberen de Thai te ‘vangen’ door maar zoveel mogelijk te generaliseren en te denken in clichébeelden, doen de Thai dat op hun beurt ook. Toch altijd leuk om te lezen hoe de Thai over een farang denkt. Zomaar even een opsomming van punten die Thais nogal vreemd vinden van ons westerlingen:

• In de zon gaan liggen.
• Video’s en foto’s maken van een Tuk-tuk.
• Een relatie aangaan met Thaise vrouwen met een donkere huid, iedere zichzelf respecterende Thaise man zou dat nooit doen.
• Foto’s maken van verkeersopstoppingen.
• Iedereen begroeten met een ‘Wai’,
• Uitsluitend met een vork eten.
• Er om vragen vooral geen ijs in het drinken te doen.
• Bier drinken zonder ijs.
• Hand in hand op straat lopen.
• Het prachtige, eigen rijke land verlaten om in Thailand te gaan wonen.
• In een korte broek lopen, zelfs wanneer we niet op het strand zijn.
• Een appel met schil opeten.
• Vriendelijk doen tegen straathonden.
• Vrienden kussen en omhelzen.
• Racistische moppen vertellen.

Voel je vrij om te reageren en vooral deze lijst aan te vullen.

Een Isaanse vriendin van mijn lief woont in Bangkok. Ze is 24 jaar oud en werkt in een supermarkt. Zes dagen per week, gemiddeld 10 uur. Hiervoor ontvangt ze de schamele vergoeding van ongeveer 5.000 baht (€ 117,-). Daar moet kamerhuur, eten en geld voor haar ouders nog van af. Er blijft weinig over. Ze beseft als geen ander dat haar toekomst er zo niet erg rooskleurig uit ziet. Een gezin stichten is onder deze omstandigheden vrijwel onmogelijk.

Werken in Pattaya

Regelmatig belt ze met mijn vriendin. Ze bespreken lief en leed. Aangestoken door de verhalen van velen, staat haar besluit vast; ze wil een farang vriendje. Eentje met een ‘good heart’ en bij voorkeur geen ‘poor farang’. Ze spreekt een klein beetje Engels maar dat houdt niet over. De enige mogelijkheid die zij ziet om een westerse man aan de haak te slaan is te gaan werken in Pattaya. Daar barst het immers van de farang mannen. Ze kiest niet voor het werken in een bar. Met mannen naar bed gaan voor geld is (nog?) een brug te ver voor haar. Ze zou in Pattaya in een supermarkt kunnen gaan werken of in een restaurant.

Grote broer

Haar ambitieuze plannen werden echter wreed verstoord toen ze haar broer deelgenoot maakte. Grote broer werkt al zeven jaar in Pattaya. Zonder te twijfelen verbood hij haar om in Pattaya te gaan werken met als doel een farang boyfriend te scoren. Volgens broerlief deugen de farang in Pattaya niet. Ze drinken de hele dag bier en pikken vrouwen op uit een bar. Het zijn ‘butterfly men’, onbetrouwbaar en niet geschikt voor zijn kleine zus. Op zich is hij niet tegen het idee van een farang vriend, meestal wordt de hele familie daar beter van. Maar hij wil niet dat zijn zus verdriet wordt aangedaan.

Natuurlijk vraagt ze ook aan mijn vriendin of zij nog een farang voor haar weet. Of misschien heb ik nog wel een broer, neef, collega, vriend of buurman die op zoek is naar een Thaise vrouw. Een vraag die ik niet kan en wil beantwoorden. Een relatie met een Thaise is hemels, maar niet zelden ook een hel. Koppelen, daar ga ik niet aan beginnen al lijkt het in Thailand een soort volkssport.

En zo blijft alles bij het oude. Deze jonge aantrekkelijke Thaise vrouw zal nog heel wat dagen moeten slijten in haar supermarkt. Ondertussen zal ze blijven dromen van haar westerse prins op het witte paard…

Svasti, die zichzelf een geschiedenis- en taalfreak noemt, legt uit dat het woord farang in het geheel niet beledigend of negatief is. Volgens de meest waarschijnlijke theorie leenden de Thais uit het Persisch het woord farangi, dat gebruikt werd om er Europeanen en niet-moslims mee aan te duiden. Ook de westgermaanse stam Franken ontleende in de vroege Middeleeuwen zijn naam eraan, waar Frankrijk weer zijn naam vandaan heeft.

Omdat Thais de gewoonte hebben buitenlandse woorden, die moeilijk zijn uit te spreken, te simplificeren of er een eigen draai aan te geven, maakten ze er farang van.

‘Ik ben van mening”, schrijft mevrouw Pichaya (Thais gebruiken de voornaam), ‘dat het woord farang, gebruikt om buitenlanders mee aan te duiden, niets te maken heeft met het woord farang dat guavevrucht betekent.’ Ter vergelijking noemt ze het Engelse woord patient dat zowel patiënt als geduldig betekent.

Alleen wanneer farang wordt gecombineerd met khi nok (vogelpoep) heeft het een beledigende connotatie. Daarmee wordt een onbetrouwbare buitenlander bedoeld.

(Bron: Bangkok Post, 28 juli 2011)

Dickvanderlugt.nl

Hoewel ik weinig tv kijk, viel mijn oog ook weer eens op het programma: ‘Hello Goodbye’. Een succesvolle serie van de NCRV, die al een aantal jaren te zien is. Joris Linssen spreekt mensen aan op Schiphol, die staan te wachten op de aankomst van familie, vrienden en geliefden. Het verhaal wat je dan te horen krijgt, is vaak interessant.

Bij de uitzending van deze week kwam er ook een Nederlandse man met zijn Thaise vriendin uit Isaan in beeld. Ze stonden te wachten op haar ouders, die Nederland kwamen bezoeken. Zoals meestal (oeps… vooroordeel) was er een groot leeftijdsverschil tussen de Nederlandse man en de knappe Thaise vrouw. Hij was 60 jaar en zij 23. Voer voor Joris natuurlijk. De clichés kwamen al snel op tafel. Een opsomming:

• Waarom heb je geen Thaise man?
• Wat vindt je er van dat je vriend zoveel ouder is?

En aan de man stelde Joris de goed doordachte en originele vragen:

• Mensen zullen wel denken dat jij een ouwe snoeperd bent?
• Ben jij ouder dan haar ouders?

Je kon duidelijk zien dat de man in kwestie zich ongemakkelijk voelde door deze vragen. Hij begon zich dan ook te verdedigen. “Ze is echt stapelgek op mij!” lachte hij uitbundig (te bekijken op Uitzending gemist).

Het bovenstaande illustreert een situatie die velen van ons wel kennen. Ook mijn vriendin is een stuk jonger dan ik ben. Eigenlijk is zij te jong voor mij, dat vond ik toen en dat vind ik nog steeds zo. Maar ja, wat is wel acceptabel en wie bepaald dat? De omgeving? Toen ik haar leerde kennen, klikte het. Ik was niet op zoek naar een jong ding om het even oneerbiedig te zeggen. Ik zat niet midden in een ‘midlifecrisis’ en ik ben ook geen Mick Jagger.

Het valt me wel op dat Farang–Thai relaties waar het leeftijdsverschil niet zo groot is, stabieler zijn. De kans van slagen, lijkt een stuk groter. De simpele verklaring zou kunnen zijn dat bij een groot leeftijdsverschil er zowel emotioneel als fysiek grote verschillen zijn die in de praktijk toch lastig zijn te overbruggen.

Over de vooroordelen en de meningen van de omgeving hoeven we het al helemaal niet te hebben. Je wordt eigenlijk verketterd wanneer je het lef hebt om een relatie aan te gaan met een jonge bloem. Men staat in de rij om er een ongevraagde mening over te geven. Op zijn zachtst gezegd, te gek voor woorden natuurlijk. De bekrompenheid van onze calvinistische opvoeding komt te pas en te onpas naar boven. Dat blijkt maar weer.

Overigens zijn het niet alleen de Nederlanders die je nawijzen. De Thai zullen het niet in je gezicht zeggen maar roddelen er ook lustig op los. Kennelijk bepaalt de omgeving hoe je moet leven. Vandaar de kop boven dit artikel: ‘Leeftijdsverschil met je Thaise partner, wat is acceptabel?’

Misschien weten de lezers het antwoord op die vraag?