Begrijpen wij westerlingen Thailand ooit echt?
Je kunt Thailand grondig leren kennen, maar het waarschijnlijk nooit van binnenuit voelen zoals een Thai dat doet. Dat klinkt somber, maar het is geen reden tot moedeloosheid. Juist het verschil tussen kennen en aanvoelen is waar de meeste misverstanden ontstaan.
Het grootste risico zit namelijk niet in wat je niet begrijpt. Het zit in de overtuiging dat je het wel begrijpt. Wie na een paar jaar denkt het wel doorzien te hebben, staat vaak het verst van echt begrip af.
De kern in het kort
Een paar harde punten vooraf, voordat we de diepte ingaan:
- Ongeveer 92 tot 93 procent van de Thai is theravada-boeddhist. Het officiële cijfer van de Thaise overheid komt uit op 93,5 procent boeddhisten, 5,4 procent moslims en 1,1 procent christenen.
- Armoede is sterk gedaald, maar de ongelijkheid is extreem: de tien procent rijkste Thai bezit zo’n 75 procent van het vermogen.
- De grootste barrière is niet de taal of het geloof, maar de neiging om Thais gedrag met een westerse bril te lezen.
- Begrip is mogelijk op het niveau van respectvol samenleven en oprechte vriendschap. Volledig insiderschap is dat vrijwel zeker niet.
Een ander wereldbeeld, geen achterstand
Het is verleidelijk om de verschillen te zien als een kloof die je met genoeg moeite kunt dichten. Maar veel verschillen zijn geen kloof, ze zijn een ander uitgangspunt. En daar begint het misverstand vaak al.
Neem het boeddhisme. Het theravada-boeddhisme wordt door verreweg de meeste Thai aangehangen en kent twee officiële stromingen: de door het koningshuis gesteunde Dhammayuttika Nikaya en de grotere Maha Nikaya. Voor de gemiddelde Thai betekent dit niet dat hij dagelijks over verlichting nadenkt, net zo min als een doorsnee Nederlander dagelijks de Bijbel openslaat. Maar het levert wel een grondtoon. Het idee van karma, van verdienste verzamelen (tham bun), van aanvaarding van wat is. Waar veel westerlingen zijn opgevoed met het idee dat je problemen aanpakt en uitspreekt, zit in de Thaise grondtoon vaker de gedachte dat sommige dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn. Dat is geen onverschilligheid, hoewel het zo kan overkomen.
Geesten naast de Boeddha
Daarbovenop ligt een laag die voor veel buitenstaanders verwarrend is: het animisme. Het geestenhuisje (san phra phum) voor vrijwel elk huis en bedrijf, de amuletten, het geloof in geesten (phi). Het is geen folklore die naast het boeddhisme bestaat; het is ermee vervlochten.
Een Thai kan zonder enige innerlijke tegenspraak een tempel bezoeken en tegelijk de geesten van de plek gunstig stemmen. Voor wie is opgevoed met de gedachte dat een geloof intern logisch en exclusief moet zijn, voelt dat tegenstrijdig. Voor de Thai is het dat niet. Wie dit als bijgeloof wegzet, mist iets wezenlijks over hoe hier naar de wereld gekeken wordt.
De taal als gesloten deur
Hier zit een eerlijk obstakel dat je niet moet wegpoetsen. Het Thais is een toontaal met vijf tonen, geschreven in een eigen alfabet zonder spaties tussen de woorden. Eén lettergreep kan, afhankelijk van de toonhoogte, vijf totaal verschillende dingen betekenen. Daar komt een systeem van voornaamwoorden en beleefdheidsvormen bij dat de sociale rangorde meteen zichtbaar maakt: hoe je iemand aanspreekt, hangt af van leeftijd en status.
En dan zijn er de woorden die gewoonweg niet vertaalbaar zijn. Veel daarvan draaien om jai, het hart. Begrip van Thailand loopt voor een flink deel via die woorden, en zonder enige taalkennis blijft die deur grotendeels dicht. Je hoeft geen vloeiend Thais te spreken om respectvol te leven, maar wie nul moeite doet, sluit zichzelf buiten van een laag die er echt toe doet.
Gezichtsbehoud en harmonie
Dit is waar de meeste botsingen ontstaan. Het bewaren van het gezicht, in het Thais raksa naa, is geen ijdelheid. Het is het smeermiddel dat sociale relaties heel houdt. Iemand publiekelijk corrigeren, je stem verheffen, een fout hardop benoemen: het kost de ander zijn gezicht, en daarmee kost het jou de relatie. Harmonie gaat hier vaak voor op directheid en zelfs voor de waarheid van het moment.
Daar hoort het begrip kreng jai bij. Het wordt vaak vertaald als ontzag-hart of eerbiedig hart en omschreven als consideratie, maar dat is te simpel, want het is ook een gevoel: bewust zijn van de gevoelens van anderen en beleefdheid, respect en consideratie tonen. Het hangt direct samen met het niet willen laten verliezen van gezicht. Kreng jai tonen is een manier om de ander te helpen zijn gezicht te bewaren.
In de praktijk betekent dit dat een Thai een uitnodiging kan afslaan die hij eigenlijk graag aanneemt, alleen om niet tot last te zijn. Of dat iemand glimlachend instemt terwijl hij het oneens is, om de vrede te bewaren. De respectkant van kreng jai wordt sterker zichtbaar tegenover ouderen en mensen met gezag: leerlingen stellen de kennis van hun leraar niet ter discussie, uit angst hem te beledigen en gezichtsverlies te lijden. Ook journalisten houden zich vaak in tegenover gezagsdragers. Er zit een mooie kant aan, een beleefde en attente samenleving, en een schaduwkant: belangrijke problemen worden soms niet benoemd.
De glimlach is niet altijd blijdschap
Thailand heet het land van de glimlach, maar dat is bijna een valstrik. De glimlach kan blijdschap betekenen, maar net zo goed verlegenheid, verontschuldiging, ongemak, of het verbergen van boosheid en verdriet. Een glimlach bij slecht nieuws is geen wreedheid; het is vaak een manier om de spanning voor jullie allebei dragelijk te houden.
Wie de glimlach standaard als instemming of vrolijkheid leest, leest verkeerd. Dit is misschien wel het verschil dat westerlingen het hardnekkigst verkeerd inschatten.
Hiërarchie en status
De Thaise samenleving is verticaal geordend op een manier die voor veel Nederlanders, met hun voorkeur voor gelijkheid en het rechtstreekse woord, wennen is. Leeftijd, geld en positie bepalen je plek, en die plek bepaalt hoe je spreekt, buigt en je gedraagt. Zelfs in de taal zit het ingebakken, met aanspreekvormen die letterlijk oudere broer of jongere zus betekenen.
Relaties draaien vaak om een patroon van zorg en wederdienst tussen hoger en lager geplaatsten. Dit is geen onrechtvaardigheid die toevallig blijft bestaan; het is een ordening die als vanzelfsprekend en zelfs geruststellend wordt ervaren.
Armoede en de afstand die geld schept
Er is nog een verschil dat in gemengde relaties vaak onuitgesproken blijft: geld. Volgens de Wereldbank daalde de armoede in 2024 naar 8,2 procent, gemeten aan de hogere midden-inkomensgrens van 6,85 dollar per dag, mede dankzij sterkere groei en steunprogramma’s. Maar de welvaart is sterk geconcentreerd, met tien procent van de bevolking die ongeveer 75 procent van het vermogen bezit. Dat plaatst Thailand bij de ongelijkste landen ter wereld. Het platteland in de Isaan staat ver af van Bangkok.
Voor de gemiddelde westerse gepensioneerde betekent dit een welvaartsverschil dat je niet kunt wegdenken uit je relaties hier. Het kleurt verwachtingen, verplichtingen tegenover de familie en hoe mensen naar je kijken. Wie denkt dat geld toegang tot begrip koopt, vergist zich. Soms koop je juist een muur van beleefdheid waarachter je nooit komt.
Kun je het dan echt begrijpen?
Eerlijk antwoord: ja en nee, en het onderscheid is belangrijk.
Nee, in de zin dat je waarschijnlijk nooit volledig van binnenuit zult voelen wat een Thai voelt. Je bent er niet in opgegroeid, je hebt de codes niet met de paplepel binnengekregen, je leest de fijnste signalen altijd net iets te traag. Dat is geen falen, het is gewoon zo. Ja, in de zin dat oprecht, respectvol begrip wel degelijk bereikbaar is. Genoeg om goede relaties op te bouwen, om niet voortdurend op tenen te trappen, om de schoonheid van deze cultuur te zien in plaats van alleen de verschillen. Dat vraagt drie dingen: nederigheid, geduld en de bereidheid je eigen vanzelfsprekendheden los te laten.
Veelgemaakte fouten
De val waar bijna iedereen een keer in trapt, is de glimlach of het knikken lezen als instemming, terwijl het beleefdheid of ongemak is. Even hardnekkig is het opvatten van mai pen rai (laat maar, het geeft niet) als onverschilligheid, terwijl het vaak een manier is om spanning te ontladen. En indirecte communicatie als oneerlijkheid bestempelen, terwijl het juist bedoeld is om jou en de ander te beschermen. Wie deze drie herkent, voorkomt de meeste wrijving.
Praktische tips
Leer stilte en wat er niet gezegd wordt net zo serieus te nemen als woorden. Doe moeite voor wat basis-Thai, al was het maar de beleefdheidsvormen; het opent deuren die geld nooit opent. Vermijd directe confrontatie en zoek naar een uitweg die niemand gezichtsverlies laat lijden. Observeer langer dan je gewend bent voordat je oordeelt. En aanvaard dat je hier altijd een gewaardeerde gast blijft, geen ingezetene van binnenuit. Juist die aanvaarding maakt je rustiger en, vreemd genoeg, beter begrepen.
Conclusie
Thailand laat zich kennen, maar geeft zich niet helemaal bloot. Dat is geen probleem dat je oplost, het is een gegeven waarmee je leert leven. Wie nederig blijft, observeert en zijn eigen vanzelfsprekendheden durft los te laten, komt verbazend ver. Het mooiste begrip begint met de erkenning dat je het nooit volledig zult vatten.
Bronnen: Thaise overheid (thailand.go.th), U.S. State Department, Wereldbank, Nation Thailand, Thaizer, The Thailand Life
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Vliegtickets21 juli 2026Prijs vastzetten voor een paar euro: de vliegtickettruc die bijna niemand kent
Expats en pensionado21 juli 2026Eén verpleegkundige op twintig patiënten: het gat in de Thaise zorg
Geld en financiën21 juli 2026Oorlog in Midden-Oosten zet Thaise baht verder onder druk
Expats en pensionado21 juli 2026Zoveel lager wordt je maandelijkse pensioen met de nieuwe 10%-regeling
Hoe meer topics ik hier lees, hoe meer ik de indruk krijg dat onze eigenwaarde en cultuur onbelangrijk blijkt.
Wij moeten Thailand begrijpen, wij moeten ons aanpassen aan hun gewoontes. Het enige wat een Thai van ONS begrijpt is dat we steevast veel, heel veel geld bezitten.
Ik lees hier nooit dat ook wij maar mensen zijn, mensen die op latere leeftijd niet ‘zomaar’ onze manier van leven overboord kunnen gooien. Daar wordt weinig begrip voor opgebracht. Ik hoor van mijn echtgenote regelmatig de opmerking: ‘this is the Thai culture‘ … Ik krijg daar soms de kriebels van!
Als je langdurig in een ander land gaat wonen hoef je helemaal niet je opvattingen en gedrag “aan te passen”. Je moet de taal van het nieuwe land leren, en een redelijk verhaal over de geschiedenis en de cultuur. Je hoeft niet je eigen ideeën en gewoontes opzij te zetten en te vervangen door die van je gastland. Je moet je wel houden aan de wetten van het nieuwe land.
Al die twintig jaar dat ik in Thailand woonde gaf ik mijn eigen mening weer, zelfs over het Thaise koningshuis. Ik deed dat zoveel mogelijk privé en op een vriendelijke manier. Dat is mij nooit kwalijk genomen en ik heb niets van mijzelf hoeven in te leveren.
Och Tino, ben je daar nu weer met de opmerking dat we de taal moeten leren. Het begint toch wel te vervelen.
En ja, de Thaise cultuur, daar zeg je me wat. Als ik mijn echtgenote moet geloven dan zeult ze me elke week mee naar de tempel.
Maar goed, ik weet ondertussen maar al te goed dat ik voor haar binnen ons gezin op de 2de plaats kom. Op plaats één staat haar mama, die is heilig. En maar goed dat ik me daaraan heb aangepast want daar krijg je geen speld tussen.
En zoals ik hierboven lees begrijpt mijn vrouw perfect de ’taal van het geld’. Als het daarover gaat dan is ze opeens klaarwakker 😉
KeesB, dit artikel gaat over het goed begrijpen van Thailand. Dan moet je de taal leren. Als je dat niet doet, prima hoor, maar beweeer dan niet dat je Thailand goed kent.
Ik ben het er mee eens dat je de taal echt wel een beetje moet kennen. En eigenlijk ook het schrift.
Voor mijn Thaise vrouw die al 30 jaar in Nederland woont geldt hetzelfde. Ik leg haar nog vaak uit dat het verschil in uitspraak zit in een andere letter. Als je die andere letter als het ware voor je ziet dan snap jet het verschil in uitspraak. Voorbeeld: vies versus vis.
Zo zijn er ook zat voorbeelden waar zij mij het verschil tussen Thaise woorden uitlegt door te wijzen op de andere letter of het extra toonteken.
Dag Tino,
Je bent niet de enige die Thailand kent en begrijpt.
Ik leef hier al 18 jaar en durf te stellen dat ik de Thaise grillen wel door heb. En daarvoor moet je de taal niet kennen, wat je ook beweert.
Ik spreek bijna geen woord Thais maar de Thaise cultuur, normen en gewoontes die heb ik geleerd van mijn echtgenote. We spreken Engels/Nederlands onder elkaar en dat gaat goed.
Ik ben ooit begonnen met het aanleren van hun taal maar ben afgehaakt. En ik heb niet de indruk dat ik veel mis. Diepgaande en interessante onderwerpen hebben ze toch niet, dat ben ik zeker.
Diepgaande en interessante onderwerpen hebben ze toch niet, dat ben ik zeker. – Nogal denigrerende opmerking naar je vrouw toe. Jij vindt dus dat je vrouw niks te melden heeft?
Dat is echt een excuus van iemand die de taal niet wil leren. Hoe weet jij dat zij geen interessante dingen bespreken als je de taal niet spreekt? Ligt er echt aan met welke Thai je omgaat, er zijn veel Thai met een goede opleiding, zij hebben genoeg interessante dingen te melden.
Waar lees jij dat het gebrek aan diepgaande gesprekken net over mijn echtgenote gaat? Ik zou eerder durven stellen dat zij één van de verstandigste binnen haar familie is.
Zij weet me te vertellen dat de gespreksonderwerpen in heel wat gevallen over geld, eten, de tempel en roddels gaat. Zeer leerrijk …
En je verwijt naar mij toe dat ik de taal niet WIL leren? Lees misschien nog eens wat ik effectief geschreven heb i.p.v. met bloempotten te gooien.
Hopelijk begrijpen ze dan ook, dat de meeste van ons er hard hebben voor moeten werken, maar daar twijfel ik wel eens aan.
Ik moet me hier helemaal bij aansluiten: heel erg vaak is er NUL begrip, noch de wens iets te leren kennen van ONZE gevoelens, attitudes, gewoonten, opvattingen, gedragssituaties. Farang doet het altijd verkeerd, nooit goed, snapt er niets van enz… Ga met twee ( en helemaal met meer) Thais uit, en ze praten onderling de hele tijd Thais, totdat de rekening opgepakt moet worden.
Het heeft me ca 10 jaar gekost, eerdat een Thaise bekende van mij iets begreep van hoe wij “Grermaantjes” tikken. Gelukkig voor haar ( en hem) heeft ze nu erg veel door, en inmiddels de nodige jaren getrouwd met een Duitse Oostenrijker.
Ik heb me deze week nog maar eens kwaad gemaakt.
Wij (mezelf en mijn echtgenote) spreken onderling Engels. Haar zus woont hier naast ons en heeft een intelligente zoon die universitaire studies volgt. Hij spreekt redelijk goed zijn Engels.
Gisteren kwam hij bij me staan en we hadden een aangenaam gesprek over zijn studies. Toen kwam mijn vrouw erbij staan en begon ze onmiddellijk met hem te brabbelen in het Thais. Ik werd gewoon opzij geschoven precies alsof ik niet bestond. Ik heb me omgedraaid en ben weggegaan. Dit is trouwens niet de eerste keer dat dit gebeurt.
Achteraf heb ik haar eens goed de les gespeld. Ik ben dit gedrag redelijk beu. Ik vind dit zelfs onbeschoft. Maar blijkbaar wil ze dit niet begrijpen. Of ligt dit aan mij dit het niet begrijpt 🙁
En weet je wat het échte probleem is, Roger?
Dat jij haar geen opmerking mag geven in het bijzijn van haar jonge neef. Doe je dat toch, dan is het ineens een doodzonde omdat ze zogezegd gezichtsverlies lijdt. Gelukkig heb je gewacht tot achteraf om er iets van te zeggen.
Wat mij altijd opvalt, is dat veel van die culturele regels opvallend vaak in één richting werken. Van een farang wordt verwacht dat hij zich aanpast, de taal leert, de gewoontes respecteert, rekening houdt met gezichtsverlies, hiërarchie en alle sociale gevoeligheden. Maar wanneer een westerling zijn eigen normen of waarden wil behouden, dan moet dat vaak wijken voor de Thaise manier van denken.
Respect moet van twee kanten komen. Als een relatie of vriendschap voortdurend neerkomt op één partij die zich moet aanpassen terwijl de andere partij zich achter cultuur verschuilt om elke kritiek af te weren, dan heeft dat weinig met respect te maken en veel met eenrichtingsverkeer.
Ik heb er geen probleem mee om lokale gewoontes te respecteren, maar ik weiger te geloven dat cultuur een vrijgeleide is om elke vorm van kritiek, discussie of verantwoordelijkheid uit de weg te gaan. Op een bepaald moment wordt “zo doen wij dat hier” gewoon een excuus dat toevallig altijd in hun voordeel uitvalt.
Roger wat jij daar zegt overkwam mij ook vaak todat ik er ook schoon genoeg van kreeg. In het openbaar wees ik haar terecht en zei dat dat zeer onbeschoft is zelfs op controle bij de arts deed ze het over mij ,nu doet ze dat bijna niet meer.
Weet je wat ik eigenlijk zielig vind? Ik heb geen enkel contact met andere landgenoten of farangs. Ik leef tussen de Thai en woon op hetzelfde domein als dat van mijn schoonouders, samen met nog twee andere familieleden (al heeft iedereen zijn eigen woning).
De enige persoon met wie ik af en toe eens een praatje kan slaan, is onze neef. Dankzij zijn studies deelt hij bovendien enkele van mijn interesses; hij is ook een techneut.
Voor de rest praat ik bij wijze van spreken voortdurend tegen de muren. Het is eerlijk gezegd een behoorlijk eenzaam bestaan.
Wanneer onze schaarse gesprekken dan op een arrogante manier worden onderbroken, stoort mij dat enorm. Zeker omdat onze neef zelden thuis is en ik hem maar af en toe zie.
Maar goed, uiteindelijk is dat mijn eigen schuld. Ik had de Thaise taal maar moeten leren, dan zou ik dit probleem niet hebben. Zo zie je maar dat anderen in dit topic toch wel een beetje gelijk hadden 😉
Als je het mij vraagt: integratie? Ja! Assimilatie? Nee!
Kom je als buitenlander ergens te wonen dan moet je toch elementen van je gastland overnemen. De mensen aldaar in je nieuwe thuisland (of dat nu Thailand of Nederland is) zullen het waarderen. Maar kernwaardes (geloof/levensvisie) geef je natuurlijk niet op tenzij je zelf aan je eigen opvattingen gaat twijfelen. Sommige dingen veranderen je nu eenmaal niet zo makkelijk (meer). Maar hou je 100% vast aan “ik doe hier zoals ik thuis in eigen land deed, ik pas me in helemaal niks aan”, dan maakt dat je dagelijks leven voor jezelf en de mensen om je heen zeer lastig of zelfs zo’n beetje onmogelijk.
Kwestie van geven en nemen.
Wie zegt dat dan beste Rob, de theorie van “ik doe hier zoals ik thuis in eigen land deed, ik pas me in helemaal niks aan” dat maken diverse mensen op dit blog ervan.
Er is meer als Taal met geven en nemen en juist daar begint de Thai wel erg eigenzinnig in te worden.
Het is trouwens bedroevend hoe er hier gedramd wordt door een aantal mensen over de Thaise taal.
Citaat: “Het mooiste begrip begint met de erkenning dat je het nooit volledig zult vatten.”
En zo is het. Elke kennis heeft gebreken, onzekerheden en twijfel. Daarnaast denk ik soms dat een Thai sommige aspecten van de Nederlandse samenleving beter begrijpt dan een Nederlander en andersom ook.
“Be-grijpen” betekent iets vastpakken en vasthouden. In het Thais is het เข้าใจ , khaochai , khao is ‘binnengaan’ en chai betekent in de eerst plaats ‘binnen, innerlijk, kern, centrum’ maar ook ‘hart’. “Begrijpen” in het Thais is dus kennis die naar binnen gaat en die we dus ‘voelen’.
Overigens vind ik dat het belang van de kennis van de taal in het artikel wordt onderschat. Zonder een redelijk kennis van een taal is het onmogelijk een land goed te leren kennen. Dat geldt voor elk land. In Nederland vinden we dat een volstrekt normaal idee maar over Thailand wordt dat een beetje ondergeschoven. Beleefdheidswoordjes zou genoeg zijn. Echt waar?
De halsstarrige houding van veel van de Thai om geen tweede internationale taal te leren of om die te spreken als mensen [buitenlanders] te kennen geven dat ze in het Thais niet verder komen als wat beleefdheidswoordjes zal Thailand vroeg of laat stevig op gaan breken.
Maar ja, wat wil je als men van overheid uit zegt ‘Ze’ gaan, maar Thais leren.
Bob heeft natuurlijk een punt wat ik ten zeerste ondersteun.
Voor de rest is inburgeren in Nederland ook niet veel ouder dan dertig jaar en van een lachwekkend laag niveau.
Had in die jaren ervoor een maatje dat twee keer vijf jaar getrouwd was [tegen betaling] dames kregen zo hun Nederlandse paspoort, geen woord Nederlands behalve wat beleefdheidswoordjes, komt wel.
Zo ‘volstrekt normaal’ in Nederland valt allemaal wel mee.
Beste william-Korat,
Het gebrek aan de kennis van de Engelse taal onder de Thai laat zich nu al stevig voelen hoor, wees daar maar zeker van. Trouwens, het is niet alleen die taal, het onderwijs over de ganse lijn, is ondermaats.
Nu, laat ze maar doen, zeg ik dan. De farang zal wel hun taal aanleren, anders horen ze hier niet thuis. Een gemakkelijkheidsoplossing, de verantwoordelijkheid bij iemand anders leggen.
Ergens heb ik wel medelijden met de bevolking. Het beleid trekt op niets en de mensen weten van niet beter. Je kan het hen niet kwalijk nemen.
Ik stel me de vraag in hoeverre wij, de Westerling die oeroude cultuur en manier van denken moeten begrijpen. Ik ben ervan overtuigd dat Thailand veel meer zou winnen bij een open houding tegenover andere ideeën en zienswijzen. Uiteindelijk leer je het meest wanneer je bereid bent niet alleen je eigen cultuur te verdedigen, maar ook iets op te steken van die van anderen.
Dat makkelijke inburgeren is iets van meer dan 20 jaar geleden. Mijn vrouw volgde Nederlandse les in de jaren 90, iets van 2 ochtendjes per week een jaar lang.
Ze kreeg toch ergens in 2005 de uitnodiging om een inburgeringstoets af te leggen om voor een paspoort in aanmerking te komen. Die toets was best pittig, het was beslist niet zo dat je het moeiteloos even deed.
Het examen uit algemene vragen van de Nederlandse geschiedenis en gewoontes (veel feitjes die de gemiddelde Nederlander echt niet weet), uit het maken van een tiental praktijktoetsen dmv een portfolio waarbij je zelf actief naar instanties, de bibliotheek en winkels e.d. moest gaan, een gesprekje met een examinator en uit een onderdeel “nazeggen” van Nederlanse woorden mbv een koptelefoon. Dit laatste onderdeel was voor vele Thai te moeilijk, sommige klanken krijgen ze niet uit hun keel. Mijn vrouw moest het ook een keer over doen en was opgelucht dat ze het uiteindelijk haalde.
Het gaat offtopic worden dus zal de moderatie ingrijpen, maar het inburgeringsproces in Nederland was in die begindagen verzonnen door geflipte docenten op diverse vakgebieden.
Wel ‘algemene vragen en feiten’ weten van het dood schieten van willem van oranje tot de keuze te maken waar je je kapotte tl-balk moet laten als nieuwkomer. En heel heel veel meer. En dan op je snuit gaan, omdat je de klank niet goed kan uitspreken. Ik ben er bekend mee.
Hoe vaak ben ik die woorden al niet tegengekomen: dat wij Aziaten nooit zullen begrijpen, hoeveel we het ook proberen. Maar wat moet je dan precies begrijpen? Denk je dat een Thai of een andere Aziaat die in een Nederlands gezin is opgegroeid, er automatisch wel iets van begrijpt?
Mensen zijn hier gewoon anders opgevoed en geven die opvoeding weer door aan hun kinderen. Misschien hebben ze daardoor iets meer grip op de volgende generatie dan wij in het Westen hebben.
Moet je dat allemaal begrijpen? Ik accepteer het voor een groot deel gewoon zoals het is. Ook als ik ruzie heb met mijn vrouw over iets waar zij boos om wordt, omdat Thaise mensen zoiets nooit zouden doen en ik volgens haar iemand heb beledigd. Mijn reactie is dan dat ik dat betreur, maar dat ik nu eenmaal geen Thai ben. Wel houd ik er een volgende keer rekening mee. Geen flauwe grappen meer.
Misschien heb ik echter veel meer begrip dan ik zelf besef, want ik kom tenslotte al meer dan 45 jaar in Azië. Dat is twee derde van mijn leven. In al die tijd neem je ongemerkt toch bepaalde gewoonten en denkwijzen over, zonder dat je zelf doorhebt dat het gebeurt.
Echt smullen, deze reacties en precies wat ik ook verwacht had.
In mijn kennissenkring hier in Korat gaat het gesprek hier vaak over,zelf voor geen meter geïntegreerd en ook niet de behoefte hebben om te integreren, wat ik ergens wel begrijp omdat integreren een utopie is.
Maar veel van deze Farang uit verschillende landen zijn wel rechts-populistisch en als ik ze dan vertel dat zij hier de buitenlander zijn dan is dat volgens hun een andere situatie omdat ze geld hebben, dus met andere woorden, als je maar genoeg hebt dan kan je gewoon je eigen cultuur behouden en moet het klootjesvolk zich maar aan jou aanpassen.
Dat vind ik eerlijk gezegd een vreemde voorstelling van zaken.
Ten eerste haalt je verhaal twee totaal verschillende discussies door elkaar. Er is een groot verschil tussen integreren en assimileren. Dat een farang in Thailand zijn eigen taal, gewoontes, normen en identiteit behoudt, betekent niet automatisch dat hij verwacht dat anderen zich aan hem aanpassen.
Ten tweede is het nogal gemakkelijk om iedereen die kritiek heeft op bepaalde aspecten van de Thaise samenleving meteen in het hokje “rechts-populistisch” te duwen. Dat is geen argument, maar een etiket. De vraag blijft gewoon overeind: waarom zou respect voor cultuur altijd eenrichtingsverkeer moeten zijn?
En wat heeft geld hier precies mee te maken? De meeste farangs die ik ken, verwachten helemaal niet dat Thailand zich aan hen aanpast. Ze verwachten enkel dat er wederzijds begrip is. Dat is iets totaal anders.
Bovendien wordt er vaak gedaan alsof de farang een morele verplichting heeft om zich volledig aan de Thaise cultuur te onderwerpen, terwijl men het omgekeerde nauwelijks verwacht. Zodra een westerling een kritische opmerking maakt over een gewoonte, een regel of een manier van denken, krijgt hij steevast te horen: “Dit is Thailand.” Dat is geen argument, dat is een gesprek stopzetten.
Wat ik vooral opmerk, is dat de lat voor de farang vaak absurd hoog ligt. Hij moet de taal leren, de cultuur begrijpen, rekening houden met gezichtsverlies, hiërarchie en sociale codes. Maar wanneer hij verwacht dat men ook enige moeite doet om hem te begrijpen, wordt dat plots afgeschilderd als arrogantie of kolonialisme.
En neen, het gaat niet over geld. Het gaat over wederkerigheid. Respect dat slechts van één kant komt, is geen respect maar onderwerping.
Het ironische is dat degenen die voortdurend prediken over integratie vaak zelf vinden dat elke buitenlandse invloed moet wijken zodra die botst met lokale gewoontes. Dat is geen integratie, dat is conformisme. Integratie betekent dat beide partijen zich openstellen voor elkaar, niet dat één partij zich volledig moet aanpassen terwijl de andere onveranderd blijft.
Dus neen, het debat gaat niet over rijke farangs die denken dat ze boven de bevolking staan. Het debat gaat over de vraag waarom culturele aanpassing altijd als een plicht van de buitenlander wordt gezien, maar zelden als een verantwoordelijkheid van de lokale bevolking. Dat zijn twee totaal verschillende discussies.
Beste Piet, ik begrijp jouw stellingname en ik ben het eens met jouw betoog, behalve dat ik vind dat die niet opgaat voor Thailand. Ik zal je vertellen waarom: ik heb vele jaren in Frankrijk gewoond. De Fransen vinden dat je maar Frans moet praten en je best doen om te integreren. Fransen zijn niet zo netjes tegenover vreemde(linge)n. Dan klopt jouw argument dat het gaat om: wederkerigheid. Met FR deelt NL heel wat historie, waarden en normen, en nota bene: beide zijn landen in de EU. Van Fransen mag je dus wederkerigheid verwachten: het je binnen hun cultuur en samenleving inpassen en het door hen verwelkomd en ontvangen weten.
Met TH is er geen wederkerigheid: de Thaise overheid propageert en pretendeert dat ook niet. Elke 90 dagen jezelf melden, en elk jaar verblijfsverlenging aanvragen. Jij deemoedig, zij hoogmoedig!
De Thaise mens is transactioneel: zij hebben voor de tijd dat het duurt contact en interactie met je gebaseerd op een ruil of uitwisseling van diensten, goederen. Soms kan daar dan nog, naar gelang de situatie, wat informatie of enig gedrag aan worden toegevoegd. Geld evenwel doen transacties soepeler verlopen, tot aan het moment dat de transactie gesloten wordt. Of dat nu is het kopen van mango met kleefrijst op de markt waarbij het afrekenen gepaard gaat met een brede glimlach, of een wai met buiging bij de aankoop van een grasmaaimachine bij een bouwmarkt. Zo ook het gedrag van jouw vrouw en haar familie. Kijk maar eens als jouw deel van de transactie vermindert.
Jij spreekt hier over ‘aanpassen’, maar daar gaat het helemaal niet over. Het topic spreekt over BEGRIJPEN … duidelijk iets helemaal anders.
En nee, een Westerling zal nooit of te nimmer een Thai kunnen begrijpen. Wij denken en handelen op een ander niveau. Een Thai wordt van jongsaf gebrainwashed, eerst door de ouders, vervolgens in de scholen en uiteindelijk op de werkvloer.
Ik ken geen enkele Thai die zelfstandig kan handelen of weldoordachte beslissingen kan nemen. Laat staan dat je hen met goede bedoelingen wil helpen, dat aanvaarden ze niet. En wat ze helemaal niet willen is dat je hen op hun fouten wijst.
Zijn de Thai daarom een klootjesvolk? Dat zou ik niet durven zeggen. Als je vanaf je geboorte in een bepaald stramien wordt geduwd en je van niet beter weet, dan kan je hen niet in een bepaald hokje duwen.
En begrijpt een Thai dan hoe een Farang ineen zit? Het enige dat ze van ons weten is dat we een goed gevulde bankrekening hebben. Maar daar blijft het bij.
Het hangt er ook vanaf in welke kringen men verkeert. De meeste farangs in Thailand hebben de kerk allang vaarwel gezegd. Maar begin je dan een relatie met een ongeletterde boerendochter en vestig je je in haar geboorteplaats dan word je plots weer geconfronteerd met wat je dacht te hebben overwonnen in je tienerjaren in Nederland. Religie en nog primitiever: het geloof aan geesten. Ra ra wat moet je daar als atheist nu mee? Daar kun je je niet aan aanpassen. Iedere poging wordt dan schijnheiligheid. Doen alsof voor de lieve vrede dan maar. Je knielt in de tempel, voor een geestenhuisje enz. Het lijkt meer op een nederlaag dan aanpassing
Beste leden,
Als het over geld gaat, begrijpen ze het niet. Ben mede eigenaar van een Belgisch bedrijf. Wij maken meer winst dan dat we verwacht hadden alhoewel niet alles koek en ei is. Één of twee verkeerde beslissingen in één jaar nemen en wij mogen den boel sluiten. Zeg dat niet aan een Thai want dan krijg je het antwoord “I don’t understand. Nu met de sterk verhoogde brandstoffen, moeten wij kijken hoe wij het dagelijks aanpakken, geen beslissing nemen is zeer slecht maar dat begrijpen ze weeral niet. Soms heb ik de indruk dat de Farang teveel gevaren ziet.
Op geldzaken verschillen wij “dag en nacht”, soms heb ik de indruk dat de Thai denken telkenmale wij naar het toilet gaan, wij euro’s schijten (mijn excuses voor dit taalgebruik) en zeker dat je iets beloofd en het spelletje niet doorgaat, ze het zeker niet begrijpen.
WIE begrijpt hier WIE niet ???
Er is een basisregel waar geen vreemdeling onderuit kan.
Wij buitenlanders zijn “gasten” in Thailand.
De gastheer – Thailand dus – bepaald wat in zijn huis(land) als regels en mogelijkheden kan gelden.
Het is menselijk je te ergeren aan sommige gewoontes en reglementen. Weet een ding, als je jezelf niet kan aanpassen dan is het de hoogste tijd om na te gaan denken over het terugkeren naar je geboorteland waar alles dan toch nog zoveel beter zou zijn.
Zelf heb ik gekozen om mij, mijn doen en laten, denken en handelen stelselmatig wat aan te passen richting de wensen van het gastland.
Dat lukt prima, ik leef meer met de Thaise gemeenschap en voel me daar goed bij.
Thai zal ik nooit worden en een volledig del van hun gemeenschap ook niet maar wederzijds goed samenleven is het doel en is bereikt.
Och Guy, wat je nu zegt!
Probeer jij maar eens in je thuisland tegen al die vreemdelingen te zeggen dat ze zich moeten aanpassen en anders kunnen ze oprotten. Ik denk dat je wel begrijpt waarover ik het heb. De ergsten zijn dan nog diegene die na 30 jaar nog altijd niet ingeburgerd zijn, geen woord Nederlands spreken en volop profiteren van het sociaal systeem zonder enige vorm van bijdrage.
Een Farang in Thailand is een totaal ander verhaal. Velen brengen rijkdom mee, bezorgen hun echtgenote een stabiel leven en dragen bij aan de economie. En wat krijgen we ervoor terug? HELEMAAL NIETS! Integendeel, er wordt van ons verwacht dat we ons netjes aanpassen en voor de rest mogen we zwijgen.
Waarom moeten wij eigenlijk een Thai begrijpen? Hoe meer ik hun diepgewortelde cultuur probeer onder de knie te krijgen, hoe dommer ik me voel.
Met alle respect maar na heel wat jaren hier te wonen zie ik hoe langer hoe meer hoe onderontwikkeld dit land wel niet is. Een Thai zou er veel beter aan doen om ONS eens te begrijpen. Ze kunnen er enkel maar op vooruit gaan.
Ik zal het nog eens duidelijk uitleggen!
Een Thai is een Thai. Zij worden als Thai geboren, leven als Thai en sterven als Thai. Ze spreken die onmogelijke Thaise taal, hebben Thaise opvattingen, Thais gedrag en Thaise gewoonten. Ze zijn altijd en overal 100% Thai. Ze zijn dus altijd en overal heel anders dan wij. Dat is de onveranderlijke waarheid. Alleen een Thai weet wat Thais is. Ze leren het vanaf hun geboorte, thuis, op scholen, in tempels, op hun werk en op straat. Voor niet-Thais is het onmogelijk te begrijpen.
Het is daarom volstrekt zinloos er met Thais over te praten. Schud je hoofd, knipper met je ogen en trek je terug.
Wat wil je eigenlijk Tino?
Nu zeg je opeens dat het onmogelijk is om een Thai te begrijpen. Bovenaan in het topic beweer je dan weer dat, als je een Thai wil begrijpen je de taal MOET leren.
Nu ben ik toch eventjes de logica kwijt. Of weet je het zelf niet meer?
Het was wat sarcastisch.
Amaai, wat een pak reacties … leuk en interessant om te lezen.
Mijn conclusie is: De Thai heeft gelijk … Die zegt of denkt “het is mijn land, het is mijn geloof, het is mijn cultuur, het is mijn levensstijl … en daar gaan we niks aan veranderen. Let wel ik zal proberen begrip te tonen wanneer U als buitenlander mogelijke foutjes maakt ….”.
Bij mij in Vlaanderen is het anders, wij zeggen “het is mijn land maar ook de uwe, het is mijn geloof maar ook de uwe, het is mijn cultuur maar ook de uwe, het is mijn levensstijl maar ook de uwe .. en we zijn akkoord om ons daaraan te passen en begrijpen volkomen dat u ons dit wilt opleggen” .. Apenland!
En dan lees ik “Een Thai zou er veel beter aan doen om ons te begrijpen, ze kunnen er enkel maar op vooruit gaan”. Twee voetjes op de grond aub, Frankrijk en de UK zijn nu kolonies van hun vroegere Kolonies (België en Nederland ook voor een deeltje), laat de Thai dus maar doen en niet dezelfde fout maken.