‘De schaamte van het menselijk pretpark’
Elke dag trekt een stroom toeristen omhoog naar de dorpen van de bergvolkeren in Noord-Thailand. Vanuit mijn veranda zie ik hen komen en gaan, fotocamera’s in de aanslag. Toeristen geloven dat ze een authentieke ervaring krijgen, maar realiseren zich niet dat ze vooral bijdragen aan een commercieel circus waarin lokale bewoners als decor dienen. En ik schaam me ervoor.
‘April en het grote nat’
April luidt in Thailand niet alleen het nieuwe jaar in, maar ook een nationale wateroorlog. Songkran heet het feest, waarbij liters water vloeien alsof de droogte een fabel is. Ik stond ooit midden in het geweld, met een roze pistooltje. Sindsdien bekijk ik het spektakel vanachter glas, droog van lijf én geweten.
‘Over kleine mensen en grote krachten’
Wanneer de grond begint te beven, verdwijnen onze zekerheden als sneeuw voor de zon. In Bangkok stort een gebouw in, in Myanmar wordt het leed nóg groter. Deze beschouwing, Farang Kee Nok, laat zien hoe kwetsbaar wij zijn en hoe hard het telkens weer de mensen treft die toch al zo weinig hebben.
Music is my passion
Een Thaise arts, een Belg met buikloop en een verrassend gesprek over muziek. In het steriele decor van een Bangkoks ziekenhuis ontvouwt zich een ontwapenend en tegelijk poëtisch verhaal. Geen klinische diagnose, maar een openbaring: de passie van een poopoodokter blijkt niet darmflora, maar dansvloer. Een onverwacht moment van menselijkheid, precies daar waar je het niet verwacht.
De waterbuffel zonder zwemdiploma
Na een korte afwezigheid verrast khun Rick ons weer met een spannend verhaal dat op zijn (dooie) gemak vertelt wat hem, zijn vrouw en zijn levende have ooit overkwam in zijn idyllische tuintje in Udon Thani dat daar nog maar net was aangelegd door een heuse tuinarchitect. Het omzoomde zijn pittoreske huisje vredig, totdat groot onheil een einde maakte aan het familiegeluk in dit groene paradijsje.
Er zijn vragen die men liever ontwijkt, niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar juist omdat het antwoord iets onthult wat men liever niet weet. Een daarvan luidt: waar lijdt men het prettigst aan armoede? In het koude, verzorgde Nederland/België of het warme, onzekere Thailand? Een vergelijking die niet slechts over geld gaat, maar over troost, trots en het weerbericht.
‘Help, ik ben kerngezond en dat maakt me ziek’
Sinds ik in Noord-Thailand woon, leidt elk pijntje direct tot acute doodsangst. Ben ik hypochonder geworden, omdat ik te gelukkig ben met mijn leven en mijn lieve vrouw Sue? Als zelfbenoemd slachtoffer van mijn eigen verbeelding blijkt kerngezond zijn plotseling levensgevaarlijk. Met humor en zelfspot onderzoek ik hoe ingebeelde ziektes soms meer zorgen baren dan echte aandoeningen.
De puistige dikbil en de boze ambtenarenwereld
Opeens zag ik hem daar zitten op het Thaise SSO-kantoor, de Hollander met te korte short, sloffen en een lijf vol verwaterde tattoos. Samen met zijn vrouw probeerde hij zijn AOW-formulier rond te krijgen, maar zoals dat gaat in Thailand liep het nét even anders dan gepland. Wat volgde was een typisch Hollands tafereel in een niet-Hollandse setting.
‘Hoe ik in Thailand de tijd verloor en Sue vond’
Ze zeggen dat de tijd genadeloos is, maar in het noorden van Thailand lijkt hij zich soms te verslapen. Hier, tussen het groen en de stilte, leef ik met Sue, jong van jaren, wijs van hart. Wat men vreemd vindt, vinden wij vanzelfsprekend. Want waar de liefde woont, daar telt de kalender niet meer mee.
‘Het zonnetje op mijn bolletje’
Er zijn van die geneugten in het leven waarvoor men zich haast moet verontschuldigen. Zo ook mijn dagelijks uurtje in de zon, zonder smeersels of schuilplaatsen. Terwijl de wereld zich angstig insmeert en verschuilt, laat ik mij welgemoed bestralen. Want wie de zon als vijand beschouwt, ziet voorbij aan haar weldadige aard en vergeet dat het leven zelf ook risico’s kent.
‘Van cultuurverschillen en andere zaken’
Samen reizen met een Thaise echtgenote lijkt soms meer op een strategisch schaakspel dan op een ontspannen vakantie. Want waar ik orde en logica nastreef, vaart vrouw Oy blind op Thaise improvisatie. En telkens als ik denk de regie te hebben, haalt zij moeiteloos plan B, C of Z uit haar handtas. Met voorspelbaar hilarische én frustrerende gevolgen.
‘Een ontmoeting in Chiang Mai die langer blijft hangen’
Terwijl de avond zich over Chiang Mai uitstrekt, raak ik in gesprek met Karl, een jonge backpacker uit Nederland. Zijn reisverhalen over jungletochten, onbekende dorpen en het leven in de stad onthullen waarom Noord-Thailand zoveel reizigers trekt. In zijn woorden herken ik iets bekends – een verlangen naar vrijheid dat ik zelf pas doorhad toen ik hier al was.
Column – Alles kan een kussen zijn
Terwijl jij ’s nachts schaapjes telt op je peperdure matras, ligt een Thai dwars over een brommer diep te snurken. Geen slaaprituelen, geen stress, gewoon ogen dicht en weg. Wat weten zij dat wij niet weten? Misschien is slaap geen wetenschap maar een kunst. En misschien zijn wij gewoon hopeloos ongetalenteerd.
Ziek zijn is geen pretje, vooral niet als je een man bent. Want dan ben je officieel een aansteller. Gelukkig heb ik Sue, mijn Thaise vrouw, die mij met ongekende toewijding verzorgt. Waar een Nederlandse echtgenote na twee dagen roept “Joh, stel je niet aan”, zet Sue een behandelplan op. En ik? Ik drink braaf haar mysterieuze toverdrankjes.
Een dankjewel voor het gehele Thaise volk
Na jarenlang vrijblijvend de vele royaal uitgedeelde vruchten van Thailand geplukt te hebben, voelde de auteur steeds sterker de drang om iets goeds terug te doen. Niet zomaar een aalmoes aan een dorstige bedelmakker of een muntje voor de schuifelende, blinde straatzangeres. Ook geen spontaan stroopwafels- of bitterballenfeestje. Nee, iets echt groots moest het deze keer zijn, gespeld met de grootst mogelijke G op zijn toetsenbordje. En niets ligt dan meer voor de hand dan de klok gewoon even vijftig jaar terug te draaien en het gehele Thaise volk mee te laten delen in misschien wel het mooiste feest dat Nederland ook vandaag nog rijk is. Lees hier of de altruïst pur sang in zijn mooie en onbaatzuchtige opzet geslaagd is.
‘Mai Pen Rai en de kunst van het loslaten’
Mijn vrouw Sue heeft een geheim. Waar ik me druk maak over vertragingen en misverstanden, haalt zij ontspannen haar schouders op en zegt: mai pen rai. Geen probleem. Laat maar. Het is een mentaliteit die me mateloos fascineert én frustreert. Want is het leven niet bedoeld om te sturen en te regelen? Of hebben de Thai iets begrepen wat wij niet begrijpen?
‘De laatste vakantie-loodjes’
Na ruim zes weken onder de Thaise zon zijn mijn vrouw Oy en ik weer terug in Nederland, het land van bitterballen en bijtelling. Onze laatste vakantieweek in Thailand vloog voorbij, waarna we ons mochten voegen bij de massa op Suvarnabhumi Airport. De terugreis? Laten we zeggen dat een blaarkop meer interesse heeft in een slagerij.
‘Je ergeren aan ergernissen’
Met argwanende blik leest meneer De Vries over het Thaise concept Take care for papa and mama, kinderen die uit dankbaarheid voor hun ouders zorgen. Onzin, bromt hij. Pure uitbuiting. Hij heeft genoeg gezien om te weten dat ‘familiewaarden’ hier vooral betekenen dat de farang betaalt. Terwijl anderen zich laten misleiden, blijft hij scherp. Denkt hij.
De prijs van goedheid
Dit aangrijpende verhaal speelt zich af in een alternatieve werkelijkheid, maar is ondanks de schrijnende strekking beslist niet bedoeld om hier medeleven of zelfs empathie op te roepen. Het is gewoon een eenvoudige en oprechte schildering van hoe lullig het sommigen van ons kan gaan in het leven. De reden om het niettemin te delen is puur altruïsme: Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. En ik wil de lezer waarschuwen om niet mijn fouten te herhalen. Uiteindelijk zoeken we immers allemaal hetzelfde in het leven. Alleen vinden we het niet met zijn allen op dezelfde plek.
Het concept van ‘Take care for papa and mama’
Terwijl ik hier in Noord-Thailand vanaf mijn veranda naar het wuivende groen kijk, besef ik steeds meer hoe verschillend dankbaarheid wordt beleefd. In Nederland was het meestal niet meer dan een vriendelijk gebaar. Maar hier is dankbaarheid tastbaar, zichtbaar én voelbaar: een manier van leven waarin familiebanden, financiële steun en karma samenkomen tot iets dat dieper gaat dan woorden.
‘Zijn Thai nationalistisch? Vraag het mijn vrouw’
Thai nationalistisch? Zelf zullen ze het ontkennen. Voor hen is de Thaise cultuur simpelweg de beste ter wereld. Mijn vrouw Sue bewijst het dagelijks: ze beeft bij het volkslied, prijst de Thaise keuken als onovertroffen en kijkt met medelijden naar farang die hun schoenen binnen dragen. Is het trots of een vaststaand feit? Vraag het Sue.
Soms weet je het als vrijwilliger bij TB even niet meer. Schrijf je een mooi lang verhaal, dan vallen de haiku fans over je heen. Zet je het mes in je creativiteit dan deugt het onderwerp weer niet.
Maar er is nog één onderwerp waarover niet (lang en vaak) genoeg gepend kan worden: geld!
Bahtjes, eurootjes, budget, belasting, kosten. Het gat in de hand van de schoonfamilie en de prijs van alcoholische versnaperingen, noodzakelijk voor de goede vrede in huis.
Hieronder een simpele, komisch bedoelde handleiding om ook met een klein (pensioen) budget groots te leven in de zon.