Eerst voel je die warme luchtstroom als de vliegtuigdeur opengaat. De geur van gebakken knoflook, dieseluitlaat en regen op heet asfalt. Voor veel Nederlanders en Belgen die naar Thailand verhuizen, is dat moment het begin van iets wat zich jarenlang als geluk laat verkleden. Tot het kantelt.
Tot je op een dinsdagochtend in juni wakker wordt in je condo in Jomtien of in een dorp bij Udon Thani, en het besef je bekruipt dat dit geen vakantie meer is. Het is gewoon je leven geworden. En dat valt soms tegen. Dit artikel gaat over die onderschatte terugslag, over de stille kloof tussen vakantie vieren en echt wonen.
De vier fasen die elke expat doorloopt
Psychologen beschrijven aanpassing aan een nieuw land in vier fasen:
- de honeymoon
- de frictie
- de aanpassing
- de adaptatie
Onderzoekers herkennen die stadia al decennialang. Voor toeristen blijft het bij die eerste fase. Drie weken in een vakantiebubbel, en dan terug naar huis. Voor wie blijft, eindigt de honeymoon onvermijdelijk.
Vakliteratuur schat de honeymoon op ongeveer drie maanden, al verschilt dat per persoon. Daarna komt de fase die het zwaarst weegt. Kleine ergernissen stapelen op. Het kantoorbezoek dat drie keer fout liep. De Thaise buurman die niet snapt waarom je haast hebt. De stille vermoeidheid van een dag waarin je tien keer een misverstand moest oplossen in een taal die niet de jouwe is. Je bent geen toerist meer, maar ook geen insider. Je hangt ertussenin.
Het wezenlijke verschil tussen vakantie en wonen
Tijdens een vakantie ben je beschermd door tijd. Drie weken kun je alles incasseren: hitte, traagheid, onbegrip, een schurftige hond bij het strandrestaurant. Het is allemaal kleur, allemaal anekdote. Je weet dat je terug naar huis kunt. Dat besef is een onzichtbaar vangnet, ook al merk je het zelf niet.
Wonen kent dat vangnet niet. Langdurige expats spreken vaak over het gat tussen hoe het leven er op sociale media uitziet en hoe het zich dagelijks voelt. Naar buiten toe is het verhaal stranden, tempels en goedkoop eten. Privé kan het eenzaamheid zijn, een zwakke stemming en een knagend gevoel: heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Dat gevoel ontstaat niet door dramatische tegenslag, maar door het wegvallen van kleine vanzelfsprekendheden. Je weet niet meer hoe je een klacht beleefd indient, je begrijpt de grap van de markthandelaar niet, je voelt je trager en onhandiger dan thuis.
Mannen boven de vijftig lopen extra risico
Voor de typische lezer van Thailandblog, een man van vijftig of ouder, gelden specifieke risico’s. Voor nieuwkomers, en zeker voor oudere gepensioneerden, vallen vertrouwde ankers van identiteit vaak van de ene op de andere dag weg. Het werk dat status gaf is voorbij. De club, de buurt, de vaste vrienden in het café, dat is allemaal achtergebleven aan de andere kant van de wereld.
In Thailand is je dag opeens leeg. Wie hier met pensioen gaat of op afstand werkt, krijgt zijn tijd helemaal voor zichzelf. Eerst is dat heerlijk: geen woon-werkverkeer, geen baas, geen sombere winters. Na een paar maanden wordt het gebrek aan structuur een ander soort uitdaging. Veel buitenlandse inwoners raken zelfs binnen hun relatie emotioneel geïsoleerd. Je hebt een Thaise partner van wie je houdt, maar de depressie blijft onbesproken. Je hebt Thaise vrienden, maar je financiële zorgen houd je verborgen. De culturele kloof bouwt een muur om je innerlijke leven heen.
De cijfers die je niet kunt negeren
Dit is geen randverschijnsel. Thailand kent een van de hoogste suïcidecijfers van Zuidoost-Azië, met meer dan 5200 zelfdodingen in 2024, ongeveer twee per uur. Het bewustzijn rond mentale gezondheid is laag, het stigma blijft hardnekkig en hulpbronnen zijn beperkt. Die cijfers gaan vooral over de Thaise bevolking, maar het stigma raakt ook expats die hulp zoeken in een land waar mentale klachten vaak iets zijn om te verzwijgen.
Voor expats wereldwijd is het beeld al even ernstig. Onderzoek wijst uit dat mensen die naar het buitenland verhuizen, een grotere kans hebben op depressie, angst en problematisch gebruik van alcohol of drugs dan mensen die in eigen land blijven. In de Thaise Health, Aging and Retirement-studie gaf tussen 21 en 24 procent van de respondenten van 45 jaar en ouder aan zich eenzaam te voelen, gemeten tussen 2015 en 2020. Daarbovenop komt de financiële druk. oook in Thailand wordt alles duurder en dat vertaalt zich in minder uit eten, uitgestelde medische ingrepen en krappere marges.
Signalen, en wat je er concreet aan doet
De meeste mannen die hier in de problemen komen, zijn meesters in wegwuiven. Het is heet, je drinkt wat, je slaapt slecht. Op zich geen alarmbel. Het wordt anders als de patronen vastzitten. Let op deze tekenen:
- Je staat ’s ochtends op zonder reden om de dag in te gaan.
- Je drinkt niet meer voor de gezelligheid, maar omdat de avond anders te lang duurt.
- Je zoekt steeds minder mensen op, en de mensen die je nog ziet, zijn vooral drinkmaten.
- Je komt nauwelijks meer terecht in gesprekken over wat je echt bezighoudt.
- Boosheid om kleine dingen, een tuk-tukchauffeur die te veel rekent, snijdt onevenredig diep.
Chronische eenzaamheid activeert het alarmsysteem in de hersenen. Je gaat neutrale interacties negatiever interpreteren, wordt vatbaarder voor angst en kunt je emoties moeilijker reguleren. Hoe langer die lus duurt, hoe lastiger eruit komen wordt. Wat helpt, is een combinatie van drie dingen: structuur (een wekelijkse koffie met dezelfde mensen, een Thaise les, vrijwilligerswerk bij een tempel of dierenopvang), taal (elke nieuwe zin op de markt is grond onder je voeten) en echte gesprekken. In Bangkok werken het New Counselling Service en Psychological Services International al ruim twintig jaar met expats; NCS heeft zelfs Nederlandstalige staf. Voor crisissituaties is de Engelstalige hulplijn van de Samaritans of Thailand dagelijks bereikbaar via 02 113 6789, optie 2, gratis en anoniem.
Wat je voor jezelf moet onthouden
Thailand is geen genezing, hoeveel het in de eerste maanden ook zo voelt. Wat je in Nederland of België niet hebt opgelost, neem je mee. De zon maakt het misschien even minder zichtbaar, maar lost het niet op. Wie het hier wel lang volhoudt, is eerlijk over wat hij mist, bouwt actief iets nieuws op en weet wanneer hij hulp moet vragen.
Bronnen: Pacific Prime Thailand, ExpatDen, Ajarn, Pattaya Mail, BMC Psychiatry (HART-studie), Australian-Thai Chamber of Commerce
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond24 juni 2026Thailand koos in de oorlog voor Japan en speelde toch slim beide kanten
Achtergrond24 juni 2026Onderzoek ontkracht cliché van oudere westerling als typische klant in Thais sekstoerisme
Kort nieuws24 juni 2026Thailand nieuwsoverzicht woensdag 24 juni 2026
Belasting Nederland24 juni 2026Tweede Kamer bespreekt belastingverdragen met gevolgen voor Nederlanders in Thailand
Was er niet vorige week een soortgelijk thema verschenen? Wat mij telkens weer opvalt, is inderdaad hoe weinig mensen beseffen wat ze doen wanneer ze hier van vakantie naar een permanent verblijf overschakelen. Maar ik denk niet dat dit alleen voor Thailand geldt. Vrijwel iedere vakantiebestemming verandert als je er permanent gaat wonen.
Voor mij was hier permanent wonen veel leuker dan er op vakantie gaan. Ik val dan ook absoluut niet in een van de categorieën die in het artikel genoemd worden.
‘De cijfers die je niet kunt negeren’ …
Ik woon nu 16 jaar in Thailand en gelukkig geen last van bovengenoemde problemen.
Denk dat dat komt omdat ik altijd bezig ben . Woon in een huis met Thaise partner. We
hebben honden , kippen . verbouwen groente , zorgen voor de ganzen van de buren want die laten ze rustig
verhongeren enz.
Heb altijd wat te doen .
Dit wil niet zeggen dat Thailand nog steeds mijn droomland is.
Het gedoe bij de immigratie wordt steeds ingewikkelder. Ook banken doen steeds
moeilijker enz. Het gevoel van welkome gast is langzaam verdwenen.
Als ik nu voor de keuze zou staan zou ik waarschijnlijk niet Thailand kiezen maar 1 van de omringende landen.
Woon inmiddels 9 jaar hier, met mijn Nederlandse vrouw. Heb nog steeds het vakantiegevoel. En als ik, aan het eind van de middag, mijn drankje drink, dat denk ik steeds weer “wat heb ik het hier toch goed”.
Met immigratie heb ik geen problemen, laat dat regelen door een Visa bureau, die geven aan welke papieren ik moet aanleveren. Zij maken een afspraak, en wij hoeven daar dan alleen aanwezig te zijn voor het maken van een foto. Ook met de banken hier heb ik geen problemen. Dat er in de jaren wat veranderd is, is natuurlijk normaal. Waar in de wereld is alles nog hetzelfde dan jaren geleden.
Je hebt blijkbaar geen last van de bovengenoemde problemen, maar toch bestaat je reactie vooral uit negatieve argumenten.
Je haalt verhongerende ganzen aan, lastige immigratieprocedures, moeilijke banken en besluit uiteindelijk zelfs dat je vandaag niet meer voor Thailand zou kiezen.
Dat doet vermoeden dat er toch wat meer frustratie achter zit dan je eerst laat uitschijnen. Misschien moet je je eigen gras wat meer water geven. Wie weet wordt het dan weer wat groener.
kom reeds sedert 1981 naar Thailand en woon er sedert 1997.Het hedendaagse Thailand is mijlenver niet meer het Thailand van vroeger,al mis ik mijn thuisland niet ik zou onder de huidige omstandigheden niet meer kiezen voor dit land.
Verblijf reeds 20 jaar in Thailand.Reeds 19 jaar gelukkig met mijn vrouwtje en 15 jaar gehuwd.
Wonen in ons zelf gebouwd huis in een rustig dorp in de Isaan tussen de rijstvelden.
Ook het geluk van een zeer goede schoonfamilie te hebben.
We respecteren ieder zijn eigen cultuur zeker wat betreft religie.
Mijn echtgenote heb ik privé Engels laten volgen….Kunnen dus goed converseren.
Ik was kok van beroep en inmiddels beheerst mijn vrouw de Franse keuken praktisch even goed als ikzelf.
Daar ik mijn tijd niet verpruts met rond te hangen in bars en overdreven alcohol etc..en ook geen huur hoef te betalen,gaan we ieder jaar een vijftal maanden naar Hua Hin op vakantie.De perfecte mix..
Ik heb daar een tiental echt goede vrienden en meer hoeft niet voor mij.
Voor de rest,als je je aan de regels en wetten houdt leef je hier zonder enige problemen.
Heb zelfs geen behoefte meer om nog naar België te gaan.
Tenslotte maak je van je leven wat je zelf wilt.Take care iedereen!
Om je geluksgevoel te beoordelen, mag je niet alleen naar de situatie in Thailand kijken.
Ik heb een goede vriend die na twaalf jaar in Thailand wat vereenzaamd was geraakt. Tegen de zin van zijn Thaise echtgenote keerde hij terug naar België.
Ondertussen zijn we twee jaar verder en heb ik vernomen dat hij overweegt om toch terug te komen naar zijn vertrouwde stek in Pak Chong. In zijn thuisland was hij volledig vervreemd geraakt van zijn familie. Hier in Thailand had hij tenminste nog zijn Thaise familie, met wie hij een vrij goede band had.
Toch twijfelt hij, omdat hij de volledige visumprocedure opnieuw moet opstarten. Ik ben benieuwd welke beslissing hij uiteindelijk zal nemen.
Ik woon hier ondertussen ook al zeven jaar en heb vrijwel geen contact meer met mijn eigen familie. Van andere farang hoor ik hetzelfde verhaal. Velen worden simpelweg aan hun lot overgelaten zodra ze samen met hun Thaise partner naar Thailand verhuizen. Dat is helaas de harde realiteit.
Kurt.
Wat heet “aan hun lot overgelaten”, als je de beslissing neemt, te emigreren naar eender wel land, dan heb jij toch die beslissing genomen.
“kiezen is verliezen”, het is aan de emigrant zelf, om alle moeite te doen, indien hij dit verkiest, om het contact met de familie te behouden.
Je kan moeilijk verwachten, dat je thuisland hier je handje gaat komen vasthouden.
Heeft volgens mij niets met de nationaliteit van de partner te maken.
Ik herken in het verhaal inderdaad veel waarheden maar deze gelden volgens mij evenzeer voor veel mensen die in het Westen met pensioen gaan. Ook in BE en NL zijn er mensen die na hun actieve loopbaan in het zwarte gat vallen. Ook in het Westen heb je veel eenzame mensen die zich rot vervelen. Kom in BE of NL maar eens die 7 maanden koude saaie winter door als je niks of weinig omhanden hebt. Ik denk ook wel je veel meer kans hebt om in het beschreven leventje te belanden als je in een of ander Isaans dorpje gaat leven dan in meer toeristische steden. Ik voel me in Pattaya alleszins een stuk minder eenzaam dan in BE…..je leeft grotendeels buiten en alles is voorhanden…Je kan alle dagen buiten zwemmen er zijn allerhande mogelijkheden om te sporten en om je dag door te komen… iedere dag kan je uitkiezen waar je uit eten gaan wil. Het is betaalbaar en overal slaag ik er wel in een praatje te maken….Ik ken ondertussen ook al enkele mensen op leeftijd met wie ik het heel goed kan vinden en waarmee ik bijna alle dagen iets ga drinken. Dat gaat van onze dagelijkse koffie tot iets anders en je hoeft echt niet altijd Alcohol te drinken . Enige discipline alsook wat structuur in het leven is zeker belangrijk maar ja dat geldt altijd en overal.
Heb het verledenweek in een haast soortgelijk bericht reeds geschreven,dat niet iedere persoon gelijk is.
Ook is het geluk erg afhankelijk,waar je precies leeft in Thailand, en of je in een gelukkige relatie leeft.
Voor ergens tussen de rijstvelden veraf van de toeristische instellingen, durf ik te zeggen dat de meesten op den duur niet geschikt zijn.
Zelf al praat je behoorlijk Thai om een discussie te voeren, zul je zien dat jou nieuwe omgeving totaal andere interessen heeft, die jij hoogstens uit beleefdheid een korte tijd kunt aanhoren.
Hetzij je bent een alleenganger, maar als je af en toe een gesprek wilt voeren waar jij ook interressen voor hebt,dan ben je vaak aangewezen op een landgenoot, of teminste een andere farang.
Het leven op het land is niet te vergelijken met een toeristische buurt of stadt, en zeker niet met je thuisland waar je iedere hondert meter een gelijk denkende vriend of gesprekspartner kunt vinden.
Ik ben na twee weken dorp in de buurt van de stadt Chiang Rai, meestal erg blij als het weer een dagje of avond naar de stadt gaat, en bewonder iedereen die zonder deze uitjes op den duur gelukkig is,
Meetup.com is een uitstekende website om mensen in jouw stad tegen te komen die dezelfde interesses hebben als jij: er zijn clubjes die boeken bediscussieren, wandel tochten organiseren, taal lessen volgen, en ontelbare hobbies meer. Een goed begin om mensen te ontmoeten en structuur in je dagelijkse leven aan te brengen.