Mijn eerste reis naar Thailand was in 2005 met een Boeing 747 Jumbo Jet. Helaas is dat type vliegtuig al langere tijd van het toneel verdwenen. Er vliegen er nog een aantal maar dan gaat het voornamelijk om vrachtvluchten.
Voor veel Nederlanders en Belgen die al jaren naar Thailand reizen, was de reis vroeger pas echt begonnen zodra je de Boeing 747 binnenstapte. De brede romp, het karakteristieke bultje boven de cockpit en het diepe gebrom van vier motoren hoorden bij het avontuur. Nu de laatste passagiersversies uit dienst verdwijnen, nemen reizigers niet alleen afscheid van een vliegtuig, maar ook van een tijdperk vol herinneringen.
Een vliegtuig dat groter leek dan het leven zelf
Wie in de jaren tachtig, negentig of begin jaren 2000 vanaf Schiphol naar Bangkok vloog, kent het gevoel waarschijnlijk nog goed. Je liep door de gate en zag hem staan: enorm, imposant en bijna onwerkelijk groot. De Boeing 747 was geen gewoon vliegtuig. Het was een icoon.
Voor veel Thailandreizigers begon daar de vakantie al. Niet pas in Bangkok, Pattaya of Chiang Mai, maar gewoon op Schiphol. De spanning van een lange reis, het geluid van de rolkoffers, de geur van kerosine in de slurf en dan die gigantische Jumbo Jet voor je neus. Dat beeld staat bij velen nog in het geheugen gegrift.
De Boeing 747 vloog jarenlang op populaire routes tussen Europa en Azië. Ook vanaf Amsterdam vertrokken dagelijks toestellen richting Bangkok, onder meer van KLM, Thai Airways en later van andere internationale maatschappijen. Vooral de route Amsterdam–Bangkok groeide uit tot een klassieker onder vakantiegangers, backpackers, expats en pensionado’s.
De trap naar het bovendek bleef magisch
Wat de 747 zo bijzonder maakte, was niet alleen zijn omvang. Het toestel had karakter. Reizigers herinneren zich de brede cabine, de rustige sfeer en vooral het beroemde bovendek. Die kleine trap naar boven voelde bijna luxueus, zelfs als je er nooit mocht zitten.
Sommigen hadden geluk en kregen ooit een plek bovenin. Dat voelde exclusief. Stillere motoren hoorde je daar niet, maar de sfeer was anders. Intiemer bijna. Je had het idee dat je in een verborgen gedeelte van het vliegtuig zat.
Ook de economyclass voelde in die jaren vaak ruimer dan tegenwoordig. Natuurlijk was vliegen toen ook minder efficiënt ingericht. Minder stoelen, meer beenruimte en vaak nog een sfeer van echte service. Stewardessen deelden warme doekjes uit, kinderen kregen kleine cadeautjes en tijdens nachtvluchten gingen de cabineverlichting en raamschermen echt nog urenlang dicht.
Voor Thailandreizigers hoorde dat allemaal bij de ervaring. Zeker op vluchten van elf of twaalf uur ontstond een soort tijdelijk dorp in de lucht. Mensen raakten met elkaar aan de praat. Er werden reistips uitgewisseld over Hua Hin, Phuket of Koh Samui. Soms ontstonden zelfs vriendschappen die jaren standhielden.
Bangkok voelde verder weg dan nu
Wie tegenwoordig naar Thailand vliegt, stapt vaak in moderne tweemotorige toestellen zoals de Boeing 787 Dreamliner of de Airbus A350. Die zijn stiller, zuiniger en technisch geavanceerder. Maar veel oudere Thailandgangers zeggen hetzelfde: vroeger voelde de reis groter.
Dat kwam deels door de Boeing 747 zelf. Vliegen was minder alledaags dan nu. Tickets waren duurder, reizen gebeurde minder frequent en Thailand had nog een exotischer imago dan tegenwoordig. Je ging niet “even” naar Bangkok. Je vertrok echt naar de andere kant van de wereld.
De Jumbo Jet versterkte dat gevoel. Vier motoren, honderden passagiers en een toestel dat urenlang boven woestijnen, zeeën en bergketens vloog. Op de schermpjes zag je langzaam namen voorbijtrekken als Karachi, Delhi of de Golf van Bengalen. Veel reizigers herinneren zich nog hoe bijzonder dat voelde.
Ook Schiphol zag er anders uit. Geen smartphones, geen streamingdiensten en geen WhatsApp-contact met thuis tijdens de vlucht. Mensen schreven ansichtkaarten, kochten dutyfree-sigaretten of bladerden urenlang door reisgidsen van Thailand.
Juist daardoor zijn die herinneringen vaak zo sterk gebleven.
De Jumbo Jet verdwijnt langzaam uit beeld
De Boeing 747 werd eind jaren zestig ontwikkeld door Boeing en groeide uit tot het beroemdste passagiersvliegtuig ter wereld. Meer dan vijftig jaar lang bepaalde het toestel het beeld op internationale luchthavens.
Maar de luchtvaart veranderde. Nieuwe vliegtuigen werden zuiniger en goedkoper in gebruik. Vier motoren maakten plaats voor efficiënte tweemotorige toestellen met een groter bereik. Voor luchtvaartmaatschappijen werd de 747 simpelweg te duur.
Tijdens de coronapandemie versnelde dat proces enorm. Veel maatschappijen haalden hun Jumbo Jets versneld uit dienst. Ook KLM stopte in 2020 definitief met passagiersvluchten van de Boeing 747. Voor veel Nederlandse Thailandreizigers voelde dat alsof een stukje reisgeschiedenis werd afgesloten.
Toch verdwijnen niet alle toestellen meteen. Sommige 747’s vliegen nog als vrachtvliegtuig rond de wereld. En hier en daar zijn nog enkele passagiersversies actief bij buitenlandse maatschappijen. Maar het tijdperk waarin de Jumbo Jet de koning van de langeafstandsvlucht was, loopt onmiskenbaar ten einde.
Herinneringen die sterker zijn dan techniek
Opvallend is dat bijna niemand met emotie praat over de technische specificaties van de Boeing 747. Mensen herinneren zich vooral momenten.
De eerste verre reis zonder ouders. De huwelijksreis naar Thailand. Het zenuwachtige gevoel voor emigratie. Kinderen die met open mond uit het raampje keken terwijl Schiphol kleiner werd. Of juist de terugvlucht, met een hoofd vol herinneringen aan Thailand en een koffer die net te zwaar was geworden door Thaise souvenirs.
Voor veel lezers van Thailandblog staat de Boeing 747 daarom symbool voor meer dan alleen luchtvaart. Het toestel vertegenwoordigt vrijheid, avontuur en een periode waarin reizen nog iets groots en bijzonders voelde.
Misschien is dat uiteindelijk waarom zoveel mensen nostalgisch worden van die oude Jumbo Jet. Niet omdat het vliegtuig perfect was. Want dat was het natuurlijk niet. De cabines waren lawaaiiger, de schermen kleiner en turbulentie voelde soms alsof het toestel uit elkaar schudde.
Maar juist die imperfectie gaf karakter. Je voelde dat je onderweg was. Echt onderweg.
En misschien is dat precies wat veel reizigers vandaag soms missen. Moderne vliegtuigen zijn comfortabeler en efficiënter, maar vaak ook anoniemer. De Boeing 747 had een ziel. Tenminste, zo voelt het voor de mensen die er jarenlang mee naar Thailand vlogen.
Wie vandaag op Schiphol een oude foto ziet van een KLM- of Thai Airways-Jumbo op weg naar Bangkok, denkt daarom niet alleen aan een vliegtuig. Je denkt aan een andere tijd. Een tijd van papieren tickets, rookruimtes op luchthavens, overstapverhalen en het opgewonden gevoel dat Thailand nog duizenden kilometers ver weg lag.
En ergens, diep van binnen, hoor je opnieuw dat zware gebrom van vier motoren terwijl de Jumbo Jet langzaam loskomt van de baan richting Bangkok.
Wat zijn jouw herinneringen van de Boeing 747?
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond24 juni 2026Thailand koos in de oorlog voor Japan en speelde toch slim beide kanten
Achtergrond24 juni 2026Onderzoek ontkracht cliché van oudere westerling als typische klant in Thais sekstoerisme
Kort nieuws24 juni 2026Thailand nieuwsoverzicht woensdag 24 juni 2026
Belasting Nederland24 juni 2026Tweede Kamer bespreekt belastingverdragen met gevolgen voor Nederlanders in Thailand
Ik mis de 747, en eigenlijk het bovendek nog minder dan de “huiskamer” de businessclass op de begane grond, met het kranten- en tijdschriften platform. China Airlines vloog ook met de 747, eerst de 200, later de SP en nog later de 400. Heerlijke toestellen met prima flight attendants. Vloog toen 8-10x per jaar naar Thailand en Taiwan voor werk.
Kan me nog een keer herinneren na een event wat we samen met China Airlines hadden georganiseerd in Thailand, waar ook Frans Bauer en Marianne Weber bij waren. Toen waren de 747’s net uitgerust met telefoons aan boord, en Frans belde zijn vader: “Pa, ik bel uit het vliegtuig!”, na een vertraging van uren.
Waren mooie tijden, die jaren ’90.
Wat voor mij met kop en schouders uitsteekt boven de huidige hemel bestijgende karrossen zijn 3 dingen. Ten eerste de kussens van die stoelde voelde heerlijk zacht en dik aan in verhouding met de nu gebruikelijke ergonomisch gevormde keuken stoelen Ten tweede dat de maaltijden beter en gevarieerder dan de huidige herbivoren maaltijden, ik word daar altijd gassig van en de dikte van de nieuwe stoelen kunnen dat niet altijd verdoezelen. En ten derde de ruimere stoelzetting, en dan vooral de breedte, vooral de verrassingsstoelen, Ik meen 58AB/KL en hoger daar waar de buitenste rijen over gaan van 3 naar 2 stoelen. Samen met mijn vrouw op een rij gaf dat al een half business class gevoel.
Mijn eerste Boeing 747 vlucht, 46 of 47 jaar geleden, met SABENA van Brussel naar Detroit, via Montreal, staat nog in mijn geheugen gegrift. Kreeg aan de gate – mijn reisgenoot had relaties binnen die maatschappij – een upgrade naar de 1e klas, in de neus van het toestel. De bovenverdieping was in die tijd nog volledig als bar/lounge ingericht – lui op de sofa en nippend aan een whiskytje hoog boven de Atlantische Oceaan. Een week later terug in ‘het varkenskot’, zoals mijn Belgische reisgenoot economy noemde – dat viel niet mee………
Sommige lezers weten waarschijnlijk dat ik vroeger 30 jaar lang als steward (flight attendant) door de wereld gevlogen heb. Ik werkte in het begin op een 727, het eerste half jaar, en daarna ook op de 747, tot aan mijn pensionering in 2012. De jumbo bestond bij ons, Lufthansa, uit diverse varianten. We hadden all-pax vliegtuigen en ook jumbo’s met een gedeelte vracht achterin. Op sommige routes, bijvoorbeeld Frankfurt-Bangkok, had je dan op de ene dag een 747-E (all pax) en op de andere een 747-D (vrachtcombinatie). Voor die tweede had je een kleinere bemanning nodig, en aangezien de bemanning vanaf het begin van de rotatie tot aan het einde altijd bij elkaar bleef, had je zogenaamde “springers” die dan alleen op de full-pax 747 vlogen en wel van bemanning wisselden. Deze trips vond ik de beste. Ze duurden langer en je had meer vrij, want de dag dat je oude bemanning verder vloog met de combinatiemachine, was de dag dat je extra vrij had.
Ik heb geweldige tours gehad. Een week vrij in Peking in de jaren 80 was fantastisch. Vier dagen Bangkok in plaats van één nacht, en tal van andere leuke vluchten. Er waren collega’s die dit niet leuk vonden, omdat ze niet graag alleen waren. Ze hadden dat “familieleven” van een bemanning nodig.
Voor mij was de 747 het mooiste vliegtuig dat er ooit bestaan heeft. Ik werkte echter nooit graag in het upper deck. Dan was je ook afgescheiden van de rest van de bemanning. Ik werkte altijd graag beneden in de businessclass. Boven hadden wij vele jaren de eerste klasse. Economy vond ik ook niet altijd prettig.
Maar in de C-klasse had je vaak zakenlui zitten, en die wisten wat ze konden verwachten. De service was niet eindeloos lang, maar ook niet zo overdreven als in de eerste klasse.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik dit werk met veel plezier gedaan heb. Ik heb tal van leuke collega’s gehad en ook veel plezier met gasten beleefd. Af en toe had je lastige passagiers, maar nog nooit zo erg dat er geen oplossing te vinden was.
De 747 had karakter, een mooie vorm, was elegant en het was mijn trots. Ooit had ik in Manilla een houten model van een Lufthansa 747 gekocht, en dat was jarenlang mijn trots in mijn werkkamer thuis. Helaas kon ik dit vliegtuig om de een of andere reden niet mee naar Thailand nemen… maar als ik zo’n model nog eens ergens tegenkom, zal ik het zeker kopen. Het was een model van bijna 50 cm lang!
Hoi,in Aalsmeer,nabij de ringvaart,heb je de Aviation megastore.
Hier verkopen ze op zeker ook schaalmodellen van de 747.
Check de website maar eens van ze !