Een kapotte wc-pot, een peuter in de pot, en een loodgieter die eigenlijk bamboefluit speelt. Soms heb je geen retraite in Chiang Mai nodig, maar gewoon een plas op de badkamervloer om je innerlijke boeddha te vinden. Dit is het verslag van een farang die leerde loslaten, in de breedste zin van het woord.
De Indiërs op het strand van Pattaya
Een vertelling die ogenschijnlijk losbrandt als een aanklacht tegen de meest gevoerde discussie van Thailandblog. Maar zo’n verhaal is het eigenlijk helemaal niet. Integendeel. Hier wordt juist afgerekend met de vooroordelen over een thema waar je het zo heerlijk met elkaar oneens over kunt zijn. Werkelijkheid en kwaadaardige roddels worden op pacifistische wijze uitgebalanceerd en laten de lezer achter met een gevoel van bevrediging dat zelfs de meest doorgewinterde vakkracht van Walking Street niet kan evenaren, laat staan overtreffen.
Een gat in het hete asfalt van Walking Street
Een Nederlands echtpaartje ontdekt onder het genot van een paar koele biertjes tamelijk onverwacht dat er in de Pattayaanse wereld van lichte zeden kennelijk nog innovaties worden bedacht om het oudste beroep van de wereld wat opwindender en ook wat eenvoudiger toegankelijk te maken voor Jan met de pet en zijn vrouw.
Column – De Thaise marteling vermomd als wellness
Een Thaise massage klinkt als pure ontspanning, tot je ontdekt dat “ontspanning” in Thailand een stuk meer pijn doet dan thuis op de bank. In een poging om lichaam en geest in balans te brengen, liet ik me vrijwillig herschikken door een glimlachende beul. Dit is het verslag van mijn spirituele aframmeling, inclusief blauwe plekken en existentiële vragen.
‘Van Queestes en Thaise Doolhoven’
Wat begint met een onschuldig tandartsbezoek in Korat verandert al snel in een avontuur vol verkeersellende, verloren auto’s en gênante situaties. Een verhaal over geduld, improvisatie en de onvermijdelijke botsingen tussen cultuur en karakter.
‘De oude man’
Ben, een oude zeeman met Noormannenbloed, woont zijn laatste jaren in Thailand. Zijn leven vol reizen, liefde en verlies heeft hem gevormd tot wie hij is. Nu nadert hij de tachtig en kijkt hij met nuchtere wijsheid terug op een bewogen bestaan.
‘De dag dat ik besloot te blijven’
Soms neem je een besluit zonder het te weten. Geen fanfare, geen afscheid, slechts een kop lauwe koffie en een hond die nergens heen lijkt te gaan. In een klein Thais dorp besluit de schrijver niet langer onderweg te zijn. Geen plan, geen drama, alleen de stille helderheid van een ochtend waarop alles klopt zonder reden.
Het Orakel van Kinderdijk
Nog steeds geplaagd door allerhande existentiële twijfels doorkruist de auteur in zijn dromen alvast het paradijselijke Thailand. De roep om gewoon maar weer een ticketje te boeken en samen met vrouw en dochter de koffers te pakken wordt langzaam aan luider en luider. Al helemaal als achter elke vage en vermeende vingerwijzing van het Lot argumenten gevonden worden om die ingewikkelde knoop maar gewoon door te hakken. Wint de realiteitszin deze tweestrijd of gaat de spiritualiteit aan de haal met de overwinning?
‘Eenvoud is moeilijk en wel hierom’
Wat gebeurt er als je afscheid neemt van overbodige spullen in een Thais dorp? Farang Kee Nok zoekt eenvoud, maar ontdekt dat minimalisme minder met bezit te maken heeft dan met herinnering. Een verhaal over een kruimeldief, een rendierkaart en de diepe wijsheid van een sleutelbos in de koelkast.
Vogelpoep: signalen uit een andere dimensie
Hoe een ogenschijnlijk niet gerelateerde aanwijzing uit een andere
dimensie aanleiding kan zijn om reisplannen (al dan niet) te
herzien: wel of niet voor een maandje naar Thailand vliegen? Op
zich natuurlijk een eenvoudige keuze. Maar wat als de mens zelf
deze afweging niet meer kan maken? Dan moet de besluitvorming
overgelaten worden aan verschillende bovennatuurlijke signalen.
Dit korte verhaal beschrijft zo'n moment in het leven van een
verwarde reiziger.
‘Thaise naweetjes en dingen die je bijblijven’
Na een lang verblijf in Thailand kom je thuis met meer dan alleen een bruine huid en een volle koffer. Sommige souvenirs zijn onzichtbaar, maar des te hardnekkiger. Ze duiken op in je hoofd, precies op momenten dat je er niet om vraagt. Wat blijft écht hangen na wekenlang Pattaya en plattelandsperikelen?
Er zijn feesten die men met overtuiging moet ondergaan, en er zijn feesten waarbij de afstand het zicht scherpt. Songkran behoort voor mij inmiddels tot die laatste categorie. Waar ik ooit natte overgave predikte, pleit ik nu voor een droog bestaan aan de zijlijn. Deze bespiegeling, geschreven vanaf een veranda met uitzicht op een watergevecht, is mijn eerbetoon aan het feest waar ik niet meer aan meedoe.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 24
Een van de dorpsgenoten heeft het tijdelijke leven voor het eeuwige leven verruilt volgens Piet, hoewel veel dorpelingen dat soms anders zien.
Je maakt van alles mee in Thailand (276)
Tijdens een bezoek aan schoonma in de Isaan, vroeg naastwonende schoonzus of we zin hadden mee uit eten te gaan. In een restaurant nabij Korat, waarover ze goede berichten had gehoord.
‘Liefde in Thailand, een droom of een nachtmerrie’
In een dorp in Noord-Thailand overpeinst Farang Kee Nok het aangrijpende verhaal van Kees, een man die liefde zocht en bedrog vond. Maar niet elke relatie tussen een oudere farang en een jongere Thaise vrouw is gedoemd te mislukken. In deze miniatuur reflectie klinken mededogen, nuance en de zachte ironie van een man die weet hoe het óók kan gaan.
Terwijl in Nederland het voorjaar gevierd wordt zodra het kwik twintig graden aantikt, zuchten wij in Thailand onder de eeuwige warmte. Waarom genieten Nederlanders en Belgen zo intens van die eerste zonnestralen, terwijl het hier nauwelijks indruk maakt? Vanuit mijn huisje in Noord-Thailand verlang ik soms juist naar die wisseling van seizoenen die ik achterliet.
‘De schaamte van het menselijk pretpark’
Elke dag trekt een stroom toeristen omhoog naar de dorpen van de bergvolkeren in Noord-Thailand. Vanuit mijn veranda zie ik hen komen en gaan, fotocamera’s in de aanslag. Toeristen geloven dat ze een authentieke ervaring krijgen, maar realiseren zich niet dat ze vooral bijdragen aan een commercieel circus waarin lokale bewoners als decor dienen. En ik schaam me ervoor.
‘April en het grote nat’
April luidt in Thailand niet alleen het nieuwe jaar in, maar ook een nationale wateroorlog. Songkran heet het feest, waarbij liters water vloeien alsof de droogte een fabel is. Ik stond ooit midden in het geweld, met een roze pistooltje. Sindsdien bekijk ik het spektakel vanachter glas, droog van lijf én geweten.
‘Over kleine mensen en grote krachten’
Wanneer de grond begint te beven, verdwijnen onze zekerheden als sneeuw voor de zon. In Bangkok stort een gebouw in, in Myanmar wordt het leed nóg groter. Deze beschouwing, Farang Kee Nok, laat zien hoe kwetsbaar wij zijn en hoe hard het telkens weer de mensen treft die toch al zo weinig hebben.
Music is my passion
Een Thaise arts, een Belg met buikloop en een verrassend gesprek over muziek. In het steriele decor van een Bangkoks ziekenhuis ontvouwt zich een ontwapenend en tegelijk poëtisch verhaal. Geen klinische diagnose, maar een openbaring: de passie van een poopoodokter blijkt niet darmflora, maar dansvloer. Een onverwacht moment van menselijkheid, precies daar waar je het niet verwacht.
De waterbuffel zonder zwemdiploma
Na een korte afwezigheid verrast khun Rick ons weer met een spannend verhaal dat op zijn (dooie) gemak vertelt wat hem, zijn vrouw en zijn levende have ooit overkwam in zijn idyllische tuintje in Udon Thani dat daar nog maar net was aangelegd door een heuse tuinarchitect. Het omzoomde zijn pittoreske huisje vredig, totdat groot onheil een einde maakte aan het familiegeluk in dit groene paradijsje.
Er zijn vragen die men liever ontwijkt, niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar juist omdat het antwoord iets onthult wat men liever niet weet. Een daarvan luidt: waar lijdt men het prettigst aan armoede? In het koude, verzorgde Nederland/België of het warme, onzekere Thailand? Een vergelijking die niet slechts over geld gaat, maar over troost, trots en het weerbericht.