Vogelpoep: signalen uit een andere dimensie
Hoe een ogenschijnlijk niet gerelateerde aanwijzing uit een andere
dimensie aanleiding kan zijn om reisplannen (al dan niet) te
herzien: wel of niet voor een maandje naar Thailand vliegen? Op
zich natuurlijk een eenvoudige keuze. Maar wat als de mens zelf
deze afweging niet meer kan maken? Dan moet de besluitvorming
overgelaten worden aan verschillende bovennatuurlijke signalen.
Dit korte verhaal beschrijft zo'n moment in het leven van een
verwarde reiziger.
‘Thaise naweetjes en dingen die je bijblijven’
Na een lang verblijf in Thailand kom je thuis met meer dan alleen een bruine huid en een volle koffer. Sommige souvenirs zijn onzichtbaar, maar des te hardnekkiger. Ze duiken op in je hoofd, precies op momenten dat je er niet om vraagt. Wat blijft écht hangen na wekenlang Pattaya en plattelandsperikelen?
Er zijn feesten die men met overtuiging moet ondergaan, en er zijn feesten waarbij de afstand het zicht scherpt. Songkran behoort voor mij inmiddels tot die laatste categorie. Waar ik ooit natte overgave predikte, pleit ik nu voor een droog bestaan aan de zijlijn. Deze bespiegeling, geschreven vanaf een veranda met uitzicht op een watergevecht, is mijn eerbetoon aan het feest waar ik niet meer aan meedoe.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 24
Een van de dorpsgenoten heeft het tijdelijke leven voor het eeuwige leven verruilt volgens Piet, hoewel veel dorpelingen dat soms anders zien.
Je maakt van alles mee in Thailand (276)
Tijdens een bezoek aan schoonma in de Isaan, vroeg naastwonende schoonzus of we zin hadden mee uit eten te gaan. In een restaurant nabij Korat, waarover ze goede berichten had gehoord.
‘Liefde in Thailand, een droom of een nachtmerrie’
In een dorp in Noord-Thailand overpeinst Farang Kee Nok het aangrijpende verhaal van Kees, een man die liefde zocht en bedrog vond. Maar niet elke relatie tussen een oudere farang en een jongere Thaise vrouw is gedoemd te mislukken. In deze miniatuur reflectie klinken mededogen, nuance en de zachte ironie van een man die weet hoe het óók kan gaan.
Terwijl in Nederland het voorjaar gevierd wordt zodra het kwik twintig graden aantikt, zuchten wij in Thailand onder de eeuwige warmte. Waarom genieten Nederlanders en Belgen zo intens van die eerste zonnestralen, terwijl het hier nauwelijks indruk maakt? Vanuit mijn huisje in Noord-Thailand verlang ik soms juist naar die wisseling van seizoenen die ik achterliet.
‘De schaamte van het menselijk pretpark’
Elke dag trekt een stroom toeristen omhoog naar de dorpen van de bergvolkeren in Noord-Thailand. Vanuit mijn veranda zie ik hen komen en gaan, fotocamera’s in de aanslag. Toeristen geloven dat ze een authentieke ervaring krijgen, maar realiseren zich niet dat ze vooral bijdragen aan een commercieel circus waarin lokale bewoners als decor dienen. En ik schaam me ervoor.
‘April en het grote nat’
April luidt in Thailand niet alleen het nieuwe jaar in, maar ook een nationale wateroorlog. Songkran heet het feest, waarbij liters water vloeien alsof de droogte een fabel is. Ik stond ooit midden in het geweld, met een roze pistooltje. Sindsdien bekijk ik het spektakel vanachter glas, droog van lijf én geweten.
‘Over kleine mensen en grote krachten’
Wanneer de grond begint te beven, verdwijnen onze zekerheden als sneeuw voor de zon. In Bangkok stort een gebouw in, in Myanmar wordt het leed nóg groter. Deze beschouwing, Farang Kee Nok, laat zien hoe kwetsbaar wij zijn en hoe hard het telkens weer de mensen treft die toch al zo weinig hebben.
Music is my passion
Een Thaise arts, een Belg met buikloop en een verrassend gesprek over muziek. In het steriele decor van een Bangkoks ziekenhuis ontvouwt zich een ontwapenend en tegelijk poëtisch verhaal. Geen klinische diagnose, maar een openbaring: de passie van een poopoodokter blijkt niet darmflora, maar dansvloer. Een onverwacht moment van menselijkheid, precies daar waar je het niet verwacht.
De waterbuffel zonder zwemdiploma
Na een korte afwezigheid verrast khun Rick ons weer met een spannend verhaal dat op zijn (dooie) gemak vertelt wat hem, zijn vrouw en zijn levende have ooit overkwam in zijn idyllische tuintje in Udon Thani dat daar nog maar net was aangelegd door een heuse tuinarchitect. Het omzoomde zijn pittoreske huisje vredig, totdat groot onheil een einde maakte aan het familiegeluk in dit groene paradijsje.
Er zijn vragen die men liever ontwijkt, niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar juist omdat het antwoord iets onthult wat men liever niet weet. Een daarvan luidt: waar lijdt men het prettigst aan armoede? In het koude, verzorgde Nederland/België of het warme, onzekere Thailand? Een vergelijking die niet slechts over geld gaat, maar over troost, trots en het weerbericht.
‘Help, ik ben kerngezond en dat maakt me ziek’
Sinds ik in Noord-Thailand woon, leidt elk pijntje direct tot acute doodsangst. Ben ik hypochonder geworden, omdat ik te gelukkig ben met mijn leven en mijn lieve vrouw Sue? Als zelfbenoemd slachtoffer van mijn eigen verbeelding blijkt kerngezond zijn plotseling levensgevaarlijk. Met humor en zelfspot onderzoek ik hoe ingebeelde ziektes soms meer zorgen baren dan echte aandoeningen.
De puistige dikbil en de boze ambtenarenwereld
Opeens zag ik hem daar zitten op het Thaise SSO-kantoor, de Hollander met te korte short, sloffen en een lijf vol verwaterde tattoos. Samen met zijn vrouw probeerde hij zijn AOW-formulier rond te krijgen, maar zoals dat gaat in Thailand liep het nét even anders dan gepland. Wat volgde was een typisch Hollands tafereel in een niet-Hollandse setting.
‘Hoe ik in Thailand de tijd verloor en Sue vond’
Ze zeggen dat de tijd genadeloos is, maar in het noorden van Thailand lijkt hij zich soms te verslapen. Hier, tussen het groen en de stilte, leef ik met Sue, jong van jaren, wijs van hart. Wat men vreemd vindt, vinden wij vanzelfsprekend. Want waar de liefde woont, daar telt de kalender niet meer mee.
‘Het zonnetje op mijn bolletje’
Er zijn van die geneugten in het leven waarvoor men zich haast moet verontschuldigen. Zo ook mijn dagelijks uurtje in de zon, zonder smeersels of schuilplaatsen. Terwijl de wereld zich angstig insmeert en verschuilt, laat ik mij welgemoed bestralen. Want wie de zon als vijand beschouwt, ziet voorbij aan haar weldadige aard en vergeet dat het leven zelf ook risico’s kent.
‘Van cultuurverschillen en andere zaken’
Samen reizen met een Thaise echtgenote lijkt soms meer op een strategisch schaakspel dan op een ontspannen vakantie. Want waar ik orde en logica nastreef, vaart vrouw Oy blind op Thaise improvisatie. En telkens als ik denk de regie te hebben, haalt zij moeiteloos plan B, C of Z uit haar handtas. Met voorspelbaar hilarische én frustrerende gevolgen.
‘Een ontmoeting in Chiang Mai die langer blijft hangen’
Terwijl de avond zich over Chiang Mai uitstrekt, raak ik in gesprek met Karl, een jonge backpacker uit Nederland. Zijn reisverhalen over jungletochten, onbekende dorpen en het leven in de stad onthullen waarom Noord-Thailand zoveel reizigers trekt. In zijn woorden herken ik iets bekends – een verlangen naar vrijheid dat ik zelf pas doorhad toen ik hier al was.
Column – Alles kan een kussen zijn
Terwijl jij ’s nachts schaapjes telt op je peperdure matras, ligt een Thai dwars over een brommer diep te snurken. Geen slaaprituelen, geen stress, gewoon ogen dicht en weg. Wat weten zij dat wij niet weten? Misschien is slaap geen wetenschap maar een kunst. En misschien zijn wij gewoon hopeloos ongetalenteerd.
Ziek zijn is geen pretje, vooral niet als je een man bent. Want dan ben je officieel een aansteller. Gelukkig heb ik Sue, mijn Thaise vrouw, die mij met ongekende toewijding verzorgt. Waar een Nederlandse echtgenote na twee dagen roept “Joh, stel je niet aan”, zet Sue een behandelplan op. En ik? Ik drink braaf haar mysterieuze toverdrankjes.
Een dankjewel voor het gehele Thaise volk
Na jarenlang vrijblijvend de vele royaal uitgedeelde vruchten van Thailand geplukt te hebben, voelde de auteur steeds sterker de drang om iets goeds terug te doen. Niet zomaar een aalmoes aan een dorstige bedelmakker of een muntje voor de schuifelende, blinde straatzangeres. Ook geen spontaan stroopwafels- of bitterballenfeestje. Nee, iets echt groots moest het deze keer zijn, gespeld met de grootst mogelijke G op zijn toetsenbordje. En niets ligt dan meer voor de hand dan de klok gewoon even vijftig jaar terug te draaien en het gehele Thaise volk mee te laten delen in misschien wel het mooiste feest dat Nederland ook vandaag nog rijk is. Lees hier of de altruïst pur sang in zijn mooie en onbaatzuchtige opzet geslaagd is.