Een Isaan leven (deel 9)

Door De Inquisiteur
Geplaatst in Isaan, Leven in Thailand
Tags:
20 maart 2017

De Inquisiteur heeft nu een unieke kans om een modaal leven van een kleine Isaan-familie te volgen. De broer van liefje-lief. Een typisch Isaan leven, de ups en downs, waarschijnlijk met als hoofdzaak: hoe in deze kansarme streek een leven op te bouwen? Tijd voor een vervolgverhaal, De Inquisiteur neemt U mee naar het verleden, in een moderne tijd, in een wat zichzelf een modern land noemt.

Een Isaan leven (9)

Het verhaal dat Thai, en zeer speciaal Isaaners, niet aan de toekomst denken is een fabeltje natuurlijk. De mensen hier doen dat ook, ze moeten wel. Korte termijn, lange termijn – al beoordelen ze dat meestal minder lang dan westerlingen. Zo is het momenteel nog iets te vroeg om aan het nieuwe rijstseizoen te beginnen, men is afhankelijk van de regens. Zowat de helft van de velden hier kunnen niet op economische wijze geïrrigeerd worden. Maar toch wordt er al aan gedacht, zo ook Piak en Taai.

Zoals gebruikelijk in Isaan staan de gronden op familienaam en kan niemand die kopen, de <chanoot> blijft op de oorspronkelijke naam staan. Maar men verpacht wel onderling, vaak gewoon via een mondelinge afspraak, ze hebben een hekel aan de administratie om het allemaal juridisch te regelen, de mensen blijven hier redelijk trouw aan de gemaakte afspraken. In, jawel – De Inquisiteur denkt zo, onze familie zijn de vele rai’s na het overlijden van de vader jarenlang verpacht. Moeder kon die taak niet aan als alleenstaande. Piak, als enige zoon, was door zijn levensstijl destijds niet in staat om werk te verrichten. De Inquisiteur’s eega, als oudste, moest een inkomen gaan vergaren in Bangkok en nadien in de snel opkomende havenstad Leam Chabang nabij Pattaya. Zodoende konden de andere twee jongere dochters hun school afmaken. Moeder kreeg elk jaar haar pacht uitbetaald in rijst, voor eigen gebruik en een klein deel voor de verkoop.

Maar de huidige pachter stopt ermee. Een buitenkans voor Piak, de gronden zijn terug beschikbaar voor de familie. Tweeëntwintig rai moet hij gaan bewerken. Met hun twee, Piak en Taai. Er werd wel even geopperd ‘of <lung>Rudi … ? Dat haalde ondergetekende snel uit de wereld, neen, hij gaat niet in de rijstvelden werken. Doch ze schijnen er geen groot probleem van te maken, immers, in het verleden hadden <mei> en <poa> dat ook altijd alleen gedaan, daarbovenop heeft Piak een kleine tractor ter beschikking, zo’n ding dat je moet voortduwen. Vroeger moesten mei en poa dat met buffels doen … .

Enkel, sinds er een enkele jaren een farang midden in de familie zit, hebben ze geleerd om toch maar eens een beetje te gaan rekenen. Daar zijn ze niet zo goed in, maar nu kan die westerling een beetje meedenken. Want die had al van in het begin hij hier kwam wonen gezegd dat hij nooit in rijst zou investeren. Je kan nauwelijks je rendement berekenen, immers : totaal afhankelijk van natuur, van internationale marktprijzen, van gehaaide opkopers, … . En dat beetje regeringsmaatregelen helpen ook niet veel. De Inquisiteur heeft ooit voorgerekend dat zijn gezin, drie personen, aan een kilo rijst per dag, jaarlijks ongeveer slechts vierduizend baht moet besteden. Want velen verkopen hier het ganse jaar door rijst particulier, in kleine beetjes zodat ze steeds wat cash geld kunnen vergaren. Al vier jaar lang aan zowat dezelfde prijs : tussen de acht en twaalf baht per kilogram … .

Doch het blijkt onmogelijk om een goede berekening te maken. Eerst is er het klaarmaken van de grond. Omploegen wanneer de eerste regens gevallen zijn. Benzine voor de kleine tractor – niemand weet hoeveel die verbruikt per uur, niemand weet hoeveel uur per rai te ploegen. Dan een maand laten liggen, terug ploegen en bemesten, glad trekken van de grond. Hoeveel mest per rai nodig, wat kost die mest ? Dan het inzaaien van voldoende zaad – wat kost dat zaad, hoeveel nodig per rai ? Nadien worden de jonge scheuten definitief verplant, en is het wachten tot de oogst die ze natuurlijk manueel gaan doen. Toch moet er een wagentje ingehuurd worden voor het dorsen. Hoeveel kost dat voor tweeëntwintig rai ? Op al die vragen hebben ze geen antwoord, en dan wil De Inquisiteur ook nog eens weten hoeveel dagen arbeid de twee jongelingen denken nodig te hebben. Want eigenlijk moet je die dagen ook verrekenen aan driehonderd baht per persoon … .

Doch ze benaderen de rijstproblematiek helemaal anders dan een zakelijke westerling. Rijst moet je hebben is de filosofie. Iemand zonder rijst is arm, kwetsbaar ook, men is de hongersnood van eind jaren negentig nog niet vergeten hier. Maakt niet uit wat het je kost, hoeveel dagen je er aan moet besteden. Zolang je maar een voorraad hebt voor een jaar. Bovendien, uiteindelijk verdienen ze er wel iets aan – de rijst die ze kunnen verkopen na afname eigen gebruik, ze vertrouwen erop, dat is traditie.

De Inquisiteur neemt zich voor om alles van nabij te volgen. Hij wil weten wat die tweeëntwintig rai gaan opbrengen. Dat is makkelijk genoeg, want uiteraard zal hij opdraaien voor de financiering, dat moeten ze nadien dan terugbetalen. Een deel in rijst, jazeker, ook liefje-lief wil dat er een voorraad is voor een jaar, de rest in cash bij verkoop van de rest. En hij kan makkelijk bijhouden hoeveel dagen Piak en Taai nodig zullen hebben. Die er helemaal niet wakker van liggen dat er een mammoeten job ligt te wachten, integendeel, ze gaan morgen met de rest van het dorp naar de tempel. Om een goed regenseizoen af te smeken.

Wordt vervolgd


» Laat een reactie achter


7 reacties op “Een Isaan leven (deel 9)”

  1. timker zegt op

    Uit eigen ervaring weet ik dat als je zelf niet werkt op het rijstveld de kosten hoger zijn dan de opbrengst (in rijst of in geld) en dan heb ik nog niet eens over de eigen uren voor begeleiding, regelen en eten verzorgen voor de arbeiders. Het is natuurlijk wel je eigen hoofd bestandsdeel van het eten verbouwen en traditie !!! Dus eigenlijk maar geen kosten/baat analyse doen en het gewoon in ere houden…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
    • Ger zegt op

      Uit het verhaal blijkt dat de 22 rai rijstgrond lange tijd werd verpacht. De pachter betaald een huursom per rai en daarnaast heeft de pachter de opbrengsten van her verbouwen. Dus er zit wel degelijk een postitief resultaat op , ook als je het niet zelf op het land werkt. In Thailand wordt veel landbouwgrond verpacht dus het is renderend voor de pachter. Naast de rijsverbouw weet ik dan in de Isaan ook veel suikerriet wordt verbouwd, voor de winning van alternatieve energie. Nou hoor ik over pachtprijzen van 8000 baht per rai in bijvoorbeeld Roi Et voor dit gewas per jaar. Dus ook dit levert blijkbaar genoeg op voor de pachter.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  2. Hans Pronk zegt op

    Eigenlijk is een grondanalyse ook nog nodig, zodat je weet hoeveel mest je nodig hebt. Er zijn 27 “rice research centers” in Thailand,. Mogelijk kan je daar terecht.
    Maar ik ben erg benieuwd naar de uitkomst. Als je inderdaad 300 baht per dag aanhoudt zullen ze wel tekort komen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  3. will c zegt op

    Wij doe het simpeler ; gewoon een potje met geld klaarleggen en heb je iets nodig op een briefje noteren hoeveel/waaraan.
    Kan je na de verkoop precies de juiste balans opmaken ..is ook makkelijk voor de volgende seizoen ivm het maken van een checklist zodat je niet voor verassingen komt te staan.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  4. Hans Pronk zegt op

    Er bestaat ook de mogelijkheid om biologische rijst (“organic rice”) aan een rice research center te verkopen voor 16 baht per kg. Je moet dan o.a. koemest gebruiken en natuurlijk geen bestrijdingsmiddelen. Wel eerst een afspraak maken.
    Een andere (lucratieve?) mogelijkheid is om deel te nemen aan een proefproject van een rice reseach center. Dan moet je nieuwe rijstvarianten zaaien.
    Hier is een lijst van “centers”: http://www.brrd.in.th/library/document/Brochure/brrd_bc_eng.pdf.
    Mijn verontschuldigingen voor mijn bemoeizucht.
    Hans

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
    • De Inquisiteur zegt op

      Ik vind dit zeker geen bemoeizucht. Integendeel, ik heb het aan de familie voorgelegd.
      Eigenlijk geldt dit voor alle commentaren op dit specifiek blog : ik ben zelf geen landbouwer, ken er niks van. Ik bekijk dat natuurlijk veel te zakelijk.
      Ik waardeer het ten hoogste !
      Rudi

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  5. Eric zegt op

    Boeren , akkerbouw of veeteelt kan je niet verrekenen op die manier, het is een bezigheid die belet dat ge ondertussen geen andere dingen doet die geld kosten, en het blijft een spaarpot waar je nog een flinke interest krijgt op uw geld dat je erin steekt! Uiteraard als je het werk zelf kan verrichten , zonder dat je daar meer rendabele zaken moet voor laten staan !
    Heb je ook nog het plezier en de trots om eigen gewin te kunnen eten bovenop! Zuiver voor het geld moet je er zeker niet aan beginnen ! En dat is niet alleen in Thailand ook hier in Europa . Alhoewel hier menige landbouwer arm heeft geleefd en toch rijk sterft door grondgewin dat ook nog bouwgrond kan worden .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website