Nou gewoon, de mensen in Bangkok reden of waadden door de zeer plaatselijke overstroomde straten.

Op een enkele uitzonderingen na werd het overtollige water binnen enkele dagen door de toen goed functionerende en heldere khlongs (kanalen) naar de Chao Phraya rivier en vandaar naar de zee afgevoerd en waren verdwenen in een kwestie van dagen. De straten overstroomden door de heftige regenbuien van de moessons en tyfoons en soms was het springtij, en totdat de regen stopte en het getij weer op normale hoogte was, speelden en zwommen kinderen in het water.

De bevolking accepteerde de overstromingen als onvermijdelijk en het was wel een overlast, maar toch ook weer niet al te storend. Het waren, bij wijze van spreken, leuke tijden met volop mogelijkheden om te klagen, te lachen en er was gesprekstof genoeg. Immers, overstromingen en droogtes behoren al eeuwenlang tot het normale leven in Thailand.

Naar de oorzaken van die overstromingen werd nooit echt goed gekeken en voor plannen om ze te bestrijden was nauwelijks belangstelling. Bangkok is gebouwd in een overstromingsgebied en het was zo, dat in de jaren 1960/1970, zelfs wel tot 1980 de nog lagere delen van de hoofdstad, vooral de oostelijke voorsteden, elk jaar zeer snel overstroomden en dat duurde dan wel enkele weken. Een steeds terugkerende benarde situatie in die voorsteden, maar dat nieuws haalde zelden de krantenkolommen. Hiermee was ook het concept geboren om de binnenstad van Bangkok tegen overstromingen te beschermen door overtollig water naar de omliggende provincies af te vloeien.

Overstromingen op het platteland – dus ver weg van Bangkok – betrof slechts landbouwgrond en het leed van boeren met onder water gelopen akkers werd gewoonweg genegeerd. Ook de boeren zelf bleven er stoïcijns onder. Boeren, die hun gewassen verwoest zagen, kregen wel een kleine vergoeding van de overheid. Niet eerlijk natuurlijk, maar regeringen uit die tijd waren zich niet bewust van het feit, dat dit soort rampen moest worden voorkomen of tenminste gereguleerd. Elk jaar na de overstromingen vervaagde het beeld al gauw en bleven slechts herinneringen over.

Ik heb een rapport uit maart 1994 gelezen van de UNDP en de Asian Institute of Technology (AIT), waarin vastgesteld werd, dat er in Thailand zo’n drie dozijn wetten, twintig departementen op negen ministeries over waterbeheer gaan en dat er nog eens 10 commissies waren geïnstalleerd met de opdracht om een rampenbestrijdingsplan voor het land te maken. Uiteraard betekende dat, dat rampenbestrijding een contradictio in terminis was. In die 18 daaropvolgende jaren tot heden is er weinig veranderd, behalve dat er nu nog meer wetten zijn, nog meer instanties zich er mee bemoeien en nog meer onwetende en ongeïnteresseerde politici hebben, die elke beleid verstoren.

Ik herinner me het lezen van een rapport, dat gericht is op het beheer van de Chao Phraya River, waarbij op zijn minst ongeveer 40 verschillende overheidsinstanties een verschillende mate van bevoegdheid en verantwoordelijkheid hebben voor wat er op en aan de rivier gebeurt. Niemand heeft echt de leiding en dus is niemand echt verantwoordelijk.

Ik ben waarschijnlijk cynisch, maar ik heb het gevoel dat er archiefkasten vol met studies over rampbestrijding, beheer van risico’s, beleid, strategieën, structuren en coördinatie zijn, maar dat de aanbevelingen daaruit nooit oprecht zijn bekeken, laat staan uitgevoerd. Jammer, want ik vermoed ook dat er bij al die instanties veel goede mensen rondlopen, die al heel lang met frustraties rondlopen over het gebrek aan betrokkenheid en politieke wil om de problematiek effectief en efficiënt aan te pakken.

Een secretaresse vertelde mij al lang geleden, dat Thais niet bekend staan als een goede planners, desondanks weten ze problemen het hoofd te bieden. De ervaring heeft de geldigheid van dit axioma wel bewezen.

Echter de politici van heden beheersen geen van beide eigenschappen en zijn alleen geobsedeerd in het behoud van een ongeschonden imago van Thailand in de rest van de wereld.

Bron: een gastcolumn van David Lyman, CEO van het advocatenkantoor Tilleke & Gibbons in The Nation.


» Laat een reactie achter


6 reacties op “Hoe ging het ‘vroeger’ met overstromingen in Thailand?”

  1. Tino Kuis zegt op

    Vroeger woonden de meeste Thais aan de khlongs, de kanalen, ze hadden bijna allemaal een boot en hun huis stond op palen.

    Overstromingen hadden ook een gunstige uitwerking. Onkruid en ongedierte stierf en het land werd meer vruchtbaar, als in het stroomgebied van de Nijl.

    Overstromingen zijn in een moessonland als Thailand bijna onmogelijk te voorkomen gezien het feit dat er in sommige jaren in een maand zes keer zoveel water kan vallen als in een gemiddelde maand in Nederland. De Nederlandse waterdeskundigen zeggen: Vecht er niet tegen, leef er mee.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
  2. Mark zegt op

    De bestuurlijke complexiteit is ongetwijfeld nog lastier dan de technische. Een aspect waar de farrang zelden rekening mee houdt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. EricDonkaew zegt op

    Thaise mensen klagen nooit over het weer. Er is toch niets aan te doen, vinden ze, en niet ten onrechte.

    Klagen over het weer is typisch Nederlands.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Sir Charles zegt op

      Dat wij Nederlanders graag mogen klagen op het weer valt niet te ontkennen maar ook is het flauwekul dat Thaise mensen nooit klagen over het weer, weliswaar niet zozeer m.b.t regenachtig weer maar wel degelijk dat het dikwijls zo heet is.
      ‘Oh many hot, many the sun’ dat soort kreten in hun beste Engels hoor je dikwijls voorbijkomen.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
      • EricDonkaew zegt op

        ‘Hot hot hot’ hoor ik ook vaak, maar toch meer op de toon van een constatering dan van een klacht.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  4. theoS zegt op

    Ik heb, in de jaren ’70 en ’80, in verschillende sois in Lad Phrao gewoond en weet er alles van. Ik heb in 1 huis gewoond dat half onder water stond toen ik ‘s morgens de trap van boven afkwam. Niks aan te doen. Verhuizen maar weer.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website