Dagboek van Kees Roijter (3): Ze is een lieve meid, mijn Thaise

Door Kees Roijter
Geplaatst in Dagboek
28 oktober 2013

De bewaar- en spaardrift van Pon: is dat cultuur of iets Thais of komt het gewoon overal voor? Het is het laatste, denk ik. Thaise vrouwen zijn niet anders dan welke vrouwen dan ook. Juist daarom zet ik het op Thailandblog. En dat mag, want Pon is een Thaise en dit is het Thailandblog.

Alles wordt bewaard, niks mag weg. Ik heb me vaak afgevraagd waarom ze dat doet. Ze doet het met grote gedrevenheid. Vaak denk ik dat het door de armoede komt waarin ze is opgegroeid, vroeger bij haar thuis. Ze vindt het vervelend als ik er te lang over doorvraag, dat zie ik aan haar gezicht . Dus laat ik het er bij. Het is belangrijk voor haar, dus wie ben ik? Pon mag doen en laten wat ze wil, net als ik dat (bijna) altijd mag.

Stoffer en blikjes, Swiffer bezems met van die afneembare lappen eronder; in iedere kamer vind je er wel één. Van die geurspuiters die je altijd recht in je bek spuiten. Overal staan ze in huis. Pfffffft hoor je en dan kom je weer van het toilet met een natte bek. Ze kan er geen genoeg van hebben.

Bij ons in het winkelcentrum zit een Blokker. Die heeft altijd zo’n 5 euro-bak voor de deur staan. Daar ligt allerhande rotzooi in – ook altijd stoffer en blikjes. Als we naar de Lidl gaan, komen we vlak langs die bak. Ik probeer al pratend haar aandacht van die rotbak af te krijgen. Vergeet het maar. Even kijken dan maar weer, en ja hoor: er lag zo’n pffffft apparaat bij. Die ligt nu bij haar in de auto onder de bijrijdersstoel. Dus als je bij Pon in de auto zit en je hoort pffffft dan heb je natte poten.

Elastiekjes, cadeaupapier, strikjes en slingertjes die om cadeautjes zitten, plastic zakjes in alle maten. Koekenpannen en wokken; als je ze ziet, denk je dat ze de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. Wee je gebeente als je ze weggooit. Lege wc-rollen voor op school en last but not least haar verzameling plastic bakjes in alle soorten en maten. De zwarte bakjes zijn dik in de meerderheid.

Pon heeft een plastic bakjes sensor in haar hoofd

Ze werkt in de verpleging en die worden daar veelvuldig gebruikt. Het zijn weggooi-bakjes maar niet voor Pon. Na gebruik worden ze afgewassen en thuis in de schuur geparkeerd. De schuur staat er vol mee. Wee je gebeente als je het in je hoofd haalt er één weg te gooien. Dat is ook niet zo makkelijk, want altijd als ze thuiskomt, gaat de deksel van de kliko omhoog en die krijgt een visuele inspectie of er iets in ligt wat er niet in hoort.

Toegegeven: ze zijn handig om etenswaren in te doen. Of als de jongens wat eten willen meenemen. Pon maakt Thaise loempiaatjes, die worden in de zwarte bakjes in de vriezer gezet. Ze zijn juist zo handig omdat je denkt dat je ze na gebruik lekker kan wegdonderen. We hebben er genoeg. Er staan er zoveel in de schuur dat ik wel een eigen zaak kan beginnen.

Als ze er een paar heeft gebruikt voor het eten, dan donder ik ze in de vuilnisbak. Pon heeft een plastic bakjes sensor in haar hoofd. Kom ik de volgende morgen beneden, staan ze netjes afgewassen in het afdruiprek.

Als ik een stuk gereedschap aan een van mijn jongens uitleen, dan kan ik daar wel eens lang op moeten wachten voor ik het weer terug heb. Als ze van ma wat Thais eten hebben mee gekregen in een zwart bakje, dan staan die een paar dagen later keurig afgewassen op het aanrecht. Ze kennen haar als geen ander.

Als de ruimte in de schuur wat wordt beperkt door al die zwarte bakjes, zeg ik tegen Pon dat ik eens drastisch opruiming in de schuur ga houden. Als ik dan met een stapel van die bakjes naar buiten kom om ze weg te gooien, pakt ze mij bij mijn arm en zegt met een beetje paniek in haar ogen: Als we het slecht krijgen, kunnen we ze niet kopen. Ik hou van haar, dus jullie begrijpen het wel: ik kom van die rot bakkies niet af.

Ik zeg: Wat doe je nou?

We hebben een inbouw kookplaat in het aanrecht. Hij is op: de elektronische ontsteking doet het allang niet meer. Hij ziet er niet uit, er moet een nieuwe komen. Zo gezegd zo gedaan. De ouwe eruit, in de vuilnisbak ermee.

Edwin, onze jongste zoon, en ik zijn samen bezig de nieuwe in te bouwen. Het is mooi weer, Pon komt thuis van haar werk. Ze bekijkt goedkeurend wat we aan het doen zijn, doet wat dingetjes in huis en het wordt stil.

Ik moet naar de schuur voor een stuk gereedschap. Zit Pon in de tuin op haar knietjes met een tandenborstel dat gasstel schoon te maken. Ik zeg: Wat doe je nou? Dat ding gaat de vuilnisbak in. Nou, dat kan ik wel vergeten. Hij gaat mee naar Thailand. Daar hebben ze geen 5-pits. Die is voor de buitenkeuken die ik moet gaan maken.

Dat ding gaat niet mee naar Thailand, zeg ik, maar ze gaat gewoon door met schoonmaken. Ik besteed er geen aandacht meer aan. Maar weet wel dat ik hier nog niet klaar mee ben. We gaan dat jaar naar Thailand op vakantie. Een paar dagen later laat Pon zien dat het gasstel zo mooi in de koffer past.
Ik zeg: Je kan doen en laten wat je wil, dat gasstel gaat niet mee naar Thailand, we kopen er daar wel één.
– Hij gaat wel mee.
Ik zeg dat ik dan niet mee ga.
– Dan blijf je maar lekker thuis, scheelt een hoop geld.
Ja, dat antwoord had ik kunnen verwachten.

Mijn vriendje voelde dat de baas in gevaar was

De volgende dag kom ik thuis. Staat ze demonstratief dat ding in een TNT verzendbox te proppen. Had ze gehaald op het het postkantoor. Dan zou ze hem verzenden met de boot. Ik moest toch echt iets verzinnen, zodat dat dat wrak niet in Thailand zou belanden.

Ik had nog één troef in handen. Ze weet dat er andere inspuiters in moeten vanwege het drukverschil uit flessengas in Thailand. Dus eerst maar even kijken of die nog wel te krijgen zijn voor dat ouwe ding met nadruk op dat ouwe ding.

De volgende dag ’s avonds. We zitten op de bank. Vraagt Pon naar de inspuiters. Ze zijn niet meer te krijgen, zeg ik. Ze kijkt me aan met een blik die ongeveer gelijk staat aan een MRI scan. Op dat moment springt mijn kleine beesie Boef, ons hondje, op mijn schoot. Ik druk hem tegen m’n gezicht. Mijn vriendje voelde dat de baas in gevaar was.

Het gasstel heeft een paar maanden netjes ingepakt in de TNT box in de hal gestaan. Plots was hij verdwenen. Een jaar later moest er een nieuw toilet komen, een zwevend. Het toilet grenst aan de kelderkast. Om wat ruimte te winnen in het toilet, bouw ik het frame in de kelderkast. Die moest gedeeltelijk leeggehaald worden voor de werkzaamheden. Wat komt daar te voorschijn? Het gasstel.

Edwin die mij wederom hielp, vraagt: Wat doen we hiermee, pa? In de vuilnisbak ermee, zeg ik. Ook Edwin kent zijn moeder: Dat doe je dan maar mooi zelf. Ik pak het ding en loop ermee naar buiten. Edwin roept me na: Zet hem er maar voor pa. Ik moet er om lachen en zet hem er toch maar voor.

Pon komt thuis en loopt direct naar het gasstel. Ze bekijkt het ding, voorkant, achterkant, draait aan een knop. Ze schudt haar hoofd. Ik ook. We zijn hem kwijt. Ze was er een beetje stil van de rest van de dag. Ze heeft lekker Thais gekookt. Ze is een lieve meid, mijn Thaise.

Kees Roijter (64) en Siriporn kennen elkaar 38 jaar. Op 25 juni vertelde Kees in een openhartig Dagboek over hun huwelijk en op 11 augustus schreef hij over Pon’s passie voor planten.


Ingezonden mededeling

Op zoek naar een leuk cadeau voor sinterklaas of kerstmis? Koop Het Beste van Thailandblog. Een boekje van 118 pagina’s met boeiende verhalen en prikkelende columns van achttien bloggers, een pittige quiz, handige tips voor toeristen en foto’s. Bestel nu.



» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

10 reacties op “Dagboek van Kees Roijter (3): Ze is een lieve meid, mijn Thaise”

  1. Niek Beenen zegt op

    Klinkt als mijn Thaise schoonmoeder. Als je daar in huis kijkt ook….. Zo veel spulletje cq. prulletje. Stofvangers zijn het. Niets meer niets minder. Ik heb wel is geopperd om de helft weg te gooien en een op zijn Nederlands schoon huis te maken.
    Totaal onmogelijk om daar draagvlak voor te creëren.

    Gelukkig heeft mijn vrouw een milde variant van mijn schoonmoeder’s bewaardrang. 🙂

  2. Ruud Vorster zegt op

    Hi Kees , ik heb een Indo vrouw die met haar negende jaar met ouders uit Indonesie kwam en hetzelfde “mankement” heeft wat betreft plastic bakjes en zakjes !
    Dus ik denk dat het in de Aziatische genen zit .

  3. Jan Wardage zegt op

    Inderdaad ik herken alles!!
    Plastic bakjes hebben we genoeg, maar wat ik erger vindt is het feit dat alles iedere keer een andere plaats krijgt. Ze pakt iets en legt het vervolgens ergens anders terug, zodat ik altijd aan het zoeken ben. Herkennen jullie dit ook of is het persoon ‘s gebonden??

    Met groetjes Jan Wardage.

  4. Hans zegt op

    Kees….heel herkenbaar

    In het begin probeerde ik dat een beetje te sturen, maar als het wat uit zicht is is het ok.
    Geeft ook aan dat wij (europeanen) in de wegwerp-mode zitten, terwijl zij (Aziaten) bijna
    nooit iets weggooien, maar steeds weer hergebruiken.

    Kort gezegd is mijn vrouw dus ‘groener’ dan ik

    Leuk geschreven Kees!

  5. daniel zegt op

    Dit zijn de gebruiken van thaise vrouwen in Europa. Zouden beter ook in Thailand alles bewaren inplaats van op de straat te gooien. In de stad valt het nog mee. Op de buiten liggen de straten vol met plastiekzakjes van het voedsel. Zelfs als er geploegd word in de velden is er niemand die de moeite neemt om het vuilnis op te rapen, het word gewoon mee ondergeploegd. In de stad word al wat bruikbaar is en geld opbrengd verzameld door armere mensen die het dan verkopen. OOk de vuilnis ophalers trachten het bruikbare uit de vuilnis te halen.

  6. DVW zegt op

    Fantastisch , het was net of ik naar het verhaal van mijn vrouw aan het horen was.
    Hebben een groot huis in Belgie en een paar jaar geleden een supergrote zolder gemaakt.
    Ondertussen staat deze ook al vol.Als je dan en paar jaar later iets nodig hebt voor school of zo voor de kinderen , dan haalt ze dat triomfantelijk tevoorschijn.Zie je wel!!
    Ik zeg maar 1 ding,als zij daar gelukkig met is dan , ach ja….
    Maar inderdaad vele kennisen van mij , getrouwd met een thaise vrouw kampen met hetzelfde “mankement”. Zou het dan toch aan ons liggen?
    De waarheid zal zoals steeds wel in het midden liggen zeker en als het dat maar is dan..

  7. Prataai zegt op

    Alles herkenbaar, komt voort uit armoede. Wat ik ook meemaak is dat Thaise alles op een andere plek weer neerleggen. Ze pakken iets en leggen het ergens anders neer, zo blijf je zoeken.

    mvg Prataai.

  8. Rene zegt op

    Ik had al veel bakjes die in de diepvries vol met bereide thaise gerechten zitten : fijn dacht ik alles zit vol dus nu gedaan want iedere dag mocht ik een tiental van die bakjes afwassen.
    Maar niet te vroeg victorie gekraaid: Zij vond dat ze nu maar eens wat meer moest bijdragen aan het huishoudbudget en besluit vanuit the middle of nowhere een thaise afhalkeuken te organiseren. Een tweede grote diepvries gekocht en wat meer is: 1000 bakjes en 500 afsluitbare bekertjes en ik kan ale dagen naar Chinatown in Antwerpen om een lijstje af te geven in een aantal Thaise warenhuizen, die prepareren dan een volle doos dingen en terwijl ik wacht krijg ik iedere keer een parkeerboete want je mag er niet parkeren.
    En onze avonden zijn nu tot middernacht gevuld met koken en koken en koken. Ik kan voorlopig geen witte meeneemdoosjes meer zien en wat slechter is na een hele dag in de buurt van thais koken te mogen vertoeven heb ik ook al een beetje genoeg van thaise kost. Vandaag stan 30 porties gebakken rijst op het programma en 20 porties kip massaman op de kookplaat.
    Jammer dat die bakjes bestaan want anders hadden nog wat aan onze avonden tesamen met onze kinderen maar nu moeten er bakjes gevuld worden want als we dan toch eens vrij hebben is het kijken naar NJAM kook TV.
    Maar het is een lieve vrouw buiten dat ik nu een doctoraals PHD aan het maken ben in de edele kunst van het afwasen

  9. Marcus zegt op

    Ik ben helaas ook een verzamelaar maar toch van andere dingen. 3 van onze huizen ook flink vol, zolder en zolder boven garage in Holland, je kan je kont niet keren. Een van de slaapkamers van de villa in thailand staat vol met die grote plastic dozen, nu dus storage room. Regelmatig wordt er ook nog wat in de studeerkamers (dat is mijn plek) gestopt. Ja en plastic bakjes van de chinees , een hele kast vol. De BKK condo, je kan de laundry room haast niet meer in, koffers en dozen boven alle kasten , onder de bedden en dan die plastic ladenkastjes van BigC

  10. kees1 zegt op

    Aller eerst wil ik jullie allemaal bedanken voor je reactie.
    En wil graag reageren op een paar van jullie.

    beste Tjamuk
    Zie het maar zo ieder nadeel heeft zin voordeel. Kon je toch lekker met je vrouw heen en weer naar Thailand van de opbrengst. En als je nog ruimte over heb in die vracht wagen naar Roemenie stuur hem dan bij mij langs. Wand ik heb hier nog een colektie hangen die begint 38 jaar geleden

    Beste Ruud Vorster
    Mankement ongetwijfeld schrijf je dat met een glimlach.
    In ieder mens zit wel een beetje een bewaarder. Denk maar eens goed na. Is er nooit iets waar van je dacht zonde om weg te gooien? Vervolgens leg je het in de schuur en 5 jaar later legt het er nog. Ik denk als je het financieel slechter krijgt je geneigd ben meer te bewaren. Pon komt uit een arm gezin waar ook alles bewaard werd en her gebruikt.
    of het dan in je genen zit dat weet ik niet maar dat het er mee te maken heeft daar ben ik wel van overtuigd.

    Beste Jan Warder
    Nee dat erken ik niet. Bij Pon heeft alles een vaste plaats. Ze heeft een stalen geheugen
    en weet altijd precies waar alles legt en wat ze heeft.
    Deze morgen had ik een sim kaartje nodig waar van ik dacht dat ik hem een jaar of 3 geleden had weg gegooid Pon keert een pot om en walla daar was hij.
    Fijn he zo een vrouw die alles bewaard 555

    Beste Hans
    Zeker weten Pon is groener dan ik in alle opzichten.
    Het siert haar

    Beste DWD
    555 Jij heb een grote zolder. Ik ben gestopt met het steeds maar weer bij maken van kasten. En ja als ik wat nodig heb en ze haalt het te voorschijn. Ze is er gelukkig mee
    Dan ben ik dat ook..

    Beste Marcos
    Dat begint wel ligtelijk uit de hand te lopen als ik dat zo lees

    Hoop dat zo een lange reactie mag. Vond het leuk om te doen
    Groet Kees


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website