De schattigheidscultuur van Thailand

Door Joseph Jongen
Geplaatst in Column, Joseph Jongen
Tags: ,
9 juni 2018

Enige jaren geleden promoveerde iemand op een wel zeer bijzonder onderzoek. De man was na een uitgebreide bestudering van vele geluidsopnamen tot de conclusie gekomen dat de vogeltjes in de stad anders fluiten dan op het platteland. Het lijken wel mensen want de inwoners van Friesland, Limburg, Overijssel of welke andere provincie spreken ook anders. En in Antwerpen eveneens anders dan in Brugge om voor de vuist weg maar twee mooie Belgische steden te benoemen. En wat dacht je van de verschillen tussen Amsterdammers en Rotterdammers?

Of dat bij de stadsmussen ook het geval is en of het getjilp in Limburg anders is dan in Friesland daar laat de onderzoeker zich niet over uit. Toch een grote tekortkoming en grove nalatigheid van de promovendus zou ik denken.

In niet de minste krant van Nederland -de NRC- en in het bezit van het Belgische krantenconcern Mediahuis staat een verhaal over Irene Stengs. Zij is bijzonder hoogleraar Antropologie voor ritueel en populaire cultuur aan de Vrije Universiteit te Amsterdam en als onderzoeker verbonden aan het Meertens Instituut.

Een van haar onderzoeken betreft André Hazes en alles wat hem omringde, was en is een van haar onderzoeksobjecten. Hoewel ze zelf niet rookt koestert mevrouw Stengs de Hazes aansteker die ze in het DeLaMar Theater na afloop van de musical ‘Hij gelooft in Mij’ kocht.

Thailand

Irene is 59 jaar en verricht ook onderzoek in Thailand en met name:  de schattigheidscultuur van Thailand. Wellicht is dit stuk cultuur u, als expat, vakantieganger of lezer van Thailandblog, nog niet bekend. Naar de schattige Thaise dames kijken jullie mannen beslist, maar kijk ook eens met een ietwat culturele blik naar de haarvlechtjes. Nooit iets opgevallen? Zeker meer naar andere in het oog springende lichaamsdelen gekeken en de vlechtjes de vlechtjes gelaten. Foei; jullie schenken totaal geen aandacht aan de hele mooie elastiekjes rond die vlechtjes. “Ze zijn breed en de binnenkant heeft een andere kleur dan de buitenkant.” Zo vervolgt de antropoloog haar verhaal om er aan toe te voegen dat ze altijd een zakje van deze schattige elastiekjes mee naar huis neemt. En dan die doorzichtige dopjes tussen de I Read Banned Books-button en die aansteker? “Die zijn voor de bijzondere vulpotloden die ze in Thailand verkopen. Heel handig systeem, ik koop er altijd een paar.”

Met spanning wacht ik het proefschrift van de promovendus af.

Moet bekennen dat ik nu op latere leeftijd intens veel spijt heb dat ik in mijn jonge jaren na het verzamelen van sigarenbandjes, gevolgd door een opleiding tot het rubriceren van luciferdoosjes en merken met als afsluiting de studie postzegels Nederland en Koloniën, niet verder heb gestudeerd voor antropoloog.

Dr. Joseph had dan heel wat buitenlandse reizen kunnen maken op kosten van de Staat der Nederlanden en mijn belastingbetalende landgenoten ter compensatie met veel kennis geestelijk kunnen verrijken.

Kan het nog gekker?

Dacht het niet, totdat ik vandaag in een weekblad een artikel las omtrent Gastvrijheid. “De Brabantse gastvrijheid is een begrip. Dat is geen verzinsel, het is gewoon zo! Het zit stevig verankerd in de Brabantse cultuur. Wat maakt Noord-Brabant tot een plek waar iedereen zich altijd welkom voelt? Waar iemand als vreemde binnenkomt maar als vriend vertrekt. De gastvrije inslag en gemeenschapszin die de Brabanders van nature hebben laat bij de bezoekers een onuitwisbare indruk achter. Brabant als dé Bourgondische provincie waar het goed toeven is.”

Tot zover een uitsnede uit het verhaal. Ongetwijfeld zijn er nog wel enkele andere provincies die Brabant naar de kroon willen steken.

Let nu maar eens goed op:

Breda University of Applied Sciences, zo heet de voormalige NHVT sinds 1 januari 2018, doet op dit moment uitgebreid onderzoek naar de geroemde Brabantse gastvrijheid. En … dit kan leiden tot het instellen van een Leerstoel Brabantse gastvrijheid.

Fantastisch die leerstoel want nu de Nationale Hogeschool Voor Toerisme en verkeer is omgedoopt tot Breda University of Applied Sciences gaan ook de mussen in Brabant vrolijker en zelfs met een Engels accent sjilpen.


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

8 reacties op “De schattigheidscultuur van Thailand”

  1. Tino Kuis zegt op

    Citaat:
    ‘Irene (Stengs) is 59 jaar en verricht ook onderzoek in Thailand en met name: de schattigheidscultuur van Thailand.’
    Beste Joseph,

    Is dat ironie of bestaat het verhaal echt? Ik kon het niet vinden.

    Irene Louise Stengs heeft een uitstekend proefschrift (2003) geschreven over de cultus rond koning Chulalongkorn, Rama V. Zeer leesbaar en interessant. Als boek uitgekomen in 2009

    Irene Louise Stengs, Worshipping the Great Moderniser: King Chulalongkorn, Patron Saint of the Thai Middle Class, 2009 ISBN: 978-9971-69-429-6

    In Thailand the globalizing urban culture associated with the economic boom of the 1980s and 1990s gave rise to an alienating anomie. In the slipstream of this boom, an immense cult took shape around King Chulalongkorn the Great (r.1868-1910) that reworked the idea of Buddhist kingship, making it the pivot of the modern Thai social cosmos and creating a new foundation for Thai identity.

    Vertaald: rijk is goed, arm is niet goed, volgens het boeddhisme en de Thaise identiteit.

    • Tino Kuis zegt op

      Vertaald: ‘rijk is goed, arm is niet goed’, bedoeld in morele zin

    • Joseph Jongen zegt op

      Beste Tino, beslist geen ironie. Gelezen in NRC Next d.d. woensdag 6 juni 2018. Achterpagina 20 Titel: André Hazes-aansteker en een metalen libelle Een korte serie van Warna Oosterbaan over rommelbakjes. Deel 2: de trofee van Irene Stengs.

  2. chris zegt op

    beste Joseph,
    1. de Brabantse mussen zijn al eeuwenlang vrolijker dan de mussen in Friesland. Niet alleen bewezen maar ook mijn ervaring want ik kom uit Brabant en heb jaren in Friesland gewoond;
    2. Het leven in Brabant is nu eenmaal beter dan in de rest van Nederland. De kroeg van Thijs van der Molen in Princenhage (Breda) bezocht ik menigmaal toen ik in Breda werkte en woonde.
    https://www.youtube.com/watch?v=glKuxpygFZo
    3. Heb afgelopen week gesolliciteerd naar de functie van ‘visiting professor’ op het NHTV in Breda. Je snapt nu waarom.

  3. chris zegt op

    Aan de Universiteit van Wageningen werd jarenlang onderzoek gedaan naar vogelgeluiden en liedjes. Niets vreemds aan. De professor ontdekte dat de liedjes van het zuiden naar het noorden van het land verschillen maar eenzelfde structuur hebben.
    “Populations of the same species of birds having different songs are song races; each variation in a song is a dialect. The white-crowned Sparrow is well-known for having many song races and dialects. Geographic variation in song is very common.”

  4. Henny G. Kuit zegt op

    Satire zoals ie hoort te zijn ! Eindelijk weer eens echt gelachen !
    How do (zou je bijna zeggen)
    Of schrijf je het ‘houw doe’ geen idee en ben ook van plan dat zo te houden, alhoewel…. kan natuurlijk wel eens informeren bij de “University of Applied Sciences”
    Misschien dat Chris het weet want dat schijnt ook een ‘Specialist’ te zijn.

    • chris zegt op

      http://www.mijnwoordenboek.nl/dialect/Brabants

  5. Mark zegt op

    En ik die dacht dat de reacties hier Thai “naa rak, pom poei, tsjum tsjim” zouden zijn.
    Neen, het draait blijkbaar om de identiteit van mussen en spreeuwen uit Noord-Brabant.
    Rare vogels hier op Thailandblog 🙂


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website