Kennis is macht; maar bevordert macht kennis?

Door Chris de Boer
Geplaatst in Onderwijs
Tags: , ,
19 augustus 2017

Hoewel dit onderwerp op het eerste oog niets te maken heeft met mijn eerdere artikelen over netwerken, patronage en corruptie (in het overheidsapparaat) zal ik proberen uit te leggen dat het huidige onderwijssysteem een aantal (mijns inziens broodnodige) veranderingen in Thailand in de weg staat. Kort door de bocht zou ik willen stellen dat het huidige onderwijssysteem de positie van de rijken en de armen eerder bevestigt dan ter discussie stelt, de kloof tussen arm en rijk geenszins kleiner maakt en de kwaliteit van en het draagvlak voor het toekomstig leiderschap in dit land niet verhoogt.

Kennis is macht

Thailand besteedt 4,1 procent van het GDP (Gross Domestic Product) aan onderwijs en dat is alleszins acceptabel te noemen. Ter vergelijking: Nederland en Vietnam besteden 5,3 procent, Maleisie net als Thailand ook 4,1 en andere AEC landen minder (Brunei: 3,7 procent, Singapore: 3 procent, Indonesie: 2,8 procent, evenals de Filippijnen).

Gelet op de resultaten van studenten op verschillende niveaus is de effectiviteit van de bestede gelden echter bedroevend laag. Op het gebied van wiskunde en Engelse taal behoren de Thai tot de slechtste leerlingen in Zuid-Oost Azië. Onlangs slaagde slechts 47 van de 2782 kandidaten voor het examen onderwijsassistent nadat met het vorige examen was geknoeid. Op het onderdeel wiskunde slaagde niemand.

Vernieuwingen in het onderwijs, met name onder het bewind van premier Thaksin, hebben niet het beoogde effect gehad. Als redenen worden daarvoor genoemd: politiek gekissebis (met als achterliggende reden dat de bestaande elite die het parlement beheerst niet staat te springen dat meer Thai dan zij kennis verwerven; je kunt in Thailand alleen in het parlement gekozen worden als je tenminste een bachelor diploma hebt) , discussie over de onafhankelijkheid van universiteiten (met als angst dat private universiteiten de betere leraren wegkopen en/of gaan samenwerken met een goede, buitenlandse universiteit en daardoor het falen van het Thai systeem blootleggen), administratieve missers en een gebrek aan aansluiting van middelbare school op universiteit (met name door het veelvuldig wijzigen van regels, procedures, leerplannen en kwaliteitscriteria). Dit leidt er toe dat een Thai bachelor diploma qua niveau kan worden vergeleken met een diploma voor de middelbare school in een westers land.

Kwaliteit

Het onderwijssysteem in Thailand is op alle niveaus, tot aan de universiteit toe, verouderd. De impliciete veronderstelling is dat de student het meest leert door zich zoveel mogelijk te herinneren van wat de leraar vertelt. Zelfs de oude Chinezen wisten al beter.

Kinderen worden niet aangemoedigd om zelfstandig te denken, vragen te stellen en in discussie te gaan met de leraar. Op een (door een rijke particulier betaalde) basisschool in Isan waar dit wel gebeurde, moest elk jaar zowat de hele onderwijsstaf worden vervangen omdat de Thai leraren niet om konden gaan met dit gegeven en hun meer coachende rol.

Ook de opleiding tot onderwijzer is ouderwets qua inhoud. Dit levert leraren op die als een soort van militair les geven, geen tegenspraak dulden van kinderen en gericht zijn op het aanleren van gehoorzaamheid en ‘in de pas lopen’.

Op mijn universiteit is in de afgelopen vier jaar meer discussietijd (op leraren- en managementniveau) besteed aan het handhaven c.q. afdwingen van de kledingcode (tot aan foto’s in de gangen over de gewenste en ongewenste kleur van het hoofdhaar en de nagels van de vrouwelijke studenten) dan aan enig ander onderwerp.

Om diverse redenen is een groot aantal studenten niet gemotiveerd om te leren. Daarbij moet men beseffen dat een meerderheid van de studenten op de middelbare school, maar zeker op de universiteiten, uit de gegoede klassen komen. Hun toekomstige baan hangt niet of nauwelijks af van hun prestaties op school maar van het netwerk van hun ouders.

Zij zitten eigenlijk vier jaar op de universiteit uit. Vier jaar en niet meer omdat er in het hele onderwijssysteem een cultuur bestaat van altijd iedereen over laten gaan of laten slagen (ter voorkoming van gezichtsverlies). In het rooster zijn nooit herkansingsmomenten opgenomen!! Ik laat geregeld studenten zakken voor mijn vak, maar moet dit altijd in een persoonlijk gesprek met mijn meerdere onderbouwen. Soms controleert men mijn beoordeling.

Wensen van de arbeidsmarkt

Hoewel vele studies op de universiteit stages hebben opgenomen in hun curriculum is het verbazingwekkend hoe weinig het management van de opleiding gericht is op de wensen van de arbeidsmarkt. Er is nauwelijks een structurele invloed van de afnemers (de toekomstige werkgevers van de studenten) op het curriculum en voor de kwaliteitsbeoordeling van de opleiding telt contact met het werkveld nauwelijks mee (in tegenstelling tot het meten van de kwaliteit van opleidingen in het westen).

Hier speelt mee dat bij het aanstellen van het management (dankzij netwerken en patronage) de relatie met het werkveld nauwelijks in de benoeming wordt betrokken. Ik ben niet verbaasd (meer) dat het complete managementteam van mijn instituut (gericht op hotel en toerisme management) geheel bestaat uit voormalige docenten van de faculteit farmacie (waar ook de vorige directeur vandaan kwam!).

Voor de Thai universiteiten leidt dit tot het volgende (mijns inziens desastreuze) beeld. In de ranking van de 500 beste universiteiten ter wereld (situatie 2012) is Thailand (met 65 miljoen inwoners en circa 2,5 miljoen studenten) niet vertegenwoordigd. Nederland (met 15 miljoen inwoners en circa 300.000 studenten) staat in de top 500 met 12 universiteiten. Geef de rijke Thai eens ongelijk die hun kinderen bij voorkeur naar het buitenland sturen om te gaan studeren.

Cultuur

De belangrijkste initiatiefnemer voor onderwijs in het verleden was de koning. Hij vond dat zijn kinderen een goede opleiding nodig hadden en in hun kielzog de kinderen van zijn topambtenaren. Ruim 150 jaar geleden waren er daarom al Engelse lessen op deze elite-scholen. Kinderen van de lagere sociale klassen waren aangewezen op onderwijs door monnikken, met name om te leren lezen en schrijven.

In de recente Thai geschiedenis, met name in de perioden waarin Thailand geregeerd werd door dictatoren, is het belang van goed onderwijs voor iedereen op de achtergrond geraakt. Een aantal van deze leiders was autoritair en sterk gericht op de authentieke Thai cultuur (respect voor meerderen) en zij moesten niet veel hebben van mondige burgers en buitenlandse invloeden.

In essentie bouwt de huidige onderwijsfilosofie nog steeds voort op de traditionele waarden van het boeddhisme, respect voor de koning, voor docenten en voor familie. Onderwijsvernieuwing op zichzelf is al geen gemakkelijke zaak en het duurt vele jaren voordat de resultaten zichtbaar zijn. Denk maar eens aan de Mammoetwet in Nederland en de invoering van het studiehuis.

Oud-premier Thaksin zei eens in een speech over onderwijsvernieuwing: “Teachers must radically change their way of thinking, but I am not sure they can do this.” En het gaat niet alleen om de leraren. Ook het management van onderwijsinstellingen, de onderwijsfilosofie, de leerlingen, de gebouwen, de leermiddelen en het onderwijsbudget moeten veranderen.

Naast het boeddhisme speelden overigens ook christelijke missiescholen in het noorden en noordoosten van Thailand een grote rol in het onderwijs, zeker bij het onderwijs aan meisjes. Sommige van deze scholen (voor meisjes maar ook voor jongens) bestaan nog steeds in Bangkok en behoren tot de middelbare scholen die hoog in aanzien staan bij de boeddhistische Thai.

Sociaal

Van belang is te kijken naar de toegankelijkheid van het onderwijs voor iedere Thai. In de laatste decennia heeft Thailand grote vooruitgang geboekt op het gebied van de bestrijding van analfabetisme en groei van het aantal leerlingen op het basisonderwijs. De eerste grote drempel in het doorleren is de overgang naar het middelbaar onderwijs en de tweede drempel is de toelating tot de universiteit.

De eerste drempel is vooral financieel van aard. Kinderen die op de basisschool goed kunnen leren maar wier ouders arm zijn, kunnen de kosten van de middelbare school niet zelf betalen. Hun ouders zijn dan aangewezen op gelden van anderen, bijvoorbeeld het bedrijf waarvoor ze werken of rijke mensen die ze in hun netwerk kennen. Toeval en geluk dus. Vele talentvolle kinderen beginnen echter met werken na de bassischool, zeker als hun ouders een bedrijf(je) hebben.

De tweede drempel nemen is zo mogelijk nog lastiger. Het gaat hier niet alleen om geld (er zijn overigens scholarships en een vorm van studiefinanciering; met name door de terugbetalingsregeling en het sterke korte-termijn denken van de Thai is de studiefinanciering niet zo populair), maar het gaat ook om het slagen voor door universiteiten geïntroduceerde toelatingsexamens en het hebben van de juiste connecties om toegelaten te worden tot de faculteit van je favoriete universiteit. Dit proces is verre van transparant.

En dan blijkt dat jouw favoriete universiteit tot de top 5 van de Thai universiteiten behoort (en op wereldniveau niet of nauwelijks meetelt overigens) en de favoriete universiteit is van vele duizenden Thai jongeren. Alle ingrediënten zijn hier aanwezig voor het maximaal inzetten van de netwerken van je familieclan, patronage en omkoping.

Conclusie

Dit brengt mij tot een aantal conclusies:

  • De arme Thai worden op het gebied van basisvoorwaarden als leren lezen en schrijven goed bediend maar onzelfstandig en gedwee gehouden door het onderwijssysteem.
  • De niet zo slimme, rijke Thai worden relatief dommer door onverschilligheid en arrogantie, denkend dat meegaande en niet kritische kinderen het ver kunnen schoppen in de (internationaler wordende) Thai samenleving.
  • De slimme rijke Thai sturen hun kinderen naar het buitenland maar beseffen nauwelijks (of te laat) dat hun kinderen kritischer, zelfstandiger en ‘westerser’ terugkomen dan zij gegaan zijn.
  • De Thai samenleving als geheel maakt minder vooruitgang dan mogelijk is doordat talenten van kinderen van armere ouders worden verspild terwijl tijd en geld wordt besteed aan leerlingen en studenten die minder of andere talenten hebben.
  • Het onderwijssysteem in Thailand (inclusief de filosofie erachter) moet volledig op de schop. Dit is vooral cultureel en sociaal een hele klus.
  • In tegenstelling tot de ontwikkelingen in westerse samenlevingen zal de emancipatiestrijd voor goed onderwijs voor elke Thai niet beginnen op de universiteiten. De huidige samenstelling van de studentengroep en hun ouders hebben veel te verliezen bij een verandering van de status quo.

De regering Yingluck heeft onlangs de hulp gevraagd van de UNESCO en de OECD om het onderwijs te verbeteren tot het niveau van internationaal erkende standaarden. Op zich juich ik dit toe omdat het aanduidt dat de Thai regering inziet dat hulp van buiten nodig is na zoveel jaar van mislukte onderwijsvernieuwing door de Thai zelf. Laten we hopen dat het geen politieke afleidingsmanoevre is.

Chris de Boer 

Chris de Boer (61) werkte na zijn studie sociologie aan de Landbouw Universiteit van Wageningen als onderzoeker, onder andere bij het Nederlands Research Instituut voor Recreatie en Toerisme (NRIT) in Breda, als zelfstandig consultant en leraar marketing aan (nu) Stenden University Leeuwarden. Sinds 2006 woont en werkt hij in Thailand en sinds 2008 is hij als lector marketing en management verbonden aan Silpakorn universiteit. 

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


19 reacties op “Kennis is macht; maar bevordert macht kennis?”

  1. FonTok zegt op

    Een bekende uitspraak van mensen aan de macht: “Hou jij ze dom, dan hou ik ze arm”

    Ze willen helemaal niet dat mensen aan de onderkant te slim worden. Hebben ze alleen maar last van en kan bedreigend voor ze worden. Ze zien niet dat juist die mensen als ze meer kansen krijgen de hele economie een boost zullen geven en voor meer welvaart zullen zorgen. De ongelijkheid in de wereld groeit alleen maar verder. Ik vraag me wel eens af hoe lang dit nog zo door gaat voordat de bom barst en mensen de macht aanpakken en overboord gooien. Een revolutie? Wellicht komt er ooit weer zoiets.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +12 (obv 12 stemmen)
  2. Mark zegt op

    Voormalige regeringen hebben beleidsmatig pogingen ondernomen om dit probleem te verhelmen. De gevestigde machten en structuren bleken echter te taai.

    Is er met de Junta een “beleidswijziging ingetreden? Zo ja, is die op het terrein merkbaar?

    Hetgeen ik hoor van, en over, mijn schoolgaande kleinkinderen, achterneven en nichtjes wijst niet op enig verbetering.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
    • chris zegt op

      Voor de meeste regeringen (en ook de beoogde minister) is het Ministerie van Onderwijs niet echt interessant. Veel geld gaat op aan salarissen en gebouwen er valt weinig te sjoemelen. Daarnaast is het al jaren kommer kwel met de kwaliteit van eht onderwijs op alle niveau’s. Ga daar maar eens aan staan. Gevolg: ik geloof 8 verschillende ministers in 10 jaar tijd. Niemand wil die klus doen.Het neige dat ik op ijn universiteit en faculteit merk is dat er meer aan kwaliteitsmanagement wordt gedaan maar dan wel in de verkeerde zin. Dat behelst vooral het invullen van (nog mer) formulieren die vervolgens niet worden gelzen. Er wordt gewoon afgevinkt dat het formulier is ingevuld. De bureacratie is over de hele linie toegenomen. Men besft niet dat de een van de manieren om de kwaliteit te verhoge is: meer autonomie van de universiteit, andersoortig management (het tegengaan van cronyisme) en de klant laten beslissen waar hij/zij wil gaan studeren.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  3. Paul na Thung Sathorn zegt op

    Prima verhaal Chris.
    Ik ben bang dat ik geen verandering meer meemaak de komende 55 jaar ( ik word naar verwachting 120 jaar) en het gros van de Thai afhankelijk blijven van de luimen van de welvarenden. Dit kon zo’n ontwikkeld land zijn maar ja….
    Paul

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
    • chris zegt op

      beste Paul
      Ik denk dat je wat pessimistisch bent. Een van de belangrijke veranderingen is dat het aantal kinderen sterk aan het afnemen is en dat er teveel scholen,leraren, universiteiten en programma’s zijn. De universiteiten proberen het gat te vullen met buitenlandse studenten maar dat is met de lage kwaliteit van het onderwijs niet eenvoudig. Er wordt gekeken naar studenten uit de buurlanden omdat daar het onderwijs zo mogelijk nog slechter is. Maar daar zitten niet de koopkrachtige groepen. De laatste redding is waarschijnlijk een volkslading Chinezen en dat is in Chiang mai al te zien.
      Ik mag hopen dat er in de komende 10 jaar een beter systeem van studiefinanciering komt zodat het voor meer kinderen mogelijk wordt om naar de universiteit te gaan en de middelbare schoen zouden gratis moeten worden. Een reallocatie van gelden zeker wanneer de zelfwerkzaamheid van kinderen op scholen wordt aangemoedigd zodat er minder leraren nodig zijn.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  4. Dirk zegt op

    Goed en onderbouwd en juist weergegeven Chris. Wat ik me afvraag ¨hoe houd je jezelf staande in een dergelijke cultuur met een fulltime baan aan een Thaise universiteit¨?
    Vervolgens als de aansluiting op onderwijs niveau international al een verloren zaak is, hoe kan Thailand als geheel de concurrentie aangaan met de rest van de wereld, die vooruitgang, wetenschap en technische kennis hoog in het vaandel hebben staan? Wie het weet mag het zeggen?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
    • chris zegt op

      Ik houd me staande door mijn werk te doen en blij te zijn als ik 10 % van mijn studenten aan het verstand kan peuteren dat zij kritischer moeten zijn op alles, waaronder de regering. Niet om die regering af te vallen als doel op zichzelf maar om dit land te verbeteren.
      Daarnaast schroom ik niet om op een Thaise manier de misstanden die ik zie aan de kaak te stellen. Ik kan gelukkig altijd terugvallen op de doelstelligen van het onderwijs die voorschrijven dat we de studenten ethiek en verantwoordelijksgevoel moeten bijbrengen en alle vormen van ongewenst gedrag (zoals bv. examenfraude) hard moeten bestrijden. Ik doe dat en beroep me dan op de regels.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
  5. Harry Romijn zegt op

    Wat in Z.O. Azie mist is de angst, die de heersende elite in Europa gehad heeft voor een zelfde omwenteling als in Rusland in 1917 en volgend had plaatsgevonden: toen was men bereid vakbonden toe te staan met inwilliging van eisen voor een beter leven van de arbeider, algemeen kiesrecht, scholing met studiebeurs enz.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  6. Han zegt op

    Dank je wel, dit geeft wat meer inzicht in het hoe en waarom van het sle hte onderwijs. Overigens ben ik van mening dat hier geen kwade opzet in het spel is zoals fontok beweerd maar meer van onverschilligheid en onmacht.
    Goed dat ze hulp van buitenaf proberen te krijgen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • FonTok zegt op

      Kwade opzet? LOL. Die was er in het verleden zeer zeker, je gelooft toch zelf niet dat dit onverschilligheid of onmacht is. Het gaat juis om de macht en die te behouden. Zie wat in alle zuid amerikaanse landen gebeurd en wat daar nu gaande is. Massa’s mensen komen in opstand tegen de gevestigde orde en corruptie. Kijk in zuid-afrika wat daar nu gaande is. Ik geloof in de goedheid van mensen, maar er zitten weldegelijk kwade geniussen tussen die er alle belang bij hebben om hun macht zo te houden zoals ze die nu hebben. In thailand zie ik gelukkig ook dat kinderen al beter geschoold zijn en beter engels gaan praten en dat er vooruitgang is. Maar hoe dieper je Thailand in gaat richten het noorden hoe minder het wordt. Elk iemand aan de controle knoppen van een land zou moeten zorgen voor gelijke verdeling van alle aanwezige bronnen over alle mensen. Maar helaas blijken velen te zwichten voor de macht van het grote geld. Kijk wat in Nederland gaande is. Door afschaffing van de studiebeurs dreigen dadelijk hele groepen kinderen aan de onderkant van de samenleving buiten de boot te vallen. Ze kunnen hoger voortgezet onderwijs simpelweg niet meer betalen. Dit was voor ons nog normaal. Gelukkig zijn er veel vakmensen nodig in ons land en zit daar nog een kans voor ze, maar ook dat gat wordt weldra een keer opgevuld door de grote hoeveelheden “vakmensen” die ons land binnenkomen. En dan zullen de nieuwe lichtingen buiten de boot gaan vallen. En wat denk je wat die gaan doen uit frustratie?

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. HansG zegt op

    Onderwijs systemen zijn nooit perfect. E.e.a. hangt ook van de doelen af. Nu is het zo dat men in NL inzet op een toekomstige kennis economie. Hoe kun je dan jarenlang bezuinigen op het onderwijs, vraag ik mij af? Studenten moeten zichzelf ontwikkelen om zo meer innovatie te krijgen, dat is de gedachte. Voor wellicht 20% van de studenten klopt dit. Zij zien die uitdagingen.
    Men vergeet echter dat de grote massa graag een helpende hand heeft via een leraar. Juist die grote groep zijn de doeners. Die willen weten wat belangrijk is of niet. Die willen dit niet alles zelf uitvogelen op het internet. Internet is een mooie database maar zeker niet alles. Het internet geeft geen structuur. Structuur willen zij juist graag. Zij willen weten wat wel en niet belangrijk is. Je kan n.l. niet alles leren. De laatste 10 jaar zakken er steeds meer studenten bij mij (medisch). Terwijl het juist zo leuk is om iemand te laten slagen. Het gemis aan vooral basis kennis is om te janken. Voor deze grote groep, die juist de economie moet dragen, zou men wat meer mogen investeren in onderwijs.
    Alleen die 20% (die zichzelf volgens mij toch wel onderscheiden zou hebben) kan en samenleving niet op draaien.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  8. George zegt op

    De dingen zijn wat minder zwart wit dan voorgeteld maar gaan zeker in grote lijnen op. Ik ken een Thaise vrouw uit gegoede familie die na een studie in Thailand naar een Zwitserse universiteit ging om zich daar verder op het gebied van tandheelkunde te specialiseren en nu al weer jaren doceert aan de Thammasat universiteit in BKK. De nicht van mijn ex uit de Isaan, een gein van kleine rijstboeren had aan twee keer drie maanden verblijf in NL genoeg om voor haar Engels tot de beste van haar middelbare school te worden en daarna in Khon Kaen Engels te gaan studeren. Het enige wat ik deed was dagelijks wat boeken die ik in Thailand had aangeschaft met haar doornemen. Ze zorgde overdag voor onze toen drie jarige en later vierjarige dochter en maakte haar huiswerk als die sliep. Na mijn werk en het avondeten besteedde ik twee tot drie uur om haar te helpen bij het leren. In het eerste jaar aan de universiteit was ze de beste studente Engels. Als beroepskeuze adviseur heb ik haar op basis van een leervermogen test die in NL wordt gebruikt aangeraden een andere studie te kiezen. Helaas heeft ze die keuze niet gemaakt. Ze had vergeleken met NL leerlingen een goed HAVO niveau op haar 17 de. Ik heb de twee onderdelen die verbale capaciteiten meten natuurlijk niet afgenomen. Het systeem daagt helaas ook niet uit om het beste te kiezen ….met goed Engels iets in toerisme of leraar worden lijken keuzes gebaseerd op een beperkte horizon. ze had gezien haar goed abstract / wiskundig inzicht heel iets anders kunnen gaan doen….

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  9. PEER zegt op

    Chris for President!!
    Ja Chris , als ik jouw verhaal lees is het vechten tegen de bierkaai!
    Het is van de zotte dat jouw beoordeling, over de kwaliteit van ‘n leerling, besproken moet worden met ‘n meerdere/collega !!
    Zo blijven “bachelor”-opgeleiden het niveau houden van Ned afgestudeerden aan de Mavo/Havo van plm 17 jarigen.
    Zo wordt Thailand ‘n voortvarend land,
    Succes
    Peer

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • chris zegt op

      Het belangrijkste probleem is – denk en voel ik – dat het management van universiteiten en faculteiten niet echt geinteresseerd zijn in de toekomst van de jonge mensen, de studenten. In de afgelopen jaren heb ik vele malen moeten constateren dat er beslissingen worden genomen die niet in het belang van de studenten, van de kwaliteit van het onderwijs zijn; en dat besluiten die wel moeten worden genomen niet genomen worden of zelfs niet worden overwogen. De status quo, de eigen carriere, de eigen verworvenheden en privileges (bv. wel geld voor een nieuwe van voor de dean maar geen geld voor een legale virus scanner of een nieuwe aircon in het klaslokaal) zijn veel belangrijker dan de toekomst van de jongeren en dus van dit land. Maar men schuift de rekening eenvoudigweg door.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
      • FonTok zegt op

        Ik zie toch ook leraren die het tegenovergestelde zijn van dat en zich vol inzetten voor de leerlingen en alles wat ze nodig hebben daarvoor regelen.Enorm gedreven mensen die er alleen voor hun leerlingen zaten. Het kan dus ook echt anders. Ik heb leraren gesproken in de Isaan die echt 100% achter hun leerlingen stonden. Tot laat in de avond op huisbezoek gingen om zaken te bespreken met ouders die hun kinderen van school wilden halen om aan het werk te zetten waarbij de leraar probeerde de ouders ervan te overtuigen om het niet te doen. Kennis geeft toegang to een betere baan en dus op de lange termijn een hoger inkomen.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
        • chris zegt op

          Ik ontken niet dat er dergelijke leraren zijn. Maar het stokt vaak na de basisschool omdat er geen geld is om het kind naar de middelbare school te sturen als er al een goede middelbare school bestaat in de regio. Thailand is een land met een hoog percetage BBA-afgestudeerden. Dat percentage is hoger dan in Nederland. Het salaris van een afgesutdeerde is rond de 15,000 Baht per maand. Daar kun je niet heel veel mee, zeker niet in een dure stad als Bangkok of Phuket. Maar om een beetje aardige en zelfstandige baan te krijgen moet je als Thai tegenwoordig een MBA hebben.
          Laatst werd er een brommertaxichauffeur op TV geinterviewd. Hij was een jaar daarvoor afgestudeerd. Waarom deed hij dit werk? Wel…het bracht ongeveer 20 – 25.000 Baht per maand op.

          VA:F [1.9.22_1171]
          Waardering: +1 (obv 1 stem)
  10. Slagerij van Kampen zegt op

    Het enige voordeel van talent dat door geldgebrek niet kan studeren is dat je intelligente vakmensen krijgt. Vroeger kon het zijn dat je in Nederland een loodgieter met een IQ van 130 aan de deur kreeg omdat hij niet in een studeer milieu geboren was. In Thailand zou je dat dus ook kunnen verwachten. Helaas krijg ik hier ondanks dat alleen maar gasten over de vloer die prutswerk leveren.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • FonTok zegt op

      Je kunt wel een IQ hebben van 130 maar dat wil nog niet zeggen dat je kunt loodgieten of stucadoren. Zonder enige vorm van aanleg dan wel uitleg over zoiets kun je met dat IQ van 130 ook helemaal niks. Je hebt nu eenmaal scholing nodig en mensen die je juiste weg wijzen. En die Loodgieter in Nederland heeft echt wel scholing gehad al was het maar in het bedrijf zelf waar hij is begonnen met werken. Het voordeel van een IQ van 130 is dat hij het wellicht sneller oppakte dan de rest van zijn collega’s en wellicht instaat is om in de toekomst een eigen bedrijf te starten. En over dat prutswerk ook die vind je in Nederland. De goeden kosten gewoon meer geld en hebben vaak geen tijd omdat ze tot aan de nek in het werk zitten.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  11. Mark zegt op

    Dat is een foute veralgemening Slagerij, die de vele goede technisch vakmensen in Thailand oneer aandoet.

    Uiteraard zitten er prutsers tussen. Maar ook in Thailand zijn er technische vakmensen die trots zijn op hun werk en niet enkel langskomen voor de poen.

    Om prutsers te vermijden “netwerken” wij vooraf bij familie en buren alvorens een technicus in huis te halen. Een mini marktbevraging via derden. Dat helpt om teleurstelling en frustratie te vermijden.

    De kans is groot dat je het lek dan wel gedicht krijgt 🙂

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website