Als je het over bizarre eetgewoonten hebt, kun je over elk land wel een verhaal schrijven, dus ook over Thailand. We hebben het al eerder gedaan – zie bijvoorbeeld mijn verhaal plus reacties “Bizar eten in Thailand” – maar een tijdje terug had de Bangkok Post weer een artikel met nog weer andere bizarre “culinaire” gewoontes in Thailand.

Eten doe je normaal gesproken om een knorrende maag tevreden te stellen en als het even kan doe je dat op een voor de smaakpapillen aangename manier, toch? Er zijn echter incidenten waar het voedsel is uitgegroeid tot meer dan alleen eten en een bijzonder doel dient. Hier zijn enkele voorbeelden van hoe sommige Thaise mensen bizarre eetgewoontes in hun manier van leven hebben ingepast.

Zandhappen

Zwangerschap kan bij vrouwen vreemde eetverlangens met zich mee brengen. In de Lanna cultuur eten sommige zwangere vrouwen warm zand, dat “ib” wordt genoemd. Ene Srilao Kedphrom heeft een boek geschreven: “Prapenee Cheewit Khon Muang”, dat vooral gaat over zwangere vrouwen, die willen weten waar hun kind vandaan komt. Dat wil zeggen, zij willen weten waar de geest van het kind vandaan komt. De eetgewoonten van een zwangere vrouw kan daar licht op werpen. Als een aanstaande moeder hunkert naar rauw voedsel, wordt verondersteld, dat de geest van het kind tijdlang in de hel heeft doorgebracht en dus(!?) zal het kind voor galg en rad opgroeien. Als zij vooral zoetigheden wenst, komt de geest uit de hemel, hunkert de zwangere vrouw naar fruit, dan was haar kind een dier in een vorig leven (eet ze bananen, dan zal het kind wel een aap geweest zijn). Wil zij plotseling scherp gekruid eten, dan was het kind ooit een ander mens. Maar als de aanstaande moeder dit warme zand “ib” naar binnen werkt wil dat zeggen, dat het kind ergens vandaan komt dat hoger aangeslagen moet worden dan de hemel. Het kan dus gebeuren, dat er zwangere vrouwen door het dorp lopen met een door warm zand bevuilde mond om haar dorpsgenoten te laten zien, dat zij een gezegend en zeer begaafd kind verwacht.

Sinistere cocktails

Vanuit Nakhon Si Thammarat komt het verhaal over een semi-kannibalistisch drankje, dat vooral onder tieners populair is. De drank wordt “tai hong” genoemd, een term voor de geesten van mensen, die door een ongeluk of andere onnatuurlijke oorzaak om het leven zijn gekomen. Het is gemaakt van “kratom” (mitragyna speciosa) sap vermengd met menselijk as. Groepen tieners bezochten verschillende tempels om de as van overledenen te stelen, maar toen dat ontdekt werd, heeft de overheid daar een stokje voor gestoken. De tieners geloofden, dat het drinken van “tai hong” hen speciale krachten zou geven, onder andere dat zij onweerstaanbaar zouden worden voor het andere geslacht. Dat idee werd dus belangrijker geacht dan de mogelijkheid, dat de geest van de overledene in het lichaam zou intreden en daar zijn verwoestende werk zou doen. Er zijn betere methoden om je mogelijke geliefde te behagen, denken wij maar zo. Bovendien wordt “kratom” geclassificeerd als een verdovend middel volgens klasse vijf in de Thaise wet. Het gebruik ervan is dus strafbaar.

Een klein hagedisje gaat er altijd in!

Lah Adip uit Chiang Rai eet als “krachtvoer” levende kleine hagedissen, babyratjes en wormen. Als hij de kans krijgt slikt hij deze kleine wezens door, niet kauwen natuurlijk, want dat vindt hij raar en wreed. De man is inmiddels al tegen de 80 jaar en is al met pensioen, maar hij heeft zijn hele leven als boerenknecht gewerkt. Dat vraagt veel kracht en daarvoor slikte hij regelmatig een levende “jing jok”, pasgeboren ratjes en wormen. Een gewoonte in zijn familie, want ook zijn vader had dezelfde gewoonte, toen die nog leefde. Lah Adip heeft dat slikken van die levende dieren als sinds hij een jongetje was gedaan. In zijn huis zal wel geen hagedis meer te bekennen zijn. Als hij er eentje ziet, vangt hij het op in een plastic zak en draagt het bij zich. Als hij een hongergevoel krijgt slikt hij het beestje door net als iemand anders die daarvoor een appel of stukje chocola eet. Hij beweert nog nooit in zijn leven ziek te zijn geweest.

Een dokter uit Chiang Rai zegt desgevraagd, dat die beesten inderdaad wel voedzaam zullen zijn, maar hij gelooft niet in die vermeende extra kracht, die het zou geven. Het schijnt trouwens wel meer in Thailand voor te komen, maar de dokter raadt het ten zeerste af, omdat men zich blootstelt aan in de beestjes aanwezige parasieten.

Kanom jeen party’s

In 2010 ging er een gerucht door de gemeenschap in het district Bua Yai (provincie Nakhon Ratchasima), dat mensen wiens naam begon met de 40ste letter uit het Thaise alfabet, sor suea, achtervolgd zouden worden door een kwade geest. Om die geest te verjagen moesten die mensen met die ongeluk brengende namen grote kanom jeen parties organiseren. Zij moesten een grote hoeveelheid kanom jeen (gefermenteerde rijst) bereiden en die naar een driewegkruising in het dorp brengen. Zij mochten dan zelf niets eten, dat moest gebeuren door de rond om hen wonende buren. Om de verdrijving van de kwade geest gunstig te beïnvloeden, moest de hoeveelheid afgepast zijn op 9 kilo of op elk ander gewicht, als het maar op een 9 eindigde. Het eten moest volledig op, er mocht niets mee terug naar huis worden genomen.

Natuurlijk kwamen er vele buren, want het was immers gratis eten. Wij denken echter, dat de kanom jeen verkopers het gerucht in de wereld hielpen om hun verkoop te stimuleren. Het grote voordeel van die kanom jeen party’s was, dat het de gemeenschap dichter bij elkaar bracht en niet te vergeten goed voor het karma om op die manier met je buren om te gaan.

Vleermuis op je bord

Zijn best grappig uitziende beestjes, die vleermuizen, maar in Kalasin hadden een aantal boeren daar andere ideeën over. Zij propageerden het eten van vleermuizen, rauw of anderszins om spierpijn te genezen en… om een betere minnaar/minnares te worden.

Ene Sumret Senathong was de aanstichter van die hype in de provincie Kalasin. Hij had voortdurend last van spierpijn door het zware werk op de rijstvelden en geen enkel geneesmiddel kon hem van die last afhelpen. Hij kwam op het idee om vleermuizen, die in groten getale in de palmbomen in de buurt hingen, te vangen en op te eten. Hij beweerde naderhand, dat het bloed en het vlees van de vleermuis eigenschappen bevatten, die het lichaam sterker maken, zijn spierpijn verdween en hij presteerde een stuk beter in bed.

Je kunt de vleermuis rauw verorberen, maar ook op verschillende manieren bereiden: gegrild, gefrituurd, roergebakken of gemarineerd in een pittige larb dressing. Sommige boeren stoppen een vleermuis in een pot met sterke drank en laten het daar voor een aantal dagen om de goede eigenschappen uit het beest te halen net als bij “ÿa dong”.

De medische vakmensen in het gebied hebben het eten van rauw vleermuizenvlees sterk afgeraden, want dat kan ziekten en parasieten opleveren.

Bron: Bangkok Post

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


11 reacties op “Rare mensen toch, die Thais….. soms!”

  1. Eric Donkaew zegt op

    In de Isan bestaat een serieus gerecht met levende diertjes. Het filmpje dat ik tijdens een familie-etentje bij Ubon Ratchathani maakte, is inmiddels een hit op YouTube:
    http://www.youtube.com/watch?v=KuCmiAOxnYA&feature=autoplay&list=UUC_Kk8xZ5nUJarQMQeljlvg&playnext=1

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • ruud NK zegt op

      Eric, die kleine zoutwater garnalen worden levend opgediend in een schaal met deksel. Je ziet dat ook in het filmpje. In de schaal zitten verschillende sterke kruiden. Als er goed en langdurig wordt geschud met de schaal (deksel erop) zijn alle garnalen dood. Ik heb het verschillende malen gegeten en het smaakt prima. Wordt gegeten met kleefrijst of verpakt in een sla blaadje.
      Overigens heb ik dezelfde kleine garnalen afgelopen zondag in ChiangKhan aan stokjes geregen gezien.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
      • Jef zegt op

        ‘t Zullen wel zoEtwatergarnalen geweest zijn in Ubon… Niet zo ver van de luchthaven van Chiang Rai was (is?) er een restaurant waar je ze uit het aanpalend meertje of flinke vijver, uiterst vers geserveerd kreeg. Ze zaten in een aarden potje met dekseltje – een per persoon. Vocht kwam er niet bij te pas. Een flinke hoeveelheid chili en wat kruiden waren er bij gedaan een ogenblik voor het potje aan tafel gebracht werd. De diertjes waren uiterst ‘levendig’ (sic) zodat men het dekseltje telkens slechts kortstondig een klein beetje opende om een garnaaltje in de hand te laten springen. Als men niet goed oplette, sprongen er verscheidene tegelijk op de tafel en een geopend potje zou allicht in een mum van tijd leeg geraakt zijn. Naar verluidt doden de scherpe kruiden de diertjes vrij snel, wijl het wel de bedoeling is ze allemaal levend compleet met huid en haar, nu ja… met schaal en voelsprieten, te verorberen. Het gold als een lekkernij. Ik proefde er slechts eentje en dat viel eigenlijk wel best mee, maar een gastronomische delicatesse zou ik het niet noemen.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
      • John Chiang rai zegt op

        Wij bezoeken in het noorden van Thailand regelmatig het ,,Kwan Phayau” waar wij regelmatig deze kleine garnalen eten. En ben wat de smaak betreft,de zelfde mening toegedaan als Ruud NK. De Thai noemen deze kleine nog levende garnalen ,,Goeng Ten” wat je vrij vertalen kunt met,, dansende garnalen”. Met kleefrijst (Khau Niew) zijn ze het proberen zeker waard.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Leo Th. zegt op

      Heb op het strand van Jomtien zowat dagelijks verkoopsters zien rondlopen met levende garnalen in een plastic korfje, bereiding ter plaatse. Volgens mij hetzelfde als in het getoonde filmpje. Ik pas ervoor, maar ben sowieso een kieskeurige eter.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  2. peter zegt op

    Enkele Thaise vrienden hebben bij wijze van grap zo’n vliegende hond laten eten. Zij zelf waren het ook aan het eten, het vlees was verwerkt tot een soort curry, ik moet eerlijk zeggen het was lekker, alleen erg veel kleine botjes. Wat is het eigenlijk, vroeg ik tijdens het eten. Nok Nok was het antwoord, maar na heten biechtten ze mij op het was “Batman” look like dog, hahhahaha.

    Op Koh Samui weet ik tenminste 1 restaurant waar ze jungle food (alleen op zondag) serveren, natuurlijk ook “batman”. Vliegende hond is vrij prijzig voor een dood dier betaal je 250 bath per kilo, en er zit echt niet veel vlees aan. Ook gegrilde cobra smaakt best lekker.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. Bert Van Eylen zegt op

    Straffe kost en best wel wat eigenaardig en vol bijgeloof.
    Neemt niet weg dat de normale Thaise keuken een van de beste en meest gevarieerde van de wereld is.
    Als jonge gast probeerde ik eens gras te eten, maar liet het na die ene keer weer over aan de koeien.
    Groetjes,
    Bert.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
    • gerrit jonker zegt op

      Hoezo beste en gevarieerde van de wereld ?

      Wel eens rijsttafel in Indonesie gegeten?

      Gerrit

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
  4. Jack G. zegt op

    Heerlijk dit soort verhalen. Ik vind verhalen van Thai hoe tegen die rare Hollanders opkijken ook altijd heerlijk om te lezen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. TheoB zegt op

    Er schijnen ook Thai te zijn die het met dons en al verorberen van nog (net) niet uitgekomen kuikens een niet te versmaden delicatesse vinden.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. Chris van het dorpje zegt op

    En dan heb je nog de rode mieren met eieren ,
    die ook een delicatesse hier in de Isaan zijn .
    De nest is een ronde bol , hangend in een boom .
    Je hebt een emmer met water nodig ,
    dan kap je de bol en vang je met de emmer op .
    Maar hoe dan oog , je wordt altijd van de mieren
    aan gevallen en dat zijn echte kamikaze .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website