Wan di, wan mai di (deel 24)

Door Chris de Boer
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
28 september 2016

Het condominiumgebouw waar Chris in woont, wordt gerund door een oudere vrouw. Hij noemt haar grandmother, omdat ze dat zowel naar status als naar leeftijd is. Grandmother heeft twee dochters (Daow en Mong) van wie Mong op papier de eigenaresse is van het gebouw.


Ik had enige weken geleden al de komst van een nieuwe wereldburger in de soi gemeld. Nong Ploy is de naam van de nieuwe aanwinst en zij is de dochter van Lek en zijn vrouw en het jongere zusje van Nong Phrae (samen op de foto).

Nong Ploy is in het ziekenhuis ter wereld gekomen via een keizersnede. Toch een echte operatie dus moeder en kind moesten een paar dagen in het ziekenhuis blijven. En toen ze na een dag of 5 thuiskwamen moest de moeder toch nog veel rusten omdat zij gauw moe was.

Enkele dagen kwam er hulp van de familie: de zus van Lek en toen die weg was de zus van moeder. De vermoeidheid is nu nog niet helemaal achter de rug maar het gaat steeds beter. Moeder gaat weer voor halve dagen werken in het weekend (de administratie van een condogebouw vlakbij) en Lek kan ook zijn oude ritme van brommertaxichauffeur weer oppakken. Nong Phrae gaat immers na de vakantie weer elke dag naar school.

Welk bed?

Al enige jaren geleden was me opgevallen dat de Thai een andere manier van opvoeden van kinderen hebben. En ook hun denken is in een aantal gevallen anders dan mijn opvattingen en dat heeft– volgens mij – gevolgen voor later. Toen ik een paar jaar geleden naar Nederland ging voor zaken en ook mijn moeder een paar dagen zou bezoeken vroeg mijn ex of ik ook bij mijn moeder zou blijven slapen.J a hoor, maar niet in hetzelfde bed, grapte ik. Daar keek ze van op. Als haar familie langskwam sliep haar volwassen neef die op de universiteit studeert bij zijn moeder in bed.

Vanaf de eerste dag thuis lag/sliep nong Ploy naast haar moeder in hetzelfde bed. Dat is handig omdat moeder dan direct bij de hand is (nou ja, niet de handen maar de borsten zijn belangrijk voor nong Ploy) als ze wakker wordt en hongerig is. Ze hoeft maar een kik te geven of moeder wordt wakker en pakt haar op, geeft haar voeding en legt haar weer terug. Lek slaapt op een matrasje in de andere kamer naast zijn oudste dochter. Hij moet soms helpen met melk warm maken omdat moeder niet genoeg voeding heeft. Wellicht een gevolg van het zo moe zijn en de operatie.

Met mijn eigen dochters heb ik dat nooit gedaan. Zodra de baby geboren was (gewoon in huis met behulp van de huisarts die de bevallingen deed) sliep ze in haar eigen bed en in haar eigen kamer. Zeker niet in het bed waar ik met mijn toenmalige vrouw sliep. In de eerste weken betekent dat dat ik als vader voortdurend ‘s nachts mijn bed uit moest om de baby op te halen. Maar na enige tijd sliep de baby door van ‘s avonds 11 tot 6 uur ‘s ochtends. Soms meldde mijn dochter zich niet eens in de ochtend. Ze had genoeg te kijken (fluorescerende sterren en maan aan het plafond; een altijd wat bewegende clown-ballon gevuld met helium net naast de wieg) of te horen (poppetjes die rammelden als ze daar met haar voeten tegen aan trapte).

Huilen of niet?

We horen nong Ploy best vaak huilen. Ze ligt de godganse dag naast haar moeder op het tweepersoonsbed en is eigenlijk nooit alleen. Haar moeder reageert op elke beweging en is blij als nong Ploy in slaap sukkelt. Via mijn vrouw heb ik haar al aangeraden om nong Ploy in een eigen bed te leggen in de tweede kamer die de condo rijk is. Nong Phrae slaapt daar ook en het lijkt mij wel gezellig voor twee zussen om samen te zijn. Daarnaast geven we regelmatig dingen cadeau die de zintuigen van nong Ploy kunnen prikkelen en bezighouden zodat ze leert zichzelf te vermaken. Ze heeft nu een paar speeltjes die geluid maken, fluorescerende sterren, een zon en een maan aan het plafond (voor 20 baht) en twee vlinders die licht geven (20 baht per stuk).

Het is nu al en paar keer gebeurd dat moeder moest werken en ook Lek bezig was. De vraag is of wij (en dan met name mijn vrouw) een paar uur op nong Ploy kunnen passen, haar de fles kunnen geven en haar kunnen verschonen als dat nodig is. Mijn vrouw doet niets liever. Ze heeft zelf geen kinderen. Wij leggen nong Ploy in een maxi-cosy en besteden – als ze slaapt – eigenlijk niet veel aandacht aan haar. Zodra ze wakker wordt gaat er een muziekje aan en praten we wat tegen haar. Ze heeft het blijkbaar naar haar zin, kijkt gezellig rond en huilt nooit.

Naar de tempel

Een tweetal weken geleden gingen Lek, zijn vrouw en de twee kinderen naar de tempel. Ze wilden de Buddha gaan bedanken voor het feit dat nong Ploy een gezonde dochter is. Toen Lek’s vrouw zwanger was waren ze daar ook naar toe gegaan en hadden de Buddhaha gevraagd om een zoon. Maar ja, dat pakte anders uit. Waarom gaan ze uit dankbaarheid naar de tempel als ze een zoon wilden en een dochter kregen? Ik zou kwaad zijn op de monnik, vertelde ik mijn vrouw. Zij kon er de grap wel van inzien.

Als je voor nong Ploy wilt zorgen, zei ze, kan dat in Thailand snel geregeld worden. Met Lek en zijn vrouw gaan we dan naar het districtskantoor en we laten nong Ploy op onze naam overschrijven. Vanaf dat moment is nong Ploy onze dochter. Nu had ik in mijn klas al wel eens studenten gehad die hun naam (zowel voor- als achternaam) veranderden in de loop van het studiejaar maar dit wist ik toch niet.

Amazing Thailand.

No votes yet.
Please wait...

3 reacties op “Wan di, wan mai di (deel 24)”

  1. rentenier zegt op

    Ik heb 3 kinderen uit een huwelijk met een 20 jaar jongere Thai. Borstvoeding is goedkoper en altijd voor handen, dat lijkt mij de reden dat ze het lang blijven geven. De kinderen waren 2, 3 en 8 toen ik ben gescheiden en mij de kinderen werden toegewezen (in Thailand!) Ik mag die titel van de Frank Sinatra song ‘I did it my way’ zo! Ik vindt ook dat de Thai vaak zo onlogisch denken maar soms hebben ze ook eenvoudige en praktische dingen. Betreft opvoeding van de kinderen, gedrag is goed te beinvloeden en behoeftes ook, het is een kwestie van goed gedrag positief te bekrachtigen en negatief gedrag te negeren of als het gedrag heel slecht is dan moet men het heel duidelijk afkeuren maar niet op een authoritaire manier (alleen als het echt uit de hand loopt) maar met uitleg zodat de kinderen begrijpen waarom ze iets fout doen, niet te lang boos blijven maar het kind laten voelen dat je het niet afwijst. Iki heb de kinderen zo vroeg mogelijk een eigen kamer gegeven. de oudste ging met haar privacy al heel snel te ver en liet niet meer toe dat ik zo maar op haar kamer kwam. (Ze had er meestal een puinhoop van gemaakt) Ik ben heel vaak moeten verhuizen met de kinderen en realiseerde mij dat toen mijn oudste dochter eens vroeg toen we op weg waren voor een bezichtiging van een huurhuis, ‘pap, wordt dit nu ons thuis’? Ik beloofde ze dat we er lang gingen wonen. Ik heb geen moeite met verhuizen, nieuwe sociale contacten e.d. maar kinderen verlaten een school en vriendjes, een vertrouwde omgeving en komen in een nieuwe en vreemde omgeving te recht, moeten van voor af aan beginnen. Ze hadden wel als voordeel dat ze met z’n drieen waren maar de oudste had het het zwaarst te verduren door haar verantwoordelijkheid over haar jongere broertje en zusje. Als ouder moet je je bewust blijven van wat je doet en hoe. Het moet wel een beetje spontaan en persoonlijk blijven. Omdat ik mij realiseerde dat de kinderen met mij opgroeien en feitelijk totaal afhankelijk van mij, dat het 2 kanten had. Ik heb ze eens beloofd dat ik ze nooit in de steek zou laten. Ik kon natuurlijk ook heel gemakkelijk beslissingen nemen zonder discussie maar soms is het eigenlijk ook weer goed om met iemand te kunnen overleggen en de afhankelijkheid van de kinderen te kunnen delen. Ik kon ook op niemand terug vallen. We hebben het overleefd ondanks ik het totaal anders heb gedaan dan de Thai ha, ha, ha.. ha….inmiddels heb ik mooie en lieve kleinkinderen. Ik zou geen kinderen meer willen hebben maar als ik het nog eens over had kunnen doen, zou ik bepaalde dingen toch anders hebben gedaan maar dat hou je toch denk ik.
    Voor de duidelijkhedi, ik ben in Nederland rond mijn dertigste ‘groepsopvoeder’ in de Kinderbescherming geweest, bij ZMOK kinderen. Op mijn 40 ste kreeg ik pas mijn eerste eigen kind. Groepsopvoeder is een beroep en moet je de nodige afstand bewaren, niet te emotioneel betrokken. Het is heel anders dan een eigen kind opvoeden en begeleiden in het leven.

    • Daniël M zegt op

      Het verhaal en de reaktie van rentenier:

      2 boeiende en interessante verhalen. Maar toch hoedje af voor rentenier, die helemaal alleen als Hollander 3 Thaise kinderen (in Thailand?) heeft grootgebracht.

  2. Eric Smulders zegt op

    smuldersos@hotmail.com

    Ik heb een vriendje die met een Chinese is getrouwd met 2 dochters die ook in het ouderlijk bed sliepen tot ze 6 of 7 waren ……Hij vertrouwde eens me toe dat enige manier om intiem met zijn vrouw te kunnen zijn was als ze s’ochtends haar tanden stond te poetsen ….moet er nog steeds om schateren ……..


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website