Groeten uit Isaan (deel 2)

Door De Inquisiteur
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
31 januari 2018

Een gemixt kleurenpallet van bloemen in rood, geel, blauw, wit, … trekt de aandacht in alle tuinen. Bijen en andere gevleugelde insecten komen er massaal op af zodat het een levendig geheel is. Het is duidelijk, de natuur staat hier niet stil ondanks de wat lagere temperaturen.

Kleine tapijtjes van blauwe bloemen eisen plots hun plaats op tussen dorre plekken, onbekende kruiden komen overal spontaan op. De orchideeën zijn top met kleurschakeringen die onbeschrijfbaar zijn. Dit alles krijg je wanneer je de natuur een klein beetje helpt: bewateren. Een twee-dagelijks weerkerend karweitje dat De Inquisiteur met liefje-lief samen doet, zij de achtertuin waar de meeste eetbare planten staan, De Inquisiteur de voortuin waar meer bloeiende soorten hun pracht vertonen.

In de velden en bossen rondom heerst weliswaar de dorre en bruine kleur over de momenteel verlaten rijstvelden, doch wie goed kijkt ziet ook hier veel leven. Een aantal boomsoorten en struiken lijken van een naderende lente te proeven, jong groen begint mooie kleurschakeringen te maken. Her en der lijken er oases te liggen, dat zijn de plaatsen waar de dorpelingen groenten verbouwen. Mangobomen staan in bloei, en massaal dit jaar, er zit bijna meer bloem op dan bladeren. De Isaanse variant op de voor ons bekende citroen, de <manau>, kan je momenteel dagelijks plukken, De Inquisiteur maakt er thee van om zijn verkoudheid te bestrijden, of ijsthee om overdag te drinken, erg verfrissend. De vrucht van een andere boom wordt momenteel overal geoogst, <ma khaam>, peulvruchten die een beetje op dadels lijken. Lange stok, tegen de takken schuren en de vruchten donderen naar beneden. Vervolgens wordt de peul eraf gehaald en de pitten verwijderd. Een ietwat kleverige boel maar een lekkernij vol vitaminen.

Ook de dierenwereld blijft aandacht trekken, zo komen nu de wat grotere exemplaren hagedissen die men hier ‘iguana’ noemt massaal tevoorschijn. Het waarom heeft De Inquisiteur het raden naar maar hij hoopt dat er zo veel mogelijk naar zijn tuin verdwijnen. Indien ze dat niet doen, zijn ze ten dode opgeschreven. Want ieder jaar rond deze tijd gaan de dorpelingen op jacht naar die beestjes. Met de katapult worden ze aangeschoten en verzameld, een plaatselijke delicatesse. Voor De Inquisiteur zijn het gewoon ongevaarlijke maar fascinerende reptieltjes, mooi in kleurschakering en voorkomen, leuk om te observeren.

Kikkers en padden zijn als altijd aanwezig, luidruchtig bij zonsondergang, hun concert wordt ondersteund door dat van de krekels. Vogels lijken ook de komende lente aan te voelen, er zijn in deze periode meer soorten te zien wegens de aanwezige trekvogels. Doch ook deze moeten zoveel mogelijk buiten de bewoonde wereld blijven of ze vallen ten prooi aan het Isaan-menu, hoe groot of klein ze ook zijn.
Het frissere weer heeft nog een voordeel: de lastige insecten zijn nauwelijks aanwezig. Geen kleine vliegbeestjes die ‘s avonds met tienduizenden rond ieder lichtpunt komen zweven, er zijn ook nauwelijks muggen. Hierdoor zijn er ook minder gekko’s, enkel de twee poezen ten huize Inquisiteur vinden dat spijtig. Zelfs de altijd en alom tegenwoordige mieren houden zich blijkbaar gedeisd, geen te bestrijden invasies voorlopig.

De dorpelingen zijn nu met andere dingen bezig zolang de rijst stil ligt. Driekwart van de volwassen mannen zijn richting Bangkok of andere getrokken om een inkomen te vergaren, diegenen die achter bleven verbouwen groenten of helpen in de bosbouw, nu ja, bos-kap eigenlijk. Een enkeling is zijn huis aan het verbouwen en heeft de nodige financiën om wat dagloners aan te werven. Dat alles maakt dat het zalig rustig is. Leuk om te gaan wandelen, de drie honden mee, geen mens kom je tegen. Man en honden genieten van deze momenten, overdag is het heerlijk van temperatuur, een zalig briesje bedwingt de uitbundige zon een beetje.

In de shop is het, buiten de vaste drinkebroers, ook rustig. Heel af en toe vleien enkele mensen zich in de sala of zetten zich aan de stenen tafel onder de luifel, maar de drinkgelagen zijn matiger dan anders. Voor de rest gaat alles in Isaan-ritme: ‘s ochtends komen ze aankopen voor ontbijt, vervolgens zijn er enkel de passage klanten, en rond vijf uur ‘s middags is het weer iets drukker. Maar niet lang, al enkele weken kan het lief haar winkel sluiten rond half zeven, zalig is dat. Kunnen we samen eten op het benedenterras aan de woning, beetje relaxen en lekker vroeg naar bed, televisie is niet aan ons besteed.

Om de een of andere reden zijn er de laatste weken, eigenlijk al een maand of drie, geen “Isaan-fratsen” die De Inquisiteur af en toe kunnen enerveren. Relaxt loopt hij rond, doet zijn ding, niemand die hem lastig valt of vreemde dingen van hem vraagt. Geen toestanden waar je driemaal over moet nadenken alvorens een antwoord te geven, want als je te snel en te intuïtief van repliek geeft komen er spanningen. Maar er is niets.

Liefje-lief ziet dat anders vertelt ze tijdens zo’n ontspannen avondlijke maaltijd. Het gaat er nog net hetzelfde aan toe als voorheen maar De Inquisiteur heeft een andere, betere instelling gekregen meldt ze. Hoezo? Wel, je maakt je niet druk meer in die dingen zoals vroeger, je bent begripsvoller geworden zonder je eigen persoonlijkheid op te geven. Je kent nu onze manier van denken en handelen, je bent niet meer verrast. En ook wij en de mensen van het dorp kennen jou nu ook goed, je goeie kanten en je eigenaardigheden.

Het lief is correct met haar oordeel beseft De Inquisiteur achteraf. Het heeft hem bijna vier jaar gekost, maar de verbazing, soms verontwaardiging, is weg. Niemand heeft de wijsheid in pacht, er is steeds een gulden middenweg. De Inquisiteur maakt zich niet meer druk in de rommel die Isaaners zo graag achterlaten. Uur van afspraak is een aanwijzing, geen dwingelandij. Plotse wijzigingen in geplande zaken, wat is daar nu verkeerd aan? Je kan er maar beter van genieten. De famille kent die gekke grenzen ten huize farang en de farang zelf weet wanneer in te binden indien nodig vanwege hun cultuur.

Als je dat alles nog eens combineert met de gemoedelijkheid die hier heerst, de lage bemoeienis van overheden en andere opgestoken vingertjes, de traagheid van het leven dat zich ook doortrekt in het verkeer en andere zaken, is het perfect leven in Isaan. Je kent je adresjes waar je voorkeuren verkocht worden, zowel voor voeding als in betrouwbaarheid van kwaliteit en prijzen zodat ook die ergernissen verdwenen zijn. En vanaf je gewend bent aan de grotere afstanden heb je helemaal het gevoel niet meer dat je levend begraven bent. Je maakt vrienden die net zoals jij geen behoefte hebben aan dagelijkse roddel, dus zie je elkaar hooguit eens een keertje per maand, heb je wat interessants te vertellen en aanhoren.

Bezienswaardigheden zijn er meer dan voldoende en overal op korte afstand, zeker zo mooi als in de toeristische hotspots maar gelukkig weinig gekend door het massatoerisme. Steden met meer op westerse leest geschoeide shoppingcentra en vermaak zijn nooit ver af, in het geval van De Inquisiteur is hij op een uurtje in Sakun Nakhon, op anderhalf uur in Udon Thani en op twee uur in Nong Khai. Als hij echt wil rijdt hij op een kleine zeven uur naar Bangkok, en op iets meer dan acht uur is hij in Pattaya. Spreken we nog niet over de binnenlandse vluchten die hoe langer hoe frequenter zijn en meer bestemmingen aandoen, zo kan De Inquisiteur vrij snel naar pakweg Koh Samui of Chang Mai reizen.

Neen, De Inquisiteur krijg je hier nog niet zo snel weg.

Wordt vervolgd….


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

19 reacties op “Groeten uit Isaan (deel 2)”

  1. Ruudje zegt op

    Mooi geschreven!
    En dat allemaal onder de rook van Wanon Niwat…

    • De Inquisiteur zegt op

      Dan ben je er bijna ja.

  2. Bernold zegt op

    Ik laas altijd met plezier deze verhaaltjes.
    Maar ik heb even een vraag aan onze Inquisiteur… misschien weet hij hoe de verbinding is tussen Sakun Nathon en Mukdahan. Ik wil namelijk binnenkort naar Mukdahan ( daar in de buurt woont mijn vriendin) en eventueel vliegen op Sakun Nathon…

    • De Inquisiteur zegt op

      Geen idee van. Ik rij met de auto en kom dan nooit via Sakun, maar ik vermoed wel dat er goede busverbindigen zijn zoals overal.

      • Bernold zegt op

        hoi,

        Hartelijk dank voor het antwoord.
        Ik hoop (en velen met mij denk ik) om nog heel vaak van je te lezen.
        Groetjes,

        Bernold

    • Ger -Korat zegt op

      Sakon Nakhon is de juiste naam …..

      Als je dan naar Mukdahan stad wil dan kun je beter naar Nakhon Phanom vliegen met Nok Air. Die verzorgt dan het transport in anderhalf uur naar en van Mukdahan naar het vliegveld. Fly and ride Bangkok naar Mukdahan , kijk maar op hun website.

      • Ger -Korat zegt op

        Nok Air heeft ook een fly and ride van Bangkok naar Sakon Nakhon en dan per bus naar Mukdahan. Dit is slechts 1 x per dag. Via Nakhon Phanom vliegen ze 2x per dag met een aansluitende bus naar Mukdahan.

    • Rob Urbach zegt op

      Bernold check 12go.asia.com voor de mogelijkheden.

  3. Pompoei zegt op

    Als ik de Inquisiteur een geode raad mag geven. Die inguana niet alleen bekijken en bewonderen maar ze ook opeten. Een lekkernij.

  4. Chris van het dorpje zegt op

    We hebben nu ook oogst van ma khaam .
    Maar de helft is verdorven en kunnen we weg gooien .
    Gelukkig is er dit jaar zo veel , dat er nog heel veel
    goede overblijft . Dat schoon maken is wel een plakkerig gedoe .
    We hebben twee soorten .Eentje zoet en de andere zoet -zuur .
    Ik vind ze alle bij lekker , maar wanneer je te veel eet
    krijg je de schijterij . Zijn nu al twee dagen bezig en zeker nog twee ,
    En de zoete geur van de mango bomen hangt in de lucht
    rond om het huis , het is niet zo heet , gewon lekker .
    Wat is het leven doch mooi , hier in de Isaan
    en ook mij krijg je hier niet meer weg !

    • Hans van den Pitak zegt op

      Wij noemen die vrucht tamarinde. Waarschijnlijk overgenomen van het maleis.

    • lung addie zegt op

      Beste Chris,
      probeer dit systeem eens om tamarinde schoon te maken:
      water aan de kook brengen en in het kokend water de vruchten 2 minuten laten liggen
      daarna de vruchten enkele minuten in ijswater leggen
      De schil gaat er dan heel gemakkelijk af.
      Het zal wel iets kosten: water koken en ijs kopen. En ik weet, tijd heb je gratis om het monniken werk zonder kosten uit te voeren.

      • Chris van het dorpje zegt op

        Bedankt voor de tip ,
        maar er zijn er zo veel Cameleon ( englische naam )
        dat je dan de hele dag bezig bent met water koken
        en in die tijd hebben we – vouw, schoonmoeder en ik
        al het meeste werk gedaan .
        De schil gaat ook zo makkelijk af , je krijgt alleen
        plakkerige finger’s en die kan je zo weer met water schoon maken .

  5. fred zegt op

    De afstand Udon Thani naar Pattaya is 627 kilometer. Wie dat doet in 8 uur rijdt aan een gemiddelde snelheid van bijna 80 km/u.Uitgaande dat hij vertrekt uit Udon en niet eerst 90 minuten moet rijden tot Udon.

    Mag je niet stoppen om iets te eten en best niet om naar de wc te gaan.Tanken al helemaal niet.

    Ik rijd goed door 110 (te snel)…stop om een koffie te drinken een snelle hap en een wc stop en haal ongeveer een goede 60 km/u gemiddeld.

    Om 80 km/u gemiddeld te halen in Thailand ( geen autowegen) moet je als een gek rijden.

    • Rob V. zegt op

      Sleepkabeltje achter de inter-provinciale bus hangen en klaar is Kees. 🙂

    • Gringo zegt op

      En….. vind je het verhaal verder wel leuk?
      Zeg daar eens iets van in plaats van dat mierenneuken!

    • De Inquisiteur zegt op

      Beste Fred,

      Mogelijk iets om te onthouden:

      1e) wij vertrekken rond 5u/5u30 in de ochtend.
      Dat geeft reeds 2 uren weinig verkeer.

      2e) in Korat slaan wij niet af doch blijven op de 2 richting Saraburi.
      Vlak na Korat krijg je heerlijk 3 vakken die minder oponthoud van traag verkeer hebben.

      3e) eens bij Bangkok krijg je schitterende highways met altijd vlot verkeer.

      4e) wij kijken altijd naar de data: wij rijden steeds genoeg voor of na belangrijke feestdagen die veel verkeer met zich meebrengen.

      Door dat vroege vertrekken ben ik tijdens de spitsuren nooit tegen een grote stad aan.
      En ja, ik rij sneller dan 110km/u. 120 minimum, en op goede wegen, zonder regen en met weinig verkeer vaak 130.
      2 stops: eentje kort voor toilet en heel even 7/12, en een stop idem dito + tanken. Wij eten uit het vuistje in de auto.
      Resultaat: kort in de namiddag reeds in Pattaya. Doen we zo al bijna 5 jaar.
      Weinig geks aan.

  6. Fransamsterdam zegt op

    En die vliegbeestjes vinden het eigenlijk helemaal niet leuk om rondjes te vliegen, ze proberen juist min of meer rechtuit te vliegen. En hoe doe je dat? Door de maan ongeveer in dezelfde hoek te houden. Als je een lichtpuntje met de maan verwart ga je dus rondjes vliegen.
    Geen idee of het waar is, maar het is een prachtige theorie.

  7. Rob Urbach zegt op

    Elke keer een feest van herkenning als ik je bijdragen lees over de natuur, cultuur, de sfeer en de mensen op het platteland. Maar ook als je het over je eigen persoonlijke ontwikkeling hebt. “Een andere, betere instelling”. Iets om na te streven voor iedereen die nog vele jaren gelukkig in Thailand in het algemeen en op het platteland in het bijzonder wil doorbrengen.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website