Delfts blauwe mok voor 64 baht

In Lampang in het Noorden van Thailand kunt u een bezoekje brengen aan Indra keramiek.

Misschien gaan er nog geen belletjes rinkelen bij de naam Indra, maar ze maken er keramiek. Borden, kopjes, mokken, decoratie, geschenken en ander handbeschildert aardewerk. Nu is Indra (www.indraceramic.com) geen lullig optrekje met een paar schuren, maar een complex waar je ‘U’ tegen zegt. Even wat cijfers om het te illustreren:

• Productiecapaciteit: 500.000 stuks per maand of 250 ton.
• Omzet: 250 miljoen Baht (8 miljoen dollar).
• Medewerkers: 580 personen.
• Markt: 25% voor de Thaise markt en 75% export. Exporteert naar de Verenigde Staten, Groot Brittannië, Duitsland, Nederland en andere EU landen.

Delfts Blauw

Er is een winkel en een grote outlet store waar je voor een luttel bedrag, prachtig keramiek kunt kopen. Zelfs authentiek Delfts Blauw! Wat zegt U? Jazeker! Zelfs Delfts Blauw. Ons Hollands trots is made in Thailand. De beroemde sierborden, vazen, kandelaars en serviesgoed, in die typische blauw-witte kleur, komen uit een fabriek in het Noorden van Thailand.

‘No picture please’

Natuurlijk wilde ik ‘mijn ontdekking’ vereeuwigen, om er later een verhaaltje over te schrijven. Ik begon al te kwijlen bij de gedachte aan deze onthulling, een enorme scoop natuurlijk, die het leven in het onschuldige Holland voorgoed zou veranderen. Khun Peter R. de Vries, eat your heart out.

Let op de Thaise prijssticker

Maar de Thaise winkelbediende zag het lijk al drijven en wees mij op een bordje in de winkel: ‘No picture please’. Toen heb ik met gevaar voor eigen leven, uiteindelijk maar een Delfts blauwe mok gekocht voor 64 baht en deze afgerekend bij de kassa. Een beetje blogger laat zich namelijk niet zomaar uit het veld slaan.

Delfts Blauw complot

Al snel daarna, ik keek onder de mok, kwam ik wederom tot een opzienbarende ontdekking. En let op, ook deze onthulling zal een golf van verontwaardiging veroorzaken: we worden belazerd. Wat zegt U nu weer? Ik zeg, we worden belazerd. Want onder de Delftsblauwe mok staat te lezen dat deze drinkbeker gefabriceerd is door ene ‘Bosman’. En laten we nou wel wezen, wie kent er een Thai die Bosman heet? Dus voelde ik aan mijn water (dat is in Thailand niet zo moeilijk) dat er iets niet klopte. Deze meneer of mevrouw Bosman heeft een bedrijf in Nederland (www.delftsblauw.com) en verkoopt oer-Hollands handbeschilderde Delfts Blauwe prullaria, waar geen enkel Nederlands luchtje aan zit. Hebt u ooit zo zout gegeten?

Natuurlijk kan ik deze boute bewering staven met bewijsmateriaal waar zelfs Moszkowicz sprakeloos van wordt. De foto’s, zijn wat onscherp want mijn handen trilden van spanning, dat kunt u vast wel begrijpen.

Na deze onthulling heb ik de smaak te pakken en werk nu al een paar jaar aan een nieuw onderzoek. Ik kan een klein tipje van de sluier oplichten. Via een informant is mij ter ore gekomen dat de originele Boeddha beelden van € 4,95 hier bij de plaatselijke Blokker, niet uit Thailand komen, maar in Delft gefabriceerd worden. U hoort spoedig meer over deze duistere zaak, die Watergate zal doen verbleken.

Meer foto’s van ‘Thais Delfts Blauw’ gefabriceerd door Indra op de Facebookpagina van Thailandblog: www.facebook.com/pages/Thailandblognl

Het noorden van de provincie Lampang is na stortbuien eergisternacht zwaar getroffen door overstromingen en waterstromen vanaf Doi Palad, Doi Phra Bat en Doi Muang Kham (doi betekent berg).

Duizenden bewoners in zes districten werden geconfronteerd met het water. Het vliegveld van Lampang is gesloten en tal van wegen zijn onbegaanbaar. Een 88-jarige man verdronk in het watergeweld.

Ander nieuws:

• In de provincie Ayutthaya liep het 500 jaar oude Pom Petch fort onder water nadat een twee hoge oeverwal van de Chao Praya het had begeven. In drie districten staat het water 3 meter hoog; het water is afkomstig van de rivieren Pasak en Lop Buri.
• In het district Nakhon Luang wordt geprobeerd met zandzakken het industrieterrein Saharattananakhon, waar 400 fabrieken zijn gevestigd, te beschermen. De woningen van de arbeiders staan al onder water.
• Premier Yingluck heeft het Irrigation Department en de Electricity Generating Authority of Thailand (Egat) opdracht gegeven te rapporteren over de toestand van de dammen om de angst van het publiek weg te nemen dat ze op springen staan.
• De chef-ingenieur van Irrigation zegt dat zijn afdeling de dammen die onder zijn beheer zijn, regelmatig inspecteert. ‘Ze zijn sterk en breken niet.’
• De assistent-gouverneur van Egat heeft een zelfde boodschap over de Bhumibol en Sirikit dam, alhoewel de stuwmeren bijna vol zijn.

[Wanneer hebben we dat vaker gehoord: Gaat u maar rustig slapen?]

www.dickvanderlugt.nl

Volgens Bangkok Post-recensent Ung Ang Talay lijkt het erop alsof de muzikanten bij de opnames voor deze cd meer plezier hebben gehad dan met de vorige twee, want de uitvoering gaat gepaard met frequent opgewonden gebrul en getrompetter.

De olifanten spelen voornamelijk op percussie instrumenten, sommige speciaal voor hen gebouwd, maar soms klinkt door het gedrum en klokkenspel het schel geluid van wat op een harmonika lijkt. In het openingsnummer Invocation krijgen de olifanten ondersteuning van mahout Boonyang Boonthiam, die na een introductie van rinkelende geluiden op één toon een helende riak khwan intoneert. De begeleiding bestaat uit diep klinkend hout en zwaar gestamp; na 6 minuten is de microfoon weer exclusief voor de dieren.

Ook op het tweede en derde nummer, The Last Monsoon of Summer en Gentle Monsoon, komt de mens eraan te pas met rainsticks, die ongeschikt zijn voor de olifantenslurf, zoals op de cd-hoes wordt uitgelegd. Two Rainbows, een nummer van 1 minuut en 35 seconden, is vol heldere, sonore klanken inclusief iets wat klinkt als een blij klein meisjes dat op de achtergrond kwettert. [Een rainstick is een lange, holle buis gedeeltelijk gevuld met kleine steentjes of bonen.]

Het laatste nummer, Monsoon Tempest, begint bescheiden met een solo op een houten instrument dat op een vibrafoon lijkt, wordt daarna energieker met metalen geluiden en eindigt prachtig met uitbundig rinkelend geluid – de storm van de titel voelt dan meer als een warme douche waaruit zonnestralen komen.

Wat de recensent vooral is opgevallen is de maatvastheid van de olifanten. De meeste stukken hebben een strakke goed getimede beat, waardoor ze dacht dat een van de percussionisten wellicht een mens was. Maar desgevraagd zei Richard Lair, een van de twee dirigenten, dat de ritmische precisie volledig toe te schrijven is aan de muzikaliteit van de dieren.

De cd is te bestellen via mulatta.org.

Water Music. Thai Elephant Orchstra, supervised by David Soldier and Richard Lair. Mulatta Records MULO20.

www.dickvanderlugt.nl

Het noorden van Thailand heeft veel moois te bieden op gebied van natuur en cultuur. We beginnen ons ‘rondje ‘ in Sukhothai. Hier begon de eigenlijke geschiedenis van Thailand in 1238 met een opstand tegen de heersende Khmer.

De stad groeide en bloeide totdat precies twee eeuwen later Ayutthaya de heerschappij overnam. Het oude Sukhothai verviel tot een ruïne. De huidige provinciestad is charmant, slaperig en een prettige tussenstop op weg van Bangkok naar Chiang Mai.

De overblijfselen van het oude Sukhothai behoren tot het Unesco-Werelderfgoed en zijn te bezichtigen in het uitgestrekte Historical Parc, op 12 kilometer van het huidige Sukhothai, waar de hotels goedkoop zijn en het eten van de eetstalletjes bij de brug over de rivier uitstekend.

De weg naar Lampang is fraai, maar bochtig. In Lampang dient beslist een bezoek te worden gebracht aan de Wat Phra That Lampang Luang, in het dorpje Ko Kha. Het is volgens velen de mooiste tempel van noord-Thailand en is herbouwd rond het jaar 1000. Verder is in de stad zelf niet zo veel te beleven. Richting Chiang Mai nemen we hier de autoweg, die langs berg en dal voert.

Bij Tung Kwian ligt het Thai Elephant Conservation Center, waar werkloze en gewonde olifanten worden opgevangen. De dikhuiden geven een leuke show weg en er kan zelfs op ze worden gereden. Een aanrader, zeker met kinderen.
Van hier gaat het verder over de brede autoweg naar de ‘roos van het Noorden’: Chiang Mai. Hier huizen veel buitenlanders vanwege het doorgaans koele klimaat in de winter. Dan kan de temperatuur zakken tot net boven de tien graden.

Chang Mai

Sukhothai

Chiang Mai is een must, al is het alleen al vanwege de beroemde Night Bazar. Hier is vrijwel alles te koop dat Thailand op gebied van textiel, hout en brons heeft te bieden. Een maaltijd bij/in het Antique House op Charoen Prathet Road op een steenworp van de markt hoort er vervolgens bij. Alle antiek in deze teakhouten villa is te koop en het eten is er bovendien voortreffelijk.

Uiteraard heeft Chiang Mai een interessante binnenstad, omgeven door een stadsgracht en resten van stadsmuren. Er valt lopend veel te zien, vooral op gebied van tempels. Ook kent de stad een bloeiend nachtleven. Voor iedereen is hier bovendien wel een hotelkamer te vinden, van zeer eenvoudig tot uitermate luxe.

Een bezoek aan Chiang Mai is niet compleet zonder een dagtrip naar Doi Suthep, op de hoge berg die op Chiang Mai neerkijkt. Hier moet de bezoeker na een klim van 300 traptreden (er is ook een kabelbaan) een verbijsterend fraaie zonsopgang of –ondergang kunnen zien. Dit is voor Boeddhisten een van de heiligste plaatsen van Thailand, dus eerbied voor de geloofsbeleving van de bezoekers is op zijn plaats.
Nog hoger ligt Doi Pui, een Hmong-dorp. Wie geen tijd heeft om elders in de buurt een bergstam te bezoeken, kan hier terecht.

Longnecks

Mae Hong Son

De tocht richting Mae Hong Son over de weg is schitterend, maar vraagt om een oplettende bestuurder. De route voert langs het parasol-dorp Mae Sang over de 1095 naar Pai. Een merkwaardig dorp. Ogenschijnlijk valt hier niets te beleven, maar het wemelt hier van de muzikanten en beeldend kunstenaars. Een uitstekend beginpunt voor een trekking of een raft-trip op de rivier, die in de regentijd aardig vol kan lopen.

Mae Hong Son ligt op een steenworp afstand van de grens met Birma en was twintig jaar geleden nog vrijwel onbereikbaar. De weg er heen is een kolfje naar de hand van motorrijders, al is het oppassen geblazen bij de vele haarspeldbochten.

In Mae Hong Son liggen veel guesthouses en kleine hotelletjes. Goedkoop en gezellig, maar nauwelijks voorzien van luxe. Het dorpje kent enkele fraaie tempels, duidelijk Birmees beïnvloed. In het dorpje is nauwelijks sprake van nachtleven, maar daar komen de meeste bezoekers ook niet voor. Wie de acht uur lange bergtocht vanuit Chiang Mai wil vermijden, kan hier voor weinig geld heen vliegen.
Vanuit de provinciehoofdstad Mae Hong Son kan de geïnteresseerde bezoeker Thailand’s hoogste berg bezoeken (2600 meter).

Longnecks

Net buiten het dorp begint de weg naar de Paduang (Kayan/Karenni longnecks). Dit zijn Birmese vluchtelingen die zich hier ruim 12 jaar geleden hebben gevestigd. De weg er heen loopt door beekjes en een olifantenkraal. Dit is de ware jungle.

Moeten we een bezoek nemen aan de longnecks met het risico dat we ‘aapjes gaan kijken’? Of betalen we met een breed gebaar de vijf euro toegang tot hun dorp, bedoeld om de inwoners van scholing en medische zorg te voorzien en in leven te houden? De ruim met bronzen ringen behangen meisjes en vrouwen laten zich overigens graag fotograferen, mits u een van hun snuisterijen koopt. Van ‘lange nekken’ is overigens geen sprake. Het gewicht van de ringen, soms meer dan 4 kilo, drukt de sleutelbenen omlaag. Dat wekt de indruk van een ‘lange nek’.

Dan gaat het verder naar Mae Sot, de grensplaats met brug naar Birma. Wie van natuur houdt, heeft het hier naar zijn zin. De weg voert door vele natuurgebieden c.q. nationale parken, het een nog fraaier dan het andere. Soms ontstaat de indruk dat we een totaal verkeerde weg hebben genomen, want van verkeer is vrijwel geen spake en de 105 wordt hier en daar aardig smal. De tropische regenbuien hebben hier en daar complete weggedeeltes en bruggen weggeslagen. Dan is het stapvoets over de noodbruggetjes….

Olifanten kantelaar

De Rotterdamse Diergaarde Blijdorp had in die tijd een zogenaamde olifanten kantelaar in gebruik genomen en daar wilde Dr. Preecha wel iets meer over weten. Voor een letsel van geringe aard moet aan onze Jumbo, om het dier rustig te houden, een nogal zware injectie worden toegediend alvorens hem of haar te kunnen behandelen. Dus op naar Rotterdam waar dierenarts Willem Schaftenaar mij alle informatie gaf omtrent dit door een Rotterdams bedrijf gesponsord groot constructiewerk met bijbehorende elektrisch gestuurde regeltechniek.

De kantelaar, een soort grote metalen kooi, was geplaatst tussen het nacht- en dagverblijf van de dikhuiden, die alleen door deze kooi naar buiten konden lopen. Het te behandelen dier werd bij de passage klem gezet en kon zoals de benaming van de constructie aangeeft dan worden gekanteld en behandeld. Vanuit een soort regiekamer kon met een druk op een van de vele knoppen het geheel automatisch worden bediend.

Om een heel lang verhaal kort te maken; het olifantenziekenhuis in Lampang is nooit tot de aanschaf of constructie van een dergelijk apparaat overgegaan en in Rotterdam is het geen succes gebleken. Lampang maakt nog steeds gebruik van een heel wat eenvoudiger constructie die met de nodige mankracht wordt bediend. Maar dit nu allemaal terzijde.

Het ziekenhuis

Komend vanuit Chiang Mai ligt het ziekenhuis een paar kilometer voor de plaats Lampang aan de linkerkant van de weg, grenzend aan het eveneens daar gevestigde Elephant Conservation Center dat duidelijk staat aangegeven. Je kunt bij de olifanten gewoon op ‘ziekenbezoek’ gaan en eens rondneuzen. Een aantal patiënten wordt hier verzorgd en verpleegd. Daarnaast verstrekt het ziekenhuis ook adviezen en medicijnen aan bezitters van een olifant of eerste hulp bij een ongeluk of ziekte. Een zorg waaraan veel behoefte bestaat omdat het bos, het natuurlijke verblijf van Jumbo, door steeds verdere ontginning plaats moet maken voor landbouw en industrie.

Het werkterrein van onze grijze dikhuid komt daardoor steeds meer onder druk te staan en de inkomsten voor Jumbo’s baas alsmaar geringer, waardoor de zorg voor de beesten verminderd en de kans op ziekte wordt vergroot. Niet zelden krijgen de beesten te weinig voer en raken ondervoed. Mede door de veranderingen in de bosbouw is het economisch belang van de olifant danig afgenomen. In het ziekenhuis verblijven een aantal olifanten die allemaal zo hun eigen trieste verhaal met zich meedragen.

Motola

Wellicht zie je bij een bezoek ook Motola, de olifant die in 1999 wereldwijd in de publiciteit kwam. Het beest stapte bij de Thai – Birmese grens, tijdens werkzaamheden in de bossen, op een landmijn waardoor haar linkerpoot werd verbrijzeld en amputatie noodzakelijk werd. Heel de wereld raakte in rep en roer en hoe triest voor Motola ook, opeens kreeg de FAE, mede als gevolg daarvan, internationaal bekendheid en aanzien. Uit alle hoeken van de wereld kwamen aanbiedingen voor hulp binnen. Een bedrijf dat protheses vervaardigd bood zelfs aan een prothese voor Motola te vervaardigen. Elke ochtend zorgen helpers er voor dat de 48-jarige Motola haar prothese krijgt bevestigd en na heel wat tussentijdse aanpassingen loopt onze vriend nu al ruim tien jaar met behulp van deze kunstpoot als speciale patiënt in Lampang rond.

Sinds een paar jaar heeft ze een lotgenoot erbij gekregen. De jonge olifant Mosha is hetzelfde noodlottige lot overkomen toen ze slechts 7 maanden oud was en ook zij loopt nu met een prothese rond. En hoe wreed oorlog is bleek zeer recent weer. In augustus van dit jaar was de 22-jarige olifant, luisterend naar de naam Mae Ka Pae, hetzelfde lot beschoren. Ook zij moest een poot missen en ook ditmaal was een landmijn rond de grens met Birma weer de oorzaak.

Discovery Channel

Filmbeelden zeggen veel meer dan duizend woorden. Kijk daarom maar eens naar Discovery Channel via de onderstaande video. Je ziet dan Soraida Salwala. De eerste man -met bril en kleine snor- die aan het woord komt is Dr. Preecha de olifantendokter van het ziekenhuis in Lampang.

Een man in uniform haalt een wissel over en loopt met een rode vlag het met bougainville getooide perron op. Aan het einde van het perron verdwijnt het spoor in een tunnel met een oranjerode voorgevel. Een rij dennen en een Araucaria versterken de suggestie dat Khun Tan niet echt is, maar een maquette van plastic en IJslands mos. Een hond met drie poten wijst echter op de meedogenloze realiteit.

Khun Tan is geheel door bergen omgeven. Er is een onverharde weg naar het laagland van Lamphun, maar normaal kom je er per spoor. Vanaf het station klimt een wandelpad grillig de bergen in. De trek naar de top van Khun Tan (1380 meter) was populair bij weekendtoeristen uit Bangkok en Chiang Mai, maar zelfs de natuur is in Thailand aan mode onderhevig: de hele dag zal ik geen mens tegenkomen. De groepen jongeren die voorheen met gitaren en cassetterecorders de laatste beren naar de periferie van het nationaal park joegen, kijken nu kennelijk liever naar soap opera’s op de televisie.

Misschien speelt ook mee dat het al weer ruim tien jaar geleden is dat de ooit populaire Khuekrit Pramot is overleden. Khuekrit was van adel, een gevierd journalist en schrijver en daarnaast een belangrijk politicus. Gedurende het Democratisch Experiment (1973-1976) was hij tien maanden Thailands premier. De mensen hingen aan zijn lippen. Je kon het zo gek niet bedenken of de grijsharige nicht werd om zijn mening gevraagd. In geen forum, talkshow of kookprogramma ontbrak hij. Zijn tegenstanders vreesden hem om zijn sarcasme, zijn vrienden vereerden hem als een heilige, net één trapje beneden de koning.

Khuekrit had op Khun Tan een buitenverblijf. Halverwege de top stuit ik op zijn eenvoudige, houten chalet. Een rotstuin met vijvers getuigt van zijn verfijnde smaak. Bij het granieten Boeddhabeeld waaronder zijn as is geborgen, liggen twee verwelkte bloemslingers. De laatste jaren voor zijn dood kwam hij hier niet meer, want er hingen altijd nieuwsgierigen rond om een glimp van hem op te vangen. Nu heerst de verlatenheid en het ruisen van de dennen.

Hogerop trekken lianen en de wurgende luchtwortels van enorme ficussen mijn aandacht. Je neigt ertoe de weelderige, druipende vegetatie regenwoud te noemen, hoewel dat in heel Noord-Thailand niet voorkomt. In het droge seizoen verliezen veel bomen zelfs hun bladeren en ziet de natuur er armoedig en verdord uit. Bosbranden razen dan door het park. Alle grote teakbomen waren al decennia geleden gekapt en dicht, krakend bamboe is opgerezen waar de kaalslag het grootst was. Oorspronkelijk bos is nauwelijks meer te vinden, maar je moet al bioloog zijn om daarvan wakker te liggen. Vanaf de top is het uitzicht schitterend.

Tegen de avond ben ik weer beneden. Venters met mandjes bamboespruiten en wilde orchideeën staan klaar om de exprestrein naar Bangkok te bestormen. Ik loop over de bielzen naar de geestenhuizen bij de ingang van de 1352 meter lange tunnel waar honderden houten olifantjes zijn geofferd. Het andere eind van de tunnel is een witte stip. Van de arbeiders die hier van 1913 tot 1918 in het graniet hakten, bezweken er duizend aan malaria en dysenterie of kwamen om bij ongevallen en vechtpartijen. Af en toe werd iemand door een tijger weggesleept. Omdat Chinese koelies niet in het donker en de verstikkende hitte van de tunnel wilden werken, waren Lao aangetrokken, overwegend verslaafden die in opium kregen uitbetaald.

De spoorwegen waren van belang voor Siams onafhankelijkheid. Eind 19e eeuw was het koninkrijk door de Britse en Franse kolonies ingesloten. Likkebaardend loerden de grootmachten naar Siams noordelijke ‘provincies’. Met spoorwegen wilde de koning de verre gewesten snel openleggen en onder centraal bestuur brengen om de Europeanen de wind uit de zeilen te nemen. Vooral Duitse spoorwegingenieurs werden aangetrokken — als tegenwicht voor de vele Engelse adviseurs in dienst van andere departementen.

Baurat Luis Weiler werd aangesteld als directeur van de spoorwegen. Na de voltooiing van lijnen naar het zuiden en noordoosten gaf hij het noordelijk traject alle aandacht. Baurat Emil Eisenhofer werd belast met de bouw van de tunnels en met Duitse grondigheid pakte hij het project aan. Een Siamese prins die de tunnel bezocht, vond het een wonder dat beide helften elkaar precies in het midden bereikten. De voltooiing ervan in 1918 betekende dat een gebied een paar keer zo groot als Nederland met de moderne wereld was verbonden.

Weiler en Eisenhofer zouden dat echter niet meer meemaken. In 1917 had Siam Duitsland de oorlog verklaard en werden alle Duitsers geïnterneerd. Omdat Weiler kanker had, mocht hij naar zijn vaderland terugkeren. Hij stierf onderweg in de Straat van Mozambique.

Jaren later ontving Eisenhofer een cheque uit Siam als vergoeding voor het verlies van zijn baan. Hij kreeg meteen heimwee en vertrok weer naar Bangkok. Daar bouwde hij Thailands grootste brouwerij — met al even grote sociale gevolgen als de tunnel. Na zijn dood in 1962 werd zijn as ondergebracht in een gedenkteken bij de ingang van de tunnel, naast de geestenhuisjes met houten olifantjes. Zijn portret (met bril en snor) vind je ingemetseld achter een glasplaat, nu geheel overwoekerd door algen.

Sinds een aantal jaren daalt een goed begaanbare, maar steile asfaltweg van Khun Tan af naar het dal van Lampang. Weldra bereik je een punt waar een bospad begint. Daarover kun je bij de andere, zuidelijke ingang van de tunnel komen, een wandeling van een kwartier — gerieflijk vergeleken bij het door het bos struinen, over de tunnel heen, zoals ik eens had ondernomen. Vanaf de tunnel volg ik het spoor in zuidelijke richting en bereik na twintig minuten het eerste van drie ijzeren viaducten die bijna een eeuw geleden door een bedrijf uit Helmond waren geleverd. Het is een aparte plek om even te verpozen; het uitzicht op de Khun Tan berg, waar ik eerder die dag heb gelopen, is er fenomenaal.

Minstens honderd keer ben ik per trein over de viaducten gegaan, ‘s ochtends vroeg in de nachttrein uit Bangkok en niet zelden in gezelschap van een reisgroep. Opgewonden wilde ik de mensen dan wijzen op het prachtige landschap, de berghellingen lila van de bloesem van de ‘shower of orchids’ in januari of wit van de teakbloesem in augustus. Maar als ik ze dan met een slaperig hoofd aan het cellofaan over hun ontbijtje zag peuteren, achtte ik het moment ongeschikt om mijn liefde voor Khun Tan te betuigen — dan genoot ik stilletjes in mijzelf, totdat de trein in het donker van de tunnel verdween.

© Tekst en foto’s: Sjon Hauser

Website: sjonhauser.nl

Handafdruk-van-Bhoedha

De meeste toeristen komen naar Thailand voor de stranden, de zee en de zon. Of ze gaan met een verzorgde reis door Thailand. Niet veel bezoekers komen in het Noorden van Thailand en als ze er komen is Chiang Mai en de Gouden Driehoek de bestemmingen.

Het Noorden van Thailand vind ik de mooiste regio in Thailand. Het biedt een scala van mogelijkheden voor elk wat wils.

In deze aflevering zal ik een globale indruk geven van het Noorden van Thailand.

Dat begint eigenlijk al bij Sukhothai. Ook een stad om een paar dagen te vertoeven. Het Historisch Park kan je met een fiets bezoeken en is opgenomen in het Unesco Wereld Erfgoed.

Pitchanaluk en Utteradit zijn ook steden waar je goed kan toeven. De omgeving is er mooi en de bergen beginnen wat groter te worden.

Bij Utteradit kun je via Lampang naar Chiang Mai. De weg voert door de bergen en biedt vaak schitterende vergezichten. Dertig km buiten Lampang, richting Chiang Mai is er een opvangcentrum voor olifanten. Het ligt in een

Huis-in-het-meer

mooi gebied en je kunt er wat demonstraties zien hoe de olifanten in het verleden in het oerwoud werkten. Verwacht geen kunstjes van die olifanten, maar het dagelijkse arbeid dat die olifanten vroeger deden.

Veertig km voor Chiang Mai ligt de stad Lampun. Deze oude stad heeft veel tempels en is ouder dan Chiang Mai. De stad ligt aan de Ping rivier.

Chiang Mai is de op twee na grootste stad van Thailand. Het wordt wel “De roos van het Noorden” genoemd. Het is een mooie stad, vooral de oude stad dat als een vierkant gebouwd is. Een gracht ommuurt dat vierkant. Chiang Mai heeft meer tempels dan Bangkok en dat zie je. Je treft ze overal in de stad. De bekendste is Doi Suthep, dat gelegen is halverwege die berg. De tempel daar is een van de meest vereerde tempels in het Noorden.

Chiang Mai was het middelpunt van het Lanna-koninkrijk. Het was het eerste koninkrijk dat zich afscheidde van de Khmer-koninkrijken. De Lanna-cultuur verschilt veel van de cultuur van overig Thailand. De huizen, traditionele kleding e.d. zijn anders. Ook wonen in Chiang Mai en omgeving veel bergvolken. Over Chiang Mai en omgeving zal ik nog een artikel schrijven, want de stad en omgeving biedt erg veel voor de bezoekers.

Van Chiang Rai kun je naar Mae Hong Son en Pai. Dan ga je echt de bergen in en ontmoet vele bergvolken.

Ook kun je naar Chiang Rai. Deze stad is  oude stad en heeft en gezellige binnenstad. Er is zelfs een “strand” langs de rivier. Van Chiang Rai rij je naar Mae Sai, de grensplaats met Burma. 12 kilometer van Mae Sai vindt je Doi Tung. Daar woonde de moeder van de huidige Koning en legde daar een prachtige tuin aan. Tevens is het een project voor de bergvolken daar. Het is 12 kilometer kilometer klimmen de bergen in. De weg is prima te berijden.

De-Gouden-Driehoek

Het is een grote markt, Mae Sai, een echte grensstad. Negenentwintig kilometer van Mae Sai is de Gouden Driehoek, waar Thailand, Burma en Laos bij elkaar komen. Het is er erg toeristisch, maar je kunt van de oever van de Mekong vanuit Thailand naar Burma en Laos kijken. Ook zijn boottochten op de Mekong mogelijk.

De meeste bezoekers slaan af bij Chiang Saen, 12 kilometer van de Gouden Driehoek. Het mooiste moet dan nog komen, want ga je rechtdoor dan rij je langs de Mekong naar Chian Khom, waar de Mekong Laos in gaat. Deze route zal ik in een later artikel uitgebreid beschrijven. Het is een tocht van drie dagen vanaf Chian Mai weer terug naar Chiang Mai.

Phayao is een mooie stad gelegen aan de weg Lampang-Chiang Rai. Het ligt aan het grootste natuurlijke meer van Thailand. Aan de overkant is het tempelcomplex Wat Analayo een uitgebreid tempelcomplex dat zelden door westerlingen bezocht wordt. Ook hier zal ik en aparte artikel aan wijden.

Het Chae Son Nationale Park is een park dat door weinig westerlingenn bezocht wordt. Het ligt bij Chae Hom, die je

Doi-Tung

vanaf Lampang of Phayao kan bereiken. Het is een park met heetwater bronnen, met watervallen die 1 km hoog zijn en die je met een betonnen trap langs de waterval kan bekijken. De klim is ook 1 km lang. De natuur in dat park is schitterend en het is zeker ook bekend om zijn eten daar, kippenvlees, varkensvlees en “sticky rice”. Alleen om dat eten  is het park een bezoek waard.

Het Noorden van Thailand is zeker en bezoek waard. Huur een auto met of zonder chauffeur en ontdek de vele dorpjes, parken, bergen, watervallen en het mooie natuurschoon. De wegen zijn in het algemeen uitstekend te berijden en vrijwel overal is de wegbewijziging ook in het Engels.

.