In oren neuzen en een smaakexplosie

Door François La Poutré
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags:
24 oktober 2017

De Duitse eigenaar van het huis dat we huren is in Thailand en wil drie weken in zijn eigen bouwval wonen. Dat wisten we toen we er in trokken, dus we hebben onze spulletjes in dozen, kratten en kasten gedaan, en zijn met een koffer en wat handarbeidmateriaal naar Lampang vertrokken.

Drie weken (of korter: kenners verwachten dat de Duitser al weer eerder zijn biezen pakt) zitten we aan de Wang River in de pittoreske wijk Tha Ma O. Het is een van de mooiste buurten van de stad en de leukste markt van Lampang (tinyurl.com/thamaoh) is hier iedere vrijdagavond om de hoek.

Natuurlijk is het voor ons plattelanders, ook al zijn we in de stad opgegroeid, toch weer even wennen. Naast ons tijdelijke verblijf zit een kroeg, voor het huisje, langs de rivier, loopt een smal weggetje met weliswaar weinig verkeer, maar altijd nog veel meer dan we in Lennisheuvel, Maashees, Chiang Dao en Nang Lae gewend waren. En aan de overkant van de Wang zit nog een restaurant waaruit de muziek over het water bij ons naar binnen waait (maar waar je wel een forse maaltijd eet voor 55 baht; ook hier heeft elk nadeel zijn voordeel). Zoals altijd went alles snel, en hadden we de tweede nacht al geen last meer van alle stadsgeluiden.

Zo’n plekje in de stad heeft ook wel zijn voordelen. Mijn haren waren al weer ruimschoots langer dan een centimeter, maar de tondeuse zat al ergens in een doos, krat of kast. In de meeste Thaise steden vind je gelukkig om de paarhonderd meter wel een kapper. In Thanon Talad Kao, de Lampanger walking street, stappen we binnen bij een kapper waar niemand zit te wachten. De klant in de stoel is net geknipt, het haaropvanglaken gaat af en hij wordt voortvarend afgeborsteld. dus ik ben snel aan de beurt. Althans, dat denk ik dan nog.

Het laken gaat echter weer om en de stoel wordt nu in de ligstand gezet. De kapper komt met witte doekjes en watjes aanlopen. Even overweeg ik om weer te gaan… hij zou toch niet wat bijbeunen als tandarts? Ik besluit toch maar te blijven en zie hoe de grootste witte doek gebruikt wordt om hals en gezicht van de klant te deppen. Met een klein watje worden bovenlip en kin bevochtigd. Hoewel daar voor mijn oog geen haar te bespeuren valt, wordt het hele gebied met het scheermes spiegelglad geschoren.

De kapper sloft nu naar achteren en rommelt daar wat, waarna hij terugkomt met een plastic krukje en een staande leeslamp. Hij prikt de stekker van de lamp in het stopcontact, waarbij de rest van de verlichting en de tv even knipperen. Dan richt hij de lamp op het linkeroor van de klant en gaat daarin met schaar en ander gereedschap aan de gang. Na een minuut of 10 is het oor klaar en sloft hij weer naar achteren. De klant is intussen in een diepe slaap gevallen. Het duurt even voor we in de gaten hebben dat de kapper in het achterkamertje zijn lunch zit op te eten. Na een kwartiertje is de maaltijd verorberd en is het tijd om in het rechteroor te neuzen.

Over neuzen gesproken, ook de neusharen van de nog steeds slapende klant worden, zo te zien één voor één, onder handen genomen. Een klein uurtje nadat we zijn binnengelopen mag ik dan eindelijk plaatsnemen. Zo goed en zo kwaad als ik dat kan probeer ik duidelijk te maken dat hij alleen maar met de tondeuse mijn weinige overgebleven hoofdharen hoeft te doen. Uiterst zorgvuldig tilt hij met zijn kam telkens een plukje haar iets op, waarna hij alles wat uitsteekt er af maait. Nouja, alles… in ieder geval het meeste. Na 10 minuten is hij klaar, ik wordt voorvarend afgeborsteld, het laken gaat af…..en weer om. Oeps…. hij gaat toch niet??? m’n oren…. m’n neus….??? Doek en watje komen tevoorschijn, mijn nek wordt schoongemept en daarna met het watje bevochtigd. Dan worden met de tondeuse zonder kam mijn nek en de huid rond mijn oren van de laatste restjes haar ontdaan. Het laken gaat weer af en ik mag uit de stoel. Pfew!!!

60 baht moet ik betalen. De klant voor mij was een uur onder de pannen voor 100 baht. Maar ja, 60 baht is nog geen 10% van wat de Nederlandse kapper kost, dus ik reken zonder protesteren af en verlaat fris getondeusiseert, met hier en daar nog een vergeten, lange haar ertussen, het pand. Op naar de coffeeshop schuin aan de overkant, waar je voor de prijs van één tondeusebeurt twee stukjes taart krijgt. (In tegenstelling tot in Nederland kan je in een Thaise coffeeshop koffie drinken.)

Het is vrijdag, dus we lopen lekker even de vrijdagavondmarkt op om een maaltje te scoren. We weerstaan de bamboe gevuld met zoete rijst, ondanks de smachtende blikken van de verkoper, die ons tot nu toe met zijn ontwapenende glimlach steeds heeft kunnen verleiden. Vorige keer hebben we namelijk de miang kham ontdekt. Dit hapje, dat zoet, zuur, zout, bitter en pikant combineert, veroorzaakt een ware smaakexplosie in je mond. Je koopt het niet kant-en-klaar, maar als “bouwpakketje”. Op een wilde betelblad (niet te verwarren met het betelblad waarop gekauwd wordt) leg je geraspte kokos, geroosterde pinda’s, een stukje sjalot, een stukje limoen, een gedroogd garnaaltje en een (stukje van een) pepertje. Zoet-zout sausje erover, blad dichtvouwen, ogen dicht, mond open, pakketje naar binnen schuiven…. wow! (Volledig recept: tinyurl.com/miangkham)

Zo, en dan is het nu tijd voor onze derde stadsnacht. De avonden mogen dan wat rumoeriger zijn dan in Nang Lae, we blijven hier wel verschoond van de ochtendrituelen van de monniken. Die beginnen in Nang Lae dagelijks zo tussen 5:45 en 6:00 uur met het door de luidsprekers die in de straten hangen draaien van een Thaise smartlap die we maar het plaatselijke volkslied hebben gedoopt. Daarna volgt er nog een lied, vaak nadat een of meer keren eerst per ongeluk een verkeerd nummer is opgestart. Dan houdt de monnik van dienst zijn verhaal, waarna met een derde song wordt afgesloten. Ook dat laatste gaat vaak niet in één keer goed. Het spreekt voor zich dat we dan inmiddels goed wakker zijn. Maar hier in Lampang mogen we uitslapen.


» Laat een reactie achter


7 reacties op “In oren neuzen en een smaakexplosie”

  1. Tino Kuis zegt op

    Weer wat geleerd. Ik kende เมื่ยง miang {met een dalende toon) alleen als de gefermenteerde theebladeren waarop gekauwd wordt. Mijn ex deed dat veel. Maar miang betekent dus ook ‘voedsel gevouwen in een blad’.

    Hier over de gefermenteerde thee:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Fermented_tea

    http://www.volunteers-without-borders.org/pages/fermented_tea.html

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Francois Nang Lae zegt op

      Heel blij dat ik jou nu wat heb kunnen leren 🙂

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • Petervz zegt op

      Foei Tino, kende jij miengkham of mieng pla tu niet? Lekker smullen hoor.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  2. Alex Ouddiep zegt op

    Ons verwijderend van de concrete smaakexplosie, waar het artikel om gaat, de verbalisering is onduidelijk.

    เมี่ยง met een dalende toon betekent volgens Si Sethaputra theebladen.

    มวน met middentoon betekent rollen, rolletje.

    Verder speelt het lokale dialect mee.

    En de persoonlijke opvatting/misvatting van de begrippen/woorden.

    Het is wat te vergelijken met het Nederlandse doublet bal/bol.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  3. Leo Th. zegt op

    In Baan Khanitha, één van mijn favoriete restaurants in Bangkok op Sukhumvit Soi 23, krijg je Miang Kham als (gratis) amuse geserveerd. Kokos zit er daar volgens mij niet bij maar, variërend, wel look en gember. Misschien heet het dan ook anders. In ieder geval eetlust opwekkend en smakelijk. Onhandig als ik ben lukt het mij meestal niet het betelblad in een soepele beweging dicht te vouwen. Kijk dan met bewondering naar mijn Thaise gasten en partner, die daar geen enkele moeite mee hebben.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • Francois Nang Lae zegt op

      De gember had er inderdaad in het rijtje ingrediënten bij moeten staan. Die heb ik op mijn blog er later wel bijgeschreven, maar stond niet in het originele verhaal.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. Sjaak S zegt op

    Leuk verhaal en mooie foto’s. Echt waar, je kunt hier in een koffieshop koffie krijgen? Zijn we in Nederland niet meer gewend he?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website