Beter een goede buur dan een verre vriend. Ben, die drie huizen verder in mijn laantje woont, heeft in zijn hoofd gezet om koste wat koste een eind aan de karaoke-tent tegenover zijn huis te maken. Hij heeft er ook de meeste last van.

Wanneer er gezongen wordt, vals of niet, is het onmogelijk op zijn terras een gesprek te voeren. Slapen gaat alleen na veel pillen of drank. In mijn slaapkamer heb ik er minimaal last van, dus vond ik het niet op mijn weg liggen initiatieven te ontplooien. Wel heb ik steeds gezegd dat ik bij iedere activiteit behulpzaam wilde zijn. Dus hebben we samen met de gewone politie gesproken en zijn we samen naar de toeristenpolitie gegaan en tenslotte ook naar het stadhuis. Alles zonder resultaat. Na het bezoek aan het stadhuis werd het eigenlijk alleen maar erger. Vaak van ’s ochtends zeven uur tot na tweeën ‘s nachts ellendige herrie.

Nu heeft Ben een petitie opgesteld en die in het Thais laten vertalen. Hiermee is hij in de buurt rond gegaan en overal kreeg hij bijval. Gelukkig ook van de Thais die hier wonen. Uiteindelijk heeft hij vier sets, één in het Engels en drie in het Thais, voorzien van de handtekeningen van vijf huizen met buitenlanders en vijf huizen met Thais. Vandaag gaan we vol verwachting op pad.

We beginnen onze gang naar rechtvaardigheid bij de toeristenpolitie. Ik leg uit dat we al eerder zijn geweest, maar dat de situatie niet verbeterd is. Een agente herinnert zich ons geval en legt de dienstdoende officier uit dat wij gelijk hebben met onze klacht, maar dat het moeilijk is de zaak te bewegen hun activiteiten van buiten naar binnen te verplaatsen. Zij willen de zaak nogmaals bekijken en ik vertel dat we de pakken papier ook zullen bezorgen bij het stadhuis en de gewone politie. Buiten beseffen we dat we hier niet veel van kunnen verwachten.

Omdat het kantoor van de Pattaya Mail, het Engelstalige weekblad over het wel en wee van Pattaya, vlakbij ligt, gaan we daar ook even langs. Misschien kan redactionele aandacht iets aan de situatie veranderen. We worden welwillend aangehoord door een journalist. Hij belt naar zijn hoofdredacteur, althans dat denken we. We praten verder. Hij belt weer en daarna worden we naar een kamer ernaast gebracht, waar een vrolijk geklede heer zit met heel veel goud rond zijn hals en armen. Hij leest de petitie en kijkt blij. Daarna spreekt hij de volgende tekst uit: ik garandeer dat het vanavond is afgelopen. Ik ben weliswaar geen politieman, maar hoger. De karaoke-zaak stopt of wordt gesloten. We zijn uiteraard heel blij met deze reactie, maar zijn te verbouwereerd om te vragen, wie hij dan eigenlijk wel is. Buiten besluiten we dat hij of bluft of politiek belangrijk is. We wachten maar af.

We gaan in ieder geval door naar het stadhuis. Bij de afdeling Public Health and Environment worden we ontvangen door het meisje dat ons vorige keer ook te woord heeft gestaan. Ze herkent ons en vraagt er een mannelijke collega bij, die ze inlicht over onze klacht. Hij leest de petitie en zegt dat we gelijk hebben, maar dat de zaak erg moeilijk ligt. De politie is verantwoordelijk voor het geven van vergunningen voor dergelijke bedrijven. In dit geval is de politie of althans een politiefunctionaris eigenaar van de zaak. Vandaar de problemen. Hij belooft echter zijn uiterste best te doen er een eind aan te maken. We gaan weer op pad en hebben het gevoel dat we toch verder komen. Dit is de eerste keer dat we van een officiële instantie horen dat een politieman eigenaar is. Mochten we, na het mislukken van onze huidige activiteiten, verder willen naar het provinciale bestuur, dan legt dit uiteraard meer gewicht in de schaal dan wanneer we geruchten zouden moeten uiten.

Tenslotte naar de gewone politie. Ik vraag Ben de volgorde van de formulieren te wijzigen. Toevallig ligt het exemplaar met mijn handtekening bovenop en ik wil toch niet als de belangrijkste vijand van de politie gezien worden. We leggen enkele Thais bovenop.

Beneden in de hal van het politiebureau wenden we ons tot een balie met een bord Informatie. Een agent leest de petitie, denkt eens na en schrijft daarna in het Thais naar welke afdeling we moeten. Het is één etage hoger. Daar moeten we het papiertje maar laten zien. Dat doen we, maar we zijn verkeerd en worden nog een etage hoger gestuurd. Alle deuren zijn daar gesloten, dus klop ik ergens aan en laat het papiertje zien. We moeten een paar deuren verder zijn. Daar zitten meerdere agenten. Ik laat ze de petitie lezen en we worden naar een kamer ernaast verwezen. Duidelijk is dat een petitie niet door gewone agenten behandeld kan worden.

Onze volgende en laatste gesprekspartner is kapitein. Hij is heel beleefd, spreekt wat Engels en zegt dat we kunnen gaan zitten. Hij leest de petitie en ik leg uit dat we met herhaalde bezoeken aan de politie uiteraard het politiebureau van Jomtien bedoelen. Om de ernst van de zaak nog duidelijker te maken, zeg ik dat het lijkt alsof wij nacht na nacht gedwongen worden te slapen in het Palladium. Dat is een grote discotheek in Pattaya. Hij begrijpt het probleem. En hij gaat verder: vanavond ga ik persoonlijk poolshoogte nemen, maar ik garandeer u nu al dat de zaak gesloten zal worden. U kunt me geloven, ik beloof het u. Hij geeft ons een briefje met zijn naam en telefoonnummer. Wij bedanken hem hartelijk en gaan verbijsterd naar buiten. Zal er dan toch gerechtigdheid bestaan in Pattaya?

We keren huiswaarts vol verwachting. Ook met een beetje angst, want misschien zullen er represaillemaatregelen komen. ’s Middags kom ik thuis van het strand en al snel komt Ben langs. Ik wil je even vertellen, zegt hij, dat een uur nadat we thuiskwamen de politie langskwam bij de Karaoke-zaak en dat de zingende meisje nu heel beteuterd buiten zitten.

Ik vertel thuis wat we vandaag allemaal gedaan hebben en dat we misschien verlost zullen zijn van de herrie. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, vertelt ze dat er vandaag honderden politieagenten uit Bangkok in Pattaya zijn om een eind te maken aan alle zaken met geen vergunning of met zaken waaraan door corrupte agenten vergunningen zijn uitgedeeld. Het is zeer onwaarschijnlijk dat onze zaak op hun lijstje staat, maar het is zeer waarschijnlijk dat onze actie precies op het juiste moment kwam. En misschien is dit de verklaring voor de belofte van de heer bij de Pattaya Mail en van de kapitein.

Vannacht is het ongewoon stil in ons laantje. Hopelijk blijft dit zo.


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

5 reacties op “Einde van een Karaokezaak in 2003”

  1. Thailandganger zegt op

    Leuk verhaal Dick, Hopelijk hou je de rust.

  2. nok zegt op

    dat er vandaag honderden politieagenten uit Bangkok in Pattaya zijn om een eind te maken aan alle zaken met geen vergunning of met zaken waaraan door corrupte agenten vergunningen zijn uitgedeeld

    Dat doet me denken aan de tijd dat Thaksin aan het bewind stond, die was ook van de harde aanpak en tegen de corruptie en drugs.

  3. nico zegt op

    Represaillemaatregelen,Nou!!! daar kan je wel van uitgaan,als ze weten waar het vandaan komt.
    Wens je veel sterkte.
    Nico

  4. Trudi zegt op

    Al jarenlang kom ik als trouwe vakantieganger in Jomtien en vooral het afgelopen jaar was het een verschrikkelijk herrie die uit die Karaokebar kwam het kaatste tegen alle condo’s op zoals die van de View Talays. Dus jullie zijn blij maar ook heel Jomtien is blij. Dus bedankt voor jullie iniatieven die uiteindelijk een goed resultaat heeft opgeleverd!!!

  5. Hansg zegt op

    Vanwege de karaoke herrie ben ik in Pattaya twee keer verhuisd.
    Ik woon nu in de Isaan, maar onnodige herrie is overal.
    Ik woon buiten het dorp, maar op 500 meter afstand begon iemand een karaoke bar.
    Door gebrek aan klandisie is die inmiddels terziele.
    Maar als je je erger aan geluid, is het overal.
    Een tempel op bijna 3 km afstand ziet kans om me uit mijn bed te blazen.
    Door het heuvelachtig profiel van het landschap, hoor je luidruchtige autos of motoren van heel ver en heel lang.
    Men is gek op geluidswagens.
    Muziek hoeft niet mooi te zijn als het maar hard is.
    Het is onmogelijk om tegen al deze overlast te ageren, dus “go with the flow”.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website