“Soms vraag ik me af of ik voor het ongeluk geboren ben. Is dit nu mijn leven is dit mijn bestemming? Ik bid tot Boeddha dat het niet zo zal zijn. Ik wil dit leven niet. Nu ben ik een plattelandsmeisje die probeert te ontsnappen aan de klauwen van een tijger om vervolgens te worden verzwolgen door een krokodil. Mijn hele leven is een hel en het einde is nog lang niet in zicht.”

“Ik ben een prostituee. Door farangs bij voorkeur ‘bargirl’ genoemd. Ik denk dat zoiets meer acceptabel klinkt in westerse oren. Maar voor een vrouw zoals ik, is dit hetzelfde.”

“Je kunt me kopen voor 2.000 baht. In ruil daarvoor doe ik bijna alles wat je van me vraagt, maar ik kus niet met klanten. Sommige dingen zijn te intiem om met vreemden te doen. Kussen doe je met je vrouw of vriendin, voor seks kan je bij vrouwen zoals ik terecht.”

Miss Bangkok is een realistisch, confronterend en autobiografisch verhaal over een leven in de Thaise prostitutie. Arm en ongeschoold probeert Bua Boonmee te ontsnappen aan een fout huwelijk vol geweld, maar ze eindigt in een Gogobar in Patpong. Daar, in de beruchte hoerenbuurt in Bangkok, is ze overstag gegaan. Ze werd een prostituee in een poging om haar familie te onderhouden. Bua’s verhaal is er één van overleven en moed. Maar ook van misbruik en armoede. Haar levensverhaal en bekentenissen zorgen voor een lach en een traan. Het zal je raken, aan het denken zetten en jouw mening over prostitutie in Thailand voorgoed veranderen.

De bovenstaande tekst is vertaald van de cover van het boek ‘Miss Bangkok – Memoirs of a Thai Prostitute’. Ik heb het boek gelezen. Het is inderdaad een indrukwekkend en aangrijpend boek. Voor een aantal lezers van Thailandblog en expats, die in grote lijnen weten hoe de Thaise maatschappij in elkaar zit, zal het misschien minder schokkend zijn.

Veel vrouwen in Thailand hebben hun eigen ‘sad story’. Meestal krijg je niets of niet alles te horen. In Thailand is zwijgen immers veel belangrijker dan praten. Hoe een Thaise prostituee werkelijk tegen haar ‘beroep’ aankijkt blijft meestal verborgen achter het bekende masker. Door uiterlijke vertoon bij de bargirls, zoals veel lachen en vrolijkheid, lijkt het in een eerste oogopslag een schijnbaar acceptabel bestaan. Maar Thai zijn meesters in het verbergen van emoties. Ze aanvaarden hun lot. Het is een belangrijk onderdeel van de Boeddhistische leer. Je huidige leven is namelijk een vervolg op je vorige bestaan. Heb je nu een bedroevend leven dan is dat het resultaat van je slechte daden in je vorige leven. Door in het huidige leven zoveel mogelijk goed te doen kun je in een volgend leven, meer geluk tegemoet zien.

Dit lijkt een medicijn te zijn voor alle ellende. Ze aanvaarden het bijna onmenselijke bestaan met de gedachte dat het ooit beter zal gaan, desnoods in een volgend leven. Misschien verklaart het ook de kracht en doorzettingsvermogen die Thaise vrouwen bezitten.

De keuzes bij ongeschoolde vrouwen in Thailand, meestal van het platteland, worden bepaald door mogelijkheden (of het ontbreken er van) en de omstandigheden. Zo ook bij Bua Boonmee (een pseudoniem om haar werkelijke identiteit niet prijs te geven). Die omstandigheden staan meestal al vast: armoede. Het structurele gebrek aan geld zorgt voor andere excessen zoals gokken, drankmisbruik, prostitutie en huiselijk geweld. Gooi al deze ellende in een emmer, roer een paar keer en zie daar het levensverhaal van Bua (Lotus in het Thais).

Het boek begint bij haar jeugd op een legerbasis. Haar vader is sergeant-majoor in het Thaise leger. De gokverslaving van haar moeder zorgt voor een breuk in het huwelijk van haar ouders. Vader neemt een Mia Noi in huis en moeder vertrekt met de kinderen, waaronder Bua, naar Bangkok.

Hoewel ze zich in deze moeilijke periode staande houden, zorgt een huwelijk tussen Bua en een Thaise man voor een abrupt einde aan de onbezorgdheid van haar jeugd. Zoals zo vaak in Thailand was er geen sprake van liefde maar van een ‘verstandshuwelijk’, geïnitieerd door haar moeder. De schijnbaar vriendelijke Thaise man veranderde onder invloed van drank in een brute gek die Bua stelselmatig mishandelde. Zelfs een zwangerschap en de geboorte van haar eerste kind maakte daar geen einde aan.

Hierna is haar levensverhaal een aaneenschakeling van tegenslag en verkeerde keuzes. Haar baan als animeermeisje in een Japanse wijk in Bangkok is nog relatief onschuldig. Een welgestelde Japanner neemt haar onder zijn hoede met het idee dat Bua nog maagd is. Een leugen die door Bua in stand wordt gehouden. Met veel geduld probeert hij haar over te halen om zijn minnares te worden. Bua laat deze ‘kans’ aan haar voorbijgaan. Wanneer je het boek leest zul je de ironie van het woord ‘kans’ begrijpen.

Een tweede huwelijk met een Thaise man op wie Bua ditmaal wel verliefd is geworden blijkt al snel een triest vervolg op haar eerste huwelijk. De dronken en werkloze echtgenoot vernedert en mishandelt haar regelmatig. Er worden twee kinderen geboren en omdat deze man ondanks alles wel goed voor de kinderen zorgt, besluit ze niet bij hem weg te gaan en de mishandelingen maar te accepteren.

Omdat er geen inkomen is gaat Bua in Patpong weken bij een Gogo-bar. ‘We sell our bodies purely as a mean of survival.’ Het overleven gaat niet alleen gepaard met het verkopen van haar lichaam, Bua drinkt veel alcohol om te ontsnappen aan de wreedheid van haar bestaan.

Het werken in de bar bestaat uit het entertainen van farang, westerse toeristen. Commissies op drankjes van klanten en seks met farang zorgen voor inkomsten. De bizarre sekswensen en negatieve ervaringen met farang bevestigen de vooroordelen. “Wij zijn slechts objecten, voorwerpen die ze kunnen gebruiken voor hun eigen plezier”. De mamasan waarschuwt Bua keer op keer niet verliefd te worden op een farang. “Ze liegen en bedriegen.”

Bua besluit haar autobiografie met het uitspreken van angst. Bang voor haar uitzichtloze en onzekere toekomst. Ze is weldra te oud voor de bar. Alternatieven zijn er niet. Haar enige reddingsboei is een rijke farang die voor haar en de kinderen wil zorgen. Ze kan dan bij haar gewelddadige echtgenote weg. Maar net zoals Bua zijn er duizenden andere Thaise vrouwen ook op zoek naar diezelfde farang.

Het boek is Engelstalig maar prima te volgen. Het is bijna verplichte kost voor iedereen die interesse heeft om in de keuken van de harde Thaise maatschappij te kijken. Het verhaal van Bua staat synoniem voor vele Thaise vrouwen in de seksindustrie. Het vrolijk ogende meisje aan de bar draagt een aantal geheimen met zich mee. Dat zijn diepe wonden die nooit volledig zullen helen.

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


10 reacties op “Miss Bangkok – Memoirs of a Thai Prostitute (boekrecensie)”

  1. A.A.Witzier zegt op

    L.s.
    Is er een ISBN nummer van dit boek bekend ??

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Khun Peter zegt op

      Wel eens van Google gehoord? ISBN10 1905379439 en ISBN13 9781905379439

      VN:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  2. A.A.Witzier zegt op

    Ja wel van gehoord, maar mij op m’n 70e levensjaar niet bewust dat je dat ook daar kunt vinden, zelfs ik ben (nog) niet te oud om te leren; maar bedankt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +12 (obv 12 stemmen)
  3. Tino Kuis zegt op

    Ik ben blij dat je dit voortreffelijk boek nog eens naar voren haalt, Khun Peter. Het staat op mijn e-reader.

    Ik ben het met een klein deel van je commentaar niet eens en wel dit: ‘Ze aanvaarden hun lot.’

    Bua aanvaardt haar lot juist niet. Ze veroordeelt, beklaagt, probeert te ontsnappen en wil een beter leven.

    Die kracht en doorzettingsvermogen van veel Thaise vrouwen wijst er juist op dat ze hun toegewezen lot niet aanvaarden. Hoogstens leggen ze zich er uit wanhoop bij neer, dat is iets anders dan ‘aanvaarden’.

    Waarom een verandering en verbetering vaak nauwelijks lukt is een andere zaak.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
    • Tino Kuis zegt op

      ‘ Ze aanvaarden hun lot. Het is een belangrijk onderdeel van de Boeddhistische leer. ‘

      En het is ook geen onderdeel van de Boeddhistische leer. Dat is wat de rijke elite, en de monniken, de arme Thais wijsmaken.

      Er zijn vele opstanden geweest in Thailand. En de Boeddha zelf schikte zich ook niet in zijn ‘ lot’. Hij verliet het paleis van zijn vader waar hij een genoeglijk leven leidde met veel vrouwen en zijn zoontje, Rahula, om als asceet in eenzaamheid en hongerig in het oerwoud de waarheid proberen te achterhalen.

      Een ieder begint met een zeker karma maar de bedoeling is juist om dat ‘lot’ te verbeteren.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
  4. boonma somchan zegt op

    Sorry het boek Malee van de rijstvelden naar de toerismeprostitutie iste koop via http://www.boekwinkeltjes.nl

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. Kees zegt op

    Ik wil op geen enkele manier de hardheid en de triestheid van het leven van vele bargirls betwisten, maar ik heb het boek ook gelezen en kon me toch niet aan de sterke indruk onttrekken dat er toch vooral een Westerse mevrouw met Westerse opvattingen aan het woord was. Veel uitspraken en gedachtengangen in het boek kwamen me zeer on-Thais voor, zeker voor een Thaise bargirl.

    (Slechts een voorbeeld, hierboven ook aangehaald: dat ‘bargirl’ acceptabeler klinkt dan ‘prostituee’ voor farangs. Alsof bargirls zelf liever prostituee genoemd zouden worden, daarmee ook nog eens volledig voorbij gaand aan het feit dat eufemismes zo’n beetje door de Thais zijn uitgevonden, dat bargirls in honderden varieteiten voorkomen in Azie – van animeren tot prostituee en alles er tussen in – EN last but not least dat prostitutie illegaal is in Thailand. Nee, hier is een Westerse mevrouw aan het woord die een sneer uitdeelt.)

    Mocht dit zo zijn, dan is de ironie wel schrijnend; weer heeft een Thais meisje zich laten gebruiken, door eeen Westerse schrijfster dit keer. Ik hoop dat ze ook hier iets aan over heeft gehouden. Het is haar gegund.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
    • Tino Kuis zegt op

      Beste Kees,

      Gefeliciteerd met je kennis van de opvattingen van bargirls. Ik verzeker je dat de opvattingen van ‘oosterse’ en ‘westerse’ bargirls, of hoe je zo ook noemt, niet veel verschillen.

      Die dames willen het liefst als ‘bargirl’ worden aangesproken en de klanten doen dat ook. Beiden vermijden het woord ‘prostituee’, daar is dus geen verschil. Als een Thai vraagt aan een bargirl wat voor werk ze doet zegt ze meestal ‘ik ben een สาวนั่งดริ็งค์ oftewel een gezelschapsmeisje om samen wat te drinken. Die Thai weet natuurlijk heel goed dat er wat meer is. Hoe die bargirls elkaar benoemen na wat drank mag ik van de moderator niet zeggen maar het woordje ขาย komt er vaak in voor.

      Ik heb een merkwaardige opvatting namelijk dat die opvattingen van Thais en van westerlingen helemaal niet zoveel uit elkaar lopen. Ik vond het een eerlijk boek.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
      • Kees zegt op

        Allemaal mee eens. Neemt niet weg dat hier op zijn minst een Westerse editor met behoorlijk wat invloed aan het werk is geweest, vermoedelijk om het te laten resoneren bij Westerlingen. Iedere paar pagina’s had ik het gevoel ‘dat zou een Thai zo nooit zeggen’ in ieder geval. Dat jij dat niet zo voelt; het zij zo.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  6. Tino Kuis zegt op

    Nog even over die naam Bua Boonmee. Bua betekent inderdaad Lotus, en Boonmee betekent ‘ik heb verdienste’ Het is duidelijk waarom ze die namen koos.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website