Dat een aardig groot deel de toeristen niet alleen voor die mooie gastvrije glimlach naar Thailand komt, maar voor seks is nauwelijks een geheim. Ook al doen veel toeristen daar erg geheimzinnig over. Je kunt op allerlei manieren aan je trekken komen in dit land. Maar eentje verbaasde met toch wel: een bar waar je oraal wordt bevredigd.

Laat ik voorop stellen dat ik vrij naïef ben als over het sekstoerisme gaat in The Land of Smiles. Ik ben ooit pardoes een ‘verkeerde’ massagesalon binnengelopen, omdat een lotionmassage me wel wat leek. Toen er echter een fotoboek met afbeeldingen van dames in sexy outfit op tafel kwam, begreep ik dat deze salon niet alleen voor massages is. Of juist niet voor massages. Maar daar schrijf ik nog wel een keer over in een ander verhaal.

Desondanks ben ik niet zo naïef om te weten dat er veel mannen (in hun midlife-crisis, of is dat een stereotypering?) naar Thailand komen om hier te halen wat ze in Nederland niet krijgen. Jonge meiden die gewillig zijn, voor een redelijk prijs. Als je de prijs van het vliegticket niet meerekent.

Gedwongen door de overstroming verbleef ik deze trip in het centrum van de hoofdstad, want het appartement waar ik normaal verbleef stond bijna onder water. Soi acht om precies te zijn. Precies, in de nabijheid van de beruchte Soi Nana (4). Op een avond waren mijn vrouw en ik, samen met een vriend op zoek naar een bar voor een laatste afzakkertje. Ik speurde de zijstraten af en zag in een van die steegjes de bar ‘Lolita’s’. Uiteraard begreep ik meteen dat je in die bar niet alleen maar een biertje kunt krijgen.

Ik ben een nieuwsgierig mens, ik was geïntrigeerd, dus pakte ik de volgende dag mijn Tablet PC en zocht op wat het nu voor een bar was. Het was dat ik een riem droeg…. Een bar waar je voor 700 baht (15 euro) je oraal kunt laten bevredigen…? Van alles wat ik tot nu toe gezien en gehoord heb was dit toch wel het meest merkwaardige. Nu wilde ik ook weten hoe dat werkt.

Ik dus naar de Lolita’s en bood de dames die buiten zaten aan om me voor het helft van het geld dat een normale dienstverlening zou kosten, me een rondleiding te geven. Het was blijkbaar rustig, want alle dames wilde me graag van dienst zijn. Eentje was er meer brutaal dan de rest en die nam me pardoes mee naar binnen

Beneden is een bar. Maar die was volkomen leeg, op één vrouw na. Dat bleek de caissière te zijn.  Schuin tegenover de bar is een zwartleren bank, waar een klant bezig was een deal met een van de dames te maken. Achter de bar ging het vervolgens met een houtentrap die in de tijd van Koning Rama V voor het laatst een verfkwast had gezien. De ruimte die je vervolgens betreed is duister. Er is een vreemde soort U vorm een bank geplaatst, opnieuw van leder. Ik schat dat ie ooit wit was geweest maar nu kleurde ie beige.

‘Je gaat hier zitten, vertelde de dame die me rondleidde. ‘Je trekt je kleren uit, de dame doet dat ook. Je wordt afgeschermd van de rest door dit zwart gordijn’.  Ik zag het hangen, nog net één meter van de bank af. ‘Klein’ zei ik nog terwijl ik rondkeek. En inderdaad zag ik een paar voetjes in roze sokjes onder het gordijn uitsteken.

‘Alleen orale bevrediging’ vroeg ik de dame? Nee, seks was ook mogelijk. Ze schoot in de lach van mijn verbaasde blik. ‘Je moet wel heel stil zijn, want degene naast je zit net een anderhalve meter van je vandaan’, zei ze. Maar er zijn ook kamers te huur. Uiteraard voor een meerprijs.

Ik keek nog eens rond. Ik vond het maar een smerige smoezelige bedoeling. Wie ben ik om er over te oordelen, maar je moet wel een hele hoge seksuele nood hebben wil je hier je gerief gaan halen. Ik betaalde mijn rondleidster het afgesproken bedrag, die uiteraard toch probeerde me te verleiden tot meer ‘Wil je het een keer proberen?’, vroeg ze schalks. Een Nederlandse ‘echt niet!’ brandde op mijn lippen, maar het werd een beleefde ‘Mai, khopkhun khrap’.

Sekswerkers zouden op dezelfde manier moeten worden behandeld als werkers in andere bedrijfstakken.

Ze dienen tot dezelfde publieke diensten toegang te hebben en hun veiligheid dient op dezelfde manier te worden gewaarborgd. Dit stelt Chalidaporn Songsamphan, researcher aan de Thammasat universeit, in een rapport over de seksindustrie. Het rapport, gebaseerd op mediaberichten en overheidsinformatie sinds 1978 en interviews, werd gisteren gepubliceerd.

In het rapport wordt een pleidooi gehouden de anti-mensenhandel wetgeving serieus te nemen, daar veel sekswerkers er het slachtoffer van zijn. Uit Chalidaporn’s research bleek dat de publieke opinie over prostitutie verdeeld is in drieën: tegenstanders, die prostitutie willen uitbannen door het te verbieden; voorstanders van regulering en voorstanders van legalisering.

Chuvit Kamolvisit, voormalig eigenaar van drie luxueuze massagesalons aan Ratchadapisek Road, zegt dat de meeste werksters er uit wanhoop werken omdat ze geld nodig hebben. ‘They can earn at least 8.000 baht a day [as sex workers] and most of them come from poor families.’

Volgens Chuvit bevat de Entertainment Places Act van 2003 achterdeurtjes waardoor overheidspersoneel sekswerkers kan uitbuiten en de illegale bedrijven kan toestaan hun werkzaamheden voort te zetten. De zonering van entertainment zones, zoals op Ratchadapisek, Patpong en New Phetchaburi, vergemakkelijkt volgens hem deze corrupte praktijken.

In het rapport wordt ook aandacht besteed aan ongewenste zwangerschappen en illegale abortussen: ‘To solve unplanned pregnancies, first we must accept sex as a natural part of human behaviour. The association of sex with shame means some people are too embarrased to buy contraceptive aids or to seek medical advice about pregnancy and other sexual-related concerns.’

Natttaya Boonpakdee, manager Thai Healthy Sexuality Programme, constateert dat de Thaise anti-abortus wetgeving er niet in slaagt illegale abortussen uit te bannen. Het uitvoeren van een illegale abortus kan leiden tot sterfgevallen en gevangenisstraf voor zwangere vrouwen. Het Guttmacher instituut heeft berekend dat wereldwijd jaarlijks 800.000 vrouwen overlijden door een onveilige abortus.

www.dickvanderlugt.nl

De documentaire ’My boyfriend the sextourist’ van de BBC uit 2007 geeft een prachtig inkijkje in het leven van de Thaise dames Fon en Lek.

Fon werkt al in een go-go-bar In Bangkok. Voor het geld, maar ze hoopt zo ook een buitenlandse man aan de haak te slaan. Ze heeft een Brits vriendje, waar ze via de skype en telefoon dagelijks contact mee heeft. Gaat deze relatie slagen?

Lek wil dat ook, maar ze  probeert vanuit haar woonplaats in de Isaan tevergeefs  via een online-datingbureau contact te maken. Uiteindelijk ziet ze zichzelf genoodzaakt om de ook haar geluk te gaan beproeven in de seksbranche in de Thaise hoofdstad. Met alle problemen van dien.

De dames worden zowel in Bangkok als in Isaan gevolgd, en het geeft dan ook een indrukwekkende inkijk in de worsteling die Fon en Lek allebei doormaken.

De keerzijde van al dat schoons, lijkt de seksindustrie die welig tiert op bijvoorbeeld Walking Street in Pattaya of op Soi Cowboy en Soi Nana in Bangkok. En probeer maar eens een fatsoenlijke massage te krijgen rond de hoofdstedelijke straten Sukhumvit of Silom, waar de masseuse er alles er aan doet in je in staat van opwinding te krijgen. En dat niet alleen voor mannen, zoals zo vaak gedacht. Happy-endings zijn er ook voor vrouwen. Waarom doen de Thaise vrouwen dat? Waarom vernederen ze zichzelf zo?

Het antwoord is tegelijkertijd simpel en onmogelijk complex. Zoals de Thaise samenleving zelf. Het eenvoudige antwoord: Geld. Als je weet dat een Thaise masseuse 100 bath (2,40 euro) verdiend per uur dat ze masseert. De uren dat ze geen klant hebben, krijgen ze niet betaald. Ze zijn dus erg afhankelijk van de fooi die een klant geeft. En om die te maximaliseren zijn ze best bereid om vijf tot tien minuten dat ene lichaamsdeel te masseren waar ze geen opleiding voor hebben genoten. Een klant is dan snel bereid om 500 tot 3000 bath fooi te geven. Ja, daar kunnen ze de huur mee betalen en hun kinderen van melk en gezonde voeding voorzien.

Telkens als je een Thaise gogogirl vraagt waarom ze ’s avonds voor te dikke, lelijke en vooral veel oudere mannen staan te dansen, lepelen ze allemaal hetzelfde verhaal op. Of ze an masse dat zo hebben afgesproken. Ze komen van het Thaise platteland, zijn jong getrouwd en kinderen gekregen. Manlief heeft hun verlaten of zich in een dronken bui doodgereden. In Thailand kennen ze geen verzorgingstehuizen voor bejaarden, de familie zorgt zelf voor pa en ma. En erg vaak zijn in de verhalen van de gogogirls één van deze, soms zelfs beide, ernstig ziek. Sommige dames hebben meer fantasie en dan is een kind van haar broer of zus op sterven na dood. Ze laten je een foto zien om te overtuigen. Mocht uit dezelfde bar de volgende dag een andere dame meenemen, dan is de kans groot dat je dezelfde foto weer krijgt te zien. Hoe je ook doorvraagt, de vrouwen blijven bij hun verhaal. Worden ronduit boos als je hun vertelt dat je ze niet geloofd. Zelfs als je vertelt dat je gisteren van een andere dame eenzelfde soort verhaal te horen hebt gekregen. Eerst proberen ze je nog af te leiden ‘oh, you are butterfly. You like many ladies’. Maar als je daar niet op ingaat, dan is ineens die andere dame een leugenaar. Ze heeft het een keer haar levensverhaal aan haar verteld, omdat ze dacht dat het een vriendin was. Maar nu gebruikt die andere vrouw dat verhaal om ‘farang’ (westerlingen) geld af te troggelen. Het is doortrapt, doorzichtig en briljant tegelijkertijd. Vele mannen zijn er al ingetuind en sturen elke maand honderden euro’s naar Thaise bankrekeningen.

Om het verhaal achter de gogogirl te achterhalen beproef ik mijn geluk in de bar net voorbij de neonverlichte kermis die Soi Nana tegenwoordig is. Waar je aan de toog een biertje kunt krijgen voor een normale prijs. Maar vergis je niet! Ook hier zit je geen minuut alleen. Meteen komen er vrouwen naast je op de kruk zitten. ‘Naughty Ladies’ is zo’n bar waar een 32-jarige Thaise schone van 1.52 hoog met de naam Jackie werkt. Uiteraard is dat haar bijnaam, zoals alle Thai een bijnaam hebben. Haar echte naam wil ze me niet vertellen. Ze heeft namelijk een vriend. Een redelijk rijke vriend zelfs. En die weet niet dat ze dit werk doet.

Maar als ze een rijke vriend heeft… Waarom doet ze dit werk dan? En dan wordt het complex. Die vriend blijkt een zakenman uit Singapore van boven de 50. Hij heeft een vrouw en twee kinderen in die stad. De man heeft daar een groothandel in medicijnen en had plannen om ook in Bangkok een vestiging te openen. Alleen de Thaise wet schrijft voor dat de meerderheid in een Thailand gevestigd bedrijf ook in Thaise handen moet zijn. Dus toen ze een tijdje een liefdesrelatie hadden, stelde hij voor dat op papier Jackie 51 procent van de aandelen zou bezitten en hij de rest. Voor haar werk, ontvangt ze 30-duizend bath (bijna 800 euro) in de maand. Maar dat is niet genoeg voor haar. Haar eigen huis kost 7000 bath per maand, en dan hebben ze samen ook nog een condominium waar ze om de maand samen zijn. Kost nog eens 15.000 bath per maand. Plus nog eens 10.000 voor haar auto. Dan komt ze al 2000 bath te kort per maand te kort, en dan heeft ze nog niet gegeten of kleding kunnen kopen.

Kortom, opnieuw is geld één van de grote drijfveren om dit naast haar gewone ‘9 to 5’ werk te doen. Maar ik vertelde al dat het complex is, en dat betekent dat er meer redenen zijn. Een nieuwe vriend vinden bijvoorbeeld. Deze ‘sponsor’ waarvan ze zegt echt heel veel van te houden, heeft een jaar geleden hersenbloeding gehad. Dat heeft hem veranderd. Hij vertelt haar vaak dat ze maar opzoek moet gaan naar een nieuwe vriend. Tegelijkertijd wil ie niet dat die eventuele nieuwe vriend slaapt in ‘hun’ condominium. Daar komt bij dat het filiaal in Bangkok niet goed draait. De man schrijft ongedekte cheques uit. Een daad waarvoor je in Thailand heel lang naar gevangenis als Baang Kwaan kan worden gezonden. Er lopen al rechtszaken. Jackie hoopt dus via dit werk een nieuwe farang te ontmoeten die voor haar kan gaan zorgen. Een nieuwe ´sponsor´, waar ze later dan echt wel van gaat houden. Want liefde en financiële zekerheid gaan vaak hand in hand in Thailand. Het één kan niet zonder het ander.

In de´ Naughty Ladies´ slaat een man een arm om Jackie’s middel. Ze kijkt om, het is haar klant van vanavond. Ze kijkt naar zijn glas. Driekwart leeg. Ze bestelt onmiddellijk een nieuwe ´Shinga´ voor hem. Zelf zit ze aan de cola. Nuchter moet ze blijven. De cola die ze van de klant krijgt is trouwens ook een verdienste. De bar betaalt haar per glas 40 bath. Jackie is freelance. Dat betekent dat ze geen loon van de bar krijgt, doorgaans zo´n 5000 bath per maand. De klant betaald ´barfine´ als hij een dame mee naar zijn hotel wil nemen. 500 bath. Dat is alleen voor de bar, met de dame moet hij nog zelf onderhandelen en afrekenen. Twee krukken verderop trekt een Britse man van rond de zestig een lange Thaise vrouw tegen zich aan, knijpt twee keer in haar billen, vervolgens gaat de hand naar haar kruis. De eigenaresse van het achterwerk, gilt het uit van schijnbaar plezier. De klant van Jackie, een Fin van 37 die eruitziet als over de 50, kust haar op de schouder en probeert vervolgens haar op de mond te kussen. Ze ontduikt hem behendig, en drukt een kus op de zijkant van zijn lippen. `Controle, daar gaat het om. Ik moet de controle houden, tegelijkertijd moet de man denken dat ie alles in de hand heeft´. De Fin is te dronken om nog maar aan seks te kunnen denken, maar toch is Jackie steeds behoedzaam. Steeds kijkt ze hem vluchtig onderzoekend aan. Is hij wel te vertrouwen? Te vaak heeft ze verhalen van de andere dames in de bar gehoord dat die na de seks zijn geslagen en zonder een cent op straat zijn gezet.

‘Seks’ is de derde reden en minst belangrijkste reden waarom ze dit werk doet. Haar Singaporese vriend heeft na de hersenbloeding een erectiestoornis, maar wil niet aan de Viagra. ‘Ik ben een gezonde meid van 30. Ik wil toch graag minstens één keer per week een goede vrijpartij hebben’. Meteen geeft ze toe dat dit quota zelden gehaald wordt. De mannen zijn vaak te dronken, wat de bedoeling is, of te egoïstisch. ‘Ik heb goddank de keus om dit te kunnen doen. De vrouwen die verderop op een podium staan te dansen hebben dat niet. Die moeten alles nemen wat voorbij komt. Dik, stinkend, oud, het maakt niet uit. Het is geld. Hier kies ik de klant uit, hij niet mij’. Veel mannen die Thaise gogo-bars hangen, beweren dat Thaise vrouwen dit werk doen, omdat ze seks lekker en belangrijk vinden. Jackie schudt hevig haar hoofd. ‘Ik heb altijd veel mannen gehad, dat is mijn levenstijd. Zelfs toen ik dit werk nog niet deed. De meeste Thaise vrouwen beperken zich het liefst tot één man. Tot ernstige vormen van jaloersheid aan toe’.

Ik vraag haar hoe ze zich voelt, als ze weer eens hotelkamer van een klant verlaat om naar huis te gaan? Even kijkt ze me verbaasd aan. Gewoon, het is werk. En soms heeft ze daar lol in en soms is het vervelend. Net als jij als je rond vijf uur het kantoor verlaat.

In 2007 bezocht medewerkers van De Rode Draad in één jaar 63 van de ongeveer 150 Thaise massagesalons die Nederland toen rijk was. Het was de eerste keer dat er een onderzoek naar deze salons werd gedaan. Omdat voor 2005 de Thaise massagesalon nauwelijks in het Nederlandse straatbeeld voorkwam. Daarna was er om onduidelijke reden een ware explosie te zien. Eerst vooral in Rotterdam, later over de rest van het land.

Wat het meest opvalt, is dat het merendeel van de salons in Nederlandse handen zijn. Het zijn Nederlandse mannen die een relatie met een Thaise hebben of hebben gehad. De Nederlandse eigenaren zijn zelden in de salons te vinden, de dagelijkse gang van zaken laten ze over aan een ‘mamasan’.

Een ander opmerkelijk feit is dat de salons zelden succesvol zijn, of ze nu wel of niet seks aanbieden. Salons worden snel weer doorverkocht of na een aantal jaren alweer gesloten. Het viel de Rode Draad op dat veel dames die in de salons werken uit het noordoosten van Thailand  (Isaan) komen. Vrouwen die seksuele diensten verlenen tijdens of na de massage, dat ook al deden in de massagesalons in Thailand.

Onder de Nederlandse eigenaren heerst een merkwaardig beeld van wat de Thaise dames onder seks verstaan. Zo beweerde een salon dat er alleen nette massages werden gegeven. Toen de medewerkster van De Rode Draad de eigenaar confronteerde met recensies die op www.hookers.nl waren te lezen, stelde de man dat oraal en handmatige bevrediging volgens de Thai geen seks was. Alleen ‘intiem’ zou in deze cultuur als seks worden gezien.

In de erotische salons die adverteren met een body-to-body massage blijkt vaak alles mogelijk te zijn, terwijl in de traditionele salons het ‘happy end’ meestal tot een handmatige bevrediging beperkt blijft. In die laatste salons doen de vrouwen het voor een extra bijverdiensten. De tip verdwijnt dan rechtstreeks hun eigen zak.

In de erotische massagesalons zijn de vrouwen qua verdiensten het slechtste af. Volgends De Rode Draad is een verdeling van 50/50 normaal in de seksbranche. Maar in de erotische salons krijgt de Thaise dame vaak slechts 20-25 euro per uur, terwijl de gemiddelde prijs voor een uur massage 70 euro is. En de extra verdiensten voor de seksuele handelingen moeten de vrouwen vaak inleveren bij de baas.

Om toch een uitstraling te hebben van een nette salon, staan veel vrouwen op de loonlijst. Maar het gaat dan vaak om 0 tot 15 uur contracten, terwijl de dames 12 uur per dag, zes dagen in de week aanwezig zijn. Bijna 80 uur dus, waarvan de dames alleen de uren dat ze met een klant zijn krijgen vergoed, zoals in Thailand gebruikelijk is. Het arbeidscontract is wel ondertekend maar wordt van beiden kanten niet nageleefd.

Het viel Rode Draad op dat er nauwelijks sprake was van illegaliteit en dat mensenhandel steeds verder teruggedrongen wordt. Vrouwen komen hier legaal naar toe, maar slagen nauwelijks voor de verplichte inburgeringscursus. Dat komt omdat veel vrouwen gokschulden hebben of verslaafd zijn aan de drug Ya Ba. Er moet gewerkt worden om geld op de plank te krijgen en er blijft nauwelijks tijd voor de studie over.

Het meest opvallende was misschien wel, dat bij de ruim 60 salons die werden bezocht, niet één vrouw klaagde over haar bestaan. Of uit de school klapte over de misstanden. De dames leken tevreden, en wilde vooral de baas het naar de zin maken. Het Thaise arbeidsethos wreekte zich hier, zo concludeert De Rode Draad. En ook de druk van de familie in Thailand om geld te blijven sturen, zorgt dat de positie van de Thaise masseuse niet snel zal verbeteren.

Onlangs werden bij de grens met Laos nog een stel masseuses bevrijd die door de eigenaar als (seks)slaven werden gebruikt. En drie massagesalons kregen van de gemeente Eindhoven een tik op de vingers, omdat er klachten waren dat ze seksuele handelingen uitvoerden. En dat stond niet in hun vergunning vermeld.

Ik heb niet zoveel ervaring met Thaise massagesalons in Nederland, maar een speurtocht op internet leert je snel dat Thaise massage nogal met seks worden geassocieerd. Typ maar eens ‘Thaise massage + plaats van keuze’ in Google. Met verbazing heb ik gelezen wat er boven kwam. De ene na de andere erotische massagesalon waar geen Thai werkt. En waar volgens mij alleen Thaise massage wordt aangeboden om de massagesalon nog een beetje keurig te laten lijken.

Iedereen die wel eens een Thaise massage heeft gehad, weet dat het niks met seks te maken heeft. Nog niet eens zijdelings. Een uur of twee lig je in de meest onmogelijke posities, wordt over je gelopen, in je gepord met hakken en ellebogen, getrokken aan ledematen en heb je pijn op plekken waarvan je het bestaan niet bewust was. Seks is wel het laatste waar je tijdens zo’n sessie aan denkt.

Maar ook de Thaise massagesalons maken zich schuldig aan deze praktijken. Vooral in Rotterdam en Den Haag wordt schaamteloos geadverteerd met hoogtepunten aan het eind van de massages. In de rest van het land, zelfs in Amsterdam, lijkt het er wat gereserveerder aan toe te gaan. Meer zoals in Thailand. Een keer ben ik naar een massagesalon in Eindhoven gegaan. Ik moest aanbellen, dat vond ik al vreemd. Een dame in een panterpakje deed open. Ik wist genoeg.

Mijn vrouw heeft een vriendin die werkt in Thaise massagesalon in het Tsjechische Pilzen. Toen we haar bezochten bekroop me een heel unheimisch gevoel. De voordeur van de salon was afgeschermd met een getralied hekwerk, met een elektronisch slot dat alleen van binnenuit te openen was. De ontvangstruimte was donker en deed me meteen denken aan een bordeel. Mijn vrouw’s vriendin beweerde hardnekkig dat deze salon niet om seks ging. Echter het groot tweepersoonsbed waarop ik de massage kreeg, de spiegels aan het plafond en het blacklight deden anders vermoeden.

Het aard van een beestje verander je niet, dus ik begon door te vragen. Mijn vrouw’s vriendin vertelde vervolgens een huiveringwekkend verhaal. De dames moeten allemaal hun paspoorten inleveren en krijgen die pas terug bij vertrek naar Thailand of bij een politie-inval. Wat nog al eens gebeurt. De masseuses mochten niet zonder begeleiding naar buiten. Moeten er boodschappen gedaan worden, dan gaat de baas mee. Uit eten in een Vietnamees restaurant? De baas brengt en haalt je.

Hebben ze een vrije dag, en de baas kan niet anders dan ze te laten gaan, moeten ze wel voor een bepaald tijdstip terug zijn en altijd vermelden waar ze naar  toegaan. We hebben eens een uitstapje gemaakt naar Praag, waar ik ben bestolen van mijn rugzak met camera en autosleutels. We haalden nog net de laatste trein naar Pilzen, maar zouden pas om half twee ‘s nachts terug zijn. De hele reis stond er angst te lezen in de ogen van mijn vrouw’s vriendin. En alles werd in het werk gezet om de baas te laten geloven dat zij allang binnen was. De Thaise dames dekte zo elkaar. En het werkte.

Ik heb dus geen idee hoe het in Nederland is, maar heb de indruk dat het verhaal van mijn vrouw’s vriendin niet op zichzelf staat. Ik ben dus zeer geïnteresseerd in verhalen van mensen met ervaringen hoe de Thaise masseuses hier worden behandeld.

Girl-Friend-Experience

Eén van de vreemdste concepten van de Thaise seksindustrie moet wel de ‘GFE’ zijn, oftewel de ‘Girl Friend Experience’.

Het is fascinerend om een avond door te brengen op Bangla Road of Walkingstreet. Je ziet ze dan in grote getallen langslopen, jongens en mannen die een Thaise vriendin hebben ingehuurd gedurende hun vakantie. We praten hier niet over het oppikken van een meisje voor een paar uur of de hele nacht. Nee, het gaat hier om het ‘huren’ van een Thaise vrouw voor de complete duur van het verblijf in Thailand.

Gemak heeft de voorkeur

De GFE is wellicht een bizarre vorm van prostitutie, maar het vormt tegelijk een belangrijk deel van de toeristische seksindustrie in Thailand. Er zijn veel mannen die naar Thailand komen en precies weten wat ze willen, maar ze hebben er geen zin in om iedere nacht op zoek te gaan naar een andere Thaise vrouw. Het is veel gemakkelijker je keuze in één keer te maken en plezier te hebben met dezelfde vrouw die de komende veertien dagen niet van jouw zijde zal wijken.

Hoe werkt het?

Simpel, een man komt naar Thailand voor zijn vakantie. Op één van zijn eerste nachten, gaat hij naar een bar, zoekt een leuk meisje uit en houdt haar bij zich voor de rest van zijn vakantie. Ze wordt zijn tijdelijke vriendin. Ze zal niet alleen het bed met hem delen, maar ze is ook zijn metgezel. Ze doen vanaf dat moment alles samen. Het eten maar ook excursies, winkelen en dagtripjes worden samen gedaan. Eigenlijk doen ze exact hetzelfde als in een normale relatie, wanneer een man en een vrouw met elkaar op vakantie gaan.

Voordelen van de GFE

Het komt misschien vreemd over, maar als je erover nadenkt, kun je ook de voordelen hiervan zien voor een man die alleen op vakantie is. Hij zoekt een sekspartner, maar krijgt er een metgezel en gids bij. Hij heeft iemand om zijn vakantie mee te delen. Hij krijgt de kans om zijn sekspartner beter te leren kennen en vaak ontstaat er ook een soort van emotionele band. Het voorkomt voor hem veel gedoe zoals opdringerige Thaise vrouwen die met hem mee willen voor een nacht. Hij kan rustig een bar binnengaan zonder direct besprongen te worden door hordes Thaise bargirls die een drankje en meer van hem willen. Het is een praktische en comfortabele optie voor veel alleenstaande mannen die naar Thailand gaan.

Wie kiest voor een GFE?

Er zijn sekstoeristen die het GFE idee volstrekt belachelijk vinden. Ze vinden het iets voor nieuwelingen en vooral voor naïevelingen. Het zijn dan ook meestal de meer ervaren sekstoeristen die weten hoe het spel gespeeld wordt. Ze zijn achterdochtig en cynisch geworden over het toneelstuk wat de Thaise dames opvoeren. Waarschijnlijk hebben ze zelf al wat GFE ervaringen achter de rug en zijn ze van een koude kermis thuisgekomen. Ze hanteren dan ook de ‘gouden regel’, nooit meer dan één keer met hetzelfde meisje. Voor hen uitsluitend seks en verder geen gezeur en gedoe.

Bekende valkuilen

Het zijn inderdaad vaak de nieuwkomers die kiezen voor de GFE. Ze kennen de valkuilen niet. Een Thaise bargirl ziet een GFE als de aanloop naar de hoofdprijs. Ze krijgen een vaste klant, een comfortabel hotelbed en kunnen gedurende langere tijd lekker en uitgebreid eten. Maar nog belangrijker, ze hebben ruimschoots de tijd om de vakantievriend te bewerken. Hij is immers een potentiële lange termijn inkomstenbron. Misschien zelfs een potentiële echtgenoot. Ze vertelt hem haar droevige levensverhaal. Een hartverscheurend relaas van armoede, pech en verdriet. Tegen het einde van zijn vakantie, heeft de Thaise vrouw haar vriendje ingepalmd en windt ze hem om haar vinger.

Thaise vakantievriendin huren

Het zijn echter niet alleen de alleen de nieuwelingen die kiezen voor een GFE. Veel mannelijke Thailand bezoekers zweren bij de GFE. Ze willen vooral gemak. Het is toch weer een heel gedoe om iedere avond op pad te gaan om een geschikte vrouw te vinden voor de nacht. Ze moeten onderhandelen over de prijs en haar ook weer de deur uit zien te krijgen wanneer de diensten verleend zijn. Ze vinden het veel handiger en veiliger om voor één vrouw te kiezen en deze de hele vakantie bij zich te houden.

Kostbare liefhebberij

Eén van de grote bezwaren die de doorgewinterde sekstoerist heeft tegen het GFE concept, is dat het zeer kostbaar kan zijn. Je betaalt namelijk niet alleen de ‘barfine’ en de bargirl. Je moet ook haar eten en drinken betalen. Dat is toch niet zo duur zal je wellicht denken? Nou, wel als ze het meest exotische gerecht van de kaart uitkiest en ook nog eens veel meer besteld dan ze op kan. Iets waar Thaise vrouwen goed in zijn. Vervolgens moet je alle excursies en dagtrips betalen. Na enige tijd zal ze ook cadeautjes van je willen hebben. Niet alleen voor haar maar bij voorkeur voor de hele familie. Ze zet haar puppyogen op en de farang trekt wederom zijn portemonnee. “Wat kan het mij verrekken ik ben op vakantie”, denkt de farang. “Het kan hem toch niets verrekken want hij is op vakantie”, denkt zij.

De bar waar het meisje werkt zal zeker een flinke barfine rekenen. In ieder geval voor iedere nacht dat de bargirl niet werkt. Tegen het einde van de vakantie, zal dit bedrag flink opgelopen zijn. De bar kan zelfs ook de drankjes in rekening brengen die de bargirl normaal gesproken dient om te zetten.

Alles draait om geld

Maar dat is nog niet alles ook de bargirl verwacht betaald te worden voor iedere dag die ze met haar weldoener annex vakantievriend heeft doorgebracht. Het is bijna komisch te noemen hoe vaak de naïeve mannen uiterst verbaasd reageren, wanneer hun tijdelijke vriendin haar handje ophoud aan het einde van de vakantie. Ze wijzen het meisje er dan op dat ze al een klein fortuin hebben uitgegeven aan het hotel, de vele etentjes de uitstapjes, het uitgaan, de cadeautjes en noem maar op. Natuurlijk hebben de Thaise dames ook genoten van het tijdelijke luxe leventje, maar daar is het haar niet om te doen. Wat ze uiteindelijk wil is maar één ding: geld.

De kater komt later

Dit is ook het grote misverstand over de GFE. De mannen denken het meisje een speciaal gevoel te geven door haar te behandelen als een prinses en alles voor haar te betalen. Vanuit een bepaalde en vreemde romantische gedachte worden kosten noch moeite gespaard om het haar naar de zin te maken. Het meisje zal het allemaal een zorg zijn, ze haalt vervolgens haar schouders op. Als ze al wat langer in de ‘business’ zit heeft ze het allemaal al een keer meegemaakt met een andere naïeve farang.

Ze is van jongst af aan gewend op een matje op de grond te slapen en slechts wat rijst of noedelsoep te eten. Dat vinden ze prima en acceptabel, wat ze werkelijk willen is ‘cash’. Een flinke stapel Thaise bankbiljetten. Voor zichzelf en voor de familie waar ze voor moet zorgen.

‘Falling in Love’ oplichterij

Dit is het andere grote bezwaar wat cynici over de GFE hebben, vaak wordt het gevolgd door een soort oplichterij. Het is de meest voorkomende zwendel in Thailand, het zogenaamde ‘falling in love’ bedrog.

Op zoek naar een sponsor

Zelfs als je niet cynisch probeert te zijn, is het moeilijk om dat te verbergen wanneer de Thaise schatjes zich laten betalen voor het gezelschap die ze de man bieden. Vervolgens vertellen ze met tranen in de ogen dat ze hopeloos verliefd op hem zijn geworden. Dat hij een ‘good heart’ heeft en een goede man voor haar is. Dat zal ze natuurlijk vol blijven houden zolang er geld in het vooruitzicht is. Het zijn de bekende trucjes die van bargirl op bargirl gaan.

De sponsor moet dokken

Het geld wat ze probeert te verdienen aan de verliefde farang zal al snel te maken hebben met de ‘verplichtingen’ die zij heeft jegens de bar waar ze werkt. Zo zal ze bijvoorbeeld de farang vragen haar uit te kopen. De farang moet dan zogenaamd geld dokken aan de bar. Een leuk verhaal maar het verdwijnt in haar eigen zakken. Vervolgens heeft ze dan ook geen werk en dus geen inkomsten meer. De farang wordt vriendelijk verzocht om een maandelijkse sponsorbijdrage over te maken naar Thailand. Geloof het of geloof het niet, de mannen trappen er bij bosjes in. De meisjes kennen de wisselkoersen zelfs beter dan een medewerker van het plaatselijk Western Union filiaal.

Waarschuwen helpt niet

Het blijft verbazingwekkend dat westerse mannen al tientallen jaren in grote aantallen naar Thailand komen en er desondanks nog steeds mannen zijn die zich zo gemakkelijk laten oplichten door de gehaaide Thaise bardames. Een gewaarschuwd mens telt voor twee zou je veronderstellen. De ervaren Thailandgangers en de expats waarschuwen keer op keer voor deze vorm van bedrog, maar het schijnt niet te helpen. De charmes van een paar schattige bruine ogen en een lekker lichaam zijn altijd overtuigender dan een oude vent in een bar die zegt dat hij heeft het allemaal al een keer meegemaakt heeft.

Alom verbazing in het ‘land van de glimlach’

Maar nog verbazingwekkender is het feit dat er toch mannen zijn die aan de GFE een echte relatie overhouden. Ondanks de absurditeit van dit alles, de vele (geslaagde) pogingen tot oplichting en bedrog, de horror verhalen en de waarschuwingen van ervaringsdeskundigen. Er komen nog steeds relaties voort uit het bizarre GFE concept. Vele westerse mannen zijn inmiddels (gelukkig) getrouwd met hun tijdelijke vakantie vriendin en hebben zich definitief gevestigd in Thailand.

Thailand, het land waar niets is wat het lijkt….

Redactie: dit artikel is vertaald uit het Engels en geschreven door Ken Phuket een expat die woont op Phuket.

Binnen een overmaatse lobby en veel zithoeken. Aan de ene kant zitten in de schijnwerpers wat kortgerokte dames; aan de andere kant op bankstellen de bezoekende heren. Die komen vrijwel nooit alleen. Whiskey op de salontafel en dan maar turen. Welke zal ik nemen? Negentig procent van de clientèle is Thai. Gisteravond was geen buitenlander te bekennen.

Thai noemen dit soort instellingen ‘entertainment center’, want prostitutie bestaat officieel niet. We zitten hier op een steenworp afstand van het koninklijke zomerpaleis. Dat brengt kosten met zich mee. Omdat het hier gaat om het aanbieden van verboden diensten en een latere sluitingstijd dan is toegestaan (02.30) moet maandelijks 300.000 THB aan de lokale Hermandad worden afgestaan. Ondanks dat is het nog steeds een profijtelijke business.

Ik ben de gast van de eigenaresse, een zeer fraaie Thaise van begin dertig. Duidelijk een uitmuntende zakenvrouw. Ze legt me uit dat de prijzen voor de dames uiteenlopen van 2500 tot 3500 THB, afhankelijk van schoonheid en bouwjaar van de masseuse in kwestie. Verder laat de behandeling op de kamer niets te wensen over. De klanten worden als ‘voorspel’ eerst grondig gewassen. Mijn gastvrouw benadrukt dat de dames maandelijks medisch worden gekeurd, terwijl het ten strengste verboden is zonder condoom te ‘werken’. Volgens haar is het hier dan ook veiliger wippen dan het meenemen van een willekeurige dame uit een bar. Het blijkt mogelijk om wekelijks zo 40.000 THB binnen te slepen. Al blijft daar in werkelijkheid weinig van over, als gevolg van gokken en verslavingen. Erg blij zien de dames er dan ook niet uit. Wellicht wachten ze op de buitenlander die hier wekelijks 20.000 THB achterlaat.

De werkende meisjes zitten in een soort rouleringssysteem; ze reizen van een vergelijkbare zaak in Bangkok via Hua Hin naar Phuket en dan weer terug, opdat de klant elke keer vers vlees (ik kan het niet anders zeggen) krijgt voorgeschoteld. Ze wonen gratis in een aanpalend gebouw en krijgen (eveneens gratis) hun natje en droogje.

Mijn uitermate aantrekkelijke gastvrouw heeft in de jaren dat ze hier de scepter zwaait een weerzin opgebouwd tegen het mannelijk geslacht. De doorsnee klant is getrouwd en het geld dat hij hier spendeert, ontbreekt het thuisfront. De trieste verhalen van de werkende dames over hun klanten maken haar oordeel over ‘mannen’ er niet bepaald positiever op.  Ik kan me daarin wel vinden, na dit bezoek.

Pattaya (พัทยา) is een populaire toeristische badplaats aan Oostkust van de Golf van Thailand, ongeveer 150 km ten zuidoosten van Bangkok.

Pattaya is vooral bekend om de Go-Go bars en Beerbars, maar de lokale autoriteiten doen er alles aan om van Pattaya een gezinsvriendelijke bestemming te maken met leuke toeristische attracties en activiteiten. Hoewel de seksindustrie nog steeds de belangrijkste bron van inkomsten is voor Pattaya, heeft Pattaya ook voor andere toeristen genoeg te bieden.

Mocht je er echter problemen mee hebben om oudere mannen ‘hand in hand’ te zien lopen met jonge Thaise vrouwen, dan is Pattaya waarschijnlijk niet de juiste keuze voor jou.

Dankzij de inspanningen van de lokale overheden de afgelopen jaren, is de kwaliteit van het zeewater en de stranden bij Pattaya sterk verbetert. Desondanks is Pattaya geen echte ‘top strandbestemming’ in Thailand. Echter de enorme keuze aan hotels en pensions, de uitstekende bereikbaarheid vanuit de hoofdstad en de luchthaven, zorgen er voor dat Pattaya nog steeds erg populair is bij toeristen. Maar ook veel Thai uit Bangkok gaan in het weekend naar Pattaya om daar te genieten van de uitstekende uitgaansmogelijkheden.

Pattaya kan maar liefst vijf miljoen toeristen per jaar ontvangen. De bruisende stad heeft een keur aan ​​uitstekende restaurants en een breed scala van vermaak. De bevolking is een kleurrijke mix van nationaliteiten en etniciteiten uit alle uithoeken van de wereld.

Voor een strandvakantie zijn de stranden van Jomtien ruimer en beter geschikt. De sfeer is wat gemoedelijker en meer familie-georiënteerd, dan bij Pattaya Beach.

In deze video krijg je een goede indruk van wat Pattaya te bieden heeft.

“Ik ben een prostituee. Door farangs bij voorkeur ‘bargirl’ genoemd. Ik denk dat zoiets meer acceptabel klinkt in westerse oren. Maar voor een vrouw als ik, is dit hetzelfde.”

“Je kunt me kopen voor 2.000 baht. In ruil daarvoor doe ik bijna alles wat je van me vraagt, maar ik kus niet met klanten. Sommige dingen zijn te intiem om met vreemden te doen. Kussen doe je met je vrouw of vriendin, voor seks kan je bij vrouwen zoals ik terecht.”

Miss Bangkok is een realistisch, confronterend en autobiografisch verhaal over een leven in de Thaise prostitutie. Arm en ongeschoold probeert Bua Boonmee te ontsnappen aan een fout huwelijk vol geweld, maar ze eindigt in een Gogobar in Patpong. Daar, in de beruchte hoerenbuurt in Bangkok, is ze overstag gegaan. Ze werd een prostituee in een poging om haar familie te onderhouden. Bua’s verhaal is er één van overleven en moed. Maar ook van misbruik en armoede. Haar levensverhaal en bekentenissen zorgen voor een lach en een traan. Het zal je raken, aan het denken zetten en jouw mening over prostitutie in Thailand voorgoed veranderen.

De bovenstaande tekst is vertaald van de cover van het boek ‘Miss Bangkok – Memoirs of a Thai Prostitute’. Ik heb het boek afgelopen week uitgelezen. Het is inderdaad een indrukwekkend en aangrijpend boek. Voor een aantal lezers van Thailandblog en expats, die in grote lijnen weten hoe de Thaise maatschappij in elkaar zit, zal het misschien minder schokkend zijn.

Veel vrouwen in Thailand hebben hun eigen ‘sad story’. Meestal krijg je niets of niet alles te horen. In Thailand is zwijgen immers veel belangrijker dan praten. Hoe een Thaise prostituee werkelijk tegen haar ‘beroep’ aankijkt blijft meestal verborgen achter het bekende masker. Door uiterlijke vertoon bij de bargirls, zoals veel lachen en vrolijkheid, lijkt het in een eerste oogopslag een schijnbaar acceptabel bestaan. Maar Thai zijn meesters in het verbergen van emoties. Ze aanvaarden hun lot. Het is een belangrijk onderdeel van de Boeddhistische leer. Je huidige leven is namelijk een vervolg op je vorige bestaan. Heb je nu een bedroevend leven dan is dat het resultaat van je slechte daden in je vorige leven. Door in het huidige leven zoveel mogelijk goed te doen kun je in een volgend leven, meer geluk tegemoet zien.

Dit lijkt een medicijn te zijn voor alle ellende. Ze aanvaarden het bijna onmenselijke bestaan met de gedachte dat het ooit beter zal gaan, desnoods in een volgend leven. Misschien verklaart het ook de kracht en doorzettingsvermogen die Thaise vrouwen bezitten.

De keuzes bij ongeschoolde vrouwen in Thailand, meestal van het platteland, worden bepaald door mogelijkheden (of het ontbreken er van) en de omstandigheden. Zo ook bij Bua Boonmee (een pseudoniem om haar werkelijke identiteit niet prijs te geven). Die omstandigheden staan meestal al vast: armoede. Het structurele gebrek aan geld zorgt voor andere excessen zoals gokken, drankmisbruik, prostitutie en huiselijk geweld.

Gooi al deze ellende in een emmer, roer een paar keer en zie daar het levensverhaal van Bua (Lotus in het Thais).

Het boek begint bij haar jeugd op een legerbasis. Haar vader is sergeant-majoor in het Thaise leger. De gokverslaving van haar moeder zorgt voor een breuk in het huwelijk van haar ouders. Vader neemt een Mia Noi in huis en moeder vertrekt met de kinderen, waaronder Bua, naar Bangkok.

Hoewel ze zich in deze moeilijke periode staande houden, zorgt een huwelijk tussen Bua en een Thaise man voor een abrupt einde aan de onbezorgdheid van haar jeugd. Zoals zo vaak in Thailand was er geen sprake van liefde maar van een ‘verstandshuwelijk’, geïnitieerd door haar moeder. De schijnbaar vriendelijke Thaise man veranderde onder invloed van drank in een brute gek die Bua stelselmatig mishandelde. Zelfs een zwangerschap en de geboorte van haar eerste kind maakte daar geen einde aan.

Hierna is haar levensverhaal een aaneenschakeling van tegenslag en verkeerde keuzes. Haar baan als animeermeisje in een Japanse wijk in Bangkok is nog relatief onschuldig. Een welgestelde Japanner neemt haar onder zijn hoede met het idee dat Bua nog maagd is. Een leugen die door Bua in stand wordt gehouden. Met veel geduld probeert hij haar over te halen om zijn minnares te worden. Bua laat deze ‘kans’ aan haar voorbijgaan. Wanneer je het boek leest zul je de ironie van het woord ‘kans’ begrijpen.

Een tweede huwelijk met een Thaise man op wie Bua ditmaal wel verliefd is geworden blijkt al snel een triest vervolg op haar eerste huwelijk. De dronken en werkloze echtgenoot vernedert en mishandeld haar regelmatig. Er worden twee kinderen geboren en omdat deze man ondanks alles wel goed voor de kinderen zorgt, besluit ze niet bij hem weg te gaan en de mishandelingen maar te accepteren.

Omdat er geen inkomen is gaat Bua in Patpong weken bij een Gogo-bar. ‘We sell our bodies purely as a mean of survival.’ Het overleven gaat niet alleen gepaard met het verkopen van haar lichaam, Bua drinkt veel alcohol om te ontsnappen aan de wreedheid van haar bestaan.

Het werken in de bar bestaat uit het entertainen van farang, westerse toeristen. Commissies op drankjes van klanten en seks met farang zorgen voor inkomsten. De bizarre sekswensen en negatieve ervaringen met farang bevestigen de vooroordelen. “Wij zijn slechts objecten, voorwerpen die ze kunnen gebruiken voor hun eigen plezier”. De mamasan waarschuwt Bua keer op keer niet verliefd te worden op een farang. “Ze liegen en bedriegen.”

Bua besluit haar autobiografie met het uitspreken van angst. Bang voor haar uitzichtloze en onzekere toekomst. Ze is weldra te oud voor de bar. Alternatieven zijn er niet. Haar enige reddingsboei is een rijke farang die voor haar en de kinderen wil zorgen. Ze kan dan bij haar gewelddadige echtgenote weg. Maar net zoals Bua zijn er duizenden andere Thaise vrouwen ook op zoek naar diezelfde farang.

Het boek is Engelstalig maar prima te volgen. Het is bijna verplichte kost voor iedereen die interesse heeft om in de keuken van de harde Thaise maatschappij te kijken. Het verhaal van Bua staat synoniem voor vele Thaise vrouwen in de seksindustrie. Het vrolijk ogende meisje aan de bar draagt een aantal geheimen met zich mee. Dat zijn diepe wonden die nooit volledig zullen helen.