Uit het Thaise leven gegrepen: wie ze moeten bellen
Wim heeft zijn zaakje op orde, denkt hij. De sleutels aan de spijker, de weg naar het ziekenhuis uit zijn hoofd, de nummers op een kaartje bij de deur. Alles voor het moment dat het misgaat. Toch is er één ding waar hij niet aan wil denken: wie ze moeten bellen als ze hem vinden. Over de stille angst van een alleenstaande pensionado, ver van huis.
Uit het Thaise leven gegrepen: Fien zat met haar voeten verkeerd
Je zoon trouwt aan de andere kant van de wereld, en jij zit op een koude betonvloer terwijl negen monniken iets zingen wat je niet verstaat. Op een dienblad voor het paar ligt driehonderdduizend baht. Voor Fien uit Limburg voelt het alsof ze haar jongen kwijtraakt aan een familie waarvan ze de taal nooit zal spreken. Tot twee moedershanden elkaar vinden boven een schaal water.
Sommige verliezen laten zich niet begraven. Ze blijven liggen in een bankboekje, een lege koffiebeker, een naam op een steen en in de paar stappen die je elke ochtend opnieuw zet. In Ban Tha Rae probeert Herman vast te houden aan wat weg is, terwijl regels, geld en zwijgende familie hem dwingen verder te gaan. Maar soms begint blijven juist bij loslaten, voorzichtig, zonder woorden.
Elf jaar woonde hij in dezelfde soi. Hij repareerde fietsen, ventilatoren, één keer een naaimachine, vroeg er nooit geld voor. Thais sprak hij vijftig woorden, misschien zestig. Toen hij dood naast zijn bed werd gevonden, kwam de hele straat drie avonden naar de tempel. Zijn zoon in Nederland kwam niet. Bij de crematie moest iemand vooraan gaan staan, op de plek waar de familie hoort te staan. Een verhaal uit een zijstraat in Udon Thani.
Overdag is ze gewoon Fon, de vrouw van de achtste verdieping die de buurt groet en elke week geld naar huis stuurt. ’s Nachts danst ze onder het neon van Nana. Haar dochtertje in Udon denkt dat haar moeder in een restaurant werkt. Morgen stapt haar jongere zus voor het eerst in Bangkok uit de bus, en die wil dat restaurant met eigen ogen zien.
Elke avond wast Wilai eerst haar handen. Pas dan pakt ze de telefoon, drukt op de knop die ze blind vindt en wacht tot haar zoon binnenkomt. Zeven seconden, ingesproken op een avond die de laatste bleek. Nu hapert het oude toestel. Het scherm gaat uit, wordt heet in haar hand. En met die telefoon dreigt Wilai ook zijn stem te verliezen.
Uit het Thaise leven gegrepen: het pakketje
Een Nederlander van 58 uit Hoogeveen nam een pakketje mee voor een Thaise kennis die hem maandenlang had geholpen. In het bruine papier zat geen zeep maar drugs. Hij bekende dat hij het pakket droeg, kreeg negen en een half jaar cel en telt sindsdien in een Bangkokse gevangenis de maanden af, met één vraag die niemand voor hem beantwoordt.
Wim ruilde zestien jaar geleden Deventer in voor een huis aan de Mekong. Toen zijn hart het opeens begaf, kwam zijn broer Peter voor het eerst naar Thailand, met een koffer vol schuldgevoel en een spraakbericht dat nooit werd beantwoord. Een verhaal over afscheid, een rivier als laatste rustplaats, en een familie die pas achteraf begreep waar Wim thuis was.
Uit het Thaise leven gegrepen: de honderd dagen
Wat doe je als de vrouw die je naar Thailand bracht er van de ene op de andere dag niet meer is? Het huis staat er nog, het dorp gaat door, maar alles voelt leeg. Frans verliest zijn Thaise partner en moet kiezen: blijven in het land dat van haar was, of terug naar Nederland. Een verhaal over rouw, twijfel en wat liefde achterlaat.
Uit het Thaise leven gegrepen: de handen van Daeng
Het eerste wat Daeng elke ochtend doet, nog voor het licht goed door de luxaflex valt, is haar duimen insmeren met yaa mong. De groene zalf ruikt naar kamfer en menthol, een geur die in haar kussen is getrokken, in haar kleren, in de huid onder haar nagels. Ze drukt de muis van haar hand tegen het gewricht aan de basis van haar duim en wacht tot de scherpe pijn wegzakt naar iets doffers, iets waar je een dag mee doorkomt.
In het afgelegen bergdorp Ban Huai Mai krijgt onderwijzeres Fon een staatloos Karen-meisje officieel geregistreerd, nadat ze maandenlang heen en weer reisde naar het districtskantoor. Het kind, het slimste van de klas, bestond tot dan toe op geen enkel papier. Of de schooldeur naar de stad nu echt opengaat, blijft de vraag.
Je bouwt een mooi leven op in Thailand. Zon, vrijheid, een biertje aan het einde van de soi. Tot die ene nacht waarin je wakker schiet met een vuist op je borst, je arm dood naast je, en je telefoon het enige is wat nog leeft in de kamer. Wie bel je dan? En wie komt er eigenlijk, als je het echt niet meer redt? Dit is het verhaal van Ger, en van de angst die elke alleenstaande pensionado kent, maar zelden hardop durft te zeggen.
Negen jaar lang reed Niran dag en nacht door Bangkok, ver van zijn dochter in Roi Et die hij nauwelijks nog kende. Eén telefoontje van zijn moeder, over een schooldag en een ongevraagde bloem, brengt alles aan het wankelen. Wat hij daarna besluit, raakt iedereen die ooit iemand achterliet.
Uit het Thaise leven gegrepen: het lege krukje
In een schemerige bar aan de Loi Kroh in Chiang Mai houdt de Zaandamse weduwnaar Henk al vijftien jaar zijn vaste plek bezet, maar het krukje naast hem blijft sinds vannacht voorgoed leeg. Van zijn oorspronkelijke groep Nederlandse en Belgische vrienden zijn er nog drie over. Volgende maand vertrekt opnieuw iemand, niet vrijwillig, maar omdat de baht zijn AOW heeft opgevreten.
In Isaan groeien veel kinderen op bij hun grootouders, terwijl hun ouders in Bangkok werken om geld naar huis te sturen. Achter die stille gezinsvorm schuilt een harde werkelijkheid van gemis, armoede en verantwoordelijkheid. Voor Yai Thong-in betekent het elke dag zorgen, rekenen en wachten op een thuiskomst die opnieuw wordt uitgesteld.
Hij ging naar Thailand omdat het huis te stil was geworden. Wim, vierenzestig, weduwnaar, deed in zijn eentje de reis die hij zijn vrouw vier keer had beloofd en vier keer had uitgesteld. Op de ochtendmarkt van Udon Thani stuit hij op een vrouw bij een mortier, en op iets wat hij niet meer verwacht had te voelen.
Receptioniste Nong houdt al zeven jaar een klein hotel aan Soi Buakhao in Pattaya draaiende, maar onder haar balie ligt een schrift met spaargeld voor een eigen koffietentje in Buriram. Elke fooi brengt haar dichter bij die droom. Toch stelt ze haar vertrek telkens uit, tot de emmer vol is.
In de Isaan ligt de oogst binnen, maar voor veel rijstboeren is dat geen reden tot vreugde. De prijzen zijn laag, de schulden hoog, en aan het eind van de maand wachten de aflossingen. Somchai is verzonnen, maar zijn rekensom is echt. Dit is het verhaal van een man die elke avond opnieuw probeert rond te komen, en niet weet hoe.